အခန်း ၁၁၆

အခန်း (၁၁၆) တစ်ရွာလုံး၏ အာရုံစိုက်မှု

လင်းရှို့ရှို့သည် ထိုအဝတ်အစားနှစ်စုံကို ငေးကြည့်ရင်း လုံးဝဆွံ့အံ့သွားတော့၏။

မိုးပြာရောင် ဂါဝန်လေး၏ ပိတ်စမှာ နူးညံ့ချောမွေ့နေပြီး သူမတစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် အမျိုးအစားမျိုး ဖြစ်သည်။ ရိုးရှင်းပြီး သပ်ရပ်လှပသော ခါးအလှကို ပေါ်လွင်စေသည့် ဒီဇိုင်း၊ ဆန်းပြားသော ပုခုံးဖောင်း လက်စကတ်လေးများကြောင့် ၁၉၇၀ ခုနှစ်နှောင်းပိုင်းကာလ ချင်းရွှေရွာ၏ မဂ္ဂဇင်းစာမျက်နှာပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အရာတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်ရသည်။

သူမ သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် ခေါင်းကို ခါးခါးသီးသီး ခါယမ်းလိုက်မိသည်။ အပူလောင်ခံလိုက်ရသည့်နှယ် နောက်သို့ ဆုတ်ခြေလှမ်းမိရင်း အသံများပင် တုန်ယင်နေရှာ၏။

"မဖြစ်ပါဘူး... လုံးဝမဖြစ်ပါဘူး...၊ အကြံပေးချန်... ဒါက တန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ်၊ ကျွန်မ... ကျွန်မဒါကို မယူရဲပါဘူး၊ ဒါ... ဒါတွေက ဘယ်လောက်တောင် အဖိုးတန်လိုက်မလဲ..."

သူမက သူတစ်ပါးအိမ်မှာ ခိုကပ်နေထိုင်ရသည့် မုဆိုးမတစ်ဦးမျှသာဖြစ်သည်။ နေ့စဉ် နေ့တိုင်း ဝဝလင်လင် စားသောက်ရပြီး သမီးလေး ဘေးကင်းရန်ကင်း ကြီးပြင်းလာနိုင်လျှင်ပဲ အတိုင်းထက်အလွန် ကံကောင်းလှပြီဟု သတ်မှတ်ထားသူ ဖြစ်၏။ ထိုကဲ့သို့ တန်ဖိုးကြီးလှသော လက်ဆောင်ကို သူမ မည်သို့ ဝတ်ဆင်ရဲပါမည်နည်း။ အကယ်၍ ဒါကိုသာဝတ်ပြီး အပြင်ထွက်ခဲ့လျှင် တစ်ရွာလုံးက သူမအပေါ် ဘယ်လိုမျိုး ထင်မြင်ယူဆကြတော့မည်နည်း။

သို့သော် မြောင်မြောင်လေးကမူ လူကြီးများကဲ့သို့ အများကြီး တွေးမနေပါ။ သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းလေးများသည် ပန်းရောင် မင်းသမီးဂါဝန်လေးဆီသို့ အာရုံကျရောက်နေပြီးသား ဖြစ်၏။ ဂါဝန်ပေါ်မှ ကြောင်ဖားလေး၏ ခြေဖဝါးပုံစံလေးက ချစ်စဖွယ်ကောင်းလွန်းသဖြင့် သူမ၏ ကလေးသဘာဝ နှလုံးသားလေးကို အရည်ပျော်ကျမတတ် ဆွဲဆောင်နေသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖူးလေးမှာ အနည်းငယ် ဟဟလေး ဖြစ်နေပြီး ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အပြစ်ကင်းစင်ဆုံးသော တောင့်တမှုများဖြင့် မျက်လုံးလေးများ ဝိုင်းစက်နေရှာ၏။

"ဝါး..."

သမီးငယ်လေးက မသိစိတ်ကြောင့် အာမေဍိတ်သံလေး ထွက်ပေါ်သွားပြီး လက်ချောင်းလေးများကလည်း မထိတထိဖြင့် ထိုနူးညံ့သော ပိတ်စဆီသို့ လှမ်းလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ဖျတ်ခဲခါ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူကို သနားစဖွယ် မျက်လုံးလေးများဖြင့် မော့ကြည့်ရှာ၏။

ထိုမြင်ကွင်းက ချန်ရှင်း၏ နှလုံးသားကို နူးညံ့သွားစေသည်။

သူသည် လင်းရှို့ရှို့၏ ငြင်းဆန်မှုကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အဝတ်အစားနှစ်စုံကို တိုက်ရိုက်ကောက်ယူကာ ငြင်းဆန်ခွင့်မရှိသည့် အနေအထားဖြင့် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်တော့သည်။

"ရော့... ဒါက အမိန့်ပဲ၊ ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်း ခရိုင်မြို့ ဆင်းရင် ဒါတွေကို လဲဝတ်သွား..."

လင်းရှို့ရှို့၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး တောင့်တင်းသွားရသည်။ ရင်ခွင်ထဲမှာတော့ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးနှင့်အတူ အသစ်စက်စက် နူးညံ့လှသော ပိတ်စလေး ရှိနေပြီး ရှေ့မှောက်တွင်မူ ငြင်းဆန်ရန် ခက်ခဲလှသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါက လွှမ်းမိုးထားသည်။ နှိမ်ချခြင်း သို့မဟုတ် စော်ကားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်ကို အားငယ်သိမ်ငယ်ခြင်း မရှိစေရန် ကာကွယ်ပေးထားသည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်၏။

လင်းရှို့ရှို့က တစ်ခွန်းမှ ထပ်မငြင်းသာတော့ပေ။ ရင်ခွင်ထဲက အဝတ်အစားများကိုသာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိုက်ပွေ့ထားရင်း ရှိုက်သံပါသောအသံဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ မြောင်မြောင်၏ လက်ကိုဆွဲ၍ ဘေးခန်းထဲသို့ အပြေးကလေး ဝင်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် အိပ်ခန်းနှစ်ခုလုံး၏ တံခါးများက တစ်ချိန်တည်းလိုလို ပွင့်ဟလာခဲ့သည်။

ချန်ရှင်းသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ဖြင့် ရေလွှတ်သောက်နေရင်းမှ အသံကြားသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားပြီး မှင်တက်သွားရတော့၏။

ရွှီချင်းချင်းက အဓိကအိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဝါနုရောင် ဂါဝန်လေးကို လဲဝတ်ထားပြီး တောက်ပသော အရောင်အသွေးက သူမ၏ ဖြူဝင်းဥနေသော အသားအရေကို ပိုမိုဝင်းပစေသည်။ ဂါဝန်လေးက သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးအလှကို အထူးပင် ပေါ်လွင်စေပြီး လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း စကတ်အနားသတ်လေးက လွှဲခါသွားပုံမှာ လရောင်အောက်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည့် နတ်သမီးလေးတစ်ပါးနှယ် ထင်မှတ်ရ၏။ ရင်ခုန်ကြည်နူးဖွယ် ရှက်သွေးဖြာမှုက သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် စိုးမိုးထားပြီး ချန်ရှင်းကို စိုက်ကြည့်နေသော မျက်ဝန်းအစုံကလည်း ချိုမြိန်ခြင်း အပြည့်ဖြင့် လက်လက်ထနေလေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လင်းရှို့ရှို့က မြောင်မြောင်၏ လက်ကိုဆွဲကာ ခေါင်းလေးငုံ့လျက် ဧည့်သည်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ထိုမိုးပြာရောင် ဂါဝန်လေးကို လဲဝတ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

ဂါဝန်လေးက သူမအတွက် သီးသန့်ချုပ်လုပ်ထားသည့်အလား ထွားကျိုင်းရင့်ကျက်သော ခန္ဓာကိုယ် အကောက်အကောက် အကွေ့အကောက်များကို ကွက်တိပေါ်လွင်စေသည်။ ယခင်က ပွပွချောင်ချောင် အဝတ်ဟောင်းများအောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေခဲ့သော အလှတရားများက ယခုအခါ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေတော့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ရဲရဲနီနေပြီး လက်ကလေးများကလည်း စကတ်စကို စိုးရိမ်တကြီး ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် မျက်ဝန်းများကို ဟိုဟိုဒီဒီ ရွှေ့ပြောင်းနေကာ ချန်ရှင်းကို မမော့ကြည့်ရဲရှာပေ။ ထိုလွန်ကဲလှသော ရှက်ရွံ့မှုနှင့် မတင်မကျဖြစ်မှုများကပင် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှကို ပိုမိုပွင့်လန်းစေလေသည်။

"အဝတ်အစားအသစ်ကြီး...မြောင်မြောင်မှာ အဝတ်အစားအသစ်ရှိပြီ...အရမ်းလှတာပဲ..."

မြောင်မြောင်လေးမှာမူ လူကြီးများကဲ့သို့ အတွေးအမြင်များ မရှိရှာပါ။ သူမသည် ပန်းရောင် မင်းသမီးဂါဝန်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မဂ္ဂဇင်းစာမျက်နှာပေါ်မှ ထွက်လာသည့် အရုပ်မလေးတစ်ရုပ်နှင့် တူနေ၏။ သူမသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ထိုနေရာတင် ပတ်ချာလည် လှည့်ပြနေပြီး စကတ်စလေးက ဝဲခါသွားကာ ငွေခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ သာယာသော ရယ်မောသံလေးများ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။

မျက်စိပသာဒဖြစ်ဖွယ် မြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း ချန်ရှင်းက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကိုယ် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဟူနဲ့ ပြောထားပြီးပြီ...ကားက ရွာထိပ်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ..."

"အကုန်လုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် သွားကြစို့..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီချင်းချင်း တစ်ကျော့ပြန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရပြန်သည်။

"ဒါဆိုရင် မြန်မြန်သွားကြရအောင်..."

ချင်းရွှေရွာ၏ ရွာထိပ်သည် ယနေ့ကဲ့သို့ မည်သည့်အခါမျှ မစည်ကားဖူးချေ။

အသစ်စက်စက် အစိမ်းရောင် ဂျစ်ကားတစ်စီးက ရွာထိပ်ရှိ အင်ကြင်းပင်ကြီးအောက်တွင် အရှိန်သတ် ရပ်တန့်လိုက်သောအခါ တစ်ရွာလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

"ဘုရားရေ... ဒါ ဘာကြီးလဲ၊ ကားကြီးပါလား..."

"ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဟူစီးတဲ့ ကားမျိုးပဲ မဟုတ်လား... ဒီကားက ငါတို့ ရွာထိပ်မှာ ဘာလို့ လာရပ်နေတာလဲ..."

ရွာသားများသည် နေ့ကြီးရက်ကြီး အလုပ်လုပ်ရန် အိမ်၌ လယ်ယာသုံးကိရိယာများကို သွေးနေကြရင်းမှ အသံကြားသဖြင့် အလုအယက် ပြေးထွက်လာကြသည်။ ကြက်မွေးမြူရေးခြံတွင် မပါဝင်တော့ကြောင်း ခုတင်တင်တင်ကမှ ကြေညာထားသည့် ချန်လောင်ကန်းပင်လျှင် အပြင်ဘက်သို့ အတင်းလည်ပင်းရှည်ကာ ချောင်းကြည့်နေရရှာ၏။

ချန်ကွမ်လင်က ရွာထိပ်သို့ ပထမဆုံး ပြေးရောက်သွားသူ ဖြစ်သည်။ သူ ကားနံပါတ်ပြားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများပင် ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

“ဒါ... ဒါက ခရိုင်က လာတဲ့ ကား မဟုတ်ဘူးလား”

တစ်ရွာလုံး မှင်တက်ကာ မည်သည့် အရာရှိကြီးများ ထပ်မံစစ်ဆေးရန် ရောက်လာသနည်းဟု ဝိုင်းဝန်းဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင် ချန်ရှင်းသည် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၊ ကလေးတစ်ဦးနှင့်အတူ ရွာလမ်းအတိုင်း ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

မျက်လုံးအားလုံးက သူတို့ဆီသို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားတော့၏။

“ဝိုး..."

လူအုပ်ကြီးထဲမှ စုပေါင်းသက်ပြင်းချသံများ ထွက်ပေါ်သွားကြသည်။

ရွှီချင်းချင်းနှင့် လင်းရှို့ရှို့တို့က ယနေ့တွင် ထူးခြားစွာ ပြောင်းလဲနေကြပြီဖြစ်၏။

သူတို့ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများမှာ ဒီဇိုင်းဆန်းပြားပြီး အရောင်အသွေး တောက်ပနေကာ ရွာထဲမှ မည်သူမျှ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် အရာများဖြစ်သည်။ ၎င်းက ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ပန်းချီကားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် နတ်သမီးလေးများကဲ့သို့ ဖြစ်စေပြီး ဖုန်တထောင်းထောင်း၊ ရွှံ့တဗွက်ဗွက်ဖြစ်နေသော ရွာသားများနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေစေ၏။

ရွာသားများသည် မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အထူးသဖြင့် လူပျိုလူရွယ်များမှာ သွားရည်ကျမတတ် ဖြစ်နေကြရှာသည်။

ထိုကဲ့သို့ အံ့အားသင့်နေသော မျက်ဝန်းများကြားမှ ချန်ရှင်းသည် ဂျစ်ကားအနီးသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုမျှမရှိဘဲ သဘာဝကျကျပင် လက်လှမ်း၍ နောက်ဘက်တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်၏။

ထိုလုပ်ရပ်က ချန်ကွမ်လင်နှင့် ဝိုင်းအုံနေသော ရွာသားများကို လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားစေတော့သည်။

သူတို့သည် ချန်ရှင်းက ပထမဦးစွာ အရုပ်မလေးနှင့်တူသော ချစ်စဖွယ် မြောင်မြောင်လေးကို ကားပေါ်သို့ ချီတင်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လူကြီးလူကောင်းပီပီ ရွှီချင်းချင်းနှင့် ရှက်သွေးဖြာနေသော လင်းရှို့ရှို့တို့ကို ကားပေါ်သို့ တွဲတင်ပေးလိုက်သည်ကို ငေးကြည့်နေကြရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူကိုယ်တိုင် ရှေ့ခန်းခရီးသည်ထိုင်ခုံသို့ တက်ထိုင်လိုက်ပြီး ကားထဲကလူကို တစ်စုံတစ်ခု လှမ်းပြောလိုက်၏။

ဒရိုင်ဘာက လီဗာကို နင်းလိုက်သည်။

"ဝူး..."

ဂျစ်ကားကြီးက စက်သံဟိန်းသွားပြီး ဝါလွင်သော ဖုန်မှုန့်များကို တထောင်းထောင်း ထစေလျက် ရွာသားများ၏ မနာလိုခြင်း၊ အားကျခြင်း၊ ရိုသေခန့်ညားခြင်းများ ရောပြွမ်းနေသည့် မျက်ဝန်းများကြားမှ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကားလေးက အစက်အပြောက်ငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး လမ်းအဆုံး၌ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ရွာထိပ်၌ သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်ခြင်းက စိုးမိုးနေဆဲပင်။

အတန်ကြာမှ တစ်စုံတစ်ဦးက အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့သော အသံဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် စကားစလာတော့သည်။

"အကြံပေးချန်က... ခရိုင်ကားကို စီးပြီး... သူ့မိန်းမကို ခရိုင်မြို့ ခေါ်သွားတာလား..."

"ခရိုင်မြို့ကို ကားနဲ့ သွားတာတဲ့လား...၊ ဘုရားရေ... ဘယ်လောက်တောင် ကံကောင်းလိုက်သလဲ၊ ငါဆို အိပ်မက်တောင် မမက်ရဲဘူး..."

"ကြည့်စမ်း... လင်းအမကြီးနဲ့ သမီးလေးလည်း ပါသွားတယ်၊ အကြံပေးချန်က တကယ့်ကို အလှူရှင်ကြီးပဲ...သူ ကြီးပွားချမ်းသာသွားတာတောင် အကူအညီလိုတဲ့သူတွေကို ကူညီဖို့ သတိရသေးတယ်..."