အခန်း (၁၉၃၅-၁၉၃၆)
Vol. 194 Ch. 1935-1936
အခန်း (၁၉၃၅) - တိုက်ပွဲအလယ်တွင် ဘက်ပြောင်းခြင်း
အချိန်ကာလသည် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။
'မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ အကာအကွယ်ဖျက်တေး' ၏ အထောက်အပံ့ဖြင့် ကျန်းရန်သူတော်စင်တို့အဖွဲ့သည် ဆယ်ရက်ကျော်တိုင်အောင် စဉ်ဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ပြင် ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာ ဂူမော့ကိုယ်တိုင် ပါဝင်တိုက်ခိုက်လာမှုကြောင့် ကြီးမားလှသော ရွှေရောင်အလင်းအကာအကွယ်ကြီးမှာ အရည်ပျော်ကာ တဖြည်းဖြည်း ပျက်စီးလာနေသည်။
“အချိန်က ငါတို့ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုမြန်နေတယ်။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် နောက်ထပ် ရက်ဝက်လောက်အတွင်းမှာပဲ ဓာတ်တော်ရဲ့ ရွှေရောင်အလင်းတံတိုင်းကြီး အဖောက်ခံရတော့မယ်”
နဂါးသူတော်စင်က လေးနက်စွာ ဆိုသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ သေရည်သောက်ရင်း သေပွဲဝင်ဖို့ပဲ ရှိတော့တာပေါ့”
ရှောက်မုန့်ယွမ်သည် ဓားကိုကိုင်ကာ ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်နေပြီး အပြင်ဘက်မှ အတင်းအဓမ္မ တိုက်ခိုက်နေသော ကျန်းရန်သူတော်စင်တို့အဖွဲ့ကို အေးဆေးစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူက လန်တောက်ချွန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ သွေးသန့်မိစ္ဆာအုပ်စု ကတော့ တော်တော်ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ။ ဒီတစ်ခါ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ လာတယ်ပေါ့လေ”
“ငါတစ်ယောက်တည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူးလား”
လန်တောက်ချွန်းက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြန်ပြောသည်
“သွေးသန့်မိစ္ဆာအုပ်စု တစ်ခုလုံးမှာ ငါက ကိုးဆယ့်ငါးရာခိုင်နှုန်းလောက် အစွမ်းရှိတာ။ ငါလာတယ်ဆိုတာ အုပ်စုတစ်ခုလုံး လာတာနဲ့ အတူတူပဲ။ ငါသေရင် သွေးသန့်မိစ္ဆာအုပ်စုဆိုတာလည်း နောင်မှာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
ဤစကားမှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ရှောက်မုန့်ယွမ်လည်း ပြန်မငြင်းတော့ဘဲ အခြေအနေအရ စိတ်ပျက်လက်ပျက် တစ်ခွန်းညည်းတွက်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ကျင့်ကြံသူ အသီးသီး၏ စိတ်နှလုံးမှာ အလွန်တရာ လေးလံနေကြသည်။ အကယ်၍သာ 'မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ အကာအကွယ်ဖျက်တေး' မရှိခဲ့လျှင် ဂူမော့နှင့် ကျန်းရန်သူတော်စင်တို့သည် ဤမျှကြာရှည်စွာ စွမ်းအားများ ထုတ်သုံးနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ရွှေရောင်အလင်းတံတိုင်း ပျက်စီးမည့်အချိန်မှာလည်း ပို၍ နောက်ကျသွားပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတို့အတွက် ပြင်ဆင်ရန်နှင့် နည်းလမ်းရှာရန် အချိန်ပိုရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုမူ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်တစ်ပိုင်းအဆင့်ထက် များစွာသန်မာသော ဂူမော့၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတံတိုင်းမှာ အကြီးအကျယ် ခြိမ်းခြောက်ခံနေရပြီ ဖြစ်သည်။ အလင်းတံတိုင်း ပျက်စီးသွားသည်နှင့် တစ်ဖက်အုပ်စုမှာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော ကျားသစ်အုပ်ပမာ သူတို့အပေါ်သို့ ဝိုင်းအုံကျရောက်လာတော့မည်။
“တခြားသူတွေက ကိုင်တွယ်ရ လွယ်ပေမဲ့ ဒီဂူမော့ကိုတော့ အတော်လေး အားစိုက်ရလိမ့်မယ်”
ယွမ်ဟယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ဓားက သူ့ကို ခုတ်လို့ပြတ်ဦးမလား”
“သူ့ကို ခုတ်လို့ ပြတ်မပြတ်တော့ မသိဘူး။ သူ့ရဲ့ အတွင်းနယ်မြေကိုသာ ဒဏ်ရာပေးနိုင်ရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့၊ အမွေးတစ်ပင်တောင် မထိမှာကိုပဲ စိုးရိမ်တယ်”
ဖန့်လဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“စီနီယာ... ကျွန်တော့်လက်ထဲက ဒီဓားနဲ့ဆိုရင်ကော”
ရှောက်မုန့်ယွမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်
“ဒီဓားရဲ့ နောက်ခံက မသေးဘူး၊ ဒါက...”
“ဒါက အရင်တုန်းက နတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ အသူရာမျိုးနွယ်စုဝင် ဖာထျန်းသူတော်စင် ရဲ့ အသက်သွေးကြောဓား မဟုတ်လား”
ဖန့်လဲ့က စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“နောက်ပိုင်းမှာ သူ ကံမကောင်းစွာနဲ့ ကျဆုံးသွားတော့ ဒီဓားက မင်းတို့လက်ထဲ ရောက်သွားတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ မင်းတို့က ဒီဓားကို အခြေခံပြီး ရှန်ပိတပ်ဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းကာ လောကကြီးရဲ့ နယ်မြေ (၂၆) ခုကို စောင့်ကြပ်ခဲ့တာပဲ”
“ဖာထျန်းသူတော်စင်လား ဖာထျန်း... ဒီစီနီယာပြောတဲ့ တစ်ယောက်က မင်းနဲ့ နာမည်တူနေပါလား။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အဆင့် ၈ မသေမျိုး ပဲ ရှိသေးတယ်၊ သူကတော့ သူတော်စင် အဆင့်တဲ့”
ယွမ်ဖူက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောကာ အသံလွှင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။
ဖာထျန်းက မျက်လုံးကို တစ်ချက်လှန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် တူနိုင်ပါ့မလဲ သူသည် ရှောက်မုန့်ယွမ် လက်ထဲမှ ရှန်ပိဓားကို စပ်စုလိုသော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဤဓားသည် အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူ၏ အရှိန်အဝါကို ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်တစ်ပိုင်းအဆင့်အထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်ရုံတင်မက လက်အောက်ငယ်သားများ၏ တိုက်ခိုက်ရည်ကိုပါ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်ဆိုလျှင် ဤဓားပိုင်ရှင်၏ မူလအစွမ်းမှာ မည်မျှကြီးမားမည်ကို ခန့်မှန်းရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။
ဖာထျန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်လေး တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည်လည်း တစ်ချိန်က ဓားလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းခဲ့ဖူးသည်၊ သို့သော်... ထိုလမ်းက သူ့အတွက် ပိတ်နေခဲ့သည်။
ရှောက်မုန့်ယွမ်က အံ့သြစွာဖြင့်
“စီနီယာက ရှန်ပိဓားရဲ့ နောက်ခံကို သိထားမှတော့ ဒီဓားက...”
“ဒီဓားက အသုံးမဝင်ဘူး”
ဖန့်လဲ့က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်
“ဒီဓားနဲ့ ဂူမော့ရဲ့ အတွင်းနယ်မြေကို ဖြတ်ဖို့ဆိုတာက အားနည်းနည်း လိုနေသေးတယ်”
“ဒါလည်း မသေချာပါဘူး...”
ရှောက်မုန့်ယွမ်က စိတ်ထဲမှ အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး ဂူမော့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီ ဂူမော့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အတွင်းနယ်မြေက လုံးဝ ခိုင်မာဦးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ တကယ်ပဲ ခုတ်ဖြတ်နိုင်ရင်လည်း ဖြတ်နိုင်မှာ။ အကယ်၍ ဒီတစ်ယောက်ကိုသာ ရှင်းနိုင်ရင် ကျန်တဲ့ ကျန်းရန်သူတော်စင်တို့အဖွဲ့က ငါတို့ကို ချက်ချင်း နှိမ်နင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့...”
သူ၏ အကြည့်က ကြာနီနတ်မိမယ်ဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။
“မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ အကာအကွယ်ဖျက်တေးကို ရပ်တန့်နိုင်ရင် ငါတို့အတွက် အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး ပြန်ရှိလာလိမ့်မယ်။ သေးငယ်ပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ လုံးဝ သေလမ်းကြီးတော့ မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့”
“ဒါပဲ ရှိတော့တာပဲ”
အားလုံးက ဤနည်းလမ်းသည် အောင်မြင်ရန် ခဲယဉ်းသည်ဟု ထင်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် အခြားနည်းလမ်းလည်း မရှိတော့ချေ။
အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်သည်။ ကုန်လွန်သွားသော နေ့ရက်တိုင်းမှာ သူတို့အတွက် ငရဲကျနေသကဲ့သို့ပင်။ ရွှေရောင်အလင်းတံတိုင်းကြီးမှာ လက်မအလိုက် အစားခံနေရသည်ကို သူတို့ မျက်ဝန်းဖြင့် မြင်နေရသည်။
“ဆယ့်ရှစ်ထပ် ငရဲမျှော်စင်ရဲ့ အရှိန်အဝါက ငြိမ်သက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ”
မော်ထျန်းတီကျန့်က ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
လူတိုင်းက မျှော်စင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် သိပ်မထားကြချေ။ ပုံမှန်အခြေအနေဆိုလျှင် ဤရတနာသည် ငရဲပြည်၏ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင်တော့ ၎င်း၏ အစွမ်းမှာ အလွန်သေးငယ်နေသည်ဟု သူတို့ ယူဆကြသည်။
“နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက်ပဲ လိုတော့တယ်” ဖန့်ချန်က စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်လိုက်သည်။
နှစ်ရက်အကြာတွင် သူတို့ လာတိုက်သည်ကို စောင့်နေစရာ မလိုဘဲ သူကိုယ်တိုင် စတင် စိန်ခေါ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
“ချွမ်း”
ရုတ်တရက်ဆိုသလို လူကို မူးဝေသွားစေသော စောင်းသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတိုင်း၏ နားစည်များမှာ စူးရှနာကျင်သွားကြသည်။ ထိုစောင်းသံမှာ အလွန်တရာ နားမခံသာဘဲ ယခင်က တီးခတ်နေသည့် တက်ကြွလှသော အကာအကွယ်ဖျက်တေး နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
ကြာနီနတ်မိမယ်သည် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော မျက်နှာထားဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို အသုံးပြုကာ စောင်းကြိုးများကို အပြင်းအထန် ခတ်လိုက်သည်။ စူးရှ၍ လျင်မြန်သော စောင်းသံများက အကာအကွယ်ဖျက်တေးကို အစားထိုးလိုက်တော့သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် ဂူမော့နှင့် ကျန်းရန်သူတော်စင်တို့၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အမည်းရောင် အရည်များသည် ရုတ်တရက် ရူးသွပ်စွာ လှုပ်ရှားလာပြီး သူတို့ကို ဝါးမြိုပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးစားလာကြသည်။ ဤရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုကြောင့် သူတို့အားလုံး ကျင့်စဉ်ထုတ်ဖော်နေမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။
ထိုကြောင့် ရွှေရောင်အလင်းတံတိုင်းအပေါ် ကျရောက်နေသော ဖိအားမှာ ခဏချင်းအတွင်း ကိုးဆယ့်ငါးရာခိုင်နှုန်းခန့် လျော့ကျသွားတော့သည်။
“သမီးလေး”
ဂူမော့က ကြာနီနတ်မိမယ်ကို လှမ်းကြည့်ကာ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီးကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အခြေအနေမှာ အဆိုးရွားဆုံး ဖြစ်နေပြီး ထိုအမည်းရောင်အရည်များမှာ ရူးသွပ်နေသကဲ့သို့ ဂူမော့ထံမှ ထိန်းချုပ်ခွင့်ကို လုယူရန် ကြိုးစားနေသည်။ ဤအချက်ကြောင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်ရှုံ့သွားပြီး ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသော စွမ်းအားပြန်လည်တိုက်စားမှုကို အစွမ်းကုန် ပြန်လည် ခုခံနေရသည်။
ကျန်းရန်သူတော်စင်တို့မှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှသည်။ သူတို့ ဘာဖြစ်နေမှန်းပင် နားမလည်နိုင်သေးခင်မှာပင် ကိုယ်ပေါ်မှ အမည်းရောင်အရည်များကို ပြန်လည် ခုခံနေရသဖြင့် မျက်လုံးများ မှိတ်ကာ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေကြပြီး လည်ချောင်းထဲမှ ညည်းညူသံများသာ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။
ကြာနီနတ်မိမယ်သည် ဂူမော့၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားသောအခါ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သွားသော်လည်း သူမသည် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မပြဘဲ စောင်းကို ဆက်လက် တီးခတ်နေကာ သူ့ကို လုံးဝ အရေးမစိုက်တော့ချေ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုဖုန်းရှန်၏ လက်အောက်မှ ကျင့်ကြံသူများနှင့် အခြားသော လူသားကျင့်ကြံသူများ အားလုံးသည်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မအီမသာ ဖြစ်လာကြပြီး အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြရသည်။ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ရွှေရောင်အလင်းတံတိုင်းကြီးမှာ ဤအချိန်အတွင်း၌ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် နာလန်ထူလာနေသည်။
ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေကြောင့် အကာအကွယ်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
“ကောင်းလိုက်တာ... ကြာနီနတ်မိမယ် ညီမလေးဟာ တကယ်ပဲ ကျွယ်မင် အမာခံ အဖွဲ့ဝင်ပီသပါပေတယ်”
ကျွယ်မင်အမာခံ အဖွဲ့ဝင်များမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။
ဤကဲ့သို့ အဆုံးအဖြတ်ပေးရမည့် အချိန်မျိုးတွင် ရုတ်တရက် ဘက်ပြောင်းကာ စောင်းသံတန်ခိုးစွမ်းအားဖြင့် ဂူမော့တို့ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့အတွက် အချိန်ဆွဲပေးရန်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှသည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် သူမကိုယ်သူမ အလွန်တရာ အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“အဲဒီတုန်းက ကိုးလေး သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်တာ တကယ်ပဲ မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ”
ရှဲ့အာမန်က ဖန့်ချန်ကို မျက်လုံးအစွန်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန်ပင် လေးနက်နေသည်။ ကြာနီနတ်မိမယ်သည် ဤအချိန်တွင် ဂူမော့တို့ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု သူလည်း ထင်မထားခဲ့ပေ။ အကယ်၍သာ ဤအချက်ကို ကြိုသိခဲ့လျှင် သူမ၏ လုပ်ရပ်ကို သူ သေချာပေါက် တားဆီးမိမည် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆယ့်ရှစ်ထပ် ငရဲမျှော်စင်မှာ အသုံးပြုရန် အဆင်သင့် ဖြစ်လုနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် သူမအနေနှင့် ဤမျှအထိ စွန့်စားစရာ မလိုသောကြောင့်ပင်။
သို့သော် ယခုမူ အားလုံး နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ ကြာနီနတ်မိမယ်၏ နည်းလမ်းများက ဂူမော့တို့ကို နှစ်ရက်ခန့် တားဆီးပေးနိုင်ရန်နှင့် သူ ဆယ့်ရှစ်ထပ် ငရဲမျှော်စင်ကို အသုံးပြုနိုင်သည်အထိ အချိန်ဆွဲပေးနိုင်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။
မဟုတ်လျှင်... ကြာနီနတ်မိမယ်၏ အသက်အန္တရာယ်မှာ အလွန် စိုးရိမ်ရပေတော့မည်။
ဖန့်ချန် မိမိကို ကြည့်နေသည်ကို သိလိုက်ရသကဲ့သို့ ကြာနီနတ်မိမယ်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
ထိုအပြုံးသည် နွေဦးလေပြေညင်းပမာ အေးမြလှပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ နှစ်ပေါင်းသန်းချီနေသော ဆီးနှင်းကဲ့သို့ အေးစက်လှသည့် အမူအရာများကို အရည်ပျော်သွားစေတော့သည်။
အခန်း (၁၉၃၆) - ကျိန်းဝမ်ဓား
အခြေအနေများမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားနေသင့်သော်လည်း ကြာနီနတ်မိမယ်၏ ရုတ်တရက် ဘက်ပြောင်းလိုက်မှုကြောင့် တစ်ဖန်ပြန်၍ ဝေဝါးသွားခဲ့ပြန်သည်။
ကိုယ်တွင်းရှိ အမည်းရောင်အရည်များ၏ ဝါးမြိုတိုက်စားမှုကို ခံနေရသဖြင့် အလွန်အမင်း နာကျင်နေကြသော ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာ ဂူမော့နှင့် ကျန်းရန်သူတော်စင်တို့၏ ပုံစံကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်းသည် ထိုအမည်းရောင်အရည်များ၏ မြစ်ဖျားခံရာကို တွေးကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည်။
“သူတို့တွေက ဘယ်လိုမျိုး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြတာလဲ... ဒီအမည်းရောင်အရည်တွေကရော ဘယ်ကလာတာလဲ... သူတို့ရဲ့ မသေမျိုးစွမ်းအား တွေက ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲသွားတာလား... ဒါမှမဟုတ်...”
ထိုနေရာရှိ ထိပ်သီးအင်အားစုကြီးများမှ ဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ သံသယစိတ်များဖြင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ချန်ဖေးဖေးတို့ကဲ့သို့သော အဆင့် ၉ မသေမျိုးများထံသို့ အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်မိကြသည်။ ဤကဲ့သို့ ထူးခြားလှသော နောက်ခံရှိသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များသာလျှင် အတွင်းရေးကို သိနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။
“ဆရာ... အဘိုး... သူတို့ကိုယ်ထဲက အမည်းရောင်အရည်တွေက ဘာတွေလဲဟင်”
ဖန့်ချန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လူတိုင်းသည်လည်း ထိုယန်နတ်ဘုရား နှစ်ဦးထံသို့ စပ်စုလိုသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အတွေ့အကြုံနှင့် ဗဟုသုတအရ လူတိုင်းနားလည်နိုင်မည့် အဖြေတစ်ခုကို ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေကြသည်။
“ဒီကောင်တွေက ဖြတ်လမ်းလိုက်ချင်ကြတာပဲ။ ရှေးဟောင်းတားမြစ်နယ်မြေတွေကို အခြေခံထားပြီး အဲဒီနယ်မြေတွေကို သူတို့ရဲ့ အတွင်းနယ်မြေ ဖြစ်အောင် သန့်စင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာ”
ဖန့်ကျန့်ထျန်းက အေးစက်စွာ ပြုံးရင်း ရှင်းပြသည်။
“ဒါက နယ်မြေကိုးခုရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်နဲ့ မတူဘူး။ နယ်မြေကိုးခုက အသက်ရှိနေသေးတဲ့အရာလို့ ပြောလို့ရပေမဲ့ ရှေးဟောင်းတားမြစ်နယ်မြေတွေဆိုတာက တကယ်တော့ သေဆုံးနေတာ ကြာလှပြီ။ သူတို့က သေဆုံးနေတဲ့ နယ်မြေတစ်ခုကို သူတို့ရဲ့ အတွင်းနယ်မြေအဖြစ် အတင်းအဓမ္မ သန့်စင်လိုက်တဲ့အခါ စွမ်းအားပြန်လည်တိုက်စားမှု ကို သဘာဝအတိုင်း ခံစားရတာပဲ။
ဒီအမည်းရောင်အရည်တွေက အဲ့ဒီတိုက်စားမှုရဲ့ ရလဒ်တွေပဲ။ ဒါတွေဟာ မသေမျိုးစွမ်းအား၊ အကန့်အသတ်ကျော်လွန်ခြင်းစွမ်းအား နဲ့ သေခြင်းတရားစွမ်းအား တွေ ပေါင်းစပ်နေတာပဲ”
“ရှေးဟောင်းတားမြစ်နယ်မြေတွေက ရှေးကမ္ဘာဟောင်း ထဲမှာ နှစ်ပေါင်းဘယ်လောက်တောင် တည်ရှိခဲ့လဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်။ အဲဒီမှာ သေဆုံးခဲ့တဲ့ သက်ရှိတွေ ဘယ်လောက်တောင် များမလဲ။ အဲဒီ သေခြင်းတရားစွမ်းအားတွေထဲမှာ သက်ရှိဘယ်လောက်များများရဲ့ နာကျည်းမှုတွေ ကိန်းအောင်းနေမလဲ”
ဖန့်ကျန့်ထျန်းက ဆက်လက်၍ အေးစက်စွာ ဆိုသည်။
“ဒါ့အပြင် နယ်မြေတစ်ခု ပျက်စီးသွားတာဟာ သူတော်စင်တွေတောင် နားလည်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့ ထူးဆန်းနက်နဲမှုတွေ ရှိနေတတ်တယ်။ သူတို့က ဒါကို အတင်းအဓမ္မ လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့အတွက် ခံစားရတဲ့ စွမ်းအားတိုက်စားမှုဟာ သူတို့ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကြီးမားတယ်။ ကျန်းရန်သူတော်စင်တို့ကတော့ တော်တော်လေး ဉာဏ်ကောင်းကြသေးတယ်၊ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို မလုပ်ရဲကြသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီဂူမော့ကတော့ တကယ့်ကို မိုက်မဲလွန်းတယ်၊ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ပြင်လို့မရတဲ့ အခြေအနေထဲကို တွန်းပို့လိုက်တာပဲ”
“ဪ... ဒီလိုကိုး”
လူတိုင်းမှာ သဘောပေါက်သွားကြသော်လည်း ထို အတွင်းနယ်မြေ ဆိုသည့်အရာကို ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားလာကြသည်။ နောက်ပိုင်း ကျင့်စဉ်လမ်းစဉ်မှာ ထိုအရာအပေါ်တွင်သာ အခြေခံနေပုံရသည်။
“အတွင်းနယ်မြေ... အဲဒါက ဘယ်လိုမျိုး တည်ရှိမှုလဲ”
နန်မင်ရုယွဲ့က တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် ကျွယ်မင်အမာခံအဖွဲ့ဝင် အဆင့် ၅ ဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် အချက်အလက်များကို ကြိုတင် သိခွင့်မရခဲ့ချေ။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် နယ်မြို့လေးမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး မသေမျိုးအစီရင်လှေနှင့် ပြင်ပလမ်းစဉ် တို့၏ တည်ရှိမှုကိုပင် နားမလည်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“ဒီကောင် ဂူမော့ က ငါတို့ကို ကလဲ့စားချေဖို့ အမြဲတမ်း ကြံစည်နေခဲ့တာပဲ။ အရင်တုန်းက သူတို့ကို ဖိနှိပ်ခဲ့တာဟာ ငါတို့နဲ့ သိပ်မဆိုင်လှပေမဲ့...”
ရှောက်မုန့်ယွမ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုသို့သာ မဟုတ်လျှင် ဂူမော့ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်က ဘာကြောင့် ဤမျှ စွန့်စားရမည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ချေ။ သူ့လက်အောက်တွင် သူတော်စင်ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးကိုတောင် မွေးထုတ်ပေးထားနိုင်ပြီဖြစ်ရာ ရှန်ပိတပ်ဖွဲ့ သို့မဟုတ် သွေးသန့်မိစ္ဆာအုပ်စုသာဆိုလျှင် လက်ရှိပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် အခြားနည်းလမ်းကိုသာ ရွေးချယ်မည်မှာ သေချာသည်။
“သူက ရူးသွားလို့ အခုလို လုပ်တာပဲ”
လန်တောက်ချွန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။
ဖန့်ချန်က လန်တောက်ချွန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ လုဖုန်းရှန်နှင့် ဟယ်ကျန်းရှန်းတို့မှာ နဂိုကတည်းက ဝိညာဉ်ရတနာ များ ဖြစ်ကြသဖြင့် အကန့်အသတ်ကျော်လွန်နိုင်သော စွမ်းရည်ရှိပြီး နိုးထလာချိန်တွင် ဤမျှ အစွမ်းထက်လာခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်။ မော်ထျန်းတီကျန့်မှာမူ နယ်မြေကိုးခုတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရှင်သန်ခဲ့ပြီး ကျန်းရန်သူတော်စင်၏ စကားအရဆိုလျှင် အကန့်အသတ်ကို မနိုင်မနင်း ကျော်လွန်ထားသူ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျန်းရန်သူတော်စင်တို့ကတော့ ရှေးဟောင်းတားမြစ်နယ်မြေကို သန့်စင်သည့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဖြင့် အကန့်အသတ်ကျော်လွန်မှုကို ရယူခဲ့ကြသည်။ ဒါဆိုလျှင် လန်တောက်ချွန်းကရော သူသည် မှန်ကန်သော ရှေးဟောင်းကျင့်စဉ် ကို သတ်ဖြတ်နိုင်သော အစွမ်းရှိရာ ကျန်းရန်သူတော်စင်တို့ထက်ပင် မနိမ့်ကျနိုင်ချေ။ သူသည် မည်သည့်လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းပြီး ယခုကဲ့သို့ အစွမ်းများကို ရရှိထားသနည်း။
“ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းကျောက်တိုင်ရဲ့ စွမ်းအားက အခုထိ မလျော့သေးဘူး”
မော်ထျန်းတီကျန့်က ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းကျောက်တိုင်ကို မော့ကြည့်ရင်း အေးစက်သောအသံဖြင့် ဆိုသည်။ သူမသည် ခုနကတင် ငရဲကြင်ယာတော်၏ အခွင့်အာဏာကို အသုံးပြုရန် ထပ်မံ ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းကျောက်တိုင်၏ စွမ်းအားက ပိတ်ဆို့ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဒါက ဂူမော့ရဲ့ အစွမ်းဟာ... တကယ်တမ်း အဖိနှိပ်ခံထားရတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ပြနေတာပဲ”
မော်ထျန်းတီကျန့်၏ သတိပေးမှုကို ကြားသောအခါ ဖန့်ချန်သည် ရုန်းကန်နေပုံရသော ဂူမော့ကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မည်သည့်ဘက်မှ ကြည့်ကြည့် သူ့အခြေအနေမှာ မကောင်းသော်လည်း ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းကျောက်တိုင်၏ စွမ်းအားမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေသဖြင့် သူသည် ဤပုံစံအတိုင်း ဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။
“ကြာနီနတ်မိမယ် အန္တရာယ်ရှိနေပြီ”
ဖန့်ချန် လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဂူမော့က မလှုပ်ရှားသေးသော်လည်း စောင်းသံ၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံထားရသော ဟေးရီဧကရာဇ်၊ ရှီးရှင်းဟိုင်နှင့် လုဖုန်းရှန်တို့သည် ကြာနီနတ်မိမယ်ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။
“နင်က ငါတို့ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ ဘက်ပြောင်းရဲတယ်ပေါ့လေ။ နင်က ဂူမော့ရဲ့ သမီးဖြစ်နေရင်တောင် ငါ နင့်ကို သတ်ရလိမ့်မယ်”
လုဖုန်းရှန်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ သူမ၏ နတ်ဘုရားစာရင်း ကျင့်ကြံသူများနှင့်အတူ ကြာနီနတ်မိမယ်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ရှီးရှင်းဟိုင်နှင့် ဟေးရီဧကရာဇ်တို့လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ကြသည်။
လီရှမ်းဇီ နှင့် ကျိရှန့်တို့က ကြာနီနတ်မိမယ်အတွက် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ကြာနီနတ်မိမယ်ကို ဗဟိုပြု၍ မမြင်ရသော လှိုင်းလုံးကြီးများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ စီးဆင်းသွားသည်။ လုဖုန်းရှန်တို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ အရောင်စုံ ကျင့်စဉ်တန်ခိုးများမှာလည်း အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
“မဖြစ်နိုင်တာ... ကြာနီညီမလေးက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား”
ကျိရှန့်က အံ့သြတကြီး အော်လိုက်သည်။
ကျွယ်မင်အမာခံအဖွဲ့ဝင်များသာမက အင်အားစု အသီးသီးမှ အမာခံများနှင့် ဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်များပါ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်သွားကြသည်။ အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူ အများအပြား၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တစ်ခဏအတွင်း ဆီးတားနိုင်ရန် ကြာနီနတ်မိမယ်၏ နည်းလမ်းမှာ မည်မျှအထိ မြင့်မားနေသနည်း။
ထိုအချိန်တွင် ကြာနီနတ်မိမယ်၏ စောင်းသံမှာ ပို၍ပင် မြန်ဆန်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြူဖျော့လာပြီး ရုတ်တရက် သွေးရောင်များ ယှက်သန်းလာကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ နီရဲသော သွေးစလေးများ စီးကျလာသည်။
ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လုဖုန်းရှန်တို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပြန်လည် ပွင့်သွားသော်လည်း သူတို့ နောက်ထပ် တစ်လှမ်း တိုးလာသည့်အခါတွင် နောက်ထပ် လှိုင်းလုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ထပ်မံ ကန့်သတ်လိုက်ပြန်သည်။
ကြာနီနတ်မိမယ်သည် အစွမ်းကုန် တောင့်ခံထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း ရိပ်မိကြသည်။ ဤအတိုင်း ဆက်သွားလျှင် မကြာမီ သူမသည် စွမ်းအားပြန်လည်တိုက်စားမှုကြောင့် ဒဏ်ရာရပေလိမ့်မည်။
“နောက်ထပ် တစ်ရက် နှစ်ရက်လောက်ပဲ စောင့်နိုင်ရင်...”
ဖန့်ချန်က ဆယ့်ရှစ်ထပ် ငရဲမျှော်စင်ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
သူသည် ဤတစ်ရက် နှစ်ရက်ဆိုသော အချိန်မှာ ဤမျှအထိ ရှည်လျားလိမ့်မည်ဟု ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရသည်။
အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွားပြီး လုဖုန်းရှန်တို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ကြာနီနတ်မိမယ်နှင့် ပို၍ ပို၍ နီးကပ်လာသည်။ သူမရှေ့ရှိ စောင်းကြိုးများမှာ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ စီးကျလာသော သွေးစက်များကြောင့် နီရဲနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြားတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စောင်းသံများ၊ ကျန်းရန်သူတော်စင်တို့၏ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် လုဖုန်းရှန်၏ ဆဲရေးတိုင်းထွာသံများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ရှီးရှင်းဟိုင်သည် ကျန်းရန်သူတော်စင်တို့၏ အခြေအနေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသော နတ်ဘုရားဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ထိုဓား ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရှောက်မုန့်ယွမ်၏ လက်ထဲမှ ရှန်ပိဓားသည် တုန်ခါကာ အသံများ မြည်လာသည်။ ဖန့်ချန်၏ အနားတွင် ဝိညာဥ်ကလေးကို ပိုက်ကာ ရပ်နေသော ဓားငယ်လေးသည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သွားသည်။
“ဒီကောင်က...” ရှောက်မုန့်ယွမ်၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဝမ်ချုံစန်းသည် ရှီးရှင်းဟိုင်၏ လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဒီကောင်ဆီမှာ... ဓားလမ်းစဉ်သူတော်စင်ရဲ့ အသက်သွေးကြောဓား ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေတာလဲ”
သူသည် ရှီးမျိုးနွယ်စုက ဤအရာကို မည်သို့ ရရှိခဲ့သည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
“ဒါက ကျိန်းဝမ်ဓား ပဲ။ စစ်မှန်သော မသေမျိုးမျိုးနွယ် ရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး ရတနာပေါ့။ ဒဏ္ဍာရီထဲမှာပဲ ရှိတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ တကယ် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”
ရှဲ့အာမန်က တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
ကျိန်းဝမ်ဓား...
ကျိန်းဝမ်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အရှိန်အဝါမှာ အဆင့် ၉ မသေမျိုး၏ အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်ကာ အကန့်အသတ်ကျော်လွန်မှုအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားသော ရှီးရှင်းဟိုင်ကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်း ဆိတ်ဆိတ်ငြိမ်သွားကြတော့သည်။