အခန်း ၉၂

အခန်း (၉၂) မူလဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်၏ တတိယအဆင့်

ထျဲ့လင်ကျေးရွာ။

ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း အိမ်မှထွက်သွားသည်မှာ နေ့တစ်ဝက်ရှိပြီဖြစ်သော ရှန့်ထျန်းဝေ့မှာ ပြန်မရောက်လာသေးပေ။

ရှန့်ဖန်အန်းမှာ ခြံဝင်းထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေပြီး သူ၏လက်သီးကိုဆုပ်ကာ လက်ဖဝါးကိုထုရင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရ၏။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ထျန်းဝေ့က ကျောက်လင်ရဲ့ နယ်ခြားစောင့်တပ်တွေက သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာပဲ..."

"အကယ်လို့ ထျန်းဝေ့သာ ကျောက်လင်ကို သတ်ပြီးသွားရင် သူ အိမ်ကို စောစောစီးစီး ပြန်ရောက်နေလောက်ပြီ..."

ရှန့်ဖန်အန်းက သူ့ဘာသာသူ တီးတိုးရေရွတ်နေ၏။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရှန့်ဖန်အန်း၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်လာရသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကလည်း သူ၏ သားအကြီးဆုံးဖြစ်သူ ရှန့်ထျန်းရှုံသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ထွက်သွားခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် အသတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

ယခု သူ၏ သားအငယ်ဆုံး ရှန့်ထျန်းဝေ့သည် ကျောက်လင်အား ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် တောင်ပေါ်သို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ယခုအချိန်အထိ ပြန်မရောက်လာသေးရာ ရှန့်ဖန်အန်းတစ်ယောက် မည်သို့လျှင် မစိုးရိမ်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

"ယောက္ခမကြီး... ထျန်းဝေ့က ကျောက်လင်ကို မရှာတွေ့သေးတာ ဒါမှမဟုတ် တောင်ပေါ်မှာ လမ်းပျောက်နေတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါကြောင့် အိမ်ပြန်နောက်ကျနေတာပါ..."

ထိုအခိုက်တွင် ရှန့်ထျန်းရှုံ၏ ဇနီးက အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး နှစ်သိမ့်စကား ဆိုလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ်...မတ်လေးရဲ့ သိုင်းပညာစွမ်းရည်နဲ့ဆို မင်ချွမ်မြို့မှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ အနည်းအကျဉ်းပဲရှိတာ..."

ရှန့်ထျန်းရှုံ၏ မယားငယ်ကလည်း အခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ တည်ငြိမ်စွာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်ညက ဤအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ရှန့်ထျန်းဝေ့နှင့် နက်ရှိုင်းသော ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ရှန့်ထျန်းဝေ့အား သူတို့၏ အားကိုးရာ ကျောထောက်နောက်ခံအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး အနာဂတ်အတွက် သူ့ကိုသာ မှီခိုကြမည်ဖြစ်သည်။

သဘာဝကျစွာပင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ရှန့်ထျန်းဝေ့ အိမ်သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်လာရန် မျှော်လင့်နေကြ၏။

ရှန့်ဖန်အန်းက ချွေးမနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြန်ပြောချင်သော်လည်း မည်သို့ စကားစရမည်ကို မသိတော့ပေ။

ထိုစဉ် ခွာသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မြင်းတစ်ကောင်သည် ခြံတံခါးဝသို့ ပြေးဝင်လာ၏။

"ထျန်းဝေ့ရဲ့ မြင်းပဲ..."

ရှန့်ဖန်အန်းက ထိုမြင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မနေ့က ရှန့်ထျန်းဝေ့ စီးနင်းပြန်လာခဲ့သည့် မြင်းမှန်း ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။

မြင်းတစ်ကောင်တည်းသာ ပြေးလာပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် ရှန့်ထျန်းဝေ့ ပါမလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန့်ဖန်အန်း၏ ရင်ထဲတွင် နိမိတ်မကောင်းသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

သူတို့သုံးဦးသည် ခြံတံခါးဝသို့ ပြေးသွားကြရာ မြင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက် ရှန့်ဖန်အန်း၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြူလျော့သွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ထိုင်ကျသွားတော့သည်။

ရှန့်ထျန်းရှုံ၏ ဇနီးနှစ်ဦးသည်လည်း ရှန့်ထျန်းဝေ့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသွားပြီဆိုသည်ကို သိလိုက်ကြ၏။

"ဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး…”

"ထျန်းဝေ့ ဒုက္ခရောက်ရတာ ငါ့အမှားတွေကြောင့်ပဲ..."

"ငါ ထျန်းဝေ့ကို ထျန်းရှုံ သေဆုံးသွားတဲ့အကြောင်း မပြောခဲ့သင့်ဘူး... ငါ ကိုယ်တိုင် ထျန်းဝေ့ကို သတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီ..."

ရုတ်တရက် ရှန့်ဖန်အန်းက အသံထွက်၍ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

ရှန့်ထျန်းရှုံ၏ ဇနီးနှစ်ဦးကလည်း မျက်ရည်များကျကာ သူတို့၏ ဆုံးရှုံးမှုအတွက် ငိုယိုမြည်တမ်းနေကြ၏။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရှန့်ဖန်အန်းက ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"မဖြစ်ဘူး... ထျန်းဝေ့ အလဟဿ အသေခံလို့ မဖြစ်ဘူး..."

"ထျန်းဝေ့ရဲ့ နည်းပြက ချီလင်ကျောင်းတော်မှာ အဆင့်တစ် ချိတ်တဲ့သူပဲ... သူ့ကို ထျန်းဝေ့ သေဆုံးသွားတဲ့အကြောင်း သွားပြောပြရမယ်..."

ရှန့်ဖန်အန်းက နာကြည်းချက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် ရှန့်ဖန်အန်းသည် ညနက်နေပြီကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မြင်းပေါ်တက်ကာ ထျဲ့လင်ကျေးရွာမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

နောက်နှစ်ရက်အကြာ။

ကျောက်လင်သည် ကြွက်လေးအား ခေါ်ဆောင်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တောအုပ်များထဲရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် အမျိုးမျိုးကို အဆက်မပြတ် ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

မိသားစုတွင် စာမရီလှည်းတစ်စီးနှင့် သံမဏိကြံ့လှည်း နှစ်စီးရှိပြီး ကျောက်လင် အမဲလိုက်ရရှိလာသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို မင်ချွမ်မြို့သို့ သယ်ဆောင်ရန် အသုံးပြုကြ၏။

ငွေကြေးများက ရေစီးကြောင်းသဖွယ် ဝင်လာလေသည်။

ညအချိန်။

ကျောက်လင် နေထိုင်သည့် ဂူအခန်း။

ဖယောင်းတိုင်များကို ထွန်းညှိလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း ကျောက်လင်တွင် ငွေအနည်းငယ် ရှိလာသဖြင့် စနစ်ဈေးဆိုင်မှ ဖယောင်းတိုင် ၁၀၀၀ ကို ဝယ်ယူခဲ့၏။

【ဖယောင်းတိုင် - ၁ မှတ်】

အလွန် ဈေးပေါသဖြင့် ကျောက်လင်သည် သဘာဝကျစွာပင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖယောင်းတိုင် အတောင့် ၁၀၀၀ ကို ဝယ်ယူလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤနည်းဖြင့် ညအချိန်တွင် ကျောက်လင်နှင့် သူ၏ ဇနီးငါးဦးတို့၏ အခန်းများကို ဖယောင်းတိုင်မီးများဖြင့် လင်းထိန်စေခဲ့ရာ သူတို့အနေဖြင့် အမှောင်ထဲတွင် လုံးပန်းနေစရာ မလိုတော့ပေ။

အကယ်၍သာ အလွန်အမင်း အဓိပ္ပါယ်မဲ့မနေဘူးဆိုလျှင် ကျောက်လင်သည် မူလက စနစ်ဈေးဆိုင်မှ နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်သုံး မီးလင်းရေးစနစ်တစ်ခုကို ဝယ်ယူချင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ကျောက်လင်၏ လင်းယုန်မျက်လုံးများတွင် ညဘက်မြင်နိုင်စွမ်း ပါရှိသောကြောင့် လျှပ်စစ်မီးများ မလိုအပ်ဘဲ ဖယောင်းတိုင်များဖြင့်ပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်၌ ကျောက်လင်သည် သူ၏အရှေ့တွင် ချထားသော သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ကြည့်လိုက်၏။

ဤသုံးရက်အတွင်း သူရှာဖွေထားသော ငွေများအားလုံးကို ထိုသစ်သားသေတ္တာထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသည်။

စုစုပေါင်း ငွေပြား ၄၁၅ ပြားဖြစ်သည်။

"ဒါတွေအားလုံးကို စနစ်အမှတ်တွေအဖြစ်သာ ပြောင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် စနစ်ဈေးဆိုင်က တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတချို့ကို ငါ ဝယ်နိုင်ပြီ..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်သည် ငွေပြားများကို ကိုင်တွယ်ကာ ၎င်းတို့အားလုံးကို စနစ်အမှတ်များအဖြစ်သို့ လဲလှယ်လိုက်သည်။

စနစ်အမှတ် - ၄၁၅၆၆၀

"နှစ်တစ်ရာ ကျောက်စိမ်းရိုးတွင်းခြင်ဆီ နို့ရည် တစ်စက်ကို အမှတ် ၁ သိန်းဆိုတော့ ဒီအမှတ်တွေက ၄ စက် ဝယ်ဖို့ပဲ လောက်မှာ..."

"နှစ်တစ်ရာ ကျောက်စိမ်းနို့ရည် လေးစက်က မြေလေးဧကကိုပဲ မြင့်မြတ်တဲ့ စိုက်ခင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်မှာ..."

"မလောက်သေးဘူးပဲ..."

ကျောက်လင်က ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ကျယ်ပြန့်သော ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းများ ဖော်ထုတ်ခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန် ကုန်ကျစရိတ်ကြီးမားသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

"မနက်ဖြန်မနက် ရှရွှယ်ချန်တောင်ကို သွားရမယ်... အဲ့ဒီဓားပြစခန်းတွေကို ရှင်းလင်းပြီး သူတို့ရဲ့ သိုလှောင်ရုံတွေထဲက ငွေတချို့ ရှာတွေ့ဖို့ ငါ တကယ် မျှော်လင့်တယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

အခြားသော နယ်ခြားစောင့်တပ်သားများသည် သူတို့၏ အားနည်းချက်ကို သိထားသောကြောင့် ဓားပြများနှင့် တိုက်ခိုက်ရမည်ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့ကြပြီး ယင်းက သူတို့၏ အသက်ကို စတေးရမည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကျောက်လင်ကမူ ကွဲပြားခြားနား၏။ သူက အမှန်တကယ်ပင် ငွေကြေး လိုအပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဥပဒေအရ တိုက်ပွဲအတွင်း သိမ်းဆည်းရမိသော မည်သည့်ပစ္စည်းမဆို ၎င်းတို့ ယူဆောင်သွားနိုင်သရွေ့ စစ်သားများကသာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိသည်။

သံသယဝင်စရာမလိုဘဲ ကျောက်လင်သည် ဤကဲ့သို့သော တရားဝင် ဓားပြတိုက်သည့် အလုပ်မျိုးကို အမှန်တကယ်ပင် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

ကျောက်လင်သည် သစ်သားသေတ္တာကို ထောင့်တစ်နေရာတွင် ချထားလိုက်စဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သစ်သားတံခါးကို ခေါက်လိုက်၏။

သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ကျောက်လင်သည် အပြင်ဘက်တွင် မည်သူရှိနေသည်ကို သဘာဝကျစွာပင် သိလိုက်သည်။

ဇနီးငါးဦးစလုံးသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေကြပြီး စိတ်အားထက်သန်ကာ သည်းမခံနိုင်တော့သည့် အမူအရာများ ဖြစ်နေကြသည်။

လွန်ခဲ့သည့် သုံးရက်အတွင်း ကျောက်လင်သည် နေ့ရောညပါ ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး နေ့ဘက်တွင် တစ်ကြိမ်နှင့် ညဘက်တွင် တစ်ကြိမ် ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ နေ့စဉ် ကျင့်ကြံမှုမှာ ဆယ်နှစ်စာ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ညီမျှသည်။

"ဒီည နောက်ထပ် တစ်ပွဲတိုက်လိုက်ရင် အနှစ် ၃၀ စာ ကျင့်ကြံမှု ဖြစ်သွားပြီ..."

"အဲ့ဒါကို မူလဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်ထဲ ပေါင်းထည့်လိုက်ရင် တတိယအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ လုံလောက်သွားလိမ့်မယ်..."

ကျောက်လင်က သူ၏ ဇနီးငါးဦးရှိနေခြင်းကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး ကျေနပ်ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်က သစ်သားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဇနီးငါးဦးကို အခန်းထဲသို့ ကြိုဆိုလိုက်၏။

နောက်ထပ် သာယာပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော ညတစ်ည ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

နံနက်စောစောတွင် ကျောက်လင် နိုးလာပြီး စနစ်အသွင်အပြင်ကို ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်သည်။

စနစ်၏ ကိုယ်ပိုင်အချက်အလက်ပြကွက်တွင် -

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် - ၃၀+

"စနစ်... မူလဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်ထဲကို အနှစ် ၃၀စာ ကျင့်ကြံမှု ပေါင်းထည့်လိုက်..."

မကြာမီမှာပင် ကျောက်လင်သည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအား အမြုတေမှာ ပို၍ သိပ်သည်းလာပြီး သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်း အကွာအဝေးမှာ မီတာ ၂၀ ခန့်အထိ ကျယ်ပြန့်သွားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

မူလဝိညာဉ်ကျင့်စဉ် တတိယအဆင့်၊ စိတ်စွမ်းအား ဖြန့်ကျက်ခြင်း။

တစ်နည်းဆိုရသော် ကျောက်လင်၏ စိတ်စွမ်းအားသည် ၎င်းအလိုအလျောက် အပြင်ဘက်သို့ ဖြန့်ကျက်နိုင်ပြီး ဆယ်မီတာအထူရှိသော ကျောက်တုံးများကိုပင် ဖောက်ထွင်းကာ အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို အာရုံခံနိုင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်သည် သူ၏ မူလဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်က တတိယအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်မျှ ကျင့်ကြံပါက စတုတ္ထအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ကာ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို စူးစမ်းခြင်းများ ပြုလုပ်နိုင်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဒီနေ့ ရှရွှယ်ချန်တောင်ကို သွားရမယ်..."

"အဲ့လိုသာ မဟုတ်ရင် နောက်နှစ်ရက်အတွင်း ဇနီးငါးယောက်နဲ့ နောက်ထပ် တိုက်ပွဲအနည်းငယ်လောက် ဆင်နွှဲလိုက်တာနဲ့ ငါ့ရဲ့ မူလဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်ကို စတုတ္ထအဆင့်အထိ သေချာပေါက် မြှင့်တင်နိုင်မှာ..."

ကျောက်လင်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်သည် သူ၏ဘေးရှိ ဇနီးငါးဦးအား မနှိုးတော့ဘဲ ရှရွှယ်ချန်တောင်သို့ အမြန်ဆုံး မြင်းစီး၍ သွားရန် လိုအပ်နေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယွီရွှေတပ်စခန်းက ကျေးရွာအသီးသီးမှ နယ်ခြားစောင့်တပ်သားများကို တိုက်ပွဲဝင်ရန် ဆင့်ခေါ်ထားခြင်းမှာ စစ်ရေးစစ်ရာကိစ္စဖြစ်သဖြင့် သူတို့ နောက်ကျ၍ မဖြစ်ပေ။

ကျောက်လင် မျက်နှာသစ် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးသည်နှင့် ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့သည်လည်း အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ပြီး ကျောက်လင်၏ အနီးသို့ ရောက်လာကြ၏။

"မင်းတို့အားလုံး ရိက္ခာခြောက်တွေနဲ့ အစားအသောက်တွေ ပြင်ဆင်ပြီးကြပြီလား..."

ကျောက်လင်က မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... မနေ့ညက ငါ့မိန်းမက ပေါင်မုန့်ခြောက် အချပ်နှစ်ဆယ်ကျော် ဖုတ်ပေးထားပြီး ရေဘူးနှစ်ဘူးစလုံးကို ရေဖြည့်ပေးထားတယ်... သံလှံကိုလည်း တောက်ပနေအောင် သွေးထားတယ်... ဓားပြတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ ငါ အသင့်ဖြစ်နေပြီ..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်က ကျေနပ်ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ငါလည်း အားလုံး အသင့်ဖြစ်နေပြီ..."

ရှုံ့တကျွမ်းကလည်း ပြုံး၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုအရာက လူတိုင်း ပေးသည့် အဖြေဖြစ်သည်။

၎င်းသည် တိုက်ပွဲဝင်ရာတွင် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင် စစ်ရိက္ခာများကို ယူဆောင်လာရသည့် နယ်ခြားစောင့်တပ်သားများပင် ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်ကလည်း အဝတ်အိတ်တစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အစားအသောက်အချို့ စားချင်သောကြောင့် ဘီစကွတ်ခြောက်အချို့ကို အယောင်ပြအနေဖြင့် ထည့်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲတွင် များပြားလှစွာ သိုလှောင်ထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"သွားကြစို့... ရှရွှယ်ချန်တောင်ကို ထွက်ကြမယ်..."

ကျောက်လင်က အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး ချက်ချင်း မြင်းပေါ်တက်လိုက်လေသည်။