အခန်း (၁၉၃၃-၁၉၃၄)
Vol. 194 Ch. 1933-1934
အခန်း (၁၉၃၃) - နင့်ငါ့ကို လိမ်တယ်
“ဒီ မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ အကာအကွယ်ဖျက်တေး ဆိုတာက သူတို့ လျှောက်နေတဲ့ လမ်းမှားအတွက် သီးသန့် ဖန်တီးထားတဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအား တစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့ဆီက မိစ္ဆာဓာတ်တွေကို ဖိနှိပ်ပေးနိုင်ပြီး တစ်ဖက်လှည့်နဲ့ သူတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးနိုင်အောင် ကူညီပေးနေတာပဲ”
ယွမ်ချွဲ က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ထိုနေရာရှိ ယန်နတ်ဘုရားများနှင့် နဂါးနတ်ဘုရား တို့ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများအားလုံးလည်း အခြေအနေကို အနည်းငယ် ရိပ်မိသွားကြသည်။
“ဒီ စောင်းသံက မိစ္ဆာဓာတ်ကို တကယ်ပဲ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိတာပဲ။ ဒီလမ်းစဉ်ကိုပဲ လျှောက်နေတာချင်း အတူတူ သူတစ်ယောက်တည်းကမှ အတွင်းနယ်မြေကို အတင်းအကျပ် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တာ မဆန်းတော့ဘူးပေါ့”
ယွမ်ဟယ် က သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ဆိုသည်။
ဖန့်ကျန့်ထျန်းက ကြာနီနတ်မိမယ်ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားကာ
“မင်းတို့ သတိထားမိလား ဒီမိန်းကလေးက တခြားလူတွေနဲ့ နည်းနည်း ထူးခြားနေတယ်”
“အင်”
ဖန့်ကျန့်ထျန်း၏ သတိပေးမှုကြောင့် လူတိုင်းက ကြာနီနတ်မိမယ်ကို အသေအချာ စတင် အကဲခတ်ကြတော့သည်။
အပြင်ဘက်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ကြည့်မည်ဆိုပါက ဂူမော့၏ နည်းလမ်းများမှာ အမှန်တကယ် သန်မာလှပြီး ထွက်ပေါ်လာသည့် အစွမ်းမှာလည်း မသေးလှချေ။ သို့သော် ယခုလက်ရှိ တိုးတက်မှုနှုန်းအရ ဆိုလျှင်ပင် ဤအကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ရန် အနည်းဆုံး လအနည်းငယ် ကြာဦးမည် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူတို့အားလုံးသည် အေးအေးလူလူပင် ငရဲပြည်မှ ထွက်ခွာသွားနိုင်ပြီ ဖြစ်ပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် လူစုခွဲကာ ပုန်းရှောင်သွားမည်ဆိုပါက ဂူမော့နှင့် ကျန်းရန်သူတော်စင်တို့ကဲ့သို့သော သူများကို အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့စရာ မလိုတော့ချေ။
ထိုအချိန်တွင် ကြာနီနတ်မိမယ်သည် မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ အကာအကွယ်ဖျက်တေး ကိုသာ အာရုံစိုက် တီးခတ်နေပြီး အပြင်ဘက်မှ စူးစမ်းနေသော အကြည့်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင်သာ နစ်မြောနေပုံရသည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများက စောင်းကြိုးကို ခတ်လိုက်တိုင်း ခတ်လိုက်တိုင်းတွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အဖြူရောင် အလင်းတန်းလေးများ စောင်းထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။ ထိုအဖြူရောင် အလင်းတန်းလေးများသည် စောင်းသံ၏ စွမ်းအားနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့လွင့်သွားပြီး သန်းနှင့်ချီသော လူသားနှင့် နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူများ၏ ကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားကြသည်။
ထိုနည်းတူပင် ကျန်းရန်သူတော်စင်နှင့် ဂူမော့တို့၏ ကိုယ်ထဲသို့လည်း စီးဝင်သွားသည်။ ထိုအဖြူရောင် အလင်းတန်းလေးများ ကိုယ်ထဲ စီးဝင်သွားသောအခါ ကျင့်ကြံသူများ၏ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားများမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးမြင့်လာကြသည်။ ဂူမော့တို့ အဖွဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်မှ မိစ္ဆာဓာတ်များသည်လည်း သိသိသာသာ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး စွမ်းအားပြန်လည်တိုက်စားမှု ဒဏ်ကို ချက်ချင်း မခံစားရတော့ချေ။
ဖန့်ချန်သည်လည်း ထိုအဖြူရောင် အလင်းတန်းလေးများ တည်ရှိမှုကို သတိပြုမိသွားသည်။ ၎င်းက သူ့အတွက် အလွန် ရင်းနှီးသော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။
“ဒါက တန်ခိုးစွမ်းအား ပဲ”
ဖန့်ကျန့်ထျန်းက ရုတ်တရက် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် အတည်ပြု ပြောဆိုလိုက်သည်။
“တန်ခိုးစွမ်းအား ဟုတ်လား”
လူတိုင်း၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ အနည်းငယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်များမှလွဲ၍ ကျန်လူများမှာ ဤ တန်ခိုးစွမ်းအား ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို သေချာစွာ နားမလည်ကြချေ။ နယ်မြေကိုးခုတွင် တန်ခိုးစွမ်းအားဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသော မှော်ပညာရပ်များစွာ ရှိသော်လည်း ယခု ဖန့်ကျန့်ထျန်း ပြောဆိုနေသည့် တန်ခိုးစွမ်းအားမှာ သူတို့ သိထားသည်နှင့် မတူညီကြောင်း အားလုံးက သေချာပေါက် သိနေကြသည်။
‘အဘိုးက ဒါကို တန်ခိုးစွမ်းအားလို့ ပြောတယ် ဒါဆို ကြာနီနတ်မိမယ်က အစကတည်းက သူတော်စင်ကျမ်းစာ လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနေခဲ့တာလား ’
ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ အကယ်၍ ဤအချက်ကသာ မှန်ကန်ခဲ့လျှင် ကြာနီနတ်မိမယ်သည် အနာဂတ်အတွက် အရေးပါသော သော့ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။
‘အကယ်၍ သူမသာ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်ပြီး အတွင်းနယ်မြေကို တည်ဆောက်ကာ သူတော်စင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ရင် နတ်ဘုရားမျိုးနွယ် တွေဟာ အထွတ်ထိပ်အရိုး ကို ပြန်လည် ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရလိမ့်မယ်။ တစ်ခုတည်း ဖြစ်နေရင်တောင် ဒါဟာ အင်မတန် ခိုင်မာတဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ်ပဲ။ အလွန် အရေးကြီးတယ်’
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာထားမှာ ပို၍ လေးနက်လာပြီး ရှောက်မုန့်ယွမ်ကို မျက်လုံးအစွန်ဖြင့် မသိမသာ အကဲခတ်လိုက်သည်။ ရှန်ပိတပ်ဖွဲ့၏ စစ်သူကြီးအကြီးကဲဖြစ်ပြီး ရှန်ပိဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော ဤပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်း ကြာနီနတ်မိမယ်၏ အရေးပါမှုကို ရိပ်မိသွားပုံရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း အမူအရာ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေတော့သည်။
“ဒီမိန်းကလေးက စစ်မှန်တဲ့ သူတော်စင်ကျမ်းစာ လမ်းစဉ်ကို လျှောက်နေတာပဲ”
ယွမ်ချွဲက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်တွေဟာ ဒီလို လူတစ်ယောက်ကို နောက်ဆုံးတော့ စောင့်မျှော်နိုင်ခဲ့ကြပြီပဲ။ ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာ ကောင်းတာက ဂူမော့မှာ အချိန်အများကြီး မရှိတော့ဘူး။ သူ အသက်ရှင်ချင်ရင် ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်မြင့်မဟာမိတ် ဆီကို မဖြစ်မနေ ပြန်သွားရလိမ့်မယ်”
ယွမ်ဟယ်က အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။
“ဆရာ... အဘိုး... နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း လူသားမျိုးနွယ်ထဲမှာ သူတော်စင်ကျမ်းစာ လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မပေါ်ခဲ့ဘူးလား”
ဖန့်ချန်က လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။
“မရှိခဲ့ဘူး”
ယွမ်ဟယ်နှင့် ဖန့်ကျန့်ထျန်းတို့က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ကြပြီး
“ဒီကိစ္စက အခုလက်ရှိ လူသားမျိုးနွယ်တွေအတွက်တော့ အလွန်ကို ခက်ခဲလွန်းတဲ့ ကိစ္စပဲ”
“ဂူမော့... ဒီမိန်းကလေးမှာ သူတော်စင် ဖြစ်လာမယ့် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေတယ်။ မင်း ရပ်သင့်တယ်”
ရှောက်မုန့်ယွမ်က ရုတ်တရက် လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
လန်တောက်ချွန်းသည်လည်း ကြာနီနတ်မိမယ်ကို အလွန်လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဂူမော့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ရပ်သင့်တယ်”
“မင်းတို့ သတိထားမိသွားပြီကိုး”
ဂူမော့က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ကြာနီနတ်မိမယ်ကို လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် တမင်တကာ ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။
“အခြေအနေက ဒီလိုဖြစ်နေမှတော့ မင်းတို့က ဒီလူသားမျိုးနွယ်တွေနဲ့ ပတ်သက်မှုကို ဖြတ်တောက်ပြီး ငါနဲ့အတူ ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်မြင့်မဟာမိတ် ဆီကို ပြန်လိုက်ခဲ့ကြသင့်တာပေါ့”
“ပြန်သွားတာက သေတွင်းထဲ ဆင်းတာနဲ့ အတူတူပဲ။ အကယ်၍ သူမကို သေချာ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရင် သူမ သူတော်စင် ဖြစ်လာတဲ့နေ့မှာ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အခြေအနေက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်”
ရှောက်မုန့်ယွမ်က ပြောသည်။
“နှမြောစရာပဲ... ငါ ပြန်မသွားရင်လည်း ငါက သေရမှာပဲ။ အဲဒီနေ့ကို မြင်ခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေး ငါ့မှာ မရှိဘူး။ အဲဒီလို ဖြစ်နေမှတော့ အဲဒီနေ့ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ပေါ်မလာတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်”
ဂူမော့က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
ရှောက်မုန့်ယွမ်နှင့် လန်တောက်ချွန်းတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရာ နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသနှင့် အံ့အားသင့်မှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဒီကောင်ကတော့ လုံးဝ ရူးသွပ်သွားပြီပဲ”
လန်တောက်ချွန်းက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။
ရှောက်မုန့်ယွမ်၏ မျက်နှာမှာ အမူအရာ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေသည်။ ထိုအချိန်အတွင်း ယွမ်ဟယ်နှင့် ဖန့်ကျန့်ထျန်းတို့၏ အကြည့်များမှာ ရှောက်မုန့်ယွမ်အပေါ်သို့ မသိမသာ ကျရောက်နေကြသည်။
“ထားလိုက်ပါတော့... စီနီယာကြီးတို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီလို လာမကြည့်ကြပါနဲ့။ ကျွန်တော့်အဖေက ခင်ဗျားတို့နဲ့ သဘောတူညီချက် လုပ်ထားပြီးသားပဲဆိုတော့ အဲဒီအတိုင်းပဲ ဆက်သွားမှာပါ။ ဂူမော့လို အရူးနဲ့ ပူးပေါင်းတာထက်စာရင် ခင်ဗျားတို့နဲ့ ပူးပေါင်းတာကမှ ပိုအကျိုးရှိဦးမယ်။ ပြီးတော့ သူမကလည်း တကယ်ပဲ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်နိုင်မလားဆိုတာ မသေချာသေးဘူးပဲ”
ရှောက်မုန့်ယွမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချလိုက်သည်။ သူသည် စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော ဝေခွဲမရမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်ပုံရသည်။
ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ပြီးနောက် ရှောက်မုန့်ယွမ်က ဖန့်ချန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ
“ငရဲမင်း ဖန့်ချန်... သူတို့တွေ ဒီလိုနည်းနဲ့ အကာအကွယ်ကို ဆက်တိုက်နေရင် သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ဖောက်ဝင်လာတော့မှာ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို အရင်ဆုံး ပို့ပေးသင့်ပြီ မဟုတ်လား ”
“စစ်သူကြီးအကြီးကဲ... ဒီလို အချိန်မျိုးမှာတောင် ဝါ့ထျန်းဧကရာဇ် ကို ပင့်ဖိတ်ဖို့ ဆန္ဒမရှိသေးဘူးလား”
ကျဆုံးမသေမျိုး လင်ချောင်က အေးစက်စက် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
ရှောက်မုန့်ယွမ်က သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖန့်ချန်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သွားရမယ့် အချိန်လည်း ရောက်ပြီပဲ။ ကိုးလေး... မင်း အရင်ဆုံး ဒီမှာ နေခဲ့ပြီး အစအန သိမ်းပေးလိုက်ဦး။ ဆယ့်ရှစ်ထပ် ငရဲမျှော်စင်ကို သိမ်းသွားရုံပဲ။ အဲဒီနောက်မှ ဒီကောင်တွေကို ဘယ်လို ပြန်တိုက်မလဲဆိုတာ ငါတို့ အတူတူ စဉ်းစားကြတာပေါ့”
ချန်ဖေးဖေးကလည်း ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် မော်ထျန်းတီကျန့်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ချွမ်းမြစ် ရှိရာသို့ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှတစ်ဆင့် တံတားတစ်စင်းသည် တဖြည်းဖြည်း ချိတ်ဆက် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။
“မော်ထျန်းတီကျန့်က အခု ငရဲကြင်ယာတော် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ဒီအတွင်းနယ်မြေကို သူမလည်း ထိန်းချုပ်နိုင်နေပြီပေါ့”
နဂါးသူတော်စင်က အံ့သြစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ရှောက်မုန့်ယွမ်၊ လန်တောက်ချွန်းနှင့် ယွမ်ချွဲကျင့်စဉ်ရှင်တို့သည် မော်ထျန်းတီကျန့်နှင့် ပေါ်ထွက်လာသော တံတားဆီသို့ သူတို့၏ အကြည့်များကို အပြန်အပြန်အလှန်လှန် ပို့လွှတ်နေကြသည်။
ဖန့်ချန်သည်လည်း အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။ သူသည် ဤငရဲကြင်ယာတော် အမိန့်ပြား၏ အခွင့်အာဏာမှာ ငရဲမင်း အမိန့်ပြားကဲ့သို့ အမှန်တကယ် တူညီမှု ရှိမရှိကို သိချင်နေသည်။
ရုတ်တရက် သူ၏ စိတ်ကူး တစ်ချက် အောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာနေသော တံတားမှာ ခဏချင်းအတွင်း ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီး ဝမ်ချွမ်းမြစ်ထဲသို့ ကျောက်တုံး အကျိုးအပဲ့များသဖွယ် နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။
“ဒါက...”
မော်ထျန်းတီကျန့်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမသည် ဖန့်ချန်ကို သံသယရှိသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ
“နင် ခုနက ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ”
“ကျွန်တော်က ငရဲမင်းရဲ့ အခွင့်အာဏာက ငရဲကြင်ယာတော်ထက် သာမသာ စမ်းကြည့်လိုက်တာပါ”
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
“နင့်ရဲ့ အခွင့်အာဏာက ငါ့ထက် သာနေတာလား”
မော်ထျန်းတီကျန့်သည် ချက်ချင်းပင် အခြေအနေကို နားလည်သွားပြီး လီတောက်ယဲ့ ကို လှည့်ကြည့်ကာ
“နင် ငါ့ကို လိမ်တယ်”
“ငါ မလိမ်ပါဘူး။ နင်မှ ငရဲကြင်ယာတော် အမိန့်ပြားရဲ့ အထူးစွမ်းအားတွေကြောင့် နင် မချစ်တဲ့လူကို ချစ်မိသွားမှာကို မလိုလားတာလေ”
လီတောက်ယဲ့ က ဆက်ပြောသည်
“ဒါကြောင့် ငါက နင့်အတွက် ငရဲကြင်ယာတော် အမိန့်ပြားကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် သန့်စင်ပေးခဲ့တာ။ ဒီနေရာရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် စွမ်းအားတွေကို သုံးထားတာ။ ဒီစွမ်းအားတွေက ငါ့ဆီမှာ အများကြီး ရှိတာ မဟုတ်ဘူး၊ သုံးလေ ကုန်လေပဲ”
“ဒါဆို ဘာလို့ သူ့ရဲ့ အခွင့်အာဏာက ငါ့ထက် သာနေရတာလဲ”
မော်ထျန်းတီကျန့်က ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
လီတောက်ယဲ့ က အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့်
“ဒါက သဘာဝကျပါတယ်ဟ။ ငါလည်း နင့်ကို နည်းနည်းတော့ ကြိုတင် ကာကွယ်ထားရမှာပေါ့။ အကယ်၍ နင်သာ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ဖြစ်သွားခဲ့ရင်တော့ ငါ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နင် ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် မဖြစ်ခင်မှာ တစ်ခုခု လျှောက်လုပ်တာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် နတ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်း ဘက်ကို ပြန်ဝင်သွားတာမျိုး ဖြစ်လာရင် နင့်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မယ့်လူ တစ်ယောက်တော့ ငါ အစီအစဉ် ဆွဲထားရမှာပေါ့”
အခန်း (၁၉၃၄) - ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းကျောက်တိုင်နှင့် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသော ဆုတ်လမ်း
လူတိုင်း၏ အမူအရာများမှာ ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။ တစ်သက်လုံး တစ်ဗိုလ်တစ်မင်း မာန်တက်ခဲ့သော မော်ထျန်းတီကျန့်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ တကယ်ကို အကွက်ဆင် အကြံထုတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ သန့်စင်ထားသော ငရဲကြင်ယာတော်အမိန့်ပြားမှာ ပြည့်စုံသော အခွင့်အာဏာ မရှိရုံတင်မကဘဲ ငရဲမင်းအမိန့်ပြား၏ ကန့်သတ်ချုပ်ကိုင်မှုကိုပင် ခံယူထားရသေးသည်။
“နင်က သူ့ကို ငါ့အပေါ်မှာ အုပ်ချုပ်ခိုင်းထားတာလား”
မော်ထျန်းတီကျန့်သည် ဖန့်ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ဒေါသမီးလျှံများ တောက်လောင်နေတော့သည်။
“လီတောက်ယဲ့... နင် ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ လိမ်ရဲတယ်ပေါ့လေ”
“မော်ထျန်းတီကျန့်... လူမျိုးခြားဆိုတာ စိတ်ဓာတ်က ဘယ်တော့မှ မတူနိုင်ဘူးလေ”
လူသားမျိုးနွယ်မဟုတ်သော လုဖုန်းရှန်သည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို အားအသစ်ဖြင့် ထပ်မံတိုက်ခိုက်လိုက်စဉ် သူမ၏ လက်သီးက အလင်းတန်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားချိန်မှာပင် မော်ထျန်းတီကျန့်ကို ဝင်ရောက်ဖျောင်းဖျရန် မမေ့ချေ။
“ငါက နင့်ကို လမ်းစဉ်သက်သေပြနိုင်မယ့် အရည်အချင်း ရရှိအောင် လုပ်ပေးမယ်လို့ပဲ ကတိပေးခဲ့တာ၊ ဒီကိစ္စကို ငါတို့ သေချာညှိနှိုင်းခဲ့ပြီးသား မဟုတ်လား အဖွဲ့အစည်း အသီးသီးကလည်း သဘောတူထားကြတယ်၊ ငရဲမင်း ဖန့်ချန်ကိုယ်တိုင်တောင် နင် လမ်းစဉ်သက်သေပြဖို့ကို သဘောတူထားတာပဲ”
လီတောက်ယဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုသည်
“ဒါကို လိမ်တယ်လို့ ပြောလို့မရပါဘူး၊ အလွန်ဆုံးရှိလှရင် ငါက အချက်အလက်တချို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောပြခဲ့မိတာပဲ ရှိတာပါ”
မော်ထျန်းတီကျန့်၏ ရင်ဘတ်မှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်နှင့် အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်နေပြီး စိတ်ထဲမှ ဒေါသကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားပုံရသည်။
ဖာထျန်းတို့ အဖွဲ့မှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချမိကြသည်။ သူတို့ ငရဲပြည်၏ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားများ မဖြစ်လာခင်က မော်ထျန်းဌာနသည် ငရဲပြည်မှာရော လူ့ပြည်မှာပါ ထိပ်သီးထဲက ထိပ်သီး အင်အားစုကြီးဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင်တော့ မော်ထျန်းဌာနသည် နယ်မြေကိုးခုတွင် ထိပ်သီး (၁၀) ခုအတွင်း၌ပင် မပါဝင်ရုံတင်မကဘဲ ဤအနှိုင်းမဲ့ နတ်ဆိုးကြီးမှာလည်း အကြံအဖန် ဉာဏ်ဆင်မှု အပိုင်းတွင် လူသားမျိုးနွယ်၏ ဖိနှိပ်မှုကို လုံးဝဥဿုံ ခံလိုက်ရသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။
“ငါတို့ ဘက်မှန် ရပ်တည်မိလို့ တော်သေးတာပဲ”
ယွမ်ဖူ က စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“မော်ထျန်းတီကျန့်... ငရဲပြည်ရဲ့ အခွင့်အာဏာက နင့်အတွက် ဘာမှအသုံးဝင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့ ကိစ္စတွေ ပြီးသွားရင် ငါ ငရဲပြည်ကို တစ်ပေါင်းတည်း ဖြစ်အောင် လုပ်မယ်၊ အဲဒီအခါ နင် လမ်းစဉ်သက်သေပြနိုင်အောင် ငါ ကူညီပေးပါ့မယ်”
ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
“အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ နောက်တစ်ခါ ငါ့ကို လိမ်ဖို့ ကြိုးစားဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ မျက်နှာပျက်ရလိမ့်မယ်လို့ မပြောနဲ့တော့”
မော်ထျန်းတီကျန့်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်မှ အခြေအနေကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ကို ထွက်သွားခွင့်ပေးမယ့် နည်းလမ်းကို မသုံးသေးဘူးလား သူတို့သာ ဖောက်ဝင်လာရင် ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ဖန့်ချန်က စိတ်လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုနှင့်အတူ တံတားတစ်စင်းသည် လူတိုင်း၏ ခြေဖဝါးအောက်သို့ ချက်ချင်းဆိုသလို ထိုးထွက် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။
လူတိုင်းမှာ စိတ်ထဲမှ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤနည်းလမ်းမှာ ခုနက မော်ထျန်းတီကျန့် အသုံးပြုခဲ့သည်ထက် သိသိသာသာ ပိုမို ကျွမ်းကျင်လွယ်ကူပြီး အားစိုက်စရာ မလိုကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ မည်သူက ပိုမို အစွမ်းထက်သည်မှာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာနေပေသည်။
မော်ထျန်းတီကျန့်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားပြီး ချန်ဖေးဖေးတို့ အဖွဲ့ကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ
“နင်တို့ အရင်သွားကြ”
“ဒါဆို စီနီယာကြီးတို့... ကျွန်တော်တို့ အရင် ဆုတ်ခွာလိုက်ပါဦးမယ်”
ချန်ဖေးဖေးက ယွမ်ဟယ်နှင့် အဘိုးဖန့်တို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“အင်း... ပြန်ရောက်သွားရင်လည်း သတိထားကြဦး။ သူတို့တွေ နောက်ကနေ လိုက်လာနိုင်တယ်”
ယွမ်ဟယ်က ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။
လူတိုင်း ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် သူတို့ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာကာ လူ့ပြည်သို့ ပြန်ရောက်သွားလျှင် တစ်ဖက်အုပ်စုသည်လည်း လူ့ပြည်သို့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရန် လူလွှတ်မည်မှာ သေချာပေါက်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကံကောင်းသည်မှာ ဟေးရီဧကရာဇ်၏ လက်အောက်ခံ နတ်ဆိုးကြီးများမှာ လူ့ပြည်သို့ သွား၍ မရခြင်းပင်။ တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်စရာမှာ ကျန်းရန်သူတော်စင်တို့ အဖွဲ့ပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ ပန်းတိုင်မှာ ကူးယွဲ့လင် ဖြစ်သဖြင့် ဤငရဲမင်း ဖန့်ချန်ကို မဖြစ်မနေ စောင့်ကြည့်ရပေလိမ့်မည်။ ဖန့်ချန်သာ နောက်ဆုံးအထိ ကျန်ရှိနေမည်ဆိုပါက ထိုသူများကို အချိန်အတန်ကြာ ဆွဲထားနိုင်ပေမည်။
လုဖုန်းရှန်သည် ချန်ဖေးဖေးတို့အဖွဲ့ တံတားပေါ်သို့ တက်ကာ ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ပူသွားပြီး ကျန်းရန်သူတော်စင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ကျန်းရန်... သူတို့သာ လွတ်သွားရင် နောက်တစ်ကြိမ် သူတို့ကို အကုန်လုံး ဖမ်းမိဖို့က အရမ်းခက်သွားလိမ့်မယ် ”
နတ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်း ကဲ့သို့ အင်အားကြီးသောအဖွဲ့ပင်လျှင် နယ်မြေကိုးခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားနိုင်သည့် ပိုက်ကွန် မျိုး မရှိချေ။ ယခုကဲ့သို့ အခွင့်အရေးမျိုးမှာ အလွန်တရာ ရခဲလှပေသည်။
“သူတို့တွေ ထွက်သွားချင်တိုင်း သွားလို့ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား”
ကျန်းရန်သူတော်စင် စကားမဟရသေးခင်မှာပင် ဂူမော့က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ပွကြီးထဲမှ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် သေးငယ်သော ကျောက်တိုင်လေးတစ်ခု ရှိနေသည်။
သူက ထိုကျောက်တိုင်ကို ပေါ့ပါးစွာ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ သေးငယ်သော ကျောက်တိုင်လေးမှာ လေထဲတွင် တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုပမာ ချက်ချင်း ကြီးထွားသွားပြီး ဝုန်းကနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ရွှေရောင်အလင်းတန်းပေါ်သို့ ဖိနှိပ်ကျရောက်သွားတော့သည်။
ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ငရဲစွမ်းအားများ က ဝဲဂယက်သဖွယ် လှည့်ပတ်လာသည်။
ထူးဆန်းသော အားအင်တစ်ခုသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာပြီး တံတား ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် သက်ရောက်သွားသည်။ နိုင်ဟယ်တံတားပေါ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သော ချန်ဖေးဖေးတို့မှာ ရှေ့တွင် မမြင်ရသော တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ဆက်သွား၍ မရတော့ချေ။
ကျန်းရန်သူတော်စင်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လှောင်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ယွမ်ဟယ်သည် ထိုကျောက်တိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းအက္ခရာနှစ်လုံး ရေးထိုးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဝိညာဉ်နှိမ်နင်း ”
ယွမ်ဟယ်နှင့် ဖန့်ကျန့်ထျန်းတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် လေးနက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်သည်လည်း ဤကျောက်တိုင်၏ စွမ်းအားက သူ့အပေါ် သက်ရောက်နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ငရဲမင်းအမိန့်ပြားသာမကဘဲ ငရဲမင်းအမိန့်ပြားဖြင့် ဖွင့်လှစ်နိုင်သော ငရဲပြည်၏ အခွင့်အာဏာအားလုံးမှာ ထိခိုက်မှု ခံနေရပုံရသည်။
နိုင်းဟယ်တံတားမှာ ပြိုကျပျက်စီးလာနေသည်။ ထို့အတူ ဖန့်ချန်သည် သူ ယခုအချိန်တွင် ဘွဲ့နှင်းအပ်ခြင်း ကို ပြုလုပ်လိုလျှင်ပင် စာလုံးတစ်လုံးမှ ရေး၍ရတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
‘ဒီကျောက်တိုင်က ငရဲမင်းရဲ့ အခွင့်အာဏာကိုတောင် သက်ရောက်မှု ရှိနေတာလား ’
ဖန့်ချန်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး တောင်တစ်လုံးပမာ ကြီးမားလှသော ကျောက်တိုင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ငရဲပြည်၏ ထိပ်သီးရတနာ (၁၀) ပါးထဲတွင် ဤအရာ မပါဝင်ခဲ့ပါချေ။
“ဒါက ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းကျောက်တိုင်ပဲ”
ယွမ်ဟယ်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်
“ဝိညာဉ်မျိုးနွယ် တွေရဲ့ လက်နက်ပဲ”
“သူတို့တွေ ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းကျောက်တိုင်ကိုပါ ယူလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”
နဂါးသူတော်စင်၏ မျက်လုံးများ မှေးစင်းသွားပြီး
“ရှောက်မုန့်ယွမ်၊ လန်တောက်ချွန်း... မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီကိစ္စကို မသိဘူးလား ”
ထိုနှစ်ယောက်သည်လည်း ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းကျောက်တိုင် ပေါ်လာသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေကြသည်။ သူတို့က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းပြလိုက်ကာ ဂူမော့တွင် ဤရတနာ ရှိနေသည်ကို မသိကြောင်း ပြလိုက်သည်။
“တော်တော်လေး လျှို့ဝှက်ထားတာပဲ။ ဒီအရာက ငရဲပြည်အပေါ် သက်ရောက်မှု အရမ်းကြီးတယ်။ ငရဲမင်း ဖန့်ရဲ့ နည်းလမ်းတွေ ခေတ္တခဏ အလုပ်မဖြစ်တော့ဘူး ထင်တယ်”
နဂါးသူတော်စင်က လေးနက်စွာ ဆိုသည်။
လူတိုင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အကယ်၍ ငရဲမင်း၏ နည်းလမ်းများ အလုပ်မဖြစ်တော့လျှင် သူတို့ ဤနေရာမှ ထွက်သွား၍ မရတော့ပေလား တစ်ဖက်အုပ်စုနှင့် အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ရုံသာ ရှိတော့မည်လား။
“ကိုးလေး... မင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေက တကယ်ပဲ ဒီကျောက်တိုင်ကြောင့် အပိတ်ခံလိုက်ရတာလား ”
ချန်အင်းရွှယ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်က ထပ်မံ စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ နည်းလမ်းတွေ အလုပ်မဖြစ်တော့ဘူး”
တကယ်ကြီး အလုပ်မဖြစ်တော့တာပဲ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ အသေအလဲ တိုက်ဖို့ပဲ ရှိတော့တာပေါ့”
ရှောက်မုန့်ယွမ်သည် သူ၏ ဓားလက်ကိုင်ကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
အချို့လူများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး နှစ်ဖက်စွမ်းအားကို နှိုင်းယှဉ်ကာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချမိလိုက်ကြသည်။ လက်ရှိ အခြေအနေတွင် အသေအလဲ တိုက်မည်ဆိုပါက သူတို့ဘက်မှ အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး မရှိသလောက်ပင်။ တစ်ဖက်မှာ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် တစ်ပိုင်းအဆင့်ရှိသူတင် ဆယ်ဂဏန်းကျော် ရှိနေသည် မဟုတ်လား...။
လုဖုန်းရှန်သည် ဖန့်ချန်တို့၏ ဆုတ်လမ်း ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်အခြေအနေမှာ ချက်ချင်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားပြီး သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှု အရှိန်ကိုလည်း ပိုမို မြှင့်တင်လိုက်သည်။
“ဝမ်တောက် ၊ ဖန့်လဲ့... မင်းတို့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားပြီ”
ကျန်းရန်သူတော်စင်၏ အရေပြားအောက်မှ အမည်းရောင် မြူခိုးများသည် အရည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ စီးကျလာနေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာလည်း အမည်းရောင်တစ်ကွက်၊ အဖြူရောင်တစ်ကွက်နှင့် ညစ်ပတ်ပေရေ နေသော ပုံစံမျိုး ပေါက်နေသည်။ သို့သော် သူသည် ယခုအချိန်တွင် အလွန် ဝမ်းသာအားရစွာ ရယ်မောနေသည်။
“နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ရဲ့ ပထမဆုံးအဆင့် သူတော်စင်ရဲ့ ဓာတ်တော် ကို မင်းတို့ ရရှိခဲ့ရင်တောင် ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ မင်းတို့တွေ ဘယ်လောက်ပဲ အကွက်စေ့စေ့ စဉ်းစားထားပါစေ... ဘာဖြစ်မှာလဲ အကြွင်းမဲ့ စွမ်းအားရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ မင်းတို့ဟာ အသတ်ခံရဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်”
“တခြား ဝှက်ဖဲတွေ ကျန်သေးလား”
ဖန့်ကျန့်ထျန်းက ယွမ်ဟယ်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အကယ်၍ ဝမ်ချင်း သာ မိစ္ဆာနယ်မြေကနေ ပြန်လာနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီဝိညာဉ်နှိမ်နင်းကျောက်တိုင်ကို သူမ ကိုင်တွယ်နိုင်ကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မယ်။ သူမက ဒီပညာရပ်မှာ ကျွမ်းကျင်တာကိုး”
ယွမ်ဟယ်က တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ
“ချန်အာ ကတော့ အတွေ့အကြုံ အနည်းငယ် နုနယ်သေးတယ်...”
“ဒါဆိုရင်တော့ တခြားနည်းလမ်းတွေပဲ စဉ်းစားရတော့မှာပေါ့”
ဖန့်ကျန့်ထျန်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။
ဤဝါရင့် ယန်နတ်ဘုရားနှစ်ဦးပင်လျှင် ခဏတာ နည်းလမ်းမရှိ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ သေဖို့ရန်အတွက် အသင့်ပြင်ထားလိုက်ကြတော့သည်။
ဖန့်ချန် တစ်ယောက်သာလျှင် ဆယ့်ရှစ်ထပ် ငရဲမျှော်စင်ကို မျက်လုံးအစွန်ဖြင့် အမြဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဤတိုးတက်မှုနှုန်းအရ ဆိုလျှင် နောက်ထပ် ရက်ဝက်ခန့် ကြာလျှင် မျှော်စင်မှာ ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားပေလိမ့်မည်။
ထိုအချိန်ကျမှသာ ဆယ့်ရှစ်ထပ် ငရဲမျှော်စင်ထဲမှ ဆယ်သိန်းသော ယင်စစ်သည်များကို ခေါ်ထုတ် အသုံးပြုနိုင်ပေမည်။