အခန်း (၂၁၃-၂၁၄)

အခန်း(၂၁၃)

ဒီအတောအတွင်းမှာတင် အသစ်ရှာတွေ့ထားတဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းဆီကို သွားမယ့် စစ်ဆင်ရေးလှုပ်ရှားမှုကြီးက သိသိသာသာကို ပိုပြီးတော့ အရှိန်အဝါကြီးလာခဲ့ပါတယ်။

ဆာဂျွန် ပြောခဲ့သလိုပါပဲ၊ အစည်းအရုံးဘက်က ဒီသတင်းအချက်အလက်တွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖုံးကွယ်ထားပေမဲ့လည်း အတင်းအဖျင်းစကားတွေကတစ်ဆင့် သတင်းက တောမီးလောင်သလို ချက်ချင်း ပြန့်နှံ့သွားခဲ့တာပေါ့။

စွန့်စားရှာဖွေသူတွေအနေနဲ့ ပိုက်ဆံနံ့လေး နည်းနည်းလောက် ရလိုက်ရုံနဲ့တင် သွေးနံ့ရတဲ့ ရေထဲက ငါးမန်းတွေထက်တောင် ပိုပြီး ဆာလောင်မွတ်သိပ်စွာနဲ့ ဝိုင်းအုံရောက်ရှိလာကြတာလေ။

ဒါပေမဲ့လည်း ဂူသင်္ချိုင်းထဲမှာ လုပ်ငန်းစဉ်တိုးတက်မှုကတော့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရပါတယ်။ အက်ဆစ်ဒဏ်ကြောင့် လူအချို့ ထပ်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ စွန့်စားရှာဖွေသူတွေဟာ ဘာအကာအကွယ်ပစ္စည်းမှ မရှိဘဲနဲ့ အထဲကို မဝင်ချင်ကြတော့ဘူးလေ။

အချို့ကလည်း အကောင်းဆုံး ပန်းပဲဆရာတွေဆီကနေ ခြေထောက်အကာအကွယ်တွေကို အရင်ဆုံး ဝယ်ယူနိုင်ဖို့အတွက် အန်ဂိုရာမြို့ဆီကို ပြန်သွားကြတာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ သူတို့အတွက် ကံဆိုးချင်တော့၊ ဂိုးလ်စတုန်းကုမ္ပဏီပိုင် မြို့ထဲက အကောင်းဆုံး လက်နက်တိုက်မှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ရောင်းချဖို့ ခြေထောက်အကာအကွယ်တွေ ပြတ်လပ်နေခဲ့ပါတယ်။ ဒါတင်မကသေးဘဲ သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ကြီးကလည်း ဂူသင်္ချိုင်းဆီ သွားဖို့အတွက် အသင့်ပြင်ဆင်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပြသနေတာကလည်း တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပေါ့။

သူတို့တွေက အကာအကွယ်ပစ္စည်းတွေကို တစ်ဦးတည်း အပိုင်ချုပ်ထားနိုင်တဲ့ အားသာချက်ကို အသုံးချပြီး ဂူသင်္ချိုင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်စွန့်စားသူတွေ ဖြစ်လာဖို့ ကြိုးစားနေကြတာကိုး။

နောက်ဆုံးမှာတော့ အချို့လူတွေဟာ သံချေးတက်နေတဲ့ ဖိနပ်တွေရယ်၊ သံမဏိလို ခိုင်မာတဲ့ သတ္တိတွေကလွဲလို့ ဘာမှမပါဘဲ ဂူသင်္ချိုင်းဆီကို ပြန်လာခဲ့ကြရရှာတယ်။

အဲဒီအထဲက အတွေ့အကြုံ နည်းနည်းလေးပဲရှိတဲ့ စွန့်စားရှာဖွေသူ လေးယောက်ပါဝင်တဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကတော့ သူတို့ရဲ့ နာမည်အတွက် ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မရှိတော့တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းဆီကို ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြပါတယ်။

နာမည်မရှိတဲ့ သာမန်လူတွေဖြစ်တာကြောင့် သူတို့မှာ အဆင့်မြင့် စွန့်စားရှာဖွေသူအချို့လိုမျိုး အက်ဆစ်ဒဏ်ခံနိုင်တဲ့ ခြေထောက်အကာအကွယ်တွေ ရနိုင်ဖို့အတွက် နာမည်ကြီး ပန်းပဲဆရာတွေနဲ့ ဘာအဆက်အသွယ်မှ မရှိကြဘူးလေ။

တောနက်ကြီးထဲမှာ နောက်ထပ် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဂူသင်္ချိုင်းထဲမှာ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက် ထပ်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရပြန်ပြီဆိုတာကို အချက်ပြလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ၊ ဟောဒီအဖွဲ့ကတော့ လက်လျှော့ပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပါတော့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေ အန်ဂိုရာမြို့ဆီကို ပြန်ဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ၊ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထောင့်ကနေ တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်တာပေါ့။

သူ့ရဲ့ မြင်ကွင်းထဲမှာ အလင်းဖျော့ဖျော့လေး တစ်ချက် တောက်ပသွားတာကိုး။

"အဲဒါ ဘာကြီးလဲ" လို့ သူက သူ့အဖွဲ့သားတွေကို အော်ပြောလိုက်တဲ့အခါ လူတိုင်းရဲ့ စူးစမ်းစိတ်ကို ဆွဲဆောင်လိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။

သူတို့အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဟောဒီ ထူးဆန်းတဲ့ မြင်ကွင်းဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့ကြတယ်။

အဲဒီနေရာကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ ထင်မှတ်မထားတဲ့ အရာတစ်ခုကို ဝုန်းခနဲ မြင်တွေ့လိုက်ရတာပေါ့။

တောနက်ကြီးရဲ့ အလယ်တည့်တည့်မှာ တကယ့်ကို အိမ်အသေးလေးတစ်လုံး ရှိနေတာလေ။

"ဟင်... ဒါက အစကတည်းက ဒီမှာ ရှိနေတာလား"

အဲဒီ အဆောက်အအုံက အမိုးတစ်ခုရယ်၊ နံရံလေးဖက်ရယ်နဲ့ အိမ်တစ်လုံးလို့ ခေါ်ရုံလောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဘာအလှဆင်တာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ဆေးသုတ်ထားတာမျိုးလည်း မရှိဘဲ တကယ့်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းကြီးပေါ့။ အကယ်၍ အဲဒီအဆောက်အအုံမှာ စူးရှတဲ့ အနားသတ်တွေသာ မရှိခဲ့ရင်တော့ သူတို့တွေက ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးလို့ပဲ ထင်မိကြမှာ သေချာတယ်။

သူတို့တွေ အဲဒီပစ္စည်းကို ဘာမှန်း မသိကြပါဘူး။ ကြည့်ရတာ ကျောက်တုံးနဲ့ တူပေမဲ့လည်း ကျောက်သားထက်စာရင် အဆမတန်ကို ချောမွေ့လွန်းနေတာကိုး။

"မဟုတ်မှလွဲရော... ဒါက ဂူသင်္ချိုင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလား"

"မဟုတ်ပါဘူး... ကြည့်ရတာ ခေတ်မီတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ။ ပြီးတော့ ဟိုမှာ ကြည့်ဦး၊ အထဲမှာ မီးလင်းနေတယ်"

သူတို့တွေ အိမ်ရဲ့ အရှေ့ဘက်ဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်တဲ့ အခါမှာတော့၊ တံခါးနှစ်ချပ်ရဲ့ ဘေးက မှန်ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် အထဲက မြင်ကွင်းအချို့ကို နောက်ဆုံးမှာ မြင်တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

သူတို့အားလုံး ကျောက်သားပေါ်မှာ ထွင်းထုထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ကြတာပေါ့။ အဲဒီမှာ ရေးထားတာကတော့

“ရီနေးတား လက်နက်တိုက်”

စွန့်စားရှာဖွေသူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ မျက်စိကိုတောင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြရတယ်။ လူသူကင်းဝေးတဲ့ နေရာအလယ်မှာ ဟောဒီလို လက်နက်တိုက်တစ်ခုကို မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြဘူးလေ။

ဒါက ကန္တာရထဲမှာ ရေကန်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသလိုမျိုး ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်လို့တောင် စိတ်ထဲကနေ တစ်ဝက်လောက် တွေးနေမိကြသေးတယ်။ သူတို့အမြင်မှာတော့ ဒီလက်နက်တိုက်က တံလျှပ်တစ်ခုလိုပါပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့တွေ ဘယ်နေရာကနေ အကာအကွယ်ပစ္စည်းတွေ ရနိုင်မလဲလို့ တွေးတောနေတဲ့ အချိန်တည့်တည့်မှာတင်၊ ဟောဒီအဆောက်အအုံက ဘာအချက်ပေးမှုမှ မရှိဘဲ ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါ်ထွက်လာခဲ့တာကိုး။

"တို့တွေ... တို့တွေ အထဲဝင်ကြည့်သင့်လား"

"တကယ်လို့ ထောင်ချောက်ကြီး ဖြစ်နေရင်ကော"

"ဒါပေမဲ့ ဟိုမှာ ကြည့်ဦး။ ခြေထောက် အကာအကွယ်တွေ။ ဝတ်စုံအပြည့်တွေ"

သူတို့တွေ အထဲက ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ချောင်းကြည့်ရင်း ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် အတင်းကို တိုးဝှေ့ကြည့်နေမိကြတာပေါ့။

"ဟမ်း... တို့တွေရဲ့ လက်နက်တိုက်ကနေ ကြိုဆိုပါတယ်ရှင်"

လူသားအမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အထဲကနေ တံခါးကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ စွန့်စားရှာဖွေသူတွေကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အမူအရာနဲ့ ဖိတ်ခေါ်နေတဲ့ အပြုံးလေးနဲ့အတူ သူတို့ကို အထဲဝင်ဖို့အတွက် လမ်းညွှန်ပြလိုက်တာပေါ့။

"သခင်ကြီးမိုက်ကယ်။ ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေတယ်" လို့ သူမက အနောက်ကို လှည့်ပြီး အော်ပြောလိုက်တယ်။

မိုက်ကယ်ကတော့ သူ့ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခုနဲ့အတူ ကောင်တာရဲ့ တစ်ဖက်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့တာပေါ့။

မိုက်ကယ်က ရွှေလမ်းမကြီး တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်ကို တောနက်ကြီးရဲ့ အစွန်အဖျား နေရာအထိ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြီးကြပ်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီနေရာမှာတင် သူက အင်ဂျင်နီယာတွေကို သူတို့ရဲ့ လက်နက်တိုက် ဖွင့်လှစ်ဖို့အတွက် ဆိုင်အသေးလေးတစ်ဆိုင် ဆောက်လုပ်ဖို့ ညွှန်ကြားခဲ့တာပေါ့။ ဒါက စွန့်စားရှာဖွေသူတွေ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရှာတွေ့နိုင်ဖို့အတွက် ဂူသင်္ချိုင်းနဲ့ အလှမ်းမဝေးတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေသလို၊ ကုန်တင်ကားကြီးတွေနဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို အလွယ်တကူ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနိုင်ဖို့အတွက်လည်း ရွှေလမ်းမကြီးနဲ့ တော်တော်လေး နီးကပ်တဲ့နေရာမှာ ရှိနေတာပေါ့။

မိုက်ကယ်ရဲ့ မှော်ပညာနဲ့ဆိုတော့ ဟောဒီလက်နက်တိုက် ပြီးစီးသွားဖို့အတွက် နှစ်ရက်တောင် အချိန်မပေးလိုက်ရပါဘူး။ ရိုးရှင်းပေမဲ့လည်း တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ နေရာလေးတစ်ခုပေါ့။

အဆောက်အအုံ ပြီးသွားပြီဆိုတော့မှ သူက အထဲမှာ ရီနေးတားကုမ္ပဏီရဲ့ စံမမီလို့ ဖယ်ထုတ်ထားတဲ့ အကာအကွယ်ပစ္စည်းတွေကိုပဲ အပြည့်ဖြည့်ထားလိုက်ရုံပါပဲ။

ဒါပေါ့၊ သူက အကာအကွယ်ပစ္စည်းတွေတင်မကဘဲ တခြားအရာတွေကိုပါ ထည့်သွင်းပေးထားဖို့ သတိပြုခဲ့ပါတယ်။ စွန့်စားရှာဖွေသူတစ်ယောက် စစ်ဆင်ရေးမှာ လိုအပ်မယ့် ရိက္ခာတွေ၊ တဲတွေ၊ မီးတုတ်တွေ၊ အိပ်ရာလိပ်တွေနဲ့ တခြားသော ကိရိယာတန်ဆာပလာတွေ အကုန်လုံးကို အပြည့်အစုံ သိုလှောင်ထားပေးတာပေါ့။

သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ဖောက်သည်တွေ ရောက်လာဖို့အတွက် အချိန်အများကြီးတောင် မစောင့်လိုက်ရပါဘူး။

"သခင်ကြီးမိုက်ကယ်။ ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေတယ်"

သူမကတော့ မိုက်ကယ် အပြင်ထွက်နေတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ လက်နက်တိုက်ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးတဲ့ နီယိုအော်ကပ်စ်မြို့သူလေးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

သူမရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတာနဲ့ မိုက်ကယ်က ပထမဆုံး ဖောက်သည်တွေကို ဆီးကြိုဖို့အတွက် လက်နက်တိုက်ဆီကို ချက်ချင်းပဲ မှော်ပညာနဲ့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့တာပေါ့။

"ခွင့်ပြုပါဦး" လို့ လူငယ်စွန့်စားရှာဖွေသူတစ်ယောက်က ဆိုပါတယ်။

"ဒါပေမဲ့... ဒါက တကယ်ကြီး လက်နက်တိုက်တစ်ခုလား"

"ဒါပေါ့။ မင်းတို့ လိုအပ်တာမှန်သမျှကို ဒီမှာတင် ဝယ်ယူလို့ရတယ်" လို့ သူက သူတို့ကို ပြောလိုက်တယ်။

စွန့်စားရှာဖွေသူတွေကတော့ ဘာစကားမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ စင်ပေါ်မှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းအားလုံးကို တအံ့တသြနဲ့ ငေးကြည့်နေမိကြရတာပေါ့။

ချောမွေ့လွန်းလှတဲ့ အကာအကွယ်ဝတ်စုံပေါ်မှာ သူတို့ရဲ့ ပုံရိပ်တွေ ပြန်လည်ထင်ဟပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူတို့မျက်နှာပေါ်မှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုတွေကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပါဘူး။

"ငါ့အမြင်အရဆိုရင် ဂိုးလ်စတုန်း အဖွဲ့က တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေမှာတောင် ဟောဒီလို အံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့ ဝတ်စုံမျိုး ရှိလိမ့်မယ် မထင်ဘူး" လို့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ဆိုပါတယ်။

"ဟောဒီက ဓားတွေရဲ့ အရည်အသွေးကိုတော့ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။ ကြည့်ရတာ မှောင်ခိုဈေးကွက်ထဲက လူပုမိုင်းလုပ်သားများရဲ့ ကိရိယာတွေနဲ့ အတူတူပဲ"

သူတို့တွေက အကာအကွယ်ဝတ်စုံတွေကိုပဲ အလွန်အမင်း အံ့ဩနေကြတာကြောင့် အသက် ၁၁ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်က တောနက်ကြီးရဲ့ အလယ်မှာ လက်နက်တိုက်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကိုတောင် မေးခွန်းထုတ်ဖို့ မေ့လျော့နေကြတာပေါ့။

"အိုး ဘုရားရေ။ အဲဒါတွေက သံမဏိ ခြေထောက်အကာအကွယ်တွေပဲ"

သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က မိုက်ကယ် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အကာအကွယ်ဝတ်စုံကို နောက်ဆုံးမှာ တွေ့ရှိသွားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။

"ဟောဒီက လက်ရာကို ကြည့်ဦးစမ်း။ ဘာအဆက်အစပ်မှ မရှိဘူး။ ဒါက အက်ဆစ်ဒဏ်ကို လုံးဝခံနိုင်ရမယ်"

"တို့တွေ ဒါကို ရအောင် ဝယ်ရမယ်။ ဒါက ဂူသင်္ချိုင်းထဲကို နောက်ဆုံးမှာ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်နိုင်ဖို့ တို့အတွက် အခွင့်အရေးပဲ"

စွန့်စားရှာဖွေသူတွေကြားထဲမှာ သိသိသာသာကို စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ရတာပေါ့။

သူတို့တွေက သူတို့ဆီမှာ ပါသမျှ ရွှေဒင်္ဂါးတွေအကုန်လုံးကို ချက်ချင်းထုတ်ပြီး စားပွဲပေါ်ကို အတင်းတင်လိုက်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ စုဆောင်းထားသမျှ ပိုက်ဆံတွေကို ပေးလိုက်ရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း၊ ဟောဒီ ခြေထောက်အကာအကွယ်တွေကို ရရှိဖို့အတွက်ဆိုရင်တော့ တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိပါတယ်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်" လို့ မိုက်ကယ်ရဲ့ အရောင်းဝန်ထမ်းမလေးက ဆိုပါတယ်။ "နောက်လည်း ကြွခဲ့ပါဦးရှင်"

စွန့်စားရှာဖွေသူတွေ ထွက်ခွာသွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မိုက်ကယ်က ကိုယ့်ဘာသာ ပြုံးလိုက်မိတာပေါ့။ "ကောင်းပြီ၊ အခုတော့ တို့တွေ စောင့်ဆိုင်းရုံပဲ လိုတော့တယ်"

တစ်ရက်ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ စွန့်စားရှာဖွေသူ အဖွဲ့ငါးဖွဲ့လောက် ရီနေးတား လက်နက်တိုက်ထဲကို ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပါတယ်။ အရင်အဖွဲ့လိုပါပဲ၊ သူတို့တွေလည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ဒီနေရာကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြတာဖြစ်ပြီး ဒါက ဘာကြီးလဲဆိုတာကို စူးစမ်းချင်နေကြတာပေါ့။

ပြီးတော့ ရောင်းချဖို့ ပြင်ထားတဲ့ ခြေထောက်အကာအကွယ်တွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခါမှာတော့၊ ဘာမှ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ချက်ချင်းပဲ ဝယ်ယူလိုက်ကြပါတော့တယ်။

ဒုတိယမြောက် နေ့ရက်ကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ အဖွဲ့အချို့ဟာ ဂူသင်္ချိုင်းရဲ့ အက်ဆစ်ရှိတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ဘေးကင်းလုံခြုံစွာနဲ့ ဖြတ်ကျော်နိုင်သွားကြပြီဆိုတဲ့ အတင်းအဖျင်း သတင်းတွေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရတာပေါ့။

ဒါက စွန့်စားရှာဖွေသူတွေရဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းကြားထဲမှာ ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားခဲ့ရပါတယ်။ အထူးသဖြင့် အက်ဆစ်တွေကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်သွားနိုင်ခဲ့တဲ့လူတွေက နာမည်မရှိတဲ့ သာမန်လူတွေ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။

သူတို့တွေ တစ်ဆင့်စကားကနေ လိုက်လံစုံစမ်းကြည့်လိုက်ကြတဲ့ အခါမှာတော့၊ တောနက်ကြီးရဲ့ အလယ်မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ လက်နက်တိုက်အကြောင်းကို လူတွေ ပိုပြီးတော့ သိရှိသွားကြတာပေါ့။

ဒါပေါ့၊ လူအများစုကတော့ ဒါက တကယ်မဟုတ်ဘူးလို့ မယုံကြည်ကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်တိုင် သွားရောက်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ကြတဲ့ အခါမှာတော့၊ အမှန်တရားကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ သိရှိသွားကြရတာပေါ့။

အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ရီနေးတား လက်နက်တိုက်ဟာ စွန့်စားရှာဖွေသူတွေကြားထဲမှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို ရရှိလာခဲ့ပါတယ်။ ဂိုးလ်စတုန်း ကုမ္ပဏီက ဘယ်သူ့ကိုမှ ခြေထောက်အကာအကွယ်တွေ ဝယ်ခွင့်မရအောင် ပိတ်ပင်ထားတာကြောင့်၊ ဟောဒီနေရာကပဲ သူတို့ရဲ့ စစ်ဆင်ရေးလှုပ်ရှားမှုအတွက် အကာအကွယ်ပစ္စည်း ရရှိနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နေရာ ဖြစ်နေရတာကိုး။

ငါးရက်မြောက် နေ့ရက်ကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ဂူသင်္ချိုင်းဘေးမှာ စခန်းချနေကြတဲ့ လူတွေရဲ့ တစ်ဝက်နီးပါးလောက်ဟာ ဘေးဘက်မှာ ရီနေးတားကုမ္ပဏီရဲ့ ထင်ရှားတဲ့ 'R' အမှတ်တံဆိပ် စာလုံး ပါဝင်တဲ့ အကာအကွယ်ဝတ်စုံတွေကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီ ဖြစ်ပါတော့တယ်။

* * * * * * * * *

စာစဉ်(၁၈)

အခန်း(၂၁၄)

မိုက်ကယ်နဲ့ ဖတ်ချ် နှစ်ယောက်စလုံးကတော့ ပတ်ပတ်လည်က စကားဝိုင်းတွေကို တိတ်တဆိတ် ချောင်းနားထောင်ရင်း ဂူသင်္ချိုင်းထဲက အခြေအနေတွေကို ဆက်တိုက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြတာပေါ့။

ဟောဒီ သတိကြီးလှတဲ့ အတွေ့အကြုံရှိ စွန့်စားရှာဖွေသူတွေက ကောင်းကင်ယံထက်ကို တစ်ခါမှ မော့မကြည့်မိကြတာကတော့ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလှပါတယ်။

တကယ်လို့ သူတို့သာ မော့ကြည့်မိခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ သစ်ကိုင်းတွေပေါ်မှာ တွဲလောင်းခိုရင်း သူတို့ရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ဘာအားစိုက်ထုတ်မှုမှ မလုပ်ဘဲ ထိုင်နေကြတဲ့ အော့ခ်တွေနဲ့ အရိပ်တွေကို တွေ့ရှိသွားကြမှာ သေချာတယ်။

"မင်း ဟောဒီ ရင်ဘတ်အကာအကွယ်ကို ဘယ်ကရတာလဲ။ ငါ့ဟာကတော့ မြှားထောင်ချောက်ကို ဖြတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ချိုင့်ခွက်တွေ ဖြစ်သွားခဲ့ရပေမဲ့၊ မင်းဟာကတော့ တကယ့်ကို သန့်ရှင်းလွန်းနေတုန်းပဲ။ အစင်းရာလေး တစ်ချက်တောင် မရှိသလောက်ပဲ"

သူ့ရဲ့ ညာဘက်ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ 'R' အမှတ်တံဆိပ် စာလုံး ထွင်းထုထားတဲ့ အကာအကွယ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ စွန့်စားရှာဖွေသူကတော့ ပတ်ပတ်လည်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ဒါကို လူအများရှေ့မှာ အတိအလင်း ပြောပြဖို့ နည်းနည်းတော့ တွေဝေနေမိတာပေါ့။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်တော့ ငါ ဟောဒီအကာအကွယ်ဝတ်စုံကို ဘယ်ကရလဲဆိုတာကို လျှို့ဝှက်ထားချင်တယ်။ အဲဒါကို အလွယ်တကူ ကုန်သွားတာမျိုး ငါ မဖြစ်စေချင်ဘူး။ တကယ်တော့ ဒါက မနေ့တုန်းက လက်ကျန်ရှိတဲ့ နောက်ဆုံးဝတ်စုံမို့လို့ ငါ တကယ့်ကို ကံကောင်းသွားခဲ့တာ"

"လုပ်ပါ၊ တို့တွေကိုလည်း ပြောပြပါဦး"

သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးလာကြတော့မှပဲ၊ ဟောဒီစွန့်စားရှာဖွေသူကလည်း နောက်ဆုံးမှာတော့ လက်လျှော့လိုက်ပါတော့တယ်။

"ကဲပါ... ကဲပါ။ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ"

မိုက်ကယ်ကတော့ ဟောဒီလို မြင်ကွင်းမျိုးကို ဒီနေ့တင် အကြိမ်ကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်ရုံတင်မကပါဘူး။ ရီနေးတား လက်နက်တိုက်အကြောင်းက စွန့်စားရှာဖွေသူတွေရဲ့ တစ်ဆင့်စကားကနေတစ်ဆင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ရတာကြောင့်၊ သူတို့ကို အလုပ်ရုံဆီကို ရောက်ရှိလာအောင် လမ်းပြပေးနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေတာပေါ့။

သူက သူ့ရဲ့ အရိပ်ထဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တာက -

"မေရီ၊ မင်းဆီကို စွန့်စားရှာဖွေသူ အချို့ လာနေကြပြီ။ သူတို့ကို သေသေချာချာလေး ကြိုဆိုပေးပါဦး"

သူက ရီနေးတား လက်နက်တိုက်ကို စောင့်ရှောက်ပေးတဲ့ မေရီကို လှမ်းပြောလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။

"ကောင်းပါပြီ သခင်ကြီး။ ကျွန်မလည်း တို့တွေရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို အခုတင် အပြည့်ဖြည့်လို့ ပြီးသွားတာပဲ" လို့ မိုက်ကယ်ရဲ့ အရိပ်ထဲကနေ သူမရဲ့ အသံက ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာခဲ့တာပေါ့။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အဲဒီစွန့်စားရှာဖွေသူတွေဟာ ရီနေးတား လက်နက်တိုက်ဆီကို ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး၊ ရိုးသားအေးဆေးတဲ့ ပုံစံရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူတို့ကို ချက်ချင်းပဲ ဆီးကြိုလိုက်ပါတယ်။

"ဝိုး... ဟောဒီနေရာက ဘယ်ကနေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာလဲ"

"ဟောဒီက အကာအကွယ်ဝတ်စုံတွေနဲ့ လက်နက်တွေကို ကြည့်ဦးစမ်း။ ဒါက အန်ဂိုရာမြို့ထဲက ဟာတွေထက်တောင် အများကြီး ပိုကောင်းသေးတယ်။ ကြည့်ရတာ ဂိုးလ်စတုန်းက ရောင်းတဲ့ဟာတွေထက်တောင် ပိုကောင်းတယ်လို့ ငါ တကယ့်ကို အာမခံဝံ့တယ်"

သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို လက်နက်တိုက်ဆီ ခေါ်လာပေးတဲ့ စွန့်စားရှာဖွေသူကတော့၊ မနေ့တုန်းက သူကိုယ်တိုင် နောက်ဆုံးပဲလို့ ဝယ်ယူခဲ့ရတဲ့ ရင်ဘတ်အကာအကွယ်တွေက အစီအရီ ပြည့်နှက်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခါမှာတော့ ကြောင်တောင်တောင်ကြီးနဲ့ မတ်တတ်ရပ်နေမိရတာပေါ့။

"မဖြစ်နိုင်တာ။ မနေ့တုန်းကတော့ ဒါက သူတို့ဆီမှာ ရှိတဲ့ နောက်ဆုံး လက်ကျန်ဝတ်စုံပါဆို" လို့ သူက ဆိုပါတယ်။

ပြီးတော့ သူက ပတ်ပတ်လည်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့၊ သူတို့ရဲ့ အဓိက အရောင်းရဆုံးပစ္စည်း ဖြစ်တဲ့ အက်ဆစ်ဒဏ်ခံ ခြေထောက်အကာအကွယ်တွေကလည်း အပြည့်အစုံ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေတာကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ရတာပေါ့။ မနေ့က သူ ဒီနေရာကို ရောက်တဲ့အချိန်တုန်းကတော့ အကုန်လုံးက ကုန်စင်နေခဲ့တာလေ။

"ခွင့်ပြုပါဦး မမ။ ခင်ဗျားတို့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လောက်တောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြည့်တင်းနိုင်တာလဲ"

အရောင်းဝန်ထမ်းမလေးကတော့ ပြုံးပြလိုက်ရုံကလွဲလို့ သူတို့အတွက် ရိုးရှင်းတဲ့ အဖြေတစ်ခုပဲ ပေးလိုက်ပါတော့တယ်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ တို့တွေက ရီနေးတားကုမ္ပဏီ ဖြစ်လို့ပါပဲ" လို့ သူမက ဆိုတာပေါ့။

စွန့်စားရှာဖွေသူတွေရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာတော့ ဒါက မရင်းနှီးတဲ့ အမူအရာမျိုး ဖြစ်နေပေမဲ့လည်း၊ အခုအချိန်ကစပြီးတော့ ရီနေးတားဆိုတဲ့ နာမည်က သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ စွဲမြဲသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

စွန့်စားရှာဖွေသူတွေကတော့ သူတို့ တတ်နိုင်သမျှ ကိရိယာတန်ဆာပလာတွေ အကုန်လုံးကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ဝယ်ယူလိုက်ကြတာပေါ့။ ဈေးနှုန်းတွေက သူတို့ ဖြစ်စေချင်တာထက် အနည်းငယ် ကြီးမားနေတယ်ဆိုပေမဲ့လည်း၊ ဒါတွေကို ဒီနေရာမှာတင် ဝယ်ယူခွင့် ရရှိထားတာကတင် သူတို့အတွက် တကယ့်ကို ကျေးဇူးတင်စရာကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်နေရတာကိုး။

"တို့တွေသာ ဂိုးလ်စတုန်း ကုမ္ပဏီရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေ မဟုတ်ခဲ့ရင် ဟောဒီလို ပစ္စည်းမျိုးတွေကို ဘယ်တော့မှ ဝယ်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အရည်အသွေးကလည်း အများကြီး ပိုကောင်းသေးတယ်"

"ဝိုး... ဟောဒီမှာ ရေးထားတာကတော့ တို့တွေ ဟောဒီမီးခြစ်ကို ခြစ်လိုက်ရုံနဲ့တင် မီးကို ဖန်တီးနိုင်တယ်တဲ့။ ဒါဆို တို့တွေ လိုချင်တဲ့ နေရာတိုင်းမှာ မီးတုတ်ကို အလွယ်တကူ ရနိုင်ပြီပေါ့။ လာပါ... တို့တွေ ဂူသင်္ချိုင်းထဲမှာ ဒါကို သွားပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်"

စွန့်စားရှာဖွေသူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ အသစ်စက်စက် တောက်ပနေတဲ့ အကာအကွယ်ဝတ်စုံတွေ၊ ကိရိယာတန်ဆာပလာတွေနဲ့အတူ ရီနေးတားလက်နက်တိုက်ထဲကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပါတယ်။

ဒါပေါ့၊ ဖတ်ချ်ကလည်း အဲဒီစွန့်စားရှာဖွေသူတွေကို စောင့်ကြည့်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ အရိပ်ခွဲတွေကို လွှတ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။

'ငါ ကြားသိရသလောက်ကတော့၊ ဂူသင်္ချိုင်းရဲ့ အက်ဆစ်ရှိတဲ့ အစိတ်အပိုင်းက စူးစမ်းရှာဖွေမှုရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ပဲ ရှိသေးတာ ဖြစ်ရမယ်' လို့ မိုက်ကယ်က စိတ်ထဲကနေ တွေးနေမိတာပေါ့။ 'ဒါပေမဲ့ တို့တွေရဲ့ ခြေထောက်အကာအကွယ်တွေကြောင့်၊ လူတွေက နောက်ဆုံးမှာတော့ အထဲကို ပိုပြီးတော့ စွန့်စားဝင်ရောက်နိုင်ကြပြီ'

အထဲမှာတော့ လမ်းခွဲတွေ အများကြီး ရှိနေတဲ့ အခန်းတွေရယ်၊ ဂူတွေရယ် ပြည့်နှက်နေတာဖြစ်ပြီး၊ အချို့လမ်းတွေက ထောင်ချောက်တွေရှိတဲ့ လမ်းပိတ်ကြီးတွေဆီကို ရောက်သွားသလို၊ အချို့လမ်းတွေကတော့ အစပြုတဲ့ နေရာဆီကိုပဲ ပြန်လည်ပတ်နေတာပေါ့။

တကယ့် လမ်းမှန်အချို့ကတော့ အက်ဆစ်ရေကန်ကြီးတစ်ခုကလွဲလို့ စွန့်စားရှာဖွေသူတွေကို ရှေ့ဆက်မသွားနိုင်အောင် တားဆီးထားတဲ့ အခန်းကြီးတစ်ခုဆီကို ရောက်ရှိသွားပုံရပါတယ်။ မိုက်ကယ် ကြားသိရသလောက်ဆိုရင် အဲဒီ အက်ဆစ်ရေကန်က အနက်ပမာဏ အမျိုးမျိုး ရှိနေတာဖြစ်ပြီး၊ လမ်းမှန်တစ်လမ်းတည်းကသာ လူတစ်ယောက် ခြေထောက်ပဲ စိုရုံလောက်အထိ တိမ်တာကြောင့် အက်ဆစ်ဒဏ်ခံ ခြေထောက်အကာအကွယ်တွေက မရှိမဖြစ် လိုအပ်နေရတာကိုး။

ဂူသင်္ချိုင်း စူးစမ်းရှာဖွေမှုရဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် အရှိန်အဝါအရဆိုရင်တော့၊ ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုလုံးကို ပုံဖော်ပြီးသားဖြစ်ဖို့နဲ့ ရတနာအခန်းကို ရှာတွေ့ဖို့အတွက် နောက်ထပ် တစ်လလောက်တောင် အချိန်ပေးရဦးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါပေါ့၊ မိုက်ကယ်က ဒါကို တခြားနေရာကနေ ကြားသိခဲ့ရတဲ့ စွန့်စားရှာဖွေသူတွေဆီကနေတစ်ဆင့် ပြန်ကြားခဲ့ရတာဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီလူကလည်း အစည်းအရုံးရဲ့ စစ်သည်တော်တွေဆီကနေတစ်ဆင့် ကြားခဲ့တာဆိုတော့၊ သတင်းရဲ့ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုကတော့ နည်းနည်းလေး ဝေဝါးနေတုန်းပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒါက အမှန်တရားနဲ့ တော်တော်လေးတော့ နီးစပ်ပုံရပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ မြေပြင်ပေါ်က ဆန်းကြယ်တဲ့ မြေသားမှော်စွမ်းအင်ရဲ့ အရွယ်အစားအပေါ် မူတည်ပြီး နိုဗာကလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ခန့်မှန်းထားတာကိုး။ မိုက်ကယ် ထင်ထားတာကတော့ ဒါက ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုလုံးရဲ့ အရွယ်အစား ဖြစ်ရမယ်။ ပြီးတော့ သူ မြင်တွေ့နိုင်သလောက်ဆိုရင်လည်း အက်ဆစ်အခန်းက အဆုံးသတ်ဖို့အတွက် တစ်ဝက်တောင် မရှိသေးပါဘူး။

ဒါကပဲ အစည်းအရုံးက စစ်သည်တော်တွေ အခုအချိန်အထိ ရောက်မလာကြသေးတဲ့ အကြောင်းရင်း ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့တွေက စွန့်စားရှာဖွေသူတွေကို သူတို့အတွက် အလုပ်ကြမ်းတွေ အကုန်လုံးကို လုပ်ခိုင်းချင်နေကြတာဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ့်အသက်ကို အန္တရာယ်မပြုဘဲ သူတပါးကိုပဲ ဂူသင်္ချိုင်းပုံစံငယ်ကို ဖော်ခိုင်းထားတာကိုး။

ဒါပေမဲ့လည်း ဆုလာဘ်တစ်ခုအနေနဲ့ကတော့၊ ဟောဒီ စွန့်စားရှာဖွေသူတွေဟာ ဟိုနားဒီနားကနေ ရတနာအချို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြတာကြောင့် တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိပါတယ်။

"အိုး... ဟိုမှာ ကြည့်ဦးစမ်း သခင်" လို့ ဖတ်ချ်က လှမ်းညွှန်ပြရင်း ဆိုပါတယ်။ "ဂူသင်္ချိုင်းထဲကနေ ပြန်လာကြတဲ့ စွန့်စားရှာဖွေသူ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ပဲ။ ဟဲဟဲ... သူတို့ရဲ့ အကာအကွယ်ဝတ်စုံတွေကတော့ အစုတ်စုတ်အပြတ်ပြတ် ဖြစ်နေပြီ"

မိုက်ကယ်ကတော့ လက်နက်တွေ၊ အကာအကွယ်ဝတ်စုံတွေ ချိုင့်ခွက် ပျက်စီးနေတဲ့ ပုံစံနဲ့ ဂူဝကနေ ခြေထော့ကန်ပြီး ထွက်လာကြတဲ့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေတဲ့ စွန့်စားရှာဖွေသူတွေကို ကြည့်နေမိတာပေါ့။

"တောက်... တို့တွေ ပစ္စည်းတွေ ပြန်ဖြည့်ဖို့အတွက် အန်ဂိုရာမြို့ဆီကို ပြန်သွားရတော့မယ်"

"ဒီကို ပြန်ရောက်ဖို့အတွက် တို့တွေ တစ်ပတ်လောက် အချိန်ယူရဦးမှာ။ အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ အရာရာက နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်။ တို့တွေ အဓိက ရတနာအခန်းအတွက် မတိုက်ခိုက်နိုင်ရင်တောင်မှ၊ အနည်းဆုံးတော့ တခြားအခန်းတွေဆီကနေ တစ်ခုခု ရလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ"

အဲဒီအချိန်မှာပဲ၊ အမျိုးသမီး စွန့်စားရှာဖွေသူတစ်ယောက်က သူတို့အနားကို ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပါတယ်။ သူမက သူမရဲ့ ရင်ဘတ်အကာအကွယ်ပေါ်က 'R' အမှတ်တံဆိပ် စာလုံးကို ညွှန်ပြလိုက်ပြီး၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ ရီနေးတား လက်နက်တိုက် ရှိရာ တောနက်ကြီးရဲ့ ဘက်ဆီကို လှမ်းညွှန်ပြလိုက်တာပေါ့။

မိုက်ကယ်ကတော့ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာ သိဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့ စကားဝိုင်းကို နားထောင်နေစရာတောင် မလိုလိုက်ပါဘူး။

တစ်ဆင့်စကားကနေတစ်ဆင့် အလုပ်ဖြစ်သွားခဲ့ပြန်ပြီ ဖြစ်လို့ပါပဲ။

နာရီဝက်လောက် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့၊ အဲဒီစွန့်စားရှာဖွေသူတွေဟာ အသစ်စက်စက် လက်နက်တွေ၊ အကာအကွယ်ဝတ်စုံတွေအပြင်၊ 'R' အမှတ်တံဆိပ်စာလုံးပါဝင်တဲ့ ခရီးသွားလာရေးနဲ့ စူးစမ်းရှာဖွေရေး ကိရိယာတန်ဆာပလာ အချို့နဲ့အတူ ဂူဝဆီကို ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပါတယ်။

ဟောဒီလိုနည်းလမ်းနဲ့ပဲ ရီနေးတား လက်နက်တိုက်ဟာ စွန့်စားရှာဖွေသူတွေအတွက် အဓိက ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖြစ်လာခဲ့တာပေါ့။ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်ရုံတင်မကဘဲ ဂူသင်္ချိုင်းနဲ့လည်း အရမ်းကို နီးကပ်တဲ့နေရာမှာ တည်ရှိနေတာကြောင့်၊ သူတို့အတွက် အချိန်နဲ့ အင်အားတွေကို အများကြီး သက်သာစေခဲ့တာကိုး။

သူတို့ရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို တစ်ရက်တည်းနဲ့တင် အပြည့်အစုံ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနိုင်တဲ့ အချက်ကလည်း တကယ့်ကို အံ့ဩမှင်သက်စရာ ဖြစ်နေရတာကြောင့်၊ စွန့်စားရှာဖွေသူတွေအနေနဲ့ လက်နက်တိုက်ရဲ့ တစ်နေရာရာမှာ လျှို့ဝှက်ချက်အနေနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အာကာသနယ်မြေ တစ်ခုခု ရှိနေမလားလို့တောင် တွေးတောနေမိကြရှာတယ်။

ဒါပေါ့၊ ဒါတွေအကုန်လုံးက အသစ်တည်ဆောက်ထားတဲ့ ရွှေလမ်းမကြီးကနေတစ်ဆင့် နီယိုအော်ကပ်စ်မြို့ကနေ လာနေကြတဲ့ ကုန်တင်ကားကြီးတွေရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ ဘယ်ကုမ္ပဏီကမှ ဒါကို လိုက်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိကြပါဘူး။

တစ်ရက်ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့၊ စခန်းတွေထဲက စွန့်စားရှာဖွေသူတွေကြားထဲက အတင်းအဖျင်း စကားဝိုင်းတွေက အကြောင်းအရာအသစ်တွေနဲ့ ပြန်လည် တက်ကြွလာခဲ့ရပြန်ပါတယ်။

ဂိုးလ်စတုန်း ကုမ္ပဏီက စွန့်စားရှာဖွေသူတွေဟာ ဂူသင်္ချိုင်းဆီကို နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတာပေါ့။

သူတို့တွေက အက်ဆစ် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံး ပြီးတဲ့နောက်မှာ အန်ဂိုရာမြို့ဆီကနေ အခုမှ ပြန်လာခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အက်ဆစ်ဒဏ်ခံ ခြေထောက်အကာအကွယ်တွေ ပြတ်လပ်နေတာကြောင့် ဂူသင်္ချိုင်းထဲမှာ လူအများကြီး ရှိနေလိမ့်မယ် မဟုတ်ဘူးလို့ မျှော်လင့်ထားကြတာပေါ့။

ဒါပေမဲ့လည်း နာမည်မရှိတဲ့ သာမန်လူတွေကအစ စွန့်စားရှာဖွေသူ အားလုံးနီးပါးလောက်ဟာ အသစ်စက်စက် အကာအကွယ်ဝတ်စုံတွေ၊ လက်နက်တွေနဲ့ အပြည့်အစုံ ရှိနေကြတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခါမှာတော့ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ အံ့ဩမှင်သက်သွားကြရပါတော့တယ်။ ဒါတင်မကသေးဘဲ ဂူသင်္ချိုင်း စူးစမ်းရှာဖွေမှုကလည်း အက်ဆစ်ရေကန်ထက်စာရင် အများကြီး ပိုပြီးတော့ အလှမ်းဝေးတဲ့ နေရာအထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်လို့ပါပဲ။

သူတို့တွေ တကယ့်ကို လုပ်ငန်းစဉ် အနောက်မှာ ပြတ်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ပါတော့တယ်။

* * * * * * * * *