အခန်း ၂၂၆

အခန်း (၂၂၆) ယွင်ဟွား ထွက်ပြေးသွားပြီး ချွေ့ကျွယ် ထိတ်လန့်သွားခြင်း

ရွှီချင်းကျူးသည် အစောင့်များ၏ ပါးစပ်ပိတ်ခြင်းကို ခံရကာ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေဖြင့် ဆွဲခေါ်သွားခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။ သခင်မရွှီသည် ပြုံးရွှင်သွားပြီး မျက်လုံးများပင့်ကာ လူအုပ်ထဲတွင် ခေါင်းငုံ့၍ ပုန်းနေသော အမတ်ရွှီအား လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

*ခံပေါ့... ရှင်နဲ့ ရှင့်အမေက သူ့ကို အလိုလိုက်ခဲ့ကြတာလေ... အခုတော့ ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ ကြည့်လိုက်ဦး... လူတိုင်း သိသွားကြပြီ…*

သို့သော် ဤကိစ္စသည် အိမ်တော်ရှိ အခြားသော မိန်းကလေးများ၏ အိမ်ထောင်ရေးကို မထိခိုက်စေရန်အတွက် သူမ နည်းလမ်းရှာရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ယွင်ဟွားသည် မယ်တော်ကြီးအား ဖက်ထားလျက် လွှတ်မပေးရန် ငြင်းဆန်နေ၏။

"ဝါး... မယ်တော်ကြီးကို သိပ်ချစ်တာပဲ... ငါက ဟို့ထုနတ်သမီးနဲ့ အတူမနေနိုင်ပေမယ့် မယ်တော်ကြီးနဲ့တော့ အတူနေလို့ရတယ်..."

"ရှောင်ရှူးရှူးကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ... မယ်တော်ကြီး၊ ဧကရီ၊ တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စု၊ အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်နဲ့ ယောင်းမအကြီး... သူတို့အားလုံးကို အိမ်ခေါ်သွားပြီး မွေးထားချင်လိုက်တာ..."

လူတိုင်းက ဆွံ့အသွားကြလေသည်။

'ဟင့်အင်း ကျေးဇူးပြုပြီး မလုပ်ပါနဲ့... သူတို့ လူပျိုကြီး လူပျိုဟိုင်းတွေ မဖြစ်ချင်ကြပါဘူး...' ဟု တွေးလိုက်မိကြ၏။

ချက်ချင်းပင် ငရဲလကျောက်က ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ သူတို့သုံးဦး၏ အထက်တွင် စိုးရိမ်တကြီး ဝဲပျံနေပြီး ကောင်းကင်ယံ၌ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရုတ်ခြည်း ပေါ်လာလေသည်။

"သူတို့ကို မွေးထားလို့ ဘာထူးမှာလဲ... တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ် ရောက်နေပြီ... နင်တို့သုံးယောက် ဒုက္ခရောက်ပြီ..."

၎င်းသည် ရတနာအချို့ကို ထပ်မံခိုးယူချင်ခဲ့သော်လည်း နေရာလွတ်နှစ်ခုစလုံး ဗလာဖြစ်နေသဖြင့် ငရဲပြည်သို့ တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ တစ်လောကလုံးရှိ ငရဲပြည်သားများက သူတို့သုံးဦးကို ရှာဖွေနေကြကြောင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။ မဟုတ်သေးပေ။ ၎င်းကိုပါ ရှာဖွေနေကြခြင်း ဖြစ်၏။

ယမမင်းကိုယ်တိုင်ပင် ထွက်လာသည်ဟု ဆိုကြလေသည်။

ပန်းကလေး၊ စာအုပ်လေးနှင့် စုတ်တံလေးတို့ အားလုံး အလန့်တကြား ဖြစ်သွားကြသည်။

"ဘာ..."

"ကျောက်တုံးစုတ်လေး... နင် သေချာလို့လား..."

"နတ်ဆိုးရောက်လာပြီလား..."

ထိတ်လန့်နေသော အသံသုံးသံ ထွက်ပေါ်လာရာ ရောက်ရှိနေသူအားလုံးကို အကြောက်တရားဖြင့် အသက်ရှုမှားသွားစေလေသည်။

တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ်တဲ့လား။ ဒဏ္ဍာရီလာ တရားသူကြီးပါလား။

"အား..."

"ဟွားဟွား... ဟွားဟွား... ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ် ရောက်နေပြီ... သူက ပေပေ့ကို ငရဲပြည် ပြန်ခေါ်သွားတော့မှာ အသေအချာပဲ..."

တရားသူကြီးပေပေ့သည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသဖြင့် ရွှေရောင်မျက်ရည်ပေါက်ကလေးများ တသွင်သွင် စီးကျလာပြီး သူ၏ သနားစရာ ငိုကြွေးသံများသည် လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ စူးဝင်သွားလေသည်။

"ဝါး... ပေပေ့က ဟွားဟွားကို မခွဲသွားနိုင်ဘူး... ရှူးရှူးကိုလည်း မခွဲသွားနိုင်ဘူး..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် တရားသူကြီးစုတ်တံ၏ အမွေးစုကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

၎င်းသည် ပုံမှန် တည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးရှုံးနေပြီဖြစ်သည်။

"နင် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး... ဟွားဟွားနဲ့ ငါပါ ငရဲပြည်ကို ပြန်ခေါ်သွားခံရနိုင်တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဟွားဟွားက အခု ကျင့်ကြံနေတာဆိုတော့ သူ့ရဲ့ မူလပကတိပုံစံက ပြန်ပေါ်နေပြီ... ယမမင်းက အဲ့ဒါကို ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး..."

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် ငိုကြွေးနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်ရည်များကို လက်သေးသေးလေးဖြင့် သုတ်ဖယ်လိုက်လေသည်။

"အိုး... နင်တို့နဲ့ မကွဲကွာသရွေ့ အဆင်ပြေပါတယ်... သူတို့ ဖမ်းချင်လည်း ဖမ်းပါစေ... အဆိုးဆုံးကတော့ ငရဲပြည်ကို ပြန်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ ရတနာတွေကို ဆက်ခိုးရုံပေါ့..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က လန့်ဖျပ်သွားသည်။

"နင့်ကို သေအောင် ရိုက်သတ်ပစ်မယ် ကလေးဆိုး... အဲ့ဒါက ဘာမှမဟုတ်သေးဘူး... တကယ်ဆိုးရွားတဲ့အရာက ဖြစ်လာတော့မှာ... ငါတို့သုံးယောက် အသေအချာကို ကွဲကွာသွားလိမ့်မယ်... ငါက လူဝင်စားဖို့ အပို့ခံရပြီး နင်က ငရဲပြည်မှာ ဆက်ပြီး ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ရတော့မှာ..."

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် လန့်ဖျပ်သွားပြီး သနားစရာကောင်းအောင် တစ်ဖန် ပြန်ငိုလေတော့သည်။

"ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... တရားသူကြီးကို ငါတို့ မနိုင်ဘူး..."

ယွင်ဟွားသည် ခဏတာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မယ်တော်ကြီး၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ကာ ကုတင်အောက်သို့ တွားသွား၍ ဝင်သွားလေသည်။

သူမ ပုန်းနေတော့မည် ဖြစ်၏။

လူတိုင်းက ဆွံ့အသွားကြလေသည်။

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး သူမ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားလေသည်။ သူမ၏ သမီးငယ်လေး ရှိရာနေရာကို သူတို့ သိသွားပါက သူမ၏ သမီးကို ခေါ်ဆောင်သွားမည်ဟု သမီးငယ်လေး ပြောခဲ့ဖူးသည်ကို သူမ ကြားခဲ့ရပေသည်။

"အမေ…”

"အမေ..."

ယွင်ယာနှင့် ယွင်ဝေတို့က ချွေ့ဝမ်ရှင်းကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ တွဲကူပေးထားရာ သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေ၏။ သူတို့သည် သာမန်လူများသာ ဖြစ်ပြီး မည်သို့မျှ မကူညီနိုင်ကြသဖြင့် ထိုနေရာတွင်သာ နေကာ အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် စိုးရိမ်နေကြရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်က လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရာ လက်သည်းများသည် လက်ဖဝါးထဲသို့ စိုက်ဝင်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရူးအမူး ဒေါသများဖြင့် တောက်လောင်နေလေသည်။

မဖြစ်နိုင်ပေ။ မည်သူမျှ ထိုမိန်းကလေးကို ခေါ်သွား၍ မရနိုင်ပေ။

ထိတ်လန့်နေသော ပုံရိပ်သုံးခုကိုကြည့်ကာ ဘယ်သောအခါမှ စကားမပြောဖူးသည့် ငရဲလကျောက်သည် ၎င်း၏ ချုပ်နှောင်မှုများမှ ရုန်းထွက်ရန် အတင်းအဓမ္မ ကြိုးစားကာ စကားပြောလိုက်လေသည်။

"ကလေးဆိုး... နင် ဘာအတွက် ပုန်းနေတာလဲ... ချွေ့ကျွယ်က နင့်ကို မရှာတွေ့နိုင်ဘူးလို့ တကယ်ထင်နေတာလား..."

“ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ”

ကုတင်အောက်မှ တုန်ယင်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဒီကျောက်တုံးမှာ စွမ်းအား အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့တဲ့အတွက် နင်တို့သုံးယောက်ကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေဆီ အရင်ဆုံး ခေါ်သွားပေးနိုင်မယ်... ငါ ယင်စွမ်းအင် အနည်းငယ်ကို စုပ်ယူပြီးရင် ငါတို့ ထွက်ပြေးကြတာပေါ့..."

ယွင်ဟွားက ကုတင်အောက်မှ အလျင်အမြန် တွားသွား၍ ထွက်လာသည်။ ငရဲလကျောက်သည် သူမ၏ ဘေးနားရှိ လူများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပန်းကလေးသည် သူမ၏ သဘာဝလွန် စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီးဖြစ်သည်။ အကျပ်အတည်း ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် သူမဘာသာ ဆက်လက်၍ အရူးလုပ်ပါစေတော့။

အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွားသည်နှင့်အတူ ယွင်ဟွားသည် လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

လူတိုင်းက အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"နတ်ဆိုး... နတ်ဆိုး..."

အခြေအနေကို မသိသူများသည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက အချက်ပြလိုက်ရာ အစောင့်များက သူတို့၏ ပါးစပ်များကို ပိတ်လိုက်ကြလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်... ထိုမိန်းကလေး ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လေထဲရှိ အပူချိန်သည် ရုတ်ခြည်း ကျဆင်းသွားပြီး သူတို့ကို တုန်ယင်သွားစေသော အေးစက်သည့် အငွေ့အသက်များ သယ်ဆောင်လာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ချွေးစေးများ ပြန်လာကြပြီး မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားရဲကြတော့ပေ။

၎င်းကို မမြင်နိုင်သော်လည်း ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်။

ဒဏ္ဍာရီလာ တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ဘေးနားတွင်ပင် ရှိနေလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် အနက်ရောင် ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရပ်ရှည်ကာ ကြော့ရှင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို ဝေဝါးစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ပြတ်သားပြီး အေးစက်ကာ မာနကြီးပြီး ဤကမ္ဘာမှ မဟုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဤရှာဖွေတွေ့ရှိမှုက သူ့ကို ချက်ချင်း လန့်ဖျပ်သွားစေလေသည်။

“ ထူးဆန်းတယ်..."

"ခုနကပဲ သူတို့ရှိနေတာကို ငါ ခံစားမိသေးတယ်... မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားရတာလဲ..."

ချွေ့ကျွယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ထိုခဏတာ တွေ့ရှိမှုနှင့် ပတ်သက်၍ သူ မှားယွင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

နန်ကုန်းယွမ်က အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ... သူသည် ချွေ့ကျွယ် စကားပြောနေသည်ကို တကယ်ပင် ကြားနိုင်လေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်၏ လက်တန်းများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ထိုမိန်းကလေးနှင့် အချိန်အကြာကြီး ဖြတ်သန်းခဲ့ရသောကြောင့် သူတို့ကိုပါ မြင်နိုင်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်မည်လား။

သူသည် ယွင်မိသားစုဝင်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့တွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော မျက်နှာအမူအရာ မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဤအတွေးကို ချက်ချင်းပင် ဖယ်ရှားလိုက်လေသည်။

လူအုပ်ကြားထဲတွင် လျှောက်သွားပြီးနောက် တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ်သည် ဤသေမျိုးများနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်းကို သတိထားမိလိုက်သည်။

တစ်ယောက်စ နှစ်ယောက်စမှာ ကြီးစွာသော ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည့်အလား တိတ်ဆိတ်နေကြလေသည်။

သို့သော်... သူသည် သူတို့နှင့် ဖြေရှင်းရန် အချိန်မရှိသဖြင့် ကပ်ဘေးဒုက္ခသုံးပါးကို သတိမထားမိဘဲ သူ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ လျှာကို မသိမသာ ထိုးသွင်းလိုက်မိသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ တရားသူကြီးက နင်တို့ကို မဖမ်းနိုင်ဘူးလို့ တကယ်ထင်နေတာလား..."

သူတို့သည် ဤကမ္ဘာတွင် ရှိနေကြောင်းကို သိရှိထားသဖြင့် သူ့တွင် သူတို့ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းများစွာ ရှိပေသည်။ ချွေ့ကျွယ်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားများကို စုစည်းရန်အတွက် လက်သင်္ကေတများ ပြုလုပ်လိုက်စဉ် ရန်လိုနေသော အကြည့်တစ်ခုက သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူသည် လုပ်နေသည့်အရာကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူတို့၏ အကြည့်များ ဆုံတွေ့သွားသောအခါ တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် ချက်ချင်းပင် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး သူ၏ ပေါ့ဆမှုအတွက် စိတ်ထဲမှ နောင်တရနေကာ တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြောက်လန့်နေသော အမူအရာကို လုံးဝ မမြင်လိုက်ပေ။

ဘုရားရေ။

"သူ... သူ... သူ..."

တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ်သည် အလွန်အမင်း ထစ်ငေါ့နေသဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် ထွက်မလာတော့ပေ။ နန်ကုန်းယွမ်၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ဝဲကြည့်နေပြီး သူ့ကို မြင်နိုင်သည်ဆိုသည့်အချက်ကို သိရှိသွားသဖြင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပုံရလေသည်။

သူသည် သူ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ချွေ့ကျွယ်ကို ကျောခိုင်းလိုက်လေသည်။

ချွေ့ကျွယ်သည် တံတွေးကို ခပ်ပြင်းပြင်း မြိုချလိုက်ရာ သူ၏ သူငယ်အိမ်များ တလက်လက် တောက်ပသွားပြီး အလိုအလျောက်ပင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားကာ မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် တုန်ယင်နေလေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံကြီးရေ။

ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သတ္တဝါသည် ဤကမ္ဘာတွင် မည်သို့များ တည်ရှိနေနိုင်ရသနည်း။

သူက ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

“ကံကောင်းလို့ပါလား”

ဖုန်းတုဧကရာဇ်သည် သူ၏ ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်နေရဆဲဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့သည် ဧကရာဇ်၏ အဖိုးတန် ကျောက်တုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရလျှင် ဧကရာဇ်က သူတို့ကို သတ်ပစ်မည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်၏။

မှားတယ်။

ထိုကျောက်တုံးက ဤနေရာတွင် ရှိနေလေသည်။ ၎င်းသည် ၎င်း၏ သခင်ကို ရှာဖွေရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်မည်လား။ ဒါကြောင့် ဧကရာဇ်ကို ကာကွယ်ရန် ဤကပ်ဘေးဒုက္ခကို ဤနေရာသို့ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်မည်လား။

ချွေ့ကျွယ်သည် အလွန်အမင်း ဆိုးရွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤကျောက်တုံးစုတ်က ဘယ်လို ပြဿနာမျိုးကိုများ ဖန်တီးထားခဲ့တာလဲ။