အခန်း ၁၀၀

အခန်း (၁၀၀) စစ်မိန့်ကို ဖီဆန်မလို့လား

မွန်းတည့်ချိန် ဖြစ်၏။

မင်ချွမ်မြို့ တပ်စခန်းရှိ စစ်သည်နှစ်ရာနှင့် နယ်ခြားစောင့်တပ်သား ငါးရာတို့သည် စခန်းမှထွက်ခွာလာကြပြီး ဝံပုလွေတောင်ထွတ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားကြသည်။

ကျောက်လင်၊ ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် အခြားခြောက်ယောက်တို့က မြင်းရိုင်းများကိုစီးကာ ရှေ့မှ လမ်းပြပေးကြ၏။

မကြာမီမှာပင် စစ်တပ်ကြီးသည် ဝံပုလွေတောင်ထွတ် အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းနှင့် စစ်ထူယန်လုံတို့က မြင်းများကို ယှဉ်လျက် စီးလာကြ၏။

"ငါတို့ ကျောက်လင်ကို အမြန်ဆုံး သတ်ပစ်သင့်တယ်... မဟုတ်ရင် သူက ငါတို့အတွက် ကြီးမားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

ထိုအခိုက်တွင် စစ်ထူယန်လုံက တိုးတိတ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဆရာ... စိတ်မပူပါနဲ့... စစ်တပ်နဲ့ ဝံပုလွေတောင်ထွတ်က ဓားပြတွေ တိုက်ပွဲစဖြစ်တာနဲ့ အဲ့ဒီရှုပ်ထွေးနေတဲ့ကြားထဲ သူ့ကို လုပ်ကြံဖို့ လူလွှတ်လိုက်မယ်..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက ကျန်းဖုန်းကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက ကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူက ကျန်းဖုန်းအား ဇီးပန်းပွင့်အပ်မိုးဟုခေါ်သော လျှို့ဝှက်လက်နက်တစ်ခုကို ပေးထားပြီး တိုက်ပွဲဖြစ်နေစဉ် ကျောက်လင်အနားသို့ ကပ်ကာ ထိုလျှို့ဝှက်လက်နက်ဖြင့် ပစ်ခတ်ရန် အမိန့်ပေးထားခဲ့၏။

ရှုပ်ထွေးသော တိုက်ပွဲ စတင်ဖြစ်ပွားသည်နှင့် ကျောက်လင်သည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုစိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားပြီး ယင်းက ကျန်းဖုန်းအတွက် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကျန်းဖုန်း ကျရှုံးသွားခဲ့လျှင်တောင် ကျောက်လင်က ကျန်းဖုန်းကိုသာ လက်တုံ့ပြန်မည်ဖြစ်ပြီး ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းကို အပြစ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းပြီ... ငါလည်း ကျောက်လင်ကို စောင့်ကြည့်ထားလိုက်မယ်..."

"အခွင့်အရေးရတာနဲ့ သူ့ကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်..."

စစ်ထူယန်လုံက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

အခြားနည်းပြတစ်ဦးဖြစ်သော ယွမ်ကော်ကော်က ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းနှင့် စစ်ထူယန်လုံတို့ လျှို့ဝှက်စွာ စကားပြောနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုနှစ်ယောက်သည် ပြောမထွက်နိုင်လောက်အောင် ဆိုးရွားသော ကိစ္စတစ်ခုကို တိုင်ပင်နေကြကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိနေ၏။

စစ်ထူယန်လုံအပေါ် ယွမ်ကော်ကော်၏ နားလည်ထားမှုအရ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကျောက်လင်ကို ကလဲ့စားချေရန် အခွင့်အရေး အလွန်များပေသည်။

"ဟွန့်... မင်းတို့က ကျောက်လင်ကို သတ်ချင်နေတာလား... မင်းတို့ အကြံအစည် အောင်မြင်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး..."

ထိုအခိုက်တွင် ယွမ်ကော်ကော်က ဤသို့ တွေးတောနေခဲ့၏။

စစ်တပ်ကြီးက ရပ်တန့်သွားသည်။

တပ်မှူးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် ဝံပုလွေတောင်ထွတ်ကို တိုက်ခိုက်မည့် နောက်ထပ်စစ်ဆင်ရေးအတွက် တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော ကျောက်လင်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ကျောက်လင်... အခု မင်းက တောင်ပေါ်တက်မယ့် လမ်းကြောင်းကို စူးစမ်းရှာဖွေပြီးပြီဆိုတော့ မင်းက လမ်းပြပေးရမယ်... စစ်တပ်က မင်းနောက်ကနေ လိုက်ခဲ့မယ်..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဝံပုလွေတောင်ထွတ်မှ ဓားပြများကို အသုံးပြု၍ သူ့ကို သတ်ရန်သာဖြစ်ကြောင်း ကျောက်လင် သိနေ၏။

သို့သော်လည်း ကျောက်လင်က ငြင်းဆန်ရန် ပျင်းရိနေခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝံပုလွေတောင်ထွတ်၏ ခေါင်းဆောင် ဒဏ်ရာရသွားပြီးနောက် သူသည် ဓားပြအားလုံးကို စခန်းသို့ ပြန်လည်စုစည်းစေကာ မည်သို့ ထွက်ပြေးရမည်ကို ဆွေးနွေးနေမည်မှာ သေချာကြောင်း ကျောက်လင် တစ်ယောက်တည်းသာ သိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထိုကျောက်တံတိုင်းသုံးခုကို စောင့်ကြပ်နေသည့် ဓားပြနစ်ယောက်မှ ကျန်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းပြီ... ငါ လမ်းပြပေးမယ်..."

ကျောက်လင်က ပြန်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မြင်းရိုင်းကိုစီးကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်။

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။ ကျောက်လင်က ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ကျောက်လင်သည် မီတာပေါင်းများစွာ အဝေးသို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက ထပ်မစောင့်တော့ဘဲ စစ်တပ်ကို နောက်မှလိုက်ရန် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သူတို့ ပထမဆုံး ကျောက်တံတိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်တံတိုင်းပေါ်တွင် ဓားပြတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။

နေရာတစ်ခုလုံးက လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

ကျောက်လင်က သူ၏ မြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်သောစစ်တပ် အမီလိုက်လာရန် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်၏။

"ဒီကျောက်တံတိုင်းကို စောင့်နေတဲ့ ဓားပြတွေ တကယ် မရှိဘူးပဲ..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း ကျောက်တံတိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျောက်လင် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း စောင့်ကြပ်နေသော ဓားပြများ မရှိကြောင်းကို သူ သဘာဝကျကျပင် တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက ထပ်မံ၍ လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"ကျောက်လင်... အဲ့ဒီမှာ ဓားပြတွေ မရှိဘူး... သွားပြီး သစ်သားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်..."

ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်းက ကျောက်လင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျောက်လင်က သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။

“မင်းပြောသမျှကို ငါက သဘောတူမယ်လို့ ထင်နေတာလား... မင်း ငါ့ကို ဘာမှတ်နေလဲ...

သူတို့က ငါ့ကို တကယ့်ကို ကျွန်တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေတာပဲ…”

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က မြင်းရိုင်းပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေပြီး ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းကို မျက်လုံးထဲ၌ အထင်သေးမှု အနည်းငယ်ဖြင့် အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။

"ကျောက်လင်... မင်းက ဘာသဘောလဲ..."

"တပ်မှူးက မင်းကို တံခါးဖွင့်ဖို့ အမိန့်ပေးနေတာ... မင်းက ဖီဆန်ရဲတယ်ပေါ့..."

ထိုအခိုက်တွင် ယန်ချန်ယွီက ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် သူ၏ အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီဟု တွေးလိုက်သည်။ ကျောက်လင်၏ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူက ချက်ချင်းပင် အပြစ်တင်လိုက်၏။

"သေလိုက်လေ... မင်းက ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့ ကျောက်လင်ကို အဲ့ဒီလို လာပြောနေရတာလဲ..."

ရုတ်တရက် ရှုံ့တကျွမ်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာကာ သူ၏ သံလှံဖြင့် ယန်ချန်ယွီကို တိုက်ရိုက် ထိုးချလိုက်သည်။

"သူ့ကို သတ်..."

"မင်းက ကျောက်လင်ကို မကောင်းပြောရဲတယ်ပေါ့... သေချင်နေတာပဲ..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်နှင့် ကျားကျီချင်းတို့ကလည်း ထပ်တူလုပ်ဆောင်ကာ သူတို့၏ လှံများကို အသီးသီး ဝှေ့ယမ်းပြီး ယန်ချန်ယွီဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက် ထိုးချလိုက်ကြ၏။

ထိုခြောက်ယောက်သည် ကျောက်လင်ကို အခိုင်အမာ ထောက်ခံသူများဖြစ်ကြသည်။ ယန်ချန်ယွီက ကျောက်လင်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြစ်တင်ဝေဖန်ရဲသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ သည်းမခံနိုင်ကြဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့..."

ယန်ချန်ယွီမှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွား၏။ သံလှံ ခြောက်ချောင်းက သူ့ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ မကာကွယ်နိုင်မှန်း သိလိုက်သဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်ချလိုက်ကာ ထိုလှံခြောက်ချောင်းကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

"ဟွန့်..."

"မင်း နောက်ထပ် အသံထွက်ရဲရင် မင်းကို လှံနဲ့ ထိုးသတ်ပစ်မယ်..."

ယန်ချန်ယွီက ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း၏ နောက်တွင် ပုန်းအောင်းသွားသည်ကို ရှုံ့တကျွမ်း၊ ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်နှင့် ကျားကျီချင်းတို့ မြင်သောအခါ သူတို့က ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုက်ကြပြီး ယန်ချန်ယွီကို ဆက်လက် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ..."

"အချင်းချင်း သတ်ချင်နေကြတာလား..."

ယင်းကိုမြင်သော် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက သူ့ကို ချက်ချင်းပင် အပြစ်တင်လိုက်၏။

ကျောက်လင်၊ ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့က ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းကို အေးစက်စွာ ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက ကျောက်လင်အပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေပြီး ကျောက်လင်ကလည်း ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းအပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြောင်း ယွီရွှေတပ်စခန်းမှ စစ်သားများ ယခုအခါ သဘောပေါက်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။

"ကျောက်လင်... မင်းက စစ်မိန့်ကို ဖီဆန်ဖို့ ရည်ရွယ်နေတာလား..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူသည် တပ်မှူးဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် ကျောက်လင်ကို ဖိနှိပ်ရန် သူ၏ တရားဝင်ရာထူးကို အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်နေ၏။

"ဒီသစ်သားတံခါးကို ခွဲပစ်ဖို့ ငါ့ခွန်အားက အရမ်းအားနည်းလွန်းတယ်..."

"ချီလင်ကျောင်းတော်က နည်းပြစစ်ထူ... ခင်ဗျားက နံပါတ်တစ် နည်းပြလို့ ကြွေးကြော်ထားတာပဲ... ခင်ဗျား ဒီသစ်သားတံခါးကို ခွဲပစ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ..."

ကျောက်လင်က ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း၏ စကားထောင်ချောက်ထဲသို့ ဝင်သွားမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက စစ်ထူယန်လုံထံသို့ တိုက်ရိုက် အာရုံလှည့်လိုက်၏။

စစ်ထူယန်လုံက ကျောက်လင်ကို ချက်ချင်းပင် စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျောက်လင်... စကားလမ်းကြောင်း လွှဲဖို့ မကြိုးစားနဲ့... မင်းက စစ်မိန့်ကို ဖီဆန်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလားလို့ ငါ မေးနေတယ်..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက ကျောက်လင်ကို လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်သဖြင့် နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခုကို ဖိအားပေး မေးလိုက်၏။

ဤအချိန်တွင် ကျောက်လင်က ထပ်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

"ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း... တပ်မှူးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းက ဒီလိုမျိုး အမိန့်ပေးတာလား..."

"ငါက နယ်ခြားစောင့်တပ်သား တစ်ယောက်ပဲ... ငါ့အထက်မှာ စစ်သားတွေရှိတယ်... အဲ့ဒီအထက်မှာ တပ်မှူးဖြစ်တဲ့ မင်း ရှိတယ်... အစွမ်းအထက်ဆုံးကတော့ ချီလင်ကျောင်းတော်က ဒီနည်းပြတွေပဲ..."

"ငါ မင်းကို မေးမယ်... ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူတွေ အများကြီးရှိနေတာကို... တံခါးခွဲရမှာက ငါ့အလှည့်လို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

ကျောက်လင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်ပြီး မည်သည့်အကြောက်တရားမျှ မရှိဘဲ ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းကို ပြစ်တင်ဝေဖန်ကာ သူ၏ ခံစားချက်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

"မင်း..."

"မင်းက တမင်သက်သက် စစ်မိန့်ကို ဖီဆန်နေတာပဲ..."

"အခု မင်းကို ငါ သတိပေးမယ်... မင်းသာ စစ်မိန့်ကို ဖီဆန်မယ်ဆိုရင် မင်းကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးပိုင်ခွင့် ငါ့မှာရှိတယ်..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းမှာ အလွန် ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ၏ တရားဝင်အာဏာကို ထပ်မံပြသကာ ယင်းကို ဆင်ခြေတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြု၍ ပြဿနာရှာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ကျောက်လင်က ဂရုမစိုက်ဘဲ ပခုံးတွန့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း... မင်းက ဒီလို သေးသိမ်တဲ့ လှည့်ကွက်တွေကိုပဲ ကစားနိုင်တာပါ..."

"မင်းက ဒါကို ဆက်လုပ်ဖို့ ဇွတ်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် တပ်စုမှူး ရှန့်ယွင်ချွမ်းဆီ တိုင်ကြားပြီး သူ့ကို ဆုံးဖြတ်ခိုင်းဖို့ကလွဲလို့ ငါ့မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး..."

ယခုအခါ သူတို့က တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ ကျောက်လင်က နောက်ဆုတ်မည် မဟုတ်ပေ။

"မင်း..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက ကျောက်လင်ကို ဒေါသတကြီး လက်ညှိုးထိုးလိုက်သော်လည်း မည်သို့ ပြန်ပြောရမည်ကို မသိတော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် တပ်မှူးအဖြစ် ယာယီခန့်အပ်ခံရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ မူလက သူသည် ချီလင်ကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်၏။

အကယ်၍ ဤကိစ္စသည် ရှန့်ယွင်ချွမ်း၏ အဆင့်အထိ ကြီးထွားသွားမည်ဆိုလျှင် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသာ အမှန်တကယ် အမှားလုပ်သူ ဖြစ်သွားပေမည်။

ကျောက်လင်က စူးစမ်းရှာဖွေရေးတာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး လမ်းပြပေးခဲ့သည်။ ယခုမူ သူတို့က ကျောက်လင်အား တံခါးကို ခွဲရန် ဖိအားပေးနေကြ၏။

ဤစစ်တပ်ကြီးသည် ဓားပြများကို တိုက်ခိုက်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံထားရပြီး နယ်ခြားစောင့်တပ်သားဖြစ်သော ကျောက်လင်ကို တာဝန်အားလုံးအတွက် တာဝန်ယူခိုင်းထားသည်။

ယင်းက လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိပေ။

ထို့အပြင် ရှန့်ယွင်ချွမ်းသည် အရူးမဟုတ်ပေ။ ယင်းတွင် ပါဝင်နေသော လှည့်ကွက်များကို သူ သေချာပေါက် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားမည်ဖြစ်ပြီး ကျောက်လင်ကို တမင်သက်သက် ပစ်မှတ်ထားလိုသော ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ သိရှိသွားမည် ဖြစ်၏။

"ကဲ... ငါတို့အားလုံး ဓားပြတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဒီကို ရောက်နေတာ... ဘာလို့ ငြင်းခုံနေကြတာလဲ..."

"ငါ တံခါးကို ခွဲလိုက်မယ်..."

ထိုအခိုက်တွင် ဘေးမှ ရပ်ကာ ပွဲကြည့်နေခဲ့သော ယွမ်ကော်ကော်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။