အခန်း ၁၁၃

အခန်း (၁၁၃) မနာခံရဲသူ မည်သူနည်း

ချန်လောင်ကန်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် လူအုပ်ကြီးထံမှ တီးတိုးရေရွတ်သံများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဦးလေးလောင်ကန်းက တစ်သက်လုံး ကြက်တွေ မွေးလာတာဆိုတော့ သူပြောတာလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသားပဲ..."

"ဒီပုံက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေချည်းပဲ၊ သီးသန့်ခွဲထားတဲ့ နေရာတွေ၊ ပိုးသတ်ကန်တွေဆိုတာကြီးက တစ်ခါမှကို မကြားဖူးတာ၊ ဒါတွေက အလကား အာလူးဖုတ်နေတာများလား..."

"ခရိုင်က ပေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံက တကယ့်ပိုက်ဆံအစစ်တွေ၊ အကယ်လို့ ပြောင်သလင်းခါသွားရင် ခေါင်းဆောင်တွေကို ဘယ်လိုရှင်းပြကြမလဲ..."

ရှေးရိုးစွဲ အဘိုးကြီး အတော်များများက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ သူတို့သည် မြေကြီး၊ တိရစ္ဆာန်များနှင့်သာ တစ်သက်လုံး အချိန်ဖြုန်းခဲ့ကြပြီး ဘိုးဘေးများထံမှ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော အတွေ့အကြုံများကိုသာ ယုံကြည်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် ချန်ရှင်း၏ တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော "သိပ္ပံနည်းကျ" ဆိုသည်ကို အလိုလို သံသယဝင်ကာ ဆန့်ကျင်လိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

ထိုခမ်းနားလှသော ပုံစံကြမ်းကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည့် စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ ချက်ချင်းပင် ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့ရသည်။

ရွာသူရွာသားများသည် အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုလာကြပြီး သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များက သံသယနှင့် စိုးရိမ်မကင်းမှုများအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း အစားထိုး နေရာယူလာတော့သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ချန်ကွမ်လင်၏ နေလောင်ထားသော မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အသည်းရောင် အမည်းရင့်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

စင်ပေါ်တွင် အခြေအနေများနှင့် မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိနေသော ချန်ရှင်းအား တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယိမ်းယိုင်စပြုနေပြီဖြစ်သော အောက်ဘက်မှ ရွာသူရွာသားများကို ကြည့်လိုက်ကာ သူ၏ရင်တွင်း၌ ဒေါသအဟုန်များ ရုတ်တရက် ထောင်းခနဲ ထကြွလာတော့သည် ။

ဝုန်း...

သူက ဘေးရှိ သစ်သားစားပွဲကို လက်ဖြင့် ခပ်ပြင်းပြင်း ရိုက်ချလိုက်ရာ နားကွဲမတတ် ဆူညံသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။

အခန်းတစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်တကြား တုန်လှုပ်သွားပြီး စကားသံများအားလုံး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ချန်ကွမ်လင်က ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။ သူက ချန်လောင်ကန်း၏ နှာခေါင်းကို ထိုးမိမတတ် လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"ချန်လောင်ကန်း... ခင်ဗျားကြီး အရွယ်လွန်ပြီး သတိမေ့နေပြီလား... မြေဩဇာကို ဘယ်သူ တီထွင်ခဲ့တာလဲဆိုတာ မေ့သွားပြီလား... ရွာက ကြက်တွေကို ကြက်တုပ်ကွေးရောဂါကနေ ဘယ်သူ ကယ်တင်ခဲ့တာလဲဆိုတာရော မေ့သွားပြီလား..."

"အခု အကြံပေးချန်က စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ ချပြနေတာကို ခင်ဗျားတို့က ဒီမှာ လာပြီး ပြဿနာရှာနေကြတယ်ပေါ့လေ... ကျုပ် ပြောလိုက်မယ်၊ ဒီနေ့ကစပြီး ဒီကြက်မွေးမြူရေးခြံကိစ္စမှာ အကြံပေးချန်ရဲ့ စကားက ဥပဒေပဲ..."

"နောက်ထပ် အရေးမပါတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ထပ်ဟရဲတဲ့သူ၊ ဘာကိုပဲဖြစ်ဖြစ် မေးခွန်းထုတ်ရဲတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ချင်းရွှေရွာက လူတိုင်းရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဆန့်ကျင်နေတာပဲ... သူတို့က ငါတို့ရွာတစ်ခုလုံးရဲ့ အပြစ်သားတွေပဲ..."

ဤသို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာမှုက ခေါင်းကို ရုတ်တရက် အရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေပြီး လူတိုင်းကို ဆွံ့အသွားစေသည်။

ရွာသူရွာသားများသည် အဆူခံလိုက်ရသဖြင့် လန့်နိုးသွားကြပြီး လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မြင်ကွင်းများ သူတို့၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် ပေါ်လာတော့၏။

ချန်ရှင်းက ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှ ထုတ်လုပ်သော မြေဩဇာထက်ပင် ပိုကောင်းသည့် မြေဩဇာကို တိတ်တဆိတ် မည်သို့ တီထွင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် လယ်ကွင်းထဲရှိ သီးနှံများ အရူးအမူး ရှင်သန်ကြီးထွားလာရသနည်း။

ထို့ပြင် အခြားသူများအားလုံး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေချိန်တွင် သေစေနိုင်လောက်သော ကြက်တုပ်ကွေးရောဂါကို ဆေးအနည်းငယ်မျှဖြင့် သူတို့ မည်သို့ ကုသနိုင်ခဲ့သနည်း။ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးပင်လျှင် သူတို့၏ အကြံဉာဏ်ကို လာရောက်တောင်းခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။

ဟုတ်ပေသည်၊ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် မေ့သွားနိုင်ရမည်နည်း။

အကြံပေးချန်သည် ပါရမီရှင်တစ်ဦးပေတည်း။

သူလုပ်ခဲ့သည့် အရာများထဲမှ မည်သည့်အရာက သူတို့ကဲ့သို့ သာမန်လူများ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေခဲ့သနည်း။

သို့သော် အဆုံးတွင် ထိုအရာများထဲမှ မည်သည့်အရာက ရွာတစ်ခုလုံးကို အကျိုးမပြုဘဲ နေခဲ့သနည်း။

ဤအချက်ကို သူတို့ သဘောပေါက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ရွာသူရွာသားများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာခါစ သံသယများမှာ နက်ရှိုင်းသော ရှက်ရွံ့မှုများအဖြစ် ချက်ချင်း အစားထိုးသွားလေသည်။

ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ သူတို့၏ မျက်နှာများ ပူထူလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ကြရ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ဓားသွားများပမာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချန်လောင်ကန်းနှင့် သူ့ကို ထောက်ခံခဲ့သော အဘိုးကြီး အနည်းငယ်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

ထိုအကြည့်များထဲတွင် အပြစ်တင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဒေါသအရိပ်အယောင် အနည်းငယ်ပင် ပါဝင်နေလေသည်။

"ဦးလေးလောင်ကန်း... အကြံပေးချန်ကို အဲ့ဒီလိုမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ပြောထွက်ရတာလဲ..."

"ဟုတ်တယ် ကျုပ်တို့ရဲ့ အခုလို ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝလေးက အကြံပေးချန် ကျေးဇူးတွေချည်းပဲ၊ ခင်ဗျားက ကျေးဇူးကန်းနေတာပဲ..."

"သူ့မှာက ဘာအရည်အချင်းမှ မရှိဘဲနဲ့ သူများတွေမှာ ရှိနေတာကိုကျတော့ မကြည့်ရက်ဘူး၊ သူကဖြင့် အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေပြီ..."

ချန်လောင်ကန်းနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါများသည် ရာနှင့်ချီသော မျက်လုံးများ၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုမှုအောက်တွင် အလွန်တရာ နေရထိုင်ရခက်လာကြသည်။ သူတို့ နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြပြီး သူတို့၏ ထက်မြက်သော အမူအရာများမှာ ချက်ချင်း လျော့ကျသွားလေသည်။

သို့သော် ချန်လောင်ကန်းသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ခေါင်းမာသော အဘိုးကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထိုသို့ လူလုံးသူလုံးရှေ့ ဝေဖန်ခံရသဖြင့် သူ မျက်နှာပျက်သွားကာ ခေါင်းမာမာဖြင့် ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"ငါ... ငါက အဲ့ဒါကြီးက အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းတယ်လို့ ထင်လို့ပါ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့ လုပ်ချင်ရင် လုပ်ကြ... ငါ မပါဘူး... ဒီနည်းလမ်းနဲ့ မင်းတို့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး ဘယ်လိုဆုံးရှုံးသွားမလဲဆိုတာ ငါ စောင့်ကြည့်နေမယ်..."

"ကောင်းပြီလေ..."

ချန်ကွမ်လင်သည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အစားထိုး၍ပင် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက ချန်လောင်ကန်းနှင့် အခြားသူများကို လက်ညှိုးထိုးကာ ရွာတစ်ရွာလုံး၏ ရှေ့တွင် ကြေညာလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ပြောတာနော်... ဒီနေ့ ခင်ဗျား မပါချင်ဘူးဆိုရင် နောင်အနာဂတ်မှာ ကြက်ခြံကနေ ပိုက်ဆံတွေရလာလို့ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရရင် ဒါမှမဟုတ် အမြတ်ဝေစု၊ အသား၊ ကြက်ဥတွေ ရလာရင် ခင်ဗျားကို တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မပေးဘူး၊ ကြက်မွေးတစ်ပင်တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး..."

ချန်လောင်ကန်းက မထီမဲ့မြင်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်ကာ ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ဤနည်းအတိုင်းသာ လုပ်ပါက အမြတ်ဝေစုရရန် မဆိုထားနှင့် ခရိုင်၏ ဝေဖန်မှုကို မခံရလျှင်ပင် ကံကောင်းသည်ဟု သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ယုံကြည်နေဆဲပင်ဖြစ်သည်။

အိပ်မက်သာ ဆက်မက်နေလိုက်ကြပေတော့။

တင်းမာမှုများ မြင့်တက်လာတော့မည့် အချိန်တွင် ဘေး၌ ရပ်စောင့်နေသော ချန်အယ်တန့်က အခွင့်အရေးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။

သူက စင်မြင့်ပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး မည်သို့ဖြစ်လာသည် မသိ သူ၏ လက်ထဲတွင် မှတ်စုစာအုပ် အသစ်စက်စက်တစ်အုပ်နှင့် မင်တံတစ်ချောင်း ရောက်ရှိနေလေသည်။

သူက လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ နားထောင်ကြ... မှတ်ပုံတင်တာကို အခု စတင်ပါပြီ... အကြံပေးချန်နဲ့အတူ အလုပ်လုပ်ချင်တဲ့သူ၊ အိမ်သစ်ပြောင်းချင်တဲ့သူ၊ အိမ်ထောင်ပြုချင်တဲ့သူနဲ့ ဒီနှစ်ကုန်မှာ အသားစားချင်တဲ့သူ ဘယ်သူမဆို အခုပဲ လာပြီး လက်ဗွေနှိပ် မှတ်ပုံတင်ကြပါ..."

"ဒီစာရင်းက အနာဂတ်မှာ အမြတ်ဝေစုခွဲတဲ့ အထောက်အထားအဖြစ် အသုံးပြုမှာပဲ... ညီအစ်ကိုအရင်းတွေတောင် စာရင်းရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထားသင့်တယ်၊ နောက်ပိုင်းမှ တစ်ယောက်ယောက်က မနာလိုဖြစ်ပြီး အမြတ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားတာမျိုး မဖြစ်ရအောင် အဖြူပေါ် အမည်းချယ်ပြီး သေသေချာချာ ရေးမှတ်ထားလိုက်ကြစို့... ဘယ်လိုမှ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး..."

ချန်အယ်တန့်၏ စကားများသည် ရိုင်းစိုင်းပြီး ပွင့်လင်းလွန်းသော်လည်း လူအုပ်ကြီးကို လုံးဝ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဝုန်း...

လူအုပ်ကြီးက ဗြောင်းဆန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

"ငါ စာရင်းပေးမယ်... ငါ မှတ်ပုံတင်မယ်..."

"ဖယ်ကြစမ်း... ငါ့ကို အရင်သွားခွင့်ပေး... ငါ့မိသားစုမှာ ခွန်အားကြီးတဲ့ ယောက်ျား သုံးယောက်တောင် ရှိတယ်..."

"ငါ့ကို မတွန်းနဲ့လေ... မင်းတို့အားလုံး ငါ့မိန်းမရဲ့ ဖိနပ်ကို နင်းမိကုန်ပြီ..."

လွန်ခဲ့သော ခဏကမှ ဟိုတစ်စု ဒီတစ်စု ရပ်နေခဲ့ကြသော ရွာသူရွာသားများသည် စစ်ချီတံပိုးသံကို ကြားလိုက်ရသော စစ်သည်များပမာ စင်မြင့်ဆီသို့ ရုတ်တရက် အပြုံလိုက်ကြီး တိုးဝှေ့သွားကြသည်။ သူတို့သည် အရူးများကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြပြီး လူတိုင်းက ဦးဆောင်နေရာကို လုယက်နေကြကာ နောက်ကောက်ကျပြီး ဤရွှေရောင် အခွင့်အရေးကြီးကို လက်လွတ်ဆုံးရှုံးရမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

ကျေးရွာကော်မတီ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းဆိုသလို ဗြောင်းဆန်သွားတော့သည်။

"ငါတို့ မိသားစုကို အရင်မှတ်ပုံတင်ပေး... ငါတို့က အကြံပေးချန်နဲ့ ဆွေမျိုးတွေပဲ..."

စူးရှသော အသံတစ်သံက ဆူညံနေသော အသံများကြားမှ အတင်းအဓမ္မ ထွက်ပေါ်လာ၏။

လူအုပ်ကြီးသည် အသံလာရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ သူမ၏ သွက်လက်မှုအပေါ် အားကိုးလျက် ဘယ်ညာ လူးလာခေါက်တုံ့ ပြေးလွှားကာ ငါးရှဉ့်တစ်ကောင်ပမာ လူအုပ်ကြားရှိ ကွက်လပ်များမှတစ်ဆင့် ရှေ့ဆုံးသို့ တိုးဝင်လာသော ဝမ်ကွေ့ရှန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ ဆံပင်များက အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေပြီး မည်သူမှ မကြားမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ အသံစူးစူးဖြင့် ပြောဆိုနေလေသည်။

ဘောပင်ကို ကိုင်ထားသော ချန်အယ်တန့်က စင်မြင့်အလယ်ရှိ ချန်ရှင်းကို မသိမသာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်ရှင်းက သူ၏ အကြည့်ကို တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မသိမသာလေး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

မျက်စိရှင်သော ဝမ်ကွေ့ရှန်းက ဤအသေးစိတ်အချက်ကို ဖမ်းဆုပ်မိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာလုံးဆို့သွားကာ သူမ၏ ပါးစပ်မှာ ပြုံးဖြီးသွားတော့သည်။

သူမက ရင်ဘတ်ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ကော့လိုက်ပြီး သူမနောက်တွင် ရုန်းကန်နေရဆဲဖြစ်သော ရွာသူရွာသားများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ကာ ရွာတစ်ခုလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ထပ်မံရရှိသွားပြန်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ အချည်းနှီး ဂုဏ်မောက်မှုကြီးကို များစွာ ကျေနပ်သွားစေသည်။

သူမနောက်မှ လိုက်လာသော ရွှီဖူကွေ့မှာ သူ၏ မျက်နှာအိုကြီး ရဲတက်နေ၏။ သူက ရှက်ရမ်းရမ်းနေသော သူ၏ဇနီးကို လက်လှမ်းဆွဲချင်သော်လည်း လမ်းတစ်ဝက်တွင်ပင် ရပ်တန့်သွားသည်။

စင်ပေါ်ရှိ သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူကိုကြည့်ကာ ရွာသူရွာသားများ၏ စိတ်အားထက်သန်သော အော်ဟစ်သံများကို နားထောင်ရင်း သူ ရှက်လည်းရှက် စိတ်လည်းလှုပ်ရှားလာမိသည်။

ချန်ရှင်းနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်ခွင့်ရခြင်းသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသော အခွင့်အရေးကြီးတစ်ခု ပေတည်း။