အခန်း ၁၁၇

အခန်း (၁၁၇) ဒီနေ့ ကိုယ်ပဲ ရှင်းမယ်

ဂျစ်ကားကြီးသည် လမ်းတစ်လျှောက် တုန်ခါနှိမ့်ဆင်းမောင်းနှင်လာခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ခရိုင်မြို့၌ အထင်ကရအကျဆုံး အဆောက်အအုံဖြစ်သည့် ကုန်စုံစတိုးဆိုင်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဆိုက်ဆိုက်မြဲမြဲ ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။

ရွှီချင်းချင်းက ကားပေါ်မှ ပထမဆုံး ခုန်ဆင်းသွားသူ ဖြစ်၏။ ရှေ့မှောက်ရှိ သုံးထပ်အမြင့်ရှိသော ခန့်ညားထည်ဝါလှသည့် အဆောက်အအုံကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း သူမသည် လှောင်အိမ်ထဲမှ လွတ်မြောက်သွားသည့် စာကလေးငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားမြူးတူးနေရှာသည်။

ထိုကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ သူမ မရောက်ရသည်မှာ အတော်ပင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ကျေးလက်တောရွာသို့ ဆင်းသွားပြီးနောက်ပိုင်း ထိုအရာများက လှမ်းမမီနိုင်သော အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

"ချန်ရှင်း... ကြည့်စမ်းပါဦး၊ အမြင့်ကြီးပဲ..."

သူမသည် ချန်ရှင်း၏ လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်ရင်း ဗာဒံစေ့ပုံသဏ္ဌာန် မျက်ဝန်းလေးများက အရောင်တလက်လက် တောက်နေကာ မြင်သမျှအရာအားလုံးက သူမအတွက် အဆန်းတကြယ် ဖြစ်နေတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လင်းရှို့ရှို့ကတော့ သူမနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။

သူမသည် မြောင်မြောင်၏ လက်ကိုဆွဲကာ ကားပေါ်မှ လိုက်ပါဆင်းလာခဲ့သော်လည်း လမ်းမထက်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာလှုပ်ရှားနေကြသော လူအုပ်ကြီးနှင့် ဆိုင်ပြတင်းမှန်များအတွင်း ခင်းကျင်းပြသထားသည့် စူးရှတောက်ပသော ကုန်ပစ္စည်းမျိုးစုံကို မြင်လိုက်ရရုံမျှဖြင့် ချက်ချင်း မှင်တက်မိသွားရှာသည်။

သူမသည် မသိစိတ်ကြောင့် နောက်သို့ တွန့်ဆုတ်မိသွားရင်း မြောင်မြောင်လေးကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားမိကာ အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲတော့ပေ။ ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးက သူမအတွက် စိမ်းသက်လွန်းပြီး စူးရှလွန်းလှသဖြင့် နတ်သက်ကြွေပြီး နတ်ပြည်သို့ မှားယွင်းရောက်ရှိသွားသည့် လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ မတင်မကျဖြစ်ကာ အလွန်တရာ နေရထိုင်ရ ခက်ခဲနေမိသည်။

ချန်ရှင်းက သူမ၏ စိုးရိမ်တောင့်တမှုကို သတိပြုမိလိုက်၏။

သူသည် ခြေလှမ်းကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်ပြီး ရွှီချင်းချင်းကို လိပ်ပြာငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားစေကာ သူကိုယ်တိုင်ကမူ သဘာဝကျကျပင် လင်းရှို့ရှို့၏ ကျန်ရှိနေသော လက်တစ်ဖက်ကို လှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်ပေးလိုက်သည်။

"ကိုယ့်နောက်က လိုက်ခဲ့... လမ်းမပျောက်စေရဘူး..."

ထိုအမျိုးသား၏ လက်ဖဝါးမှာ ကျယ်ပြန့်ပြီး နွေးထွေးလှသဖြင့် စိတ်အေးချမ်းမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ ထိုနွေးထွေးမှုက လက်ဖဝါးမှတစ်ဆင့် လင်းရှို့ရှို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးဆီသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲက တင်းမာမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုအစုစုကို အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားစေတော့သည်။

သူမ၏ နှလုံးသားလေးက တုန်ခါသွားရပြီး ချန်ရှင်း၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာသွင်ပြင်ကို တိတ်တဆိတ် ခိုးကြည့်မိလိုက်၏။

သူက သူမကို လှည့်မကြည့်ဘဲ အရှေ့တည့်တည့်သို့သာ စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း မိမိ၏ လုပ်ရပ်ဖြင့် သူမနှင့် မြောင်မြောင်လေးကို သူ၏ အတောင်ပံအောက်တွင် ကြံ့ကြံ့ခံ ကာကွယ်ပေးထားသည်။

လင်းရှို့ရှို့၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာပြီး ပါးပြင်လေးနှစ်ဖက် ရှက်သွေးဖြာသွားရသော်လည်း လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် မရက်စက်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းလေးငုံ့ထားရင်း သူ၏ ဆွဲခေါ်ရာသို့သာ ငြိမ်သက်စွာ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

လူစုသည် ကုန်စုံစတိုးဆိုင်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြ၏။

ပထမထပ်ရှိ ကောင်တာမှာ ပြောင်လက်နေအောင် ပွတ်တိုက်ထားပြီး အတွင်း၌ မျက်နှာလိမ်းခရင်မ်မျိုးစုံ၊ ကမာကောင်ဆီ၊ ပန်းပြောက်အထည်စများနှင့် မျက်နှာသုတ်ပုဝါများ ရှိနေသည်။ လေထုထဲတွင်မူ ဖော်ပြရခက်သော ခေတ်မီဆန်းပြားသည့် အငွေ့အသက်များ လွှမ်းမိုးနေ၏။

ပိုလီအက်စတာ အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကောက်ကောက်နှင့် အရောင်းစာရေးမလေးတစ်ဦးက ကောင်တာကို မှီထားရင်း တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် စကားလက်ဆုံကျနေသည်။ သူမသည် မျက်လုံးထောင့်မှတစ်ဆင့် ချန်ရှင်းနှင့် လူစုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရ၏။

သူမသည် မသိစိတ်ကြောင့် အနားသို့သွားကာ နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လင်းရှို့ရှို့၏ အဝတ်အစားသစ်များအောက်တွင် ဖုံးကွယ်မရနိုင်သော စိုးရိမ်တုန်လှုပ်မှုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နှိမ့်ချတတ်သော အထင်အမြင်သေးမှုများ အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

*ရွာကလာတဲ့ တောသားတွေပဲ ဖြစ်မှာပါ...၊ အမြင်ကျယ်အောင် လာကြည့်တာနေမှာ... ဘာမှလည်း ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး…*

သူမ နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ရင်း ခေါင်းကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ကာ ထပ်၍ပင် လှည့်မကြည့်တော့ပေ။

ချန်ရှင်းက ထိုအရာအားလုံးကို ရိပ်မိလိုက်သော်လည်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

သူ ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးဆီသို့ ညင်သာသော အသံဖြင့် စကားဆိုလိုက်သည်။

"ကြိုက်တာရှိရင် ကြည့်... လိုချင်တာမှန်သမျှ ယူ...၊ ဒီနေ့ ကုန်ကျသမျှ ကိုယ်ပဲ ရှင်းမယ်..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် အရောင်းစာရေးမရှိရာ ကောင်တာဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့၏။

"ရဲဘော်... ကူညီစရာလေးရှိလို့..."

အရောင်းစာရေးမသည် မျက်တောင်ကို ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာ ပင့်လိုက်ရင်း "မဝယ်ဘဲနဲ့ လျှောက်မကိုင်နဲ့" ဟု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရှေ့မှောက်ရှိ အမျိုးသားက အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းက ရာဘာကွင်းဖြင့် စည်းနှောင်ထားသည့် တောက်တောက်ပပ အသစ်စက်စက် "ညီညွတ်ရေးအမှတ်တံဆိပ်" ငွေစက္ကူ အထပ်လိုက်ကြီး ဖြစ်၏။

ချန်ရှင်းသည် ထိုငွေအထပ်ကြီးကို ဖန်ကောင်တာပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ချလိုက်သည်။

အရောင်းစာရေးမ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားရတော့၏။

ထိုထူထဲလှသော ငွေထပ်ကြီးမှာ အနည်းဆုံး ရာဂဏန်းမက ရှိပေလိမ့်မည်။ သာမန်အလုပ်သမားတစ်ဦး၏ လစာမှာ တစ်လလျှင် မိနစ်နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်မျှသာ ရှိသည့် ခေတ်ကာလတွင် ဤအရာက မဟာပမာဏကြီးမားလှသော ငွေကြေးဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာထက်က အထင်အမြင်သေးမှုနှင့် စိတ်မရှည်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားပြီး နွေးထွေးလှသော၊ ဖားလိုဖားငါးလို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ အပြုံးမျိုးဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ကောင်တာနောက်ကွယ်မှ ဖျတ်ခနဲ ထရပ်လိုက်ရင်း အသံကိုလည်း ချိုမြိန်လွန်း၍ ရင်ယားစရာကောင်းအောင် ပြောင်းလဲလိုက်၏။

"အိုး. ရဲဘော်...ကျွန်မ မျက်စိကလည်းလေ...ဘာများ လိုချင်လို့လဲရှင့်...ပြောရုံသာပြောပါ...ဒီမှာ ရှိသမျှထဲက အကောင်းဆုံးအရာတွေကို ရအောင် ယူပေးဖို့ ကျွန်မ အာမခံပါတယ်ရှင့်..."

ထိုရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားမှုက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖောက်သည်များစွာ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။ ကောင်တာပေါ်က သိသာထင်ရှားလှသော ငွေအထပ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့အားလုံး အသက်ရှူမှားသွားကြရပြီး စုပေါင်းစပ်စု မျက်ဝန်းများ၊ အံ့အားသင့်မှုများနှင့် ရိုသေခန့်ညားမှုများ ရောပြွမ်းလျက် လှမ်းကြည့်နေကြတော့သည်။

“ဒီသူဌေးကြီးက ဘယ်သူလဲ...လက်ဖွာလှချည်လား…”

ချန်ရှင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေသော ရွှီချင်းချင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားမှုကို ခံစားမိလိုက်သည်။ ယခင်က မိမိတို့ကို နှိမ့်ချစွာ ကြည့်ခဲ့သော အရောင်းစာရေးမမှာ ယခုအခါ ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် မကြုံစဖူး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုနှင့် စိတ်ကျေနပ်မှုများက လွှမ်းမိုးသွားတော့၏။

သူမသည် သဘာဝကျကျပင် ခါးကို ဆန့်လိုက်ပြီး မေးစေ့ကို အနည်းငယ် ပင့်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အပျော်ရွှင်ဆုံးနှင့် အလန်းဆုံး အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ခံစားနေမိသည်။

ချန်ရှင်းကမူ မျက်နှာလုပ်နေသော အရောင်းစာရေးမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ယောင်လည်လည် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော လင်းရှို့ရှို့ကို ညင်သာစွာ စကားဆိုလိုက်သည်။

"အစ်မရှို့ရှို့... မြောင်မြောင်လေးအတွက် ကစားစရာ သွားရွေးပေးလိုက်ပါဦး...ပြီးတော့ ကိုယ့်အတွက်လည်း အဝတ်အစားချုပ်ဖို့ ပိတ်စလေးတွေ ရွေးဦးလေ..."

“ငါ… ငါ..."

လင်းရှို့ရှို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်က စိုက်ကြည့်နေကြသဖြင့် ပို၍ပင် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်သွားရကာ လက်ကိုသာ အထပ်ထပ် ခါယမ်းနေမိသည်။

ရွှီချင်းချင်းက အနားသို့ လျှောက်လာပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို ရင်းနှီးပွင့်လင်းစွာ ဆွဲကိုင်လျက် အားပေးစကား ဆိုလိုက်၏။

"အစ်မ... လာပါ...ချန်ရှင်းက ကြိုက်တာရွေးလို့ ပြောနေတာပဲဟာကို...မြောင်မြောင်လေးက ဘောလုံးအသေးလေး အမြဲလိုချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ချန်ရှင်းနှင့် ရွှီချင်းချင်းတို့၏ အားပေးမှုကြောင့် လင်းရှို့ရှို့သည် နောက်ဆုံးတွင် သတ္တိကို မွေးမြူနိုင်ခဲ့သည်။

သူမ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မြောင်မြောင်၏ လက်ကိုဆွဲကာ ကစားစရာများ ခင်းကျင်းပြသထားသည့် စင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် သံဖြူဖားရုပ်ကလေးများနှင့် သစ်သားသေနတ်လေးများကြားတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ဝဲကြည့်နေမိပြီး နောက်ဆုံးတွင် တုန်ယင်နေသော လက်ကလေးဖြင့် ပန်းရောင် ဘောလုံးလေးတစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် ပိတ်စကောင်တာသို့ သွားခဲ့ပြီး အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော အထည်စများရှေ့တွင် အတန်ကြာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ထောင့်စွန်းရှိ ဈေးအသက်သာဆုံး မိုးပြာရောင် ရက်ကန်းထည်စကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အရောင်းစာရေးမကို တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။

"ရဲဘော်... ကျွန်မ... ဒါလေးပဲ ယူပါမယ်...နှစ်ပေလောက်ဆို ရပါပြီ..."

သူမသည် ဂါဝန်အသစ်တစ်စုံ ရရှိထားခြင်းကပင် အတိုင်းထက်အလွန် ကံကောင်းလှပြီဟု ခံစားထားရသဖြင့် ထပ်မံ၍ လောဘမကြီးရဲတော့ပေ။

သို့သော်လည်း သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လက်မောင်းကြီးတစ်ခုက လှမ်း၍ သူမလက်ထဲက မိုးပြာရောင်ပိတ်စကိုယူကာ မူလနေရာသို့ ပြန်ထားလိုက်တော့သည်။

ချန်ရှင်းသည် ထိုရက်ကန်းထည်စကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ကောင်တာ၏ အထင်ရှားဆုံး နေရာတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် ပိတ်စသုံးစုံကို တိုက်ရိုက် လက်ညှိုးထိုးပြလျက် အရောင်းစာရေးမကို စကားဆိုလိုက်၏။

"ဒီရေနီရောင်ရယ်...ဒီဝါနုရောင်ရယ်...ပြီးတော့ ဒီပန်းပြောက်လေးတွေပါတဲ့ အထည်ရယ်...အကုန်လုံး ဒက်ကရွန် အထည်စတွေချည်းပဲ မဟုတ်လား...တစ်ခုစီကို ငါးပေစီ ဖြတ်ပေးပါ..."

"ရပါပြီရှင့်..."

အရောင်းစာရေးမက ဖျတ်လတ်တက်ကြွစွာဖြင့် ပိတ်စကို ဖြုတ်ယူကာ ပေတံကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။

လင်းရှို့ရှို့မှာမူ လုံးဝ မှင်တက်သွားရရှာ၏။

*သူ... သူက သုံးစုံတောင် ဝယ်ပေးလိုက်တာလား။ ပြီးတော့ အကုန်လုံးက အေခေတ်အမီဆုံးနဲ့ ဈေးအကြီးဆုံး ဒက်ကရွန် အထည်စတွေချည်းပဲ။ ဒါတွေက ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ကျသွားလိုက်မလဲ*

သူမ သတိမပြန်ဝင်နိုင်သေးခင်မှာပင် ချန်ရှင်းက သူတို့ကို နောက်ထပ် ကောင်တာတစ်ခုဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့ပြန်သည်။

ပထမထပ်မှသည် သုံးထပ်အထိ…၊သားရေဖိနပ်မှသည် လည်စည်းပုဝါများအထိ…မျက်နှာလိမ်းခရင်မ်မှသည် မြောင်မြောင်လေးအတွက် ဝယ်ပေးသည့် သကြားလုံးမျိုးစုံနှင့် အရုပ်မလေးများအထိ…ရွှီချင်းချင်းနှင့် လင်းရှို့ရှို့တို့၏ မျက်ဝန်းများက မည်သည့်ပစ္စည်းပေါ်တွင်မဆို တစ်စက္ကန့်မျှ ပို၍ ကြာမြင့်စွာ ကျရောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချန်ရှင်းက မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုမျှမရှိဘဲ အရောင်းစာရေးမကို ချက်ချင်းပင် စကားဆိုလိုက်၏။

"အဲ့ဒါကို ထုပ်ပေးပါ..."

သူသည် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ပြုံးရွှင်စေနိုင်သည့် အရာမှန်သမျှကို ရရှိရန်အတွက် အရိုးရှင်းဆုံးနှင့် အတိုက်ရိုက်ဆုံးသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့နောက်ကွယ်၌ လိုက်ပါလာသည်မှာ ပြုံးရွှင်နေသော အရောင်းစာရေးမလေးတစ်ဦးတည်းတင် မဟုတ်တော့ဘဲ စတိုးဆိုင်ကြီးအတွင်းရှိ ကောင်တာအသီးသီးမှ အရောင်းစာရေးမလေးများစွာ ဖြစ်နေပြီး တစ်ယောက်စီက အိတ်ကြီးအိတ်ငယ်များကိုယ်စီ သယ်ပိုးထားကြကာ မျက်နှာထက်တွင် စစ်မှန်သော ထက်သန်မှုများဖြင့် ဝင်းပနေကြတော့သည်။