အခန်း ၁၁၉

အခန်း (၁၁၉)

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်၊ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်၏ အောင်ပွဲခံခြင်း အခမ်းအနားကို နန်းတွင်း၌ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ကျင်းပခဲ့သည်။

တစ်ဆက်တည်းမှာပင် အိမ်ရှေ့စံ ကြင်ယာတော် ရွေးချယ်ပွဲအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများကိုပါ တပါတည်း လုပ်ဆောင်ကြသဖြင့် နန်းတော်တစ်ခုလုံး ပွဲတော်များဖြင့် စည်ကားနေတော့၏။

သီချင်းသံ၊ ကချေသည်တို့၏ ကဟန်များနှင့်အတူ ဧည့်သည်တော်များသည်လည်း အရက်ခွက်များကို အချင်းချင်း ဖလှယ်ရင်း စကားလက်ဆုံကြနေသည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ရှောင်ရှန်းမှာ ဤအခြေအနေကို အတော်လေး ပျင်းရိငြီးငွေ့နေသည်။ သူသည် သစ်သီးဝိုင်ကို တစ်ငုံချင်း သောက်ရင်း လာရောက်အရက်ကမ်းကြသည့် လူများကို စိတ်မပါလက်မပါဖြင့်သာ ဧည့်ခံနေရရှာသည်။

သို့သော် ပွဲတော်၏ အတတ်ကြွဆုံးအချိန် ၊ လူအများ အပျော်လွန်နေကြသည့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မမျှော်လင့်ထားသော အရေးပေါ် အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကချေသည်မတစ်ဦးသည် သူမ၏ ရှည်လျားလှသော လက်အင်္ကျီစကို လေထဲ၌ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာမှ ရုတ်တရက် လက်အင်္ကျီအောက်ထဲမှ တောက်ပနေသော ဓားမြှောင်တစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မြွေဟောက်တစ်ကောင်ပမာ ပလ္လင်ထက်က ဧကရာဇ်မင်း ရှောင်ယွမ်ထံသို့ တည့်တည့် ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထူးဆန်းစွာပင် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဧကရာဇ်နှင့် အနီးဆုံးနေရာတွင် ရှိနေသည့် ရှောင်ရှန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားခြင်းပင်။

“လုပ်ကြံသူ ရှိတယ်”

နန်းတွင်းစောင့်တပ်၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံ မဆုံးမီမှာပင် ၊ ရှောင်ရှန်းသည် ဗီဇအရ တုံ့ပြန်ပြီးဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည့် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးဖြန်းဖြန်း ထသွားပြီး ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်မိသည်။

သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် သူသည် ကိုယ့်ဝတ်ရုံကို ပြန်နင်းမိပြီး ခန္ဓာကိုယ် ဟန်ချက်ပျက်ကာ “အား” ဟု အော်ရင်း လှိမ့်နေသော ရွှေဖရုံသီးတစ်လုံးပမာ မြင့်မားလှသော လှေကားထစ်များပေါ်မှ လိမ့်ကျသွားလေတော့၏။

ပို၍ တိုက်ဆိုင်သည်မှာ သူ လိမ့်ကျသွားသည့် အရှိန်အဟုန်သည် အဝတ်အစားထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို လျို့ဝှက်စွာဖြင့် ထုတ်ယူရန် ပြင်နေသည့် မိဖုရားတစ်ပါး၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ တည့်တည့်ကျသွားခြင်းပင်။

ထိုမိဖုရားမှာ မင်းသား(၃) ရှောင်ကျင်း၏ မယ်တော် ရှန်မိဖုရားဖြစ်ပြီး၊ ဤရုတ်တရက် ဝင်တိုက်မှုကြောင့် လန့်အော်လိုက်မိကာ လက်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော အဆိပ်လူး ငွေအပ်တစ်ချောင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ “ချွင်” ဟူသော သတ္တုသံနှင့်အတူ ပြုတ်ကျသွားလေ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် လုပ်ကြံသူ ကချေသည်မသည် ချင်ချန်း၏ အားပါသော ကန်ကျောက်မှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားခဲ့ရသည်။

သူမသည် ပါးစပ်ထဲက အဆိပ်အိတ်ကို ကိုက်ခွဲကာ သေကြောင်းကြံရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ မေးရိုးအဖြုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ထိုအကြံအစည်မှာ ပျက်ပြားသွားခဲ့ရသည်။

နန်းတွင်းစောင့်တပ်သည် ရှေ့သို့တက်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှာဖွေလိုက်ရာ ယဲ့လင်းရွှမ်း၏ တံဆိပ်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီသော မီးတောက်အမှတ်အသား ပါသည့် တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ခန်းမတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် “မိမိအသက်ကို စွန့်လွှတ်ကာ” ရှန်မိဖုရားကြီးကို ဝင်တိုက်ပြီး ဧကရာဇ်၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားဆီသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားကြသည်။

အဓိကဇာတ်ဆောင် မင်းသားကြီး ရှောင်ရှန်းမှာ လှေကားထစ်အောက်တွင် လဲလျောင်းလျက် သတိမေ့မြောနေရှာသည်။

သူ လိမ့်ကျသွားသည့် တစ်ခဏအတွင်း၌ ရင်ဘတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော ကျောက်စိမ်းပြားလေးသည် ကြီးမားလှသော ရိုက်ခတ်မှုဒဏ်ကြောင့် “ကရက်” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထောင့်စွန်းတစ်ခု ကွဲအက်သွားခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မမြင်လိုက်ကြချေ။

အားကောင်းပြီး သန့်စင်သော စွမ်းအားများသည် ထိုအက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ရူးသွပ်စွာ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့သည်။

အဆိုပါ စွမ်းအားများ၏ သက်ရောက်မှုအောက်တွင် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ ကြာမြင့်စွာ ငြိမ်သက်နေခဲ့သော ရွှေရောင် မှော်သင်္ကေတများသည် အသက်သွင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် လင်းထိန်လာပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာကြသည်။

ပလ္လင်တော်ပေါ်၌ ဧကရာဇ် ရှောင်ယွမ်သည် မြေပြင်ပေါ်က မီးတောက်တံဆိပ်ပြားကို ကြည့်လိုက်၊ သတိမေ့နေသည့် ရှောင်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်နှင့် နောက်ဆုံးတွင်မူ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေသည့် ရှန်မိဖုရားကြီးအပေါ်သို့ အကြည့်များ ကျရောက်သွားသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် အေးစက်သော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။

မုန်တိုင်းသည် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရောက်လို့လာချေပြီ။

ရှောင်ရှန်းသည် အားယူကာ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

မျက်စိထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာသည်မှာ တောက်ပသော အဝါရောင် ကုတင်လိုက်ကာများဖြစ်ပြီး ၊ အပေါ်တွင် ကြီးမားသော ရွှေနဂါးကြီးကို ထုဆစ်ထားရာ ခန့်ညားထည်ဝါသလို ဖိအားတစ်ခုကိုလည်း ခံစားရစေသည်။

ကိုယ်အောက်က အထိအတွေ့ကလည်း သိပ်မူမမှန်ပေ။ သူ အမြဲအိပ်လေ့ရှိသည့် မာကျောသော အိပ်ရာမဟုတ်ဘဲ တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း နူးညံ့အိစက်နေသည်။

သူသည် ဝုန်းခနဲ ထထိုင်လိုက်မိသည်။

မကြုံစဖူး စွမ်းအားများသည် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ အကြောပေါင်းစုံမှ တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို နွေးထွေးသွားစေသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ပြောမပြတတ်အောင် ပေါ့ပါးနေပြီး ရက်ဆက်ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများမှာလည်း တစ်ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဖြစ်သည်။ ယခင်က မှုန်ဝါးဝါးဖြင့် သောင်းကျန်းကာ သူ့ကို နှောင့်ယှက်တတ်သည့် ရွှေရောင် မှော်သင်္ကေတများသည် ယခုအခါတွင်မူ အသိစိတ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေကြသည်။

ယခင်ကလို နားမလည်နိုင်သော စာသားအရှုပ်အထွေးများ မဟုတ်တော့ဘဲ သူအလိုရှိပါက အချိန်မရွေး လှန်လှောကြည့်ရှုနိုင်သော အနေအထားသို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“အရှင့်သား အရှင့်သား နိုးလာပြီ”

ငိုသံပါလေးဖြင့် စူးရှသော အော်ဟစ်သံက သူ၏ စိတ်အာရုံကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။