အခန်း (၁၀၉-၁၁၁)

အခန်း (၁၀၉)

နဂါးပုလဲ၊ မဟာဆရာသခင်၊ ဝေဟင်မှာ ပျံဝဲခြင်း

“လင်းရင်... ဒီတံဆိပ်ပြားကို ယူပြီး သူ့ကို အမြန် ခေါ်သွားတော့”

လင်ချူချန်သည် မျက်နှာကို လွှဲလိုက်သည်။ သူသည် ချူရွှမ်ကို ဆက်၍ မကြည့်ရဲတော့ပေ။ နောက်ထပ် တစ်ချက်လောက် ထပ်ကြည့်မိလျှင် သူမ၏ ရှေ့မှောက်တွင် အရှက်မရှိ ငွေညှစ်နေသော ဤ ကွပ်မျက်သူကို မရိုက်မိဘဲ နေနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိနေသည်။

လင်းရင်သည် အမိန့်ကို နာခံကာ ချူရွှမ်နှင့်အတူ အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိသည့်အချိန်ကျမှ လင်းရင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည် - “ချူရွှမ်... မင်း တကယ်ကို သတ္တိရှိတာပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ အခါတုန်းက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကြောင့် ကောင်းကင်မြစ်ရဲ့ အပိုင်းတစ်ခုလုံး ခန်းခြောက်သွားတဲ့ ကိစ္စကို ငါ အမှုမလုပ်ခဲ့ဘူး၊ အခု မင်းက ထပ်လာရဲသေးတယ်ပေါ့”

“ကျုပ် ဘာလို့ မလာနိုင်ရမှာလဲ ဒါနဲ့... ကျုပ်ကြောင့် ကောင်းကင်မြစ် ခန်းသွားတာလို့ ခင်ဗျား ဘယ်လို သိတာလဲ” ချူရွှမ်က လင်းရင်ကို စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရင်မှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ပိုင်ထျန်းရှင်း၏ အပေါင်းအပါအဖြစ် ခဏတာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးရာ၊ ဤလျှို့ဝှက်ချက်မှာ လုံးဝ ပေါက်ကြား၍ မဖြစ်ပေ။ လင်းရင်က အကြောင်းအရာကို အမြန်ပြောင်းလိုက်သည်။ “အကျဉ်းထောင်မှူး ချူ... ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကြောင့်ပဲ ကျုပ် အခွင့်အရေး ပြန်ရခဲ့တာ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီကိစ္စက ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်ကြားက ကိစ္စပဲ၊ ဘယ်သူမှ သိမှာ မဟုတ်ဘူး။ နောင်မှာလည်း ကျုပ်တို့ ပိုပြီး ရင်းနှီးဖို့ အခွင့်အရေးတွေ ရှိပါသေးတယ်”

ချူရွှမ်၏ ‘လာဘ်ကောင်’ ဖြစ်မှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သွားသောကြောင့် လင်းရင်သည် သူနှင့် မိတ်ဖွဲ့လိုသော ဆန္ဒ ပြင်းပြနေပြီး စေတနာဖြင့် ထပ်လောင်း သတိပေးလိုက်သည်။ “ကိုးကွေ့ ကောင်းကင်မြစ်ရဲ့ စတုတ္ထအပိုင်းက အရင် သုံးပိုင်းနဲ့ မတူဘူး။ ဝိဉာဉ်ချီတွေက ပိုပြီး သိပ်သည်းသလို၊ ဖိအားကလည်း ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ လက်ဝဲ အမတ်ချုပ်က မင်းကို အလွယ်တကူ ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်တာက မင်းကို ဒုက္ခပေးချင်လို့ပဲ။ ဒါကြောင့် မင်း အထဲရောက်ရင် ကောင်းကင်မြစ်ထဲကို စိတ်မလောဘဲ မခုန်ချလိုက်နဲ့ဦး။ မြစ်ကမ်းဘေးမှာပဲ ကျင့်ကြံရင်တောင် အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရမှာပါ”

“ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

သူတစ်ပါးက ကိုယ့်ကို ရိုသေလျှင် ကိုယ်ကလည်း ပြန်လည် ရိုသေရမည် မဟုတ်ပါလား။ ချူရွှမ်၏ သဘောထားမှာလည်း ယဉ်ကျေးလာပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဘာမှမပြောဘဲ ခရီးဆက်လာခဲ့ကြသည်။ အလွန်ရှည်လျားသော တောင်တန်းတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်၊ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကောင်းကင်မြစ်၏ စတုတ္ထအပိုင်း ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း နတ်အဆင့် နဝမအလွှာ ပညာရှင်များက စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

လင်းရင်သည် တံဆိပ်ပြားကို အမြန်ထုတ်ပြကာ ထိုသူနှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်သည်။ ထိုသူသည်လည်း ချူရွှမ်ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီးနောက် တံဆိပ်ပြားမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ပြီး - “ဝင်သွားတော့။ သတိထားရမှာက မင်းမှာ ကောင်းကင်မြစ်ထဲမှာ ကျင့်ကြံဖို့ သုံးရက်ပဲ အချိန်ရမယ်။ ပြီးတော့ မြစ်ထဲကို အရမ်း နက်နက်မသွားနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မင်း သေသွားခဲ့ရင် ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့” ဟု လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန နှင့် ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်ဌာန တို့မှာ သဘာဝအရ ရန်ဘက်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ လူတိုင်းမှာ ပိုင်ထျန်းရှင်းလောက် စိတ်သဘောထား မသေးသိမ်ကြပေ။

ချူရွှမ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ကောင်းကင်မြစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ ဒါဟာ သူ ကောင်းကင်မြစ်ထဲကို တတိယအကြိမ်မြောက် ဝင်ရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ထိုနေရာရှိ ဖိအားမှာ တကယ်ပင် ပြင်းထန်လှသော်လည်း၊ ဝိဉာဉ်ချီမှာမူ အရင် သုံးပိုင်းပေါင်းထားသည်ထက်ပင် ပို၍ သိပ်သည်းနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူ၏ လက်မောင်းပေါ်မှ သွေးမြွေနဂါးမှာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာသည်။ ချူရွှမ်က ၎င်းကို အမြန် တားဆီးလိုက်သည် - “ရှောင်ပိုင်... အခု မဟုတ်သေးဘူး။ ရှေ့က သုံးပိုင်းက အခုမှ ခန်းသွားတာ။ တကယ်လို့ ဒီ စတုတ္ထအပိုင်းပါ ထပ်ခန်းသွားရင် ငါ့လက်ချက်ဆိုတာ ငတုံးတောင် သိသွားလိမ့်မယ်။ အခုလောလောဆယ် သည်းခံထားဦး၊ ငါတို့မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်”

ချူရွှမ်သည် အခွင့်အရေး ရတိုင်း ကောင်းကင်မြစ်ထဲသို့ ထပ်မံ ဝင်ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သလို၊ အကယ်၍ အခွင့်အရေး မရှိလျှင်ပင် သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးရန် စဉ်းစားထားသည်။

အရေးကြီးဆုံးမှာ ကျင့်ကြံခြင်းပင်။

ဘုန်း

ချူရွှမ်သည် ဘာမှ မဆိုင်းမတွဘဲ ကောင်းကင်မြစ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ချလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ကြီးမားသော ဝိဉာဉ်ဖိအားနှင့် ဝိဉာဉ်ချီများသည် ဝဲဂယက်တစ်ခုလို လှည့်ပတ်လာတော့သည်။ ကျင့်ကြံခြင်း အားနည်းသူများဆိုလျှင် ထိုဝိဉာဉ်ဖိအားကြောင့် ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည်။ သို့သော် ချူရွှမ်မှာ မတူပေ။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ နတ်အဆင့် အဋ္ဌမအလွှာ ၏ အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ လိုအပ်နေသည်မှာလည်း ပြင်ပဖိအားနှင့် ဝိဉာဉ်ချီများပင် ဖြစ်သည်။

ချူရွှမ်သည် ကောင်းကင်မြစ်၏ အောက်ခြေတွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်ချလိုက်ပြီး၊ ကြီးမားသော ဝဲဂယက်ကြီး တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မြင်လိုက်ရလျှင် ဝဲဂယက်အတွင်း၌ အပြာရောင် ကြာပန်းတစ်ပွင့်မှာ စဉ်ဆက်မပြတ် ပွင့်လန်းနေပြီး၊ ၎င်းမှာ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မြစ်ရေများကိုပါ တောက်လောင်စေသည်ကို မြင်ရပြီး ထိတ်လန့်သွားပေလိမ့်မည်။

မီးစွမ်းအင်ပုလဲကို ရရှိထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ရမည်။ ချူရွှမ်သည် သန့်စင်သောမီးလျှံကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံရာတွင် အရင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ မြန်ဆန်နေသည်ကို အံ့သြစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် နားလည်လိုက်သည်။ “မီးစွမ်းအင်ပုလဲက ကိုယ်ခံပညာရဲ့ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးရုံတင် မကဘဲ၊ မီးဓာတ်ကျင့်စဉ်တွေရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အရှိန်ကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးတာပဲ။ ဒါဆိုရင် ငါ နတ်အဆင့် နဝမအလွှာ ကို ချိုးဖျက်နိုင်ဖို့ ယုံကြည်ချက် ပိုရှိသွားပြီ”

ဘုန်း

အဆုံးမဲ့သော ဝိဉာဉ်ချီများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာပြီးနောက် မီးတောင်ပေါက်ကွဲသလို ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ချူရွှမ်သည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်လိုက်နိုင်ပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကျားဟိန်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်သံ၊ နှစ်သံ... ဆယ်သံအထိ ဖြစ်သည်။

နတ်အဆင့် နဝမအလွှာ၊ ကျားဆယ်ကောင်၏ ခွန်အား

“နောက်ဆုံးတော့ ငါ နတ်အဆင့် နဝမအလွှာကို ရောက်ပြီ”

ချူရွှမ်သည် ကောင်းကင်မြစ်၏ အောက်ခြေတွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျားတစ်ကောင်လို ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ၊ မြစ်ရေများမှာ ပြင်းထန်စွာ လှိုင်းထန်သွားတော့သည်။ ထိုမျှတင် မကသေးပေ။

ချူရွှမ်သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းပေါ်မှ သွေးမြွေနဂါးတက်တူးမှာ တုန်ရီနေပြီး၊ တစ်စုံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့မည့် အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သွေးမြွေနဂါးအပေါ်မှ ချုပ်တည်းမှုများကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ရွှေရောင်နဂါး ကိုးကောင်မှာ တက်တူးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်မြစ်အတွင်း ပျံဝဲကာ သူတို့၏ ပါးစပ်များမှ ထူးခြားသော နဂါးအသက်ရှူသံများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုအသက်ရှူသံများ အားလုံး ပေါင်းစည်းသွားသည့်အခါ

ဘုန်း

နေမင်းကြီးကဲ့သို့ တောက်ပသော နဂါးပုလဲ တစ်လုံးသည် ချူရွှမ်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။ “ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ နဂါးပုလဲ ရင့်ကျက်ဖို့ လပေါင်းများစွာ အချိန်ယူရမယ်လို့ ဆိုကြတယ် မဟုတ်လား ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ပုံပေါ်လာတာလဲ ဒါ ကောင်းကင်မြစ်ရဲ့ စတုတ္ထအပိုင်းကြောင့်လား”

ကောင်းကင်မြစ်၏ စတုတ္ထအပိုင်းမှ ဝိဉာဉ်ဖိအားမှာ အရင် သုံးပိုင်းထက် ပို၍ အားကောင်းသောကြောင့်၊ နဂါးကိုးဖော် ဝိုင်အိုးအတွင်းရှိ နဂါးပုလဲမှာ အချိန်မတိုင်မီ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ချူရွှမ်သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် နဂါးပုလဲကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ ၎င်းကို ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် သွေးသားချင်း ဆက်နွှယ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုနဂါးပုလဲလေးမှာ အလွန်ပင် လေးလံလှသည်။

သူ၏ နတ်အဆင့် ပထမအလွှာ ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ဖြင့်ပင် ကိုင်ထားရန် ခက်ခဲနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချူရွှမ်၏ စိတ်ထဲ၌ ပြင်းပြသော ဆန္ဒတစ်ခု ပေါ်လာသည် - ‘ဒါကို သန့်စင်လိုက်စမ်း’

ဘုန်း

သူသည် ချက်ချင်းပင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ ဤမျှ လေးလံသော နဂါးပုလဲကို သွေးမြွေနဂါးအတွင်းသို့ ပြန်ထည့်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ ထည့်လိုက်လျှင်ပင် သူ၏ လက်မောင်းမှာ ထိုအလေးချိန်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ဘဲ နောင်တွင် မချီနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ၎င်းကို သန့်စင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

ချူရွှမ်သည် ကောင်းကင်မြစ်အောက်ခြေတွင် ပုန်းကွယ်ကာ သန့်စင်သောမီးလျှံကျင့်စဉ်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် လည်ပတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ထဲမှ နဂါးပုလဲသည် ထူးခြားသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ချူရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာသည်။

၎င်းမှာ သူ၏ သွေးသားများကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးကာ ဝိဉာဉ်ကို သန့်စင်ပေးပြီး၊ သူ၏ စစ်မှန်သောချီများနှင့် ပေါင်းစည်းသွားတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ချူရွှမ်သည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အတားအဆီးများမှာ မရှိတော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“အရင်က ငါ့ရဲ့ အခြေခံက မြေကြီးနဲ့ ကျောက်တုံးတွေလိုပဲ ဆိုရင်၊ အခုတော့ ငါ့ရဲ့ အခြေခံက ရွှေနဲ့ ကျောက်တုံးတွေလိုပဲ”

ရွှေကဲ့သို့ ခိုင်မာပြီး တောင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်လှကာ၊ လူသားနဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

နဂါးပုလဲ၏ အလင်းတန်းများကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူပြီးသည့် ခဏမှာပင် မြစ်ရေများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး၊ ချူရွှမ်သည် မြစ်အောက်ခြေမှနေ၍ ဝေဟင်သို့ တိုက်ရိုက် ပျံတက်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဝေဟင်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ပျံဝဲနေခဲ့သည်။ “ဒါက မဟာဆရာသခင်တွေရဲ့ ဝေဟင်မှာ ပျံဝဲနိုင်တဲ့ အစွမ်းပဲ ဒီနဂါးပုလဲက ငါ့ကို မဟာဆရာသခင် အဆင့်ကို တိုက်ရိုက် ရောက်သွားစေတာပဲ”

အခန်း (၁၁၀)

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ကောင်းကင်ဘုံ ကျောက်စာတိုင်၊ မိစ္ဆာဘုရင်၏ လက်စားချေမှု

“ကိုယ်ခံပညာ မဟာဆရာသခင်... ငါ တကယ်ပဲ ဒီလောက် အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာလား။”

ကောင်းကင်မြစ် အထက်တွင် ပျံဝဲနေရင်း ချူရွှမ်သည် မှင်တက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မဟာဆရာသခင်အဆင့် ပညာရှင်များကို မဟာချင်၏ အတောင့်တင်းဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားအဖြစ် တင်စားကြသည်ကို လူတိုင်း သိကြသော်လည်း၊ သူသည် မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ထိုအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ နဂါးပုလဲ၏ စွမ်းအားနှင့် နဂါးကိုးဖော် ဝိုင်အိုး၏ အဖိုးတန်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ဝုန်း

ထိုအချိန်မှာပင်

ချူရွှမ် အဆင့်တက်သွားသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်မြစ်တစ်ခုလုံး စတင် လှိုင်းထန်လာပြီး၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိဉာဉ်ချီများသည် ချူရွှမ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးမားသော ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် စတင် ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

အဆုံးမဲ့သော ဖိအားများသည် ကောင်းကင်မှနေ၍ ကောင်းကင်မြစ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် သက်ဆင်းလာသည်။

ချူရွှမ်သည် ဝမ်းသာနေသော်လည်း၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည် - “မကောင်းတော့ဘူး၊ မဟာဆရာသခင်အဆင့်ကို ချိုးဖျက်လိုက်တဲ့ လှုပ်ခတ်မှုက ဒီလောက်အထိ ကြီးမားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ အကယ်၍ ဒီအတိုင်း ဆက်ဖြစ်နေရင် အပြင်မှာ စောင့်နေတဲ့ အစောင့်တွေ သိသွားလိမ့်မယ်။”

ယခုအခါ သူသည် မဟာဆရာသခင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်၍ မည်သည့် အစွမ်းထက်သော ရန်သူကိုမှ ကြောက်စရာ မလိုတော့သော်လည်း -

ကွပ်မျက်သူ တစ်ယောက်အနေဖြင့်၊ သူ၏ ကိုယ်ခံပညာလမ်းကြောင်း ပြတ်တောက်သွားပါလျက်နှင့် မဟာဆရာသခင် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့် သတင်းသာ ပျံ့နှံ့သွားလျှင်၊ ၎င်းသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတစ်ခုတည်းတင် မဟုတ်တော့ပေ။

မဟာချင်ရှိ ကိုယ်ခံပညာရှင် အားလုံးသည် သူ့ကို ဖမ်းဆီးပြီး သုတေသနပြုရန်အတွက် ခွဲစိတ်ကြည့်ရှုရန် စိတ်အားထက်သန်ကြပေလိမ့်မည်။

သူ့မှာ ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို လူအတစ်ယောက်ပင် သိနိုင်ပေသည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် ပုန်းကွယ်နေဖို့ ဝေးစွ၊ မဟာချင် တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် သူ ခြေချစရာ နေရာပင် ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချူရွှမ် လုပ်နိုင်သည်မှာ လှိုင်းထန်နေသော ကောင်းကင်မြစ်ရေကို အမြန် လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ “အခုချက်ချင်း ရပ်စမ်း”

ဘုန်း

လှိုင်းထန်နေသော ကောင်းကင်မြစ်ရေမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မဟာဆရာသခင် ဖိအားနှင့် စစ်မှန်သော အနှစ်သာရတို့၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း၊ ချူရွှမ်မှာမူ စိတ်မချသေးပေ။

ကောင်းကင်မြစ်မှာ တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း၊ ဤမျှ ကြီးမားသော လှုပ်ခတ်မှုမျိုး မြစ်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်သွားခြင်းမှာ အပြင်ဘက်ရှိ အစောင့်များကို သေချာပေါက် သတိထားမိစေပေလိမ့်မည်။ ချူရွှမ်သည် သူတို့ကို အသေသတ်ပြီး နှုတ်ပိတ်ရမလားဟုပင် စဉ်းစားနေမိသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် -

အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြပ်နေသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ နတ်အဆင့် နဝမအလွှာ ပညာရှင်သည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို အမှန်တကယ် အာရုံခံမိသွားပြီး အတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာခဲ့သည်။ “ချူရွှမ်... မင်း ကောင်းကင်မြစ်ထဲမှာ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ...”

ဘုန်း

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ မူလက တည်ငြိမ်သွားပြီဖြစ်သော ကောင်းကင်မြစ်မှာ ရုတ်တရက် ပြန်လည်၍ ပြင်းထန်စွာ လှိုင်းထန်လာပြန်သည်။ ၎င်းမှာ ချူရွှမ် မဟာဆရာသခင် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းစဉ်က ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော လှုပ်ခတ်မှုထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာ ကောင်းနေသေးသည်။

အပြေးအလွှား ဝင်လာခဲ့သော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန ပညာရှင်မှာ ထိတ်လန့်သွားရုံသာမက -

ချူရွှမ်သည်လည်း ထပ်တူပင် အံ့သြသွားရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူ ဝင်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါနှင့် ဖိအားများ အားလုံးကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကောင်းကင်မြစ်မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်အောင်ပင် တစ်ဖန် ပြန်လည် ဆူပွက်လာခဲ့သည်။

ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။

ချူရွှမ်သည် အံ့သြတကြီးဖြင့် အပြေးဝင်လာသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန ပညာရှင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုသူသည်လည်း ဝေခွဲမရသော မျက်နှာထား ဖြစ်နေသည်။ “မင်းကြောင့် ကောင်းကင်မြစ်က ဒီလို ဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား... မကောင်းတော့ဘူး... ဒါ ကျင့်ကြံခြင်း ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး၊ ကောင်းကင်မြစ်တစ်ခုလုံး ပုံမှန်မဟုတ် ဖြစ်ကုန်တာ”

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောနေစဉ်မှာပင်

ဆူပွက်နေသော ကောင်းကင်မြစ်ရေများသည် တစ်စုံတစ်ခု၏ စုပ်ယူမှုကို ခံနေရသကဲ့သို့ ကောင်းကင်သို့ အလုံးအရင်းဖြင့် တက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကောင်းကင်မြစ်၏ အပိုင်းတစ်ခုစီတွင် အထူးဟင်းလင်းပြင်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အတားအဆီးများသာ မရှိလျှင် ကောင်းကင်မြစ်ရေ အားလုံးမှာ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရပြီဟု ချူရွှမ် သံသယဝင်မိပေလိမ့်မည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ မဟာဆရာသခင် တစ်ယောက် အဆင့်တက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည့် အရာမျိုး မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

ဤကောင်းကင်မြစ်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။

ဝူး...

ချူရွှမ်သည် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ကောင်းကင်မြစ်ထဲမှ ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ နတ်အဆင့် နဝမအလွှာ ပညာရှင်သည်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အတူတူပင် အပြင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုအချိန်တွင်မှ သူတို့သည် ဤမြစ်အပိုင်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရှေ့ဘက်ရှိ တောင်တန်းများထဲတွင်လည်း ကောင်းကင်မြစ်၏ ဟိန်းဟောက်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန ပညာရှင်များ၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများလည်း ထွက်ပေါ်နေသည်။ “ဘာတွေ ဖြစ်တာလဲ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ကောင်းကင်မြစ်တစ်ခုလုံး ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ဖြစ်ကုန်တာလဲ တစ်စုံတစ်ခုက ကောင်းကင်မြစ်ရဲ့ ဝိဉာဉ်ချီတွေကို စုပ်ယူနေသလိုပဲ”

“အားလုံးပဲ... ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကြဦး”

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ကောင်းကင်၌ တောက်ပသော လမင်းကြီးမှာ ထိန်ထိန်သာနေသည်။

ညဦးပိုင်း အချိန်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ၊ လရောင်အောက်တွင် ကြီးမားသော ကျောက်စာတိုင်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုကျောက်စာတိုင်မှာ သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကြီးမားလှသော ပါးစပ်ကြီးကို ဖွင့်ဟထားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော ဝိဉာဉ်ချီများသည် မိစ္ဆာ၏ ပါးစပ်ကြီးအတွင်းသို့ အဟုန်ပြင်းစွာ စီးဝင်သွားပြီး စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရှိ လူတိုင်းမှာ မှင်တက်သွားကြတော့သည်။

ချူရွှမ်သည်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကိုယ်ခံပညာ မဟာဆရာသခင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုကြီးမားလှသော ကျောက်စာတိုင်ကြီးဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါကို ချူရွှမ် ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

“စီနီယာ... အဲဒါက တကယ်တော့ ဘာကြီးလဲ”

ချူရွှမ်သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ အစောင့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုအစောင့်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နတ်အဆင့် နဝမအလွှာ ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် တုန်ရီနေသည် - “ဒီအဖိုးကြီး မမှားဘူးဆိုရင်၊ လရောင်အောက်က အဲဒီ ကျောက်စာတိုင်က ဒဏ္ဍာရီလာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ကောင်းကင်ဘုံ ကျောက်စာတိုင်ပဲ”

“ဘာ... မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ကောင်းကင်ဘုံ ကျောက်စာတိုင် ဟုတ်လား ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ချူရွှမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားရသည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ အရာရှိဟောင်းဟောင်း တစ်ယောက်အနေဖြင့်၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ကောင်းကင်ဘုံ ကျောက်စာတိုင်၏ မြစ်ဖျားခံမှုကို သူ သဘာဝကျကျ သိရှိထားသည်။

ဒဏ္ဍာရီများအရ မဟာချင်ကို စတင် တည်ထောင်စဉ်က မိစ္ဆာများ မရှိခဲ့ဘဲ၊ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်များကို ကျင့်ကြံသော ကိုယ်ခံပညာရှင်အချို့သာ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် မဟာချင် အင်အားကြီးမားလာပြီး အခြားသော နိုင်ငံများ ကျဆုံးသွားသည့်အခါ

မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားမှာ နေစရာ နေရာများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် မှောင်မိုက်သော ထောင့်များ၌သာ ပုန်းအောင်းနေရသော မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကိုယ်ခံပညာရှက်တစ်စုသည် ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးတစ်ခုကို မတော်တဆ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

ထိုအပျက်အစီးများထဲတွင် ထူးခြားသော ကောင်းကင်ဘုံ ကျောက်စာတိုင်တစ်ခုကို နှိမ်နင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်စုမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားကြပြီး၊ အံ့မခန်း ရတနာတစ်ခုကို တွေ့ပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ဘာမှ မဆိုင်းမတွဘဲ ထိုကျောက်စာတိုင်ကို ဖွင့်လိုက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ ရရှိလိုက်သည်မှာ ရတနာ မဟုတ်ဘဲ၊ မိစ္ဆာအုပ်စုကြီး တစ်ခုကို လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

ကျောက်စာတိုင် တစ်ခုလုံးမှာ ကြီးမားသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ မိစ္ဆာများမှာ ၎င်းအတွင်းမှ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာကာ နေရာအနှံ့တွင် သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် သောင်းကျန်းခြင်းများကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

၎င်းသည် ထိုအချိန်မှစ၍ မဟာချင်၏ မိစ္ဆာခေတ်သို့ တရားဝင် ဝင်ရောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ကောင်းကင်ဘုံ ကျောက်စာတိုင်မှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။

မဟာချင်၏ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်နီးပါး သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ၎င်းမှာ ဆယ်ကြိမ်ခန့်သာ ပေါ်ထွက်ခဲ့သော်လည်း၊ ပေါ်လာတိုင်းတွင် အံ့သြဖွယ်ရာ ပျက်စီးမှုများကို သေချာပေါက် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

အဆိုးရွားဆုံး ဖြစ်ရပ်တစ်ခုတွင်မူ၊ မဟာချင်၏ ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးရှိ လူပေါင်း တစ်သန်းမှာ ထိုကျောက်စာတိုင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော မိစ္ဆာများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ယခုအခါ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ကောင်းကင်ဘုံ ကျောက်စာတိုင်ကို တစ်ဖန် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ မဟာချင်၏ မြို့တော်အထက်တွင် ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝူး...

ချူရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန ပညာရှင်၏ မျက်နှာမှာလည်း ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။

ထို့နောက် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန တစ်ခုလုံးနှင့် မြို့တော် တစ်ခုလုံးတွင် ကြီးမားလှသော ခေါင်းလောင်းသံကြီးတစ်ခု မြည်ဟည်းလာသည်။ ၎င်းမှာ မြို့တော် ပုန်ကန်ခံရလျှင် သို့မဟုတ် ဝိုင်းရံခံရလျှင်မှသာ တီးခတ်လေ့ရှိသော နိုင်ငံတော် အကာအကွယ် ခေါင်းလောင်းသံပင် ဖြစ်သည်။

“တကယ်ပဲ... တကယ်ကြီးပဲ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ကောင်းကင်ဘုံ ကျောက်စာတိုင်က မြို့တော်အထက်မှာ ပေါ်လာပြီ မြန်မြန်... အဲဒါကို ရအောင် တားကြ၊ မဟုတ်ရင် မြို့တော်တစ်ခုလုံးက အလောင်းတောင်တွေနဲ့ သွေးပင်လယ်ကြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

“ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီကို မြန်မြန် အစီရင်ခံကြ”

“တောက်... ဘယ်သူက ဒီလောက်အထိ စိတ်ရူးပေါက်ပြီး မြို့တော်ထဲမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ကောင်းကင်ဘုံ ကျောက်စာတိုင်ကို လွှတ်ရဲတာလဲ”

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ကောင်းကင်ဘုံ ကျောက်စာတိုင် ပေါ်ထွက်လာခြင်းကြောင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန တစ်ခုလုံး ပရမ်းပတာ ဖြစ်ကုန်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်

ချူရွှမ်သည် ညကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုကျောက်စာတိုင်အပြင် ကြီးမားပြီး ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုလည်း ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကြီးမားလှသော ခေါင်းကိုးလုံးငှက်ကြီး ဖြစ်ပြီး နန်းတော်ရှိရာ ဘက်သို့ ကြည့်ကာ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “မဟာချင်ရဲ့ ခွေးဧကရာဇ်... မင်း ငါကိုယ်တော်ရဲ့ သားသမီးကို သတ်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ၊ ငါ့ဦးခေါင်းကနေ သက်ရှည်ဆေး ဖော်စပ်ဖို့တောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒီလို ကြီးမားတဲ့ အရှက်ခွဲမှုကို ငါ သေချာပေါက် လက်စားချေရမယ်၊ လက်စားချေရမယ် ငါ မတော်တဆ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ကောင်းကင်ဘုံ ကျောက်စာတိုင်ကို ရထားလိမ့်မယ်လို့ မင်း အိမ်မက်တောင် မမက်ဖူးဘူး မဟုတ်လား၊ ဟားဟားဟားဟား…”

အခန်း (၁၁၁)

သာမန်လူတွေရဲ့ အသက်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ

“ကဲ... အခုတော့ ပုရွက်ဆိတ်တွေဖြစ်တဲ့ မင်းတို့ကို ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာတွေရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံစေရမယ်။ မိစ္ဆာတံခါး... ဒီဘုရင်အတွက် ပွင့်စမ်း”

ဘုန်း

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် တုန်ဟည်းသွားပြီး၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ကောင်းကင်ဘုံ ကျောက်စာတိုင် ထွက်ပေါ်လာသည့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လမင်းပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသယောင် ရှိသည်။ ထိုအရာမှာ တကယ့်တုန်ခါမှု မဟုတ်ပေ။

ယင်းအစား မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ကောင်းကင်ဘုံ ကျောက်စာတိုင်ကြောင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်ချီများ ရူးသွပ်စွာ ဖောက်ပြန်လာပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အာရုံဝေဝါးမှုသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအာရုံဝေဝါးမှုကပင် မြို့တော်ရှိ သာမန်ပြည်သူများကို အသက်ထွက်မတတ် ထိတ်လန့်စေရန် လုံလောက်လှသည်။

ထို့အပြင် ချင်ထျန်း မိစ္ဆာဘုရင်၏ စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်

မြို့တော်၏ ကောင်းကင်ယံတွင် ကြီးမားလှသော ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုအက်ကွဲကြောင်းမှာ နက်ရှိုင်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော အနက်ရောင် အပေါက်ကြီး တစ်ခုနှင့် တူကာ၊ ကောင်းကင်ယံမှ အလင်းတန်းများကို အစဉ်မပြတ် တွန့်လိမ်သွားစေသည်။

တောက်ပသော လပြည့်ဝန်းမှာ တစ်ခဏအတွင်း ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

လမင်းကို ဝါးမြိုလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ဧရာမ အနက်ရောင် အပေါက်ကြီးတစ်ခုသာ ကောင်းကင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသလို ကျန်ရစ်ပြီး၊ ထို့နောက်တွင် နက်ရှိုင်းသော အိပ်မောကျမှုမှ နိုးထလာသကဲ့သို့ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံများမှာ အနက်ရောင် အပေါက်ကြီးအတွင်းမှ ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“ဒါတွေက ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာတွေပဲ”

“မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ကောင်းကင်ဘုံ ကျောက်စာတိုင် တိုင်းဟာ ထူးခြားတဲ့ မိစ္ဆာသိုက်တစ်ခုကို ဖိနှိပ်ထားတာ။ ကျောက်စာတိုင်ရဲ့ ချိပ်ပိတ်မှု ပျက်စီးသွားပြီဆိုရင် အဲဒီမှာ ဖိနှိပ်ခံထားရတဲ့ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာတွေဟာ သူတို့ရဲ့ အသိုက်တွေထဲကနေ နိုးထလာကြလိမ့်မယ်”

“ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ဒီရှေးဟောင်းမိစ္ဆာတွေက သာမန်မိစ္ဆာတွေနဲ့ မတူဘူး။ သူတို့ နိုးထခါစမှာ ဉာဏ်ရည်မရှိဘဲ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ ဗီဇပဲ ရှိတယ်။”

“တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူတို့ဟာ သာမန်လူတွေနဲ့ ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေကို ဝါးမြိုစားသုံးခြင်းအားဖြင့် ဘာသာစကားနဲ့ ဉာဏ်ရည်ကို ရရှိနိုင်ကြတယ်”

ချူရွှမ်၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထန်သွားသည်။

ဤအချက်များအားလုံးမှာ သူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် ရှိစဉ်က စနစ်တကျ သင်ယူခဲ့ရသော မိစ္ဆာများနှင့်ပက်သက်သည့် ဗဟုသုတများ ဖြစ်ပြီး၊ ယနေ့တွင် ဤမျှအသုံးဝင်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တော်ဝင်နန်းတော်ရှိ နိုင်ငံတော် အကာအကွယ် ခေါင်းလောင်းသည်လည်း ပိုမို အရေးကြီးသော အသံများဖြင့် မြည်ဟည်းလာတော့သည်။

ထို့နောက် အစွမ်းထက်သော အသံများသည် တော်ဝင်နန်းတော်အတွင်းမှ မြို့တော်တစ်ခုလုံးသို့ တိုက်ရိုက် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

“မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက နတ်အဆင့် ပညာရှင်များ အားလုံး အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာပြီး မိစ္ဆာတွေကို သတ်ဖြတ်ကြ”

“ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်ဌာန က နတ်အဆင့် ပညာရှင်များ အားလုံး အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာပြီး မိစ္ဆာတွေကို သတ်ဖြတ်ကြ”

“သွေးဝတ်စုံဝတ်ကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့က နတ်အဆင့် ပညာရှင်များ အားလုံး အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာပြီး မိစ္ဆာတွေကို သတ်ဖြတ်ကြ”

ဤအသံများသည် မဟာဆရာသခင်အဆင့် ပညာရှင်များ၏ အသံများ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းတို့မှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၊ ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်ဌာနနှင့် သွေးဝတ်စုံဝတ်ကိုယ်ရံတော် အဖွဲ့တို့မှ မဟာဆရာသခင်များ ဖြစ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် သွေးဝတ်စုံဝတ်ကိုယ်ရံတော် အဖွဲ့ ဖြစ်သည်၊ သူတို့၏ မဟာဆရာသခင်များသည် မိစ္ဆာဘုရင်က ပြစ်ဒဏ်စီရင်ရာ နေရာကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်စဉ်က ပေါ်မလာခဲ့ကြပေ။

ယခုမူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ကောင်းကင်ဘုံ ကျောက်စာတိုင်၏ ချိပ်ပိတ်မှု ပျက်စီးသွားပြီး ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာများ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သွေးဝတ်စုံဝတ်ကိုယ်ရံတော်များမှ မဟာဆရာသခင်များပင် ထပ်မံ ပုန်းအောင်းမနေနိုင်တော့ပေ။

အမိန့်ပေးပြီးသည်နှင့်

ချူရွှမ်သည် သူ၏အနောက်ရှိ ကောင်းကင်မြစ်အတွင်းမှ နတ်အဆင့် ပညာရှင် အုပ်စုကြီးမှာ အလုအယက် ထွက်ပေါ်လာကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထျန်းဟယ်၏ စတုတ္ထမြောက်အပိုင်းကို စောင့်ကြပ်ရန် တာဝန်ရှိသည့် အဖိုးကြီးမှာလည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

အမိန့်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် ထိုအဖိုးကြီးက အသံနက်ကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာတွေ ဖြစ်နေရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ ဒါက ငါတို့ မဟာချင်ရဲ့ မြို့တော်ပဲ ဘယ်မိစ္ဆာကိုမှ ဒီမှာ လာပြီး ရမ်းကားခွင့် မပြုနိုင်ဘူး ချူရွှမ်... မင်း တိုက်မလား ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာပဲ နေခဲ့မလား”

ရုတ်တရက် အဖိုးကြီးက ချူရွှမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“သေချာတာပေါ့၊ ကျွန်တော် တိုက်မှာ”

သူသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်နှိမ်နင်းခြင်းမှာ လူတိုင်း၏ တာဝန်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် အကျဉ်းထောင်မှူး၏ အမိန့်ကိုလည်း ကြားခဲ့ရသည်။

စကားတစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ချူရွှမ်သည် သွေးသောက်အရူးဓားမကို ဝှေ့ယမ်းကာ တောင်ပေါ်မှ ပြေးဆင်းသွားတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နိုးထလာသော ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာတစ်ကောင်မှာ ကောင်းကင်ရှိ ဧရာမ အနက်ရောင် အပေါက်ကြီးထဲမှ ကျလာပြီး မလှမ်းမကမ်းတွင် ဆင်းသက်လာသည်။

သို့သော် ထိုမိစ္ဆာမှာ သတ်ဖြတ်မှုကို မစတင်နိုင်သေးမီမှာပင် ချူရွှမ်၏ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသော ဓားအလင်းမှာ မိစ္ဆာ၏ လည်ပင်းဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ဖလပ်...

ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာ၏ ဦးခေါင်းမှာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

နောက်မှ ရောက်ရှိလာသော အစောင့်အဖိုးကြီးမှာ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ “လူငယ်လေး... မင်းက တကယ်ပဲ ကိုယ်ခံပညာနဲ့ ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း နှစ်မျိုးလုံးမှာ နတ်အဆင့်ကို တစ်ပြိုင်နက် ရောက်နေတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက တကယ်ပဲ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာပဲ”

“ကံမကောင်းတာက အရင်ဆုံး ကျလာတဲ့ မိစ္ဆာတွေက ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာတွေထဲက အောက်ခြေအဆင့်လေးတွေပဲ။ သူတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်က အသိုက်ထဲက ပိုသန်မာတဲ့ မိစ္ဆာတွေ နိုးထလာဖို့ အချိန်ဆွဲပေးဖို့ပဲ”

“လူငယ်လေး... ဒီအောက်ခြေအဆင့်ကောင်တွေကို ဂရုမစိုက်နဲ့တော့။ မင်းနဲ့ တခြား နတ်အဆင့် နဝမအလွှာအောက်က လူတွေအားလုံး မြို့တော်ရဲ့ လမ်းမတွေဆီကို အမြန်သွားကြ။ မိစ္ဆာတွေ့ရင် သတ်၊ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ့ရင် နှိမ်နင်းကြ။ မှတ်ထားပါ... ဒီရှေးဟောင်းမိစ္ဆာတွေကို သာမန်လူတွေကို ဝါးမြိုခွင့် လုံးဝ မပေးမိစေနဲ့” အစောင့်အဖိုးကြီးက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာများသည် အလွန်ကြာမြင့်စွာ ဖိနှိပ်ခံထားရသဖြင့် သူတို့ နိုးထခါစတွင် အလွန်အားနည်းနေကြပြီး သူတို့အတွင်း၌ မိစ္ဆာချီလည်း မရှိသေးပေ။ ထိုအချိန်မှာပင် မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ရန် အလွယ်ကူဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤရှေးဟောင်းမိစ္ဆာများသည် လူများကို စားသုံးမိသည်နှင့် သူတို့၏ ဉာဏ်ရည်မှာ လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့အတွင်းရှိ မိစ္ဆာချီများမှာလည်း ပြန်လည် နိုးထလာမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူတို့ လူများကို များများစားလေလေ၊ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာ၏ ဉာဏ်ရည်မှာ ပိုမြင့်လာပြီး မိစ္ဆာချီမှာလည်း ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့ လုံလောက်အောင် စားသုံးမိပါက မည်သည့် ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာမဆို မိစ္ဆာဘုရင်အဖြစ်သို့ အဆင့်တက်သွားနိုင်သည့် အလားအလာ ရှိသည်။

သို့သော် သာမန်မိစ္ဆာများအတွက်မူ နတ်အဆင့် မိစ္ဆာ တစ်ထောင်ခန့် ရှိမှသာ မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါး ပေါ်ထွက်လာရန် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။

ဤသည်မှာ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာများ၏ ကြောက်စရာဆုံး အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ၎င်းမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ အဆင့်၉ ပအရာရှိတိုင်း နားလည်ထားရမည့် ဗဟုသုတလည်း ဖြစ်သည်။

စကားပြောအပြီးတွင် ကောင်းကင်မြစ်ကို စောင့်ကြပ်သော အဖိုးကြီးမှာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ တခြားသော နတ်အဆင့် နဝမအလွှာ ပညာရှင်များနှင့်အတူ မြို့ပြင်ရှိ မြင့်မားသော တောင်ကုန်းတစ်ခုဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ထိုမြင့်မားသော တောင်ပေါ်တွင် ခေါင်းကိုးလုံးရှိငှက်အသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသော ချင်ထျန်း မိစ္ဆာဘုရင်မှာ ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသော ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာများကို အလွန်အမင်း ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ကြည့်ရင်း ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောနေခဲ့သည်။

အမှန်စင်စစ် ချင်ထျန်း မိစ္ဆာဘုရင်သည် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျပင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး၊ အသိဉာဏ် မရှိသေးဘဲ အားနည်းနေသေးသည့် ဤရှေးဟောင်းမိစ္ဆာများကို အငမ်းမရ ဝါးမြိုနေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သာမန်မိစ္ဆာများသည် ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာများကို ဝါးမြိုစားသုံးပါက ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည့် အခွင့်အလမ်းရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ယင်းမှာ ချင်ထျန်း မိစ္ဆာဘုရင်ကဲ့သို့ ထူးခြားသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်အတွက် ပို၍ပင် အကျိုးရှိလှသည်။

မြို့ပြင်သို့ ပြေးထွက်လာကြသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၊ ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်ဌာနနှင့် သွေးဝတ်စုံဝတ်ကိုယ်ရံတော်များမှ ပညာရှင်များကိုမူ ချင်ထျန်း မိစ္ဆာဘုရင်က တစ်ချက်ကလေးပင် လှည့်မကြည့်ပေ။ သူသည် ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာများကို ဝါးမြိုနေရင်း တော်ဝင်နန်းတော်ရှိရာ ဘက်သို့သာ ရက်စက်ယုတ်မာသော အကြည့်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ကောင်းကင်ဘုံ ကျောက်စာတိုင်နှင့် ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာများကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော လက်နက်များကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း၊ တော်ဝင်နန်းတော်သည် နတ်အဆင့် နဝမအလွှာ ပညာရှင် အများအပြားကိုသာ စေလွှတ်ခဲ့ပြီး မဟာဆရာသခင် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပေါ်ထွက်မလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မြို့တော်ရှိ မဟာဆရာသခင် အားလုံးမှာ အစောင့်အကြပ် ထူထပ်လှသော ဆေးဖော်စပ်ခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ စုဝေးနေကြသည်။

ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ အမိန့်မရှိဘဲ မည်သူမျှ ထွက်ခွာရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

ကောင်းကင်ယံရှိ လမင်းကို ဝါးမြိုထားသည့် မိစ္ဆာသိုက်ကို မြင်နေရသော်လည်း၊ နဂါးပလ္လင်ပေါ်ရှိ ဧရာမအိုကြီးမှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ မဟာဆရာသခင်များကို တိုက်ပွဲဝင်ရန် အမိန့်ပေးမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပေ။

အကျဉ်းထောင်မှူး လော့ခိုင်မှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ စကားပြောလိုက်သည်။ “အရှင်ဧကရာဇ်... အခု မိစ္ဆာတွေ သောင်းကျန်းနေပြီ ဖြစ်လို့ ကျွန်တော်တို့ မလှုပ်ရှားဘူးဆိုရင် မြို့တော်ဟာ ကပ်ဆိုးကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မှာပါ”

“ဟဲဟဲ... အကျဉ်းထောင်မှူးချုပ် လော့၊ မင်းက ပိုပြောနေတာပဲ မဟုတ်လား မဟာဆရာသခင်တွေကို ထားလိုက်ဦး၊ ငါတို့ မြို့တော်မှာ နတ်အဆင့် ပညာရှင်တွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိတယ်၊ နတ်အဆင့် နဝမအလွှာ ပညာရှင်တွေတင် တစ်ထောင်ကျော် ရှိနေတာပဲ ဒီလောက် လူအများကြီးရှိနေတာကို အခုမှ နိုးထခါစ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာအုပ်စုကို မတားနိုင်ဘူးလား”

သူ၏ ဘေးရှိ ဆံပင်ဖြူ မိန်းမစိုး လျိုကျင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အကျဉ်းထောင်မှူးချုပ် လော့ခိုင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ ရှေ့တွင် အလျင်အမြန် ဒူးထောက်ကာ “အရှင်ဧကရာဇ်... ကျွန်တော်တို့ မြို့တော်မှာ ပညာရှင်တွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ တခြားတစ်ဖက်မှာ ချင်ထျန်း မိစ္ဆာဘုရင် ရှိနေတာပါ အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့ မဟာဆရာသခင်တွေကို တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ မလွှတ်ဘူးဆိုရင် မြို့တော်က သာမန်ပြည်သူတွေဟာ...”

“လော့ခိုင်... မင်း ဘယ်လိုတောင် ရဲတင်းရတာလဲ”

အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသော မိန်းမစိုး လျိုကျင်းက ရုတ်တရက် အသံမြှင့်ပြောလိုက်ရာ သူ၏ လေသံမှာ အေးစက်လှသည်။ “အကျဉ်းထောင်မှူးချုပ် လော့... မင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ သာမန်ပြည်သူတွေကို ကယ်တင်တာက ပိုအရေးကြီးသလား၊ ဒါမှမဟုတ် အရှင်ဧကရာဇ်အတွက် သက်ရှည်ဆေးလုံး ဖော်စပ်ဖို့ မဟာဆရာသခင်တွေရဲ့ စွမ်းအားတွေကို စုစည်းထားတာက ပိုအရေးကြီးတာလား၊ အဲဒီအပြင် အောင်မြင်မှုတိုင်းမှာ အရင်းအနှီးဆိုတာ ရှိစမြဲပဲ။ သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ အသက်က အရှင်ဧကရာဇ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”