အခန်း ၁၁၂

အခန်း (၁၁၂) တည်ဆောက်ရေး ပုံစံကြမ်း

ချန်ရှင်းသည် ပုံစံကြမ်းများကို ဂရုတစိုက် လိပ်လိုက်ပြီးနောက် လျှော်ကြိုးမျှင်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ကာ ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ထားလိုက်၏။

"ပြန်သွားမယ်..."

သူ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

တံခါးပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် ချန်ရှင်းသည် ထိုအထဲသို့ ဖြတ်သန်းသွားကာ ၁၉၇၀ ခုနှစ်ရှိ သူ၏ အိပ်ခန်းဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်၌ လမင်းက ထိန်လင်းနေပြီး ကြယ်လေးများကတော့ နည်းပါးလှသည်။ ရွှီချင်းချင်းမှာမူ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျနေလေပြီ။

ချန်ရှင်းသည် ပုံစံကြမ်းများကို စားပွဲပေါ် တင်ထားလိုက်ပြီး ကုတင်ဆီသို့ ခြေဖျားထောက်ကာ လျှောက်သွားပြီးနောက် အိပ်မောကျနေသော ချစ်သူလေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်လည် ဆွဲသွင်းလိုက်၏။

မိန်းကလေးသည် ရင်းနှီးနေသော ပွေ့ဖက်မှုကို ခံစားမိသွားပုံရကာ ကျေနပ်စွာဖြင့် ပိုမိုတိုးဝှေ့လာပြီး ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ အိပ်မောကျသွားလေတော့သည်။

...

နောက်တစ်နေ့ မိုးသောက်ယံ အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ။

"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်..."

အလျင်စလိုဖြစ်နေသော်လည်း ထိန်းချုပ်ထားဟန်ရသည့် တံခါးခေါက်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်ရှင်းက စောစီးစွာ နိုးနေပြီဖြစ်ကာ ခြံဝင်းထဲတွင် လက်ဝှေ့ကျင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ လျှောက်သွားပြီး ခြံတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ရွာလူကြီး ချန်ကွမ်လင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ချန်ကွမ်လင်၏ မျက်နှာက နီရဲနေပြီး သွေးကြောများ ယှက်သန်းနေသော မျက်လုံးများက မနေ့ညက ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြနေသော်လည်း သူက အရင်ကထက် ပို၍ တက်ကြွနေလေသည်။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်နေကာ ကျောက အလိုအလျောက် ကုန်းနေပြီး ခြံတံခါးဝသို့ပင် ခြေမချရဲရှာပေ။

"အကြံပေးချန်... နိုးနေပြီလား... ငါက နှောင့်ယှက်... နှောင့်ယှက်မိသွားတာလား..."

"ရွာလူကြီး... ဝင်ခဲ့ပြီးမှ ပြောပါ..."

ချန်ရှင်းက လမ်းဖယ်ပေးရန် ဘေးသို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

"ရပါတယ်... ရပါတယ်..."

ချန်ကွမ်လင်က လက်ကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းပြလိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာက ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဟူအား စကားပြောနေသည့်အလား ရိုသေလေးစားနေသည်။

“တစ်ရွာလုံးက ရွာကော်မတီမှာ စောင့်နေကြတယ်... ငါတို့ရဲ့ ကြက်မွေးမြူရေးခြံကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်း လာပြီး ဆုံးဖြတ်ပေးဖို့ကိုပဲ စောင့်နေကြတာ..."

ချန်ရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ပြန်လှည့်ဝင်သွားသည်။ ရွှီချင်းချင်းက နိုးနေပြီဖြစ်ကာ မီးခိုးတထောင်းထောင်း ထနေသော ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို မီးဖိုချောင်ထဲမှ သယ်ဆောင်လာလေသည်။

"မင်း အရင်စားနှင့်လိုက်... ကိုယ် ရွာထဲ သွားလိုက်ဦးမယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့... ရှင်စားဖို့ ချန်ထားခဲ့မယ်..."

ရွှီချင်းချင်းက လိမ္မာရေးခြားရှိစွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးလေးများက သူမ၏ ယောက်ျားကိုကြည့်ကာ တလက်လက် ဝံ့ကြွားနေလေသည်။

ချန်ရှင်းသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ပုံစံကြမ်းလိပ်ကို ယူလိုက်ပြီး ချန်ကွမ်လင်နှင့်အတူ ရွာကော်မတီရုံးဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

လမ်းတွင် သူတို့သည် ချန်အယ်တန့်နှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံမိကြသည်။

"အယ်တန့်..."

ချန်ရှင်းက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျာ... အကြံပေးချန်..."

ချန်အယ်တန့်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာလျက် ချက်ချင်း ပြေးလာလေသည်။

ချန်ရှင်းက သူ့အား ပုံစံကြမ်းလိပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“အဲ့ဒါကို ယူထား... ရွာကော်မတီကိုရောက်ရင် ငါ့အမိန့်ကို စောင့်ပြီးမှ အဲ့တာကို ဖြန့်ချလိုက်..."

ချန်အယ်တန့်သည် အားတက်သွားကာ လေးလံသော စက္ကူလိပ်ကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းယူလိုက်၏။

ချန်ကွမ်လင်က ဘေးမှနေ၍ ကြည့်နေရင်း အကြံပေးချန်က အလွန်အမင်း တန်ဖိုးထားရလောက်အောင် ထိုစက္ကူလိပ်ထဲတွင် မည်သည့်ရတနာများ ပါနေသနည်းဟု တွေးကာ မျက်ခွံများပင် လှုပ်ရွလာတော့သည်။

ရွာကော်မတီရုံး ခြံဝင်းထဲသို့ မရောက်မီမှာပင် ဆူညံနေသော အသံများက သူတို့ကို ဆီးကြိုနေလေသည်။

ဘေးဘီဝဲယာကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သောအခါ။

ရွာကော်မတီ၏ ခြံဝင်းငယ်လေးမှာ လူပင်လယ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲနေလေပြီ။

လူအုပ်ကြီးက ခြံဝင်းထဲတွင် ပြည့်ကျပ်နေပြီး အတွင်းဘက်၌ နေရာမလောက်သောအခါ အပြင်ဘက်၌ ရပ်နေကြသည်။ ခြံဝင်းဘေးရှိ မြေသားဆင်ခြေလျှောလေးပေါ်တွင်ပင် လူများ ပြည့်နှက်နေပြီး အားလုံးက လည်ပင်းတဆန့်ဆန့်ဖြင့် မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေကြသည်။

ချင်းရွှေရွာမှ ရွာသူရွာသားများ အားလုံး ရောက်ရှိနေရုံသာမက အိမ်နီးချင်း လီကျားရွာမှ လူအများစုပါ ရောက်လာကြလေသည်။

လီမင်သည် တပ်မဟာ ကေဒါအချို့နှင့်အတူ လူအုပ်၏ ရှေ့ဆုံးသို့ တိုးဝင်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မနာလိုမှု၊ အံ့သြရိုသေမှုနှင့် ပြင်းပြသော မျှော်လင့်ချက်များ စသည့် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ရောယှက်နေလေသည်။

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးက တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကာလရှိ ရိုးရာပြဇာတ်ကပြမှုထက်ပင် ပို၍ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေတော့သည်။

"သူ ရောက်လာပြီ... အကြံပေးချန် ရောက်လာပြီဟေ့..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ ဆူပွက်နေသော ရေနွေးအိုးကြီးအလား ဟိန်းကနဲ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။

မျက်လုံးပေါင်းများစွာက သူ့ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်လာကြသည်။

မိုးခြိမ်းသံအလား အားပေးသြဘာသံကြီးက ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံ့လွင့်သွားပြီး လူတိုင်း၏ နားစည်များကိုပင် အူသွားစေသည်။

မိုးခြိမ်းသံတမျှ ကျယ်လောင်သော ကြိုဆိုသံများကြားတွင် ချန်ရှင်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ အောက်သို့ ဖိချပြလိုက်ရုံသာ လုပ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်က ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အပ်ကျသံကိုပင် ကြားရလောက်အောင် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ရွာကော်မတီမှ ကြိုတင် ဆောက်လုပ်ထားသော ရိုးရှင်းသည့် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ချန်ရှင်း လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်ညာတွင်တော့ ချန်ကွမ်လင်နှင့် လီမင်တို့က အနီးကပ် လိုက်ပါလာကြသည်။

စင်မြင့်၏ ဘေးဘက် နံရံပေါ်တွင် ချင်းရွှေရွာ၏ လက်ဆွဲ မြေမျက်နှာသွင်ပြင် မြေပုံတစ်ခု ရှိနေသည်။

ချန်ရှင်းသည် ဝါးလုံးရှည်တစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ မြေပုံဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်ပြီး ရွာနောက်ဘက်ရှိ နေရောင်ရသော ဆင်ခြေလျှောလေးတစ်ခုဆီသို့ တိကျစွာ ထောက်ပြလိုက်သည်။

"ကြက်မွေးမြူရေးခြံကို အဲ့ဒီနေရာမှာ တည်ဆောက်မှာပဲ..."

သူ၏ အသံက လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

လူတိုင်းက သူညွှန်ပြရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး နွားကျောင်းသားများမှလွဲ၍ ငှက်များပင် မချေးမပါသော မြေရိုင်းဆင်ခြေလျှောတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ရွာသူရွာသားများ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ခြင်း မပြုနိုင်မီမှာပင် ချန်ရှင်းက စတင် ရှင်းပြတော့သည်။

"ဒီမြေနေရာက နေရောင်ကောင်းကောင်းရတော့ ကြက်တွေ ဖျားနာဖို့ အခွင့်အလမ်း နည်းတယ်... မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က ဆင်ခြေလျှောဖြစ်လို့ ရေဆင်းကောင်းပြီး ကြက်ချေးတွေ စုပုံမနေအောင် ကူညီပေးတယ်... အရေးအကြီးဆုံးက အဲ့ဒီနေရာဟာ လေညာဘက်မှာရှိပြီး ကျွန်တော်တို့ နေထိုင်တဲ့နေရာနဲ့ ရွာရဲ့ ရေအရင်းအမြစ်နဲ့ ဝေးကွာတဲ့အတွက် ရောဂါဖြစ်လာရင်တောင် ရွာထဲကို ကူးစက်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကို ကြက်ခြေခတ် ကူးစက်မှုကို ကာကွယ်တယ်လို့ ခေါ်တာပဲ..."

သူ၏ စကားများက ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး ယုတ္တိတန်ကာ ခိုင်လုံလေသည်။

ရွာသူရွာသားများ မှင်သက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် "ကြက်ခြေခတ် ကူးစက်မှု" နှင့် "ပိုးမွှားများ ပြန့်ပွားခြင်း" ကဲ့သို့သော စကားလုံးများကို နားမလည်ကြသော်လည်း "နေရောင်ရသောဘက်" ၊ "ရေဆင်းကောင်းခြင်း" နှင့် "ရွာထဲကို အပုပ်နံ့တွေ မသယ်လာနဲ့" စသည့် ရိုးရှင်းသော စကားလုံးများကိုမူ နားလည်ကြပေသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ကြက်မွေးမြူရေးခြံ ဆောက်သည့်အခါ စဉ်းစားစရာများ အလွန်များပြားလှသည်ပေတကား။ အကြံပေးချန်သည် တကယ့်ကို အကြံပေးချန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူက သူတို့လို တောင်သူလယ်သမားများထက် အများကြီး ပို၍ စေ့စပ်သေချာစွာ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

လူတိုင်းက အဖြစ်အပျက်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး ခေါင်းများ တဆက်ဆက် ညိတ်နေချိန်မှာပင် ချန်ရှင်းက ပရိသတ်ကြီးကို လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

ပုံစံကြမ်းကို ကိုင်ထားသော ချန်အယ်တန့်သည် လူငယ်အချို့၏ အကူအညီဖြင့် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ပြေးတက်လာ၏။

"ဖျပ်..."

လူအတော်များများ ဝိုင်းဝန်းလုပ်ဆောင်မှုဖြင့် အဝါရောင်သန်းနေသော ပုံစံကြမ်းကြီးကို မြင့်မားသော စင်မြင့်၏ နောက်ခံတွင် ရုတ်တရက် ဖြန့်ချလိုက်ကြသည်။

ချက်ချင်းပင် နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

လူတိုင်း မှင်သက်သွားကြ၏။

သူတို့အားလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသား၊ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ဧရာမ ပုံစံကြမ်းကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ထိုအပေါ်တွင် ဘာတွေ ရေးဆွဲထားသည်မသိပေ။

အလျားလိုက်ရော ဒေါင်လိုက်ပါ သိပ်သည်းနေသော မျဉ်းကြောင်းများ၊ ကွေ့ကောက်လိမ်ယှက်နေမှုများအပြင် စတုရန်းများနှင့် စက်ဝိုင်းများစွာ ပါဝင်နေပြီး သူတို့ လုံးဝ နားမလည်နိုင်သော သင်္ကေတများနှင့် ဂဏန်းများဖြင့် မှတ်သားထားလေသည်။

ဤအရာက ဘာကြီးလဲဆိုသည်ကို အားလုံး စဉ်းစားမရဖြစ်နေကြပြီး နားလည်ရခက်သော ကျမ်းစာတစ်မျိုးမျိုးလားဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။

ချန်ရှင်းသည် ဝါးလုံးရှည်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ ပုံစံကြမ်းဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ကြက်မွေးတယ်ဆိုတာ သူတို့ကို လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်ထားရုံလောက် မရိုးရှင်းဘူး... အဲ့ဒါက သိပ္ပံနည်းကျဖို့နဲ့ အသေးစိတ် ဂရုစိုက်ဖို့ လိုအပ်တယ်..."

သူ၏ ဝါးလုံးက ပုံဆွဲထားသည့်ထဲမှ သီးခြား နေရာတစ်ခုကို ထိသွားသည်။

"ဒီနေရာက သားဖောက်တဲ့နေရာပဲ... ကြက်ပေါက်လေးတွေက အခုမှ ပေါက်ခါစဆိုတော့ အားနည်းသေးတယ်... သူတို့အတွက် ပုံသေအပူချိန်နဲ့ စိုထိုင်းဆ လိုအပ်ပြီးတော့ ကြက်ကြီးတွေနဲ့ ရောမွေးလို့ မရဘူး..."

ဝါးလုံးက အခြား ပို၍ ကျယ်ဝန်းသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ ရွေ့သွား၏။

"ဒီနေရာကတော့ ကြက်ပျိုလေးတွေအတွက် လွှတ်ကျောင်းမယ့်နေရာပဲ... သူတို့ သွားလာလှုပ်ရှားဖို့ နေရာအလုံအလောက် ရှိတာကို သေချာအောင်လုပ်ရမယ်... သူတို့ လှုပ်ရှားမှု များလေလေ အသားက ပိုကျစ်လစ်လေလေဖြစ်ပြီး ဥတွေလည်း ပိုကောင်းကောင်း ဥနိုင်လိမ့်မယ်..."

နောက်ဆုံးတွင်တော့ မျဉ်းပြိုင်နှစ်ကြောင်းနှင့် လူသွားလမ်းဖြင့် ပိုင်းခြားထားသော ထောင့်တစ်နေရာ၌ ဝါးလုံးက ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဒီနေရာက ကွာရန်တင်း ဧရိယာပဲ... အသစ်ဝယ်လာတဲ့ ကြက်တွေအားလုံး ဒါမှမဟုတ် ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလို့ထင်ရတဲ့ ဖျားနာနေတဲ့ ကြက်တွေကို ဒီနေရာမှာ အရင် စောင့်ကြည့်ရမယ်... ပြဿနာမရှိဘူးဆိုတာကို သေချာအောင် အတည်ပြုပြီးမှသာ အဓိက ကြက်အုပ်ထဲကို ထည့်လို့ရမယ်..."

သားဖောက်သည့် နေရာ... လွှတ်ကျောင်းသည့် နေရာ... သီးခြားခွဲထားသည့်နေရာ…

ရွာသူရွာသားများ လုံးဝ ကြောင်အမ်းသွားကြပြီး မြေပုံပေါ်ရှိ "သားဖောက်ခန်း" ၊ "အစာထုတ်လုပ်ရေးခန်း" ၊ "ကူးစက်ရောဂါ ကာကွယ်ရေးလမ်းကြောင်း" ၊ "ပိုးသတ်ကန်" စသည့် ရင်းနှီးမှုမရှိသော စကားလုံးများကို မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို သိကြသော်လည်း ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ ဦးနှောက်များက လုံးဝ လက်မခံနိုင်တော့သလို ခံစားလိုက်ကြရ၏။

ဧရာမ အသိပညာ ကွာဟမှုကြီးကြောင့် ပရိသတ်တစ်ခွင်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားချိန်မှာပင် ပိန်ပိန်ပါးပါး အဘိုးအိုတစ်ဦးက လူအုပ်ထဲမှ တိုးထွက်လာလေသည်။

သူကတော့ ကြက်မွေးမြူလာသည်မှာ နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည့် ရွာထဲတွင် အတွေ့အကြုံအများဆုံး ကြက်မွေးမြူသူ ချန်လောင်ကန်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး တွန့်လိမ်နေကာ ရှုပ်ထွေးတွေဝေနေပုံရပြီး တောင်သူအိုကြီးများ၏ သဘာဝအတိုင်း ခေါင်းမာသည့် အရိပ်အယောင်များလည်း စွန်းထင်းနေသည်။

သူက ခေါင်းကိုမော့ကာ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"အကြံပေးချန်... ကျုပ် တစ်သက်လုံး နေလာတာ... ကြက်တွေကို တစ်သက်လုံး မွေးလာတာ... အဲ့လောက် ရှုပ်ထွေးတာကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး... ကြက်တွေကို ခြံထဲထည့်... အစာလေး နည်းနည်းကျွေး... မြွေပါတွေ ကိုက်မသွားအောင် စောင့်ရှောက်ထားရုံနဲ့တင် မလုံလောက်ဘူးလား... ဒီလို အဆင်တန်ဆာတွေ အကုန်လုံးက... ခရိုင်ကပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို အလကား ဖြုန်းတီးပစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."