အခန်း ၁၂၀

အခန်း(၁၂၀) Officially Commences

ကျောက်ဖန်းအာ၏ စနောက်လိုသော အပြုံးများက ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားခဲ့ရ၏။

သူမသည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် ချန်ရှင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အကြည့်ထဲတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

သူမက ရွှီချင်းချင်း၏ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်မျှသာဖြစ်ပြီး စကားစမြည်ပြောရင်း စနောက်ရန်သာ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ရှင်းက သူမကို ဤမျှအဖိုးတန်လှသော လက်ဆောင်မျိုး အမှတ်မထင် ပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် အိမ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးချေ။

ပြင်းထန်လှသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ရှုပ်ထွေးသွားရပြီး ချန်ရှင်းအပေါ်ထားရှိသော သူမ၏ အမြင်ကလည်း နောက်တစ်ကြိမ် လုံးဝ ဥဿုံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြန်သည်။

ထိုယောက်ျား၏ ရက်ရောမှုနှင့် ပြတ်သားမှုတို့က သူမ၏ ရိုးရှင်းသော အားကျနှစ်သက်မှုကို ဖော်ပြမတတ်နိုင်သော ရင်ခုန်လှုပ်ရှားမှု အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့၏။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးများက "ဒါက သိပ်ကို အဖိုးတန်လွန်းလို့... ငါ လက်မခံနိုင်ပါဘူး..." ဟု ပြောချင်သည့်အလား အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း ထိုစကားလုံးများက လည်ချောင်းဝတွင်တင် တစ်ဆို့နေကာ အပြင်သို့ ထွက်မလာခဲ့ရှာပေ။

နောက်ဆုံးတွင်မူ လက်ကိုင်ပဝါကို ကိုင်ထားသော သူမ၏လက်က ရုတ်တရက် တင်းကြပ်သွားပြီး အေးစက်နေသော နာရီလေးကို လက်ဖဝါးထဲ၌ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတော့သည်။

သူမသည် မိမိ၏ ခွန်အားရှိသမျှ အသုံးပြုလိုက်ရသည့်အလား ခြောက်ကပ်ကပ် လေသံဖြင့် စကားနှစ်ခွန်းကို မနည်းညှစ်ထုတ်လိုက်ရ၏။

"...ကျေးဇူးပဲ..."

ရွှီချင်းချင်းသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက လက်ဆောင်ကို လက်ခံလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူငယ်ချင်း၏ ရင်ထဲမှ လှုပ်ခတ်မှုများကို လုံးဝ သတိမမူမိဘဲ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသည်ဟုသာ ထင်မှတ်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်တော့သည်။

"ညည်း သဘောကျလို့ တော်သေးတာပေါ့။ ဆရာချန်နဲ့ ငါနဲ့က အကြာကြီး ရွေးခဲ့ရတာနော်..."

ကျောက်ဖန်းအာသည် မိမိလက်ဖဝါးထဲရှိ နာရီလေးကို ငေးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရွှီချင်းချင်း၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာလေးနှင့် ဘေးနားရှိ အေးဆေးတည်ငြိမ်လွန်းသော ယောက်ျားပျိုကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲမှ လှုပ်ခတ်မှုကတော့ ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးလာပြီး ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလာတော့၏။

...

နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်၌ ဖြစ်သည်။

ကျယ်လောင်ပြင်းထန်လှသော အင်ဂျင်သံကြီးတစ်ခုက အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာရင်း ချင်းရွှေရွာတစ်ခုလုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ လှုပ်နှိုးလိုက်ပြန်သည်။

"ဝုန်း... ဝုန်း..."

ထိုအသံက မနေ့က ဂျစ်ကားအသံထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကျယ်လောင်လှသဖြင့် ရွာကလေးတစ်ခုလုံး၏ ဆိတ်ငြိမ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်တော့၏။

အိပ်မောကျနေဆဲ ဖြစ်သော ရွာသားများသည် ထိတ်လန့်တကြား နိုးလာကြပြီး မိမိတို့ နားကြားမှားလေသလားဟု အသီးသီး တွေးလိုက်ကြသည်။ သို့သော် အသံက ပို၍ နီးကပ်ကာ ရှင်းလင်းလာသောအခါ လူတိုင်း ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်လာကြတော့၏။

"ဒါ ဘာအသံကြီးလဲဗျာ..."

"ကြားရတာတော့... ကုန်တင်ကားကြီးတစ်စီးရဲ့ အသံနဲ့ တူတယ်..."

အိမ်တံခါးပေါင်းများစွာကို ရုတ်တရက် တွန်းဖွင့်လိုက်ကြပြီး ရွာသားများသည် ဖရိုဖရဲ ပုံစံများဖြင့် အိမ်ပြင်သို့ ပြေးထွက်လာကြကာ ရွာအဝင်ဝဆီသို့ အလုအယက် လှမ်းမျှော်ကြည့်ကြတော့သည်။

အစိမ်းရောင် 'ကျဲ့ဖန့်' ကုန်တင်ကားကြီး တရွေ့ရွေ့ မောင်းနှင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အထူးသဖြင့် ကားခေါင်းရှေ့တွင် တောက်ပနေသော "ချင်းရှန်းခရိုင် ပြည်သူ့အစိုးရ" ဟူသည့် နီရဲသော စာလုံးကြီးများကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏဝယ် ချင်းရွှေရွာတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားတော့၏။

"ခရိုင်က လာတဲ့ကားဟေ့... ခရိုင်အစိုးရရုံးက ကုန်တင်ကားကြီးဗျို့..."

"အမလေး ဘုရားရေ... နောက်ထပ် ကားတစ်စီး ထပ်လာတာပါလား။ အဲဒါတင်မကဘူး... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ကားအကြီးကြီးဗျာ..."

ကွန်မြူနစ်အတွင်းရေးမှူး ကျန်းပေါ်သည် မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာလျက် ကားမောင်းသူနေရာမှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး သူ၏နောက်တွင်တော့ ဖိုင်တွဲများကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ကေဒါဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ခရိုင်အရာရှိနှစ်ဦး ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင် ကားဖြင့် လိုက်ပါလာခြင်းက ဤကိစ္စကို သူ မည်မျှအရေးစိုက်ကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။

သူသည် ရွာအဝင်ဝတွင် ကြိုတင်စောင့်ဆိုင်းနေသော ချန်ရှင်းကို လှမ်းမြင်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ အပြေးလှမ်းလာကာ ချန်ရှင်း၏ လက်များကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း မျက်နှာထက်တွင် မဆန်းစစ်နိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဝမ်းသာရိပ်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"အကြံပေးချန်... ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဟူ ကိုယ်တိုင် အထူးအတည်ပြုပေးလိုက်တဲ့ ပထမဆုံးအသုတ် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေနဲ့ စတင်တည်ထောင်မယ့် ရန်ပုံငွေတွေကို တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ အရောက်ပို့ပေးခဲ့တာပါဗျာ..."

ကျန်းပေါ်၏ လေသံက ကျယ်လောင်ပြတ်သားလှသဖြင့် စကားလုံးတိုင်းက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားအားလုံး၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဟူ ကိုယ်တိုင် အထူးအတည်ပြုပေးလိုက်တာတဲ့...။ အဲဒါကို တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ပို့ပေးခဲ့တာတဲ့...။

ရွာသားများသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ရင်ထဲတွင် တဒိန်းဒိန်း ခုန်သွားကြတော့၏။

ကျန်းပေါ်၏ အမိန့်ပေးမှုနှင့်အတူ ကုန်တင်ကား၏ နောက်ပိတ်တံခါးကို ဖွင့်ချလိုက်သည်။

"ဝုန်း..."

"ဘိလပ်မြေ" ဟု စာတန်းရိုက်နှိပ်ထားသော အိတ်များကို ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးနှင့် ကားမောင်းသမားတို့က ကားပေါ်မှ ချလိုက်ကြ၏။

အေးစက်သော သံမဏိအဆင်းဖြင့် တောက်ပနေသည့် ထူထဲသော သံကူတိုင် အစည်းများကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အုန်းခနဲ မြည်အောင် ပစ်ချလိုက်ကြသည်။

လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သစ်လွင်နေသော ဆူးကြိုးခွေများကလည်း နံနက်ခင်း နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်နေ၏။

ဘိလပ်မြေများ၊ သံတုတ်များ၊ ဆူးကြိုးကွက်များ၊ အုတ်ခဲများ...၊ ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းမျိုးစုံကို ကားပေါ်မှ ချလိုက်ကြရာ ရွာအဝင်ဝရှိ ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲတွင် ခဏချင်းပင် တောင်ငယ်တစ်မျှ ပုံကျသွားတော့သည်။

ရွာသားများသည် မျက်လုံးအစုံ ပြူးလျက် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အသက်ရှူသံများပင် ပြင်းထန်လာကြ၏။

မနေ့ကတော့ သူတို့တစ်တွေ ချန်ရှင်း၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု၊ ကားမောင်းနိုင်မှုနှင့် ဒက်ကရွန်အထည်များကို ဝယ်ယူနိုင်မှုကို မနာလို အားကျရုံသာ ရှိခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုအရာက နောက်ဆုံးတွင် ချန်ရှင်းတစ်ယောက်တည်း၏ ပုဂ္ဂလိက ဂုဏ်ဒြပ်မျှသာ ဖြစ်၏။

ယနေ့တွင်မူ ဤမျှပုံကျနေသော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း တောင်ကြီးများနှင့် တကယ့်ငွေသား ခွဲဝေမှုများက သူတို့တစ်ဦးချင်းစီတိုင်း၏ အနာဂတ်နှင့် တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကြက်မွေးမြူရေးခြံကြီးကို တကယ်ပဲ ဆောက်တော့မှာပါလား...။

ချန်ရှင်းသည် သစ်သားပျဉ်ပြားအချို့ဖြင့် ယာယီပြုလုပ်ထားသော စင်မြင့်ထက်တွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်တွင် သံဖြူဖြင့် လိပ်ထားသော လက်ကိုင်အသံချဲ့စက်ကို ကိုင်ထားကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင်မူ မျဉ်းကြောင်းများနှင့် သင်္ကေတများ ပြည့်နှက်နေသည့် စာရွက်အချို့ကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။

သူသည် အောက်ဘက်ရှိ တိုးဝှေ့နေသော လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် တက်ကြွမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်ဝန်းအစုံပေါင်းများစွာကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သံဖြူအသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးတစ်ခုလုံးသို့ သူ၏ လေသံကို ပျံ့လွင့်သွားစေခဲ့တော့သည်။

"မိဘပြည်သူ ရွာသားတို့ခင်ဗျာ...။ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ ရောက်ရှိလို့လာပါပြီ။ ဒီနေ့ကစပြီး တို့ချင်းရွှေရွာရဲ့ ကြက်မွေးမြူရေးခြံ ဆောက်လုပ်ရေးကို တရားဝင် စတင်ပါပြီ..."

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ လှုပ်လှုပ်ခတ်ခတ်ဖြင့် ဆူညံသွားတော့၏။

ချန်ရှင်းက လက်ကိုမြှောက်ကာ အောက်သို့ နှိပ်ပြလျက် လူတိုင်းကို ငြိမ်သက်ရန် အချက်ပြလိုက်ပြီး မြေပုံဒီဇိုင်းအတိုင်း အလုပ်များကို စတင်ခွဲဝေတော့သည်။

"ကဲ... အလုပ်တွေကို စပြီး တာဝန်ပေးမယ်။ ချန်အယ်တန့်..."

"ရှိပါတယ်ခင်ဗျာ..." ချန်အယ်တန့်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်နှာလေး ရဲတက်နေရင်း ကျယ်လောင်စွာ ပြန်ထူးလိုက်၏။

"မင်းက သန်မာတဲ့ လုပ်သား အယောက်နှစ်ဆယ်ကို ခေါ်ပြီး ဖောင်ဒေးရှင်းတူးတာနဲ့ မြေညှိတဲ့အလုပ်ကို တာဝန်ယူရမယ်။ ဒါက ဖောင်ဒေးရှင်းအဖွဲ့ပဲ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

"ဝမ်တာရှန်း..."

"ရှိပါတယ်... ကျွန်တော် ဒီမှာပါ..."

"မင်းက သွက်လက်ဖျတ်လတ်တဲ့ လူတစ်ဆယ့်ငါးယောက်ကို ခေါ်ပြီး ဘိလပ်မြေဖျော်တာနဲ့ အုတ်သယ်တဲ့အလုပ်ကို တာဝန်ယူရမယ်။ ဒါက ဘိလပ်မြေဖျော်တဲ့အဖွဲ့ပဲ..."

"ကောင်းပါပြီ..."

"လီထဲ့ကျူး..."

"..."

"မင်းက လူဆယ်ယောက်ကို ဦးဆောင်ပြီး ရွာအဝင်ဝက ပစ္စည်းတွေကို တောင်နောက်ဘက်က ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ထဲအထိ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကို တာဝန်ယူရမယ်။ ဒါက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့ပဲ..."

ဖောင်ဒေးရှင်းအဖွဲ့၊ ဘိလပ်မြေဖျော်တဲ့အဖွဲ့၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့...။

အလုပ်တစ်ခုချင်းစီကို သေသေချာချာ တာဝန်ခွဲဝေပေးခဲ့ပြီး အစီအစဉ်တိုင်းကလည်း စနစ်တကျ ရှိလှပေသည်။ အဖွဲ့တစ်ခုချင်းစီ၏ တာဝန်ခံများသည် မိမိတို့ ဘာလုပ်ရမည်၊ လူဘယ်နှစ်ယောက်ကို ဦးဆောင်ရမည်ကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်သွားကြ၏။

ဤသို့ စီစဉ်မှုမျိုးသည် ပုံမှန်ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခု၏ လုပ်ဆောင်ချက်များနှင့် ဘာမျှမခြားနားပေ။

ရွာသားများသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး နာမည်ခေါ်ခြင်း ခံရသူများသည်လည်း ဂုဏ်ယူဝါကြွားမှုများနှင့်အတူ ရင်ဘတ်ကို မတ်ခနဲ လုပ်လိုက်ကြတော့သည်။

တောင်လိုပုံနေသော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို ကြည့်ရင်း၊ ချန်ရှင်း၏ စနစ်ကျလှသော အမိန့်ပေးမှုများကို နားထောင်ရင်း လူတိုင်း၏ ရင်ထဲရှိ နောက်ဆုံးကျန်နေသော သံသယအရိပ်အယောင်များမှာလည်း လုံးဝ ဥဿုံ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

ထိုအစား တစ်ခါမှမရှိဖူးသေးသော တက်ကြွမှုနှင့် အားမာန်တို့က အစားထိုး ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့် သစ်လွင်ကာ အတိုင်းအတာကြီးမားလှသော ကြက်မွေးမြူရေးခြံကြီးကို ပြေးမြင်နေကြပြီ ဖြစ်၏။ ထိုခြံကြီးထဲတွင် ကြက်ကောင်ရေ သောင်းချီ၍ တွန်မြည်နေကြမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့တစ်တွေသည်လည်း ဤကြက်မွေးမြူရေးခြံကြောင့် နေ့တိုင်း ဝက်သားနီချက် စားနိုင်ကာ ကောင်းမွန်သော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြတော့မည် မဟုတ်ပါလား...။