အခန်း ၁၁၅

အခန်း (၁၁၅) နွေးထွေးသောရနံ့နှင့် နူးညံ့သောကျောက်စိမ်း

အသစ်စက်စက် သစ်မာသား ရှစ်ထောင့်စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းသုံးပွဲနှင့် ဟင်းချိုတစ်ခွက်ကို ခင်းကျင်းထားပြီးဖြစ်သည်။

ဟင်းတစ်ပွဲမှာ အခိုးငွေ့များ အူထွက်နေဆဲဖြစ်သော လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ကြော်ထားသည့် ဝက်သားကြော်ဖြစ်ပြီး အဆီအသား ရောနှောနေသော ဝက်သားပြားလေးများက ဆီဝင်းနေကာ လတ်ဆတ်သော ကြက်သွန်ဖြူမြိတ် အစိမ်းများဖြင့် တွဲဖက်ပြင်ဆင်ထား၏။

နောက်ဟင်းတစ်ပွဲမှာ ဒေသထွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိမ်း ကြော်ဖြစ်ပြီး စိမ်းလန်းလတ်ဆတ်နေ၏။

ရွှေရောင်ဝင်းနေသော ကြက်ဥမွှေကြော် တစ်ပွဲလည်း ပါဝင်သေးသည်။ အလယ်တွင်မူ ပါးပါးလှီးထားသော ကြက်သွန်မြိတ် အနည်းငယ် ဖြူးထားသည့် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော တို့ဟူးဟင်းချို တစ်ပန်းကန် ရှိနေလေသည်။

ထမင်းစားဝိုင်း၏ လေထုမှာ အပြင်ဘက်နှင့် လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

သူတို့လေးယောက်ကြားရှိ လေထုမှာ နွေးထွေးသက်သာလှပြီး အနေတော်ပင် ဖြစ်နေ၏။

ချန်ရှင်းက သူ၏ဘေးမှ မိန်းမနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ယုယပြုစုမှုများကြောင့် ရွှီချင်းချင်း၏ မူလရိုးအမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ပန်းရောင်သန်းနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးလေးများက ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ရင့်မှည့်နေသော မက်မွန်သီးတစ်လုံးလို ညှို့ဓာတ်ပြင်းလှ၏။

လင်းရှို့ရှို့ကမူ မိုးရွာပြီးစ နှင်းပန်းလေးတစ်ပွင့်လို နူးညံ့ငြိမ်သက်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် အရိပ်အယောင်လေး ရှိနေသော်လည်း ပြည့်ဖြိုးသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် ရင့်ကျက်သော ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေလေသည်။

တစ်ယောက်က ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ချစ်စရာကောင်းကာ နောက်တစ်ယောက်က နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး မြတ်နိုးဖွယ်ကောင်းလှသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးက သူ၏နံဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယိမ်းယိုင်ခြင်းမရှိသော အားကိုးယုံကြည်မှုနှင့် မြတ်နိုးမှုတို့ ပြည့်နှက်နေ၏။

ချန်ရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် ယခင်က တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသော ကျေနပ်အားရမှုနှင့် ဂုဏ်ယူမှုတို့ ပြည့်လျှံလာခဲ့သည်။

စစ်မှန်သော ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ဘဝဆိုသည်မှာ ကြီးမြတ်သော အရာများကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်း၊ မိမိ၏ မိသားစုကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်းပင်ဖြစ်ပြီး ထို့ထက် ပိုမရှိနိုင်တော့ပေ။

ဤသို့ တည်ငြိမ်ပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ခံစားချက်က ခေတ်သစ်ကမ္ဘာတွင် သာမန်ရုံးဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေရခြင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းနေလေသည်။

သူက ထမင်းပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး နှစ်လုတ်ခန့် စားလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကြက်မွေးမြူရေးခြံက မနက်ဖြန် စတင်တည်ဆောက်တော့မယ်... မင်းတို့အားလုံး အိမ်ထဲမှာရော အိမ်ပြင်မှာပါ အရမ်းကို ပင်ပန်းခဲ့ကြတယ်... ဒီရက်ပိုင်းတွေက တကယ်ကို အကျိုးအမြတ်များတဲ့ ရက်တွေပဲ... ဒါကြောင့် မင်းတို့ ဘာဆုလာဘ်လိုချင်ကြလဲ..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ရွှီချင်းချင်း၏ မျက်လုံးလေးများ ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားသည်။

သူမက တူကိုချလိုက်ပြီး ချန်ရှင်းအနားသို့ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ တိုးကပ်သွားကာ သူ၏လက်မောင်းကို ကိုင်လျက် အလွန်တရာ ချိုသာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လား... ဘာဖြစ်ဖြစ် ရတယ်ပေါ့..."

"ဒါပေါ့..."

ချန်ရှင်းက သူမကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အဝတ်အစားသစ်ချုပ်ဖို့ ပန်းပွင့်အဆင်နဲ့ အထည်စ ဝယ်ချင်တယ်... အခုခေတ်အစားဆုံးဖြစ်တဲ့ 'ဒက်ကရွန်' အထည်စကို လိုချင်တာ... ပြီးတော့ စနီကာ အဖြူရောင် ဖိနပ်အသစ် တစ်ရံလည်း ဝယ်ချင်သေးတယ်..."

သူမက တစ်ထိုင်တည်းနှင့် အသက်တစ်ရှိုက်တည်း ပြောချလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ရှိနေသည်။

ဤအရာများက ယခင်ကဆိုလျှင် သူမ အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲသော အရာများ ဖြစ်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

ချန်ရှင်းက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး တစ်ဖက်ရှိ လင်းရှို့ရှို့ဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ကာ

"ခယ်မရှို့ရှို့... မင်းရော ဘာလိုချင်လဲ..."

လင်းရှို့ရှို့က ထမင်းကို တစ်လုတ်ချင်း စားနေစဉ် သူမနာမည် အခေါ်ခံလိုက်ရသည်။ သူမက ထိတ်လန့်သွားသော သမင်လေးတစ်ကောင်လို ဖြစ်သွားပြီး တူကိုင်ထားသော သူမ၏လက်က တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး သူမက ကပျာကယာ လက်ခါပြလိုက်ကာ လူတစ်ယောက် ကြားရရုံမျှသော အသံလေးဖြင့်…

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ဘာမှမလိုချင်ပါဘူး... အကြံပေးချန်ကို ကူညီခွင့်ရတာနဲ့တင် ဝမ်းသာနေပါပြီ... ဆုလာဘ်တွေ ဘာတွေတော့ မတောင်းရဲပါဘူးရှင်..."

သူမအနေဖြင့် အသေးအဖွဲ အိမ်အလုပ်များကိုသာ လုပ်ခဲ့ရသည်ဟု ခံစားရပြီး ရွှီချင်းချင်းလို ကြည်လင်သော စိတ်ထားဖြင့် ချန်ရှင်း၏ လက်ဆောင်များကို လက်ခံရယူရန် အရည်အချင်းမပြည့်မီဟု တွေးထင်နေမိသည်။

သို့သော် ရွှီချင်းချင်းကမူ ထိုသို့ သဘောမတူပေ။ သူမက ချန်ရှင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး လင်းရှို့ရှို့နံဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ သူမ၏လက်ကို ချစ်ခင်စွာ ကိုင်လိုက်ပြီး ချွဲနွဲ့သော လေသံဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"အိုး... ယောင်းမရယ်... အတူတူ သွားကြတာပေါ့... ချန်ရှင်းက အခုဆို လူကြီးဖြစ်နေပြီပဲ... သူ့မှာ ပိုက်ဆံမရှားပါဘူး... ဒါ့အပြင် နင့်အတွက်ရော မြောင်မြောင်အတွက်ပါ အဝတ်အစားသစ်လေးတွေ ဝယ်သင့်တာပေါ့... လူများများ ဈေးဝယ်ထွက်ရတာ ပိုပျော်စရာကောင်းတယ်လေ..."

လင်းရှို့ရှို့က သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ထားစဉ် သန့်စင်သော ရိုးသားမှုနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အားပေးမှုနှင့် အတည်ပြုမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည့် ချန်ရှင်း၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအကြည့်က သူမနှင့် ထိုက်တန်သည်ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

သူမ၏ မျက်လုံးများဆီသို့ အပူရှိန်တစ်ခု တက်လာပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းထဲမှ ခုန်ထွက်တော့မတတ် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခေါက်နေလေသည်။

သူမက အထိတ်တလန့် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ထပ်မကြည့်ရဲတော့ဘဲ ကြားရုံမျှသာ 'အင်း' ဟု အသံပြုလိုက်သည်။ သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများပေါ်တွင် ကြည်လင်သော စိုစွတ်မှု အရိပ်အယောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

စားပွဲအောက်ရှိ တင်းမာနေသော လေထုမှာ ကြည်လင်သော ကလေးအသံလေး တစ်သံကြောင့် ပျက်ပြယ်သွားခဲ့သည်။

မြောင်မြောင်လေးက သူမ၏ မျက်နှာလေးကို မော့လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် ထမင်းစေ့လေး ကပ်နေဆဲဖြစ်ကာ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကို မြှောက်လျက် ကလေးသဘာဝ အသံလေးဖြင့်…

"ဦးဦး... မြောင်မြောင် ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံး စားချင်တယ်... အဲ့တာက ချိုတယ်... ပြီးတော့ ရုပ်ပြစာအုပ်ထဲက အရမ်းမြင့်မြင့် ခုန်လို့ရတဲ့ အနီရောင် ဘောလုံးလေးလည်း လိုချင်သေးတယ်..."

ကလေးတစ်ယောက်၏ ကမ္ဘာတွင်တော့ ဆန္ဒများက အမြဲတမ်း ရိုးရှင်းပြီး သန့်စင်နေတတ်သည်။

"ဟား ဟား ဟား..."

ချန်ရှင်းက သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာကြောင့် သဘောကျသွားပြီး အသံထွက် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက သူ၏ လက်ကြီးကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ ခေါင်းလုံးလုံးလေးကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး... ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံးရယ် အနီရောင်ဘောလုံးလေးရယ် အကုန်လုံး ဦးဦး ဝယ်ပေးမယ်... ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်း မြို့ကိုသွားပြီး သမီးလိုချင်တာ အကုန် ဝယ်ပေးမယ်..."

"အိုး... ရေး... ခရိုင်မြို့ကို သွားကြမယ်..."

ရွှီချင်းချင်းက ပထမဆုံး အကြီးအကျယ် အော်ဟစ်အောင်ပွဲခံလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ခုန်ထလိုက်သည်။

သူမက ချန်ရှင်းအပေါ် ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ အနမ်းကြီးတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

"ငါ အဝတ်အစား သွားလဲလိုက်ဦးမယ်..."

စကားတစ်ခွန်းသာ ချန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူမက အိပ်ခန်းထဲသို့ လေပြင်းတစ်ချက်လို ပြေးဝင်သွားကာ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

တစ်ချိန်က စည်ကားနေသော ထမင်းစားဝိုင်းမှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ချန်ရှင်း၊ လင်းရှို့ရှို့နှင့် သူမ၏ သမီးလေးတို့မှလွဲ၍ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားလေသည်။

လေထုက တစ်ခဏမျှ အေးခဲသွားသလို ဖြစ်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်မှုကြားတွင် အခြေအနေက သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လင်းရှို့ရှို့၏ နှလုံးသားမှာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် သမင်ပေါက်လေးတစ်ကောင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ပို၍ မြန်ဆန်စွာ ခုန်ပေါက်လာသည်။

သူမက သူမဘေးရှိ အမျိုးသားကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ သူက သူမကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေပြီး သူ၏ အကြည့်များက နူးညံ့သော်လည်း အရာအားလုံးကို သိမြင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ သူမကို အရာအားလုံး ဖွင့်ဟပြသထားသလို ခံစားရစေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းက သူသည် မြောင်မြောင်၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ပြီး သူမကို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် အလုပ်အကိုင် ပေးခဲ့ကာ သူမနှင့် သူမသမီးလေး ဝဝလင်လင် စားသောက်ဝတ်ဆင်နိုင်ရန် သေချာစေခဲ့သောကြောင့် သူတို့အနေဖြင့် အခြားသူများ၏ အထင်အမြင်သေးမှုများကို ထပ်မံခံစားရခြင်း မရှိတော့ပေ။

ဤကျေးဇူးတရားက ထိုက်တောင်ကြီးလို လေးလံလှသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူက သူမကို မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံပြီး သူ၏ တောင်ပံအောက်တွင် ခိုလှုံခွင့်ပေးကာ သူမ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသော လေးစားမှုနှင့် နွေးထွေးမှုတို့ကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်။

ကျေးဇူးတင်မှု၊ လေးစားအားကျမှု၊ အားကိုးမှု... အမျိုးမျိုးသော ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်များက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ရောယှက်ကိန်းအောင်းလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမကိုယ်တိုင်ပင် မထိန်းချုပ်နိုင်သော စိတ်အလျင်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားလေသည်။

သူမက သူမ၏သမီး မြောင်မြောင် ခေါင်းငုံ့ကာ ပန်းကန်ထဲမှ ထမင်းများကို တူဖြင့် စူးစိုက်စွာ ထိုးဆွနေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။

အခုပဲ...

လင်းရှို့ရှို့သည် သူမ၏ ဘဝတစ်သက်တာတွင် ရှိသမျှ သတ္တိအားလုံးကို စုစည်းလိုက်ပြီး အရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်ကာ ရွှီချင်းချင်း နမ်းသွားခဲ့သော ပါးပြင်၏ အခြားတစ်ဖက်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ အမြန်နမ်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ပြန်ခွာလိုက်၏။

အနမ်းပြီးဆုံးသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် အပူလောင်သွားသကဲ့သို့ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူမ၏ ထိုင်ခုံဆီသို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားသည်။

ပူနွေးသော သွေးများက သူမ၏ ခေါင်းဆီသို့ ဆောင့်တက်လာပြီး လည်ပင်းနှင့် နားရွက်များအပါအဝင် သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးထွက်တော့မတတ် ရဲတက်သွားလေသည်။

သူမက ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး သူမ၏ လက်များက အင်္ကျီစွန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ချန်ရှင်းကို လုံးဝ မကြည့်ရဲတော့ပေ။

ချန်ရှင်း၏ အပြုံးက ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သိမ်မွေ့သော သဘောကျမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေ၏။

ထိုအနမ်းမှာ ရွှီချင်းချင်း၏ ကျယ်လောင်ပြီး ပြင်းပြသော အနမ်းနှင့် လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားလှသည်။

ပူနွေးသော လက်ဝါးပြင်ပေါ် ကျဆင်းလာသည့် နှင်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်လို ရှက်သွေးဖြာမှုနှင့် တုံ့ဆိုင်းမှုများက ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်သွားခဲ့သည်။

သူက သူမ၏ ရိုးအသော်လည်း ရိုးသားသော ခံစားချက်များကို ထောက်ပြပြောဆိုခြင်း မပြုဘဲ တည်ငြိမ်စွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ အရင်စားနှင့်ကြ... ငါ တစ်ခုခု သွားယူလိုက်ဦးမယ်..."

သူက လှည့်ကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် သပ်ရပ်စွာ ခေါက်ထားသော အဝတ်အစားနှစ်စုံကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

တစ်စုံက လူကြီးဝတ်ဖြစ်ပြီး ခါးချပ်ကာ အင်္ကျီလက်ဖောင်းသေးသေးလေး ပါသော ကောင်းကင်ပြာရောင် ဂါဝန်တစ်ထည် ဖြစ်သည်။ ဒီဇိုင်းက ရိုးရှင်းသော်လည်း ကျက်သရေရှိကာ ဤခေတ်တွင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးသော ခေတ်မီဒီဇိုင်းမျိုး ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်စုံမှာ ကလေးဝတ်ဖြစ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော ကြောင်ခြေရာလေးများ ရိုက်နှိပ်ထားသည့် ပန်းရောင် မင်းသမီးဂါဝန်လေး ဖြစ်သည်။

ဤအဝတ်အစားနှစ်စုံမှာ သူက ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သူက လင်းရှို့ရှို့အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမဘေးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အသစ်စက်စက် အဝတ်အစားနှစ်စုံကို ညင်သာစွာ ချထားလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်း ခရိုင်မြို့ကို သွားမှာ... မင်းနဲ့ မြောင်မြောင်လည်း အဝတ်အစားသစ်လေးတွေ လဲလိုက်ကြဦး..."