အခန်း ၉၂၁-၉၂၂)

အခန်း (၉၂၁) လျှပ်စီးအဟုန်ဖြင့် ဓားပျံသန်းခြင်း ၊ ရွှေဝတ်လုံစစ်သည်တော်များ ငါ့အမိန့်ကို နာခံကြလော့ ၊ ကောင်းကင်ပျက်သုဉ်းခြင်း သိုင်းကွက်ရှစ်ဖြာ

ကျင့်စဉ်အဆင့်ချင်း တူညီနေပါက သိုင်းပညာကျင့်စဉ်စနစ်သည် အမှန်တကယ်ပင် အနီးကပ် လုံးထွေးသတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းအပိုင်းတွင် ပိုမိုအားသာပြီး အာရုံစိုက်လေ့ရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ် အလွန်အမင်း သန်မာထွားကျိုင်းပြီး အတွင်းအားကျင့်စဉ်စွမ်းအင် များ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်အနှံ့ ပြည့်လျှံနေသော သိုင်းပညာရှင် အများအပြားသည် ထမန်လု များနှင့် လုံးထွေးသတ်ဖြတ်နေကြသဖြင့် တစ်ချက်ချင်းစီတွင် သဲစုတောင်များ ပြိုပျက်၍ ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်ကာ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားလှိုင်းရိုက်ခတ်မှုများသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ မပြတ်မတောက် ပျံ့လွင့်ထွက်ပေါ်နေချေပြီ။

ကျင့်စဉ်အဆင့် အကြောက်စရာအကောင်းဆုံးဖြစ်သည့် ခေါင်းသုံးလုံးပေါက်နေသော ဝံပုလွေဘုရင်ကိုမူ မြို့တွင်းရှိ ရှန်းထျန်းသိုင်းပညာရှင် လုံထူက မြို့ရိုးနှင့် ဝေးရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ ကန္တာရ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကို တုန်ဟိန်းသွားစေလောက်သည့် အကြီးအကျယ် တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။

ကျန့်အန်းမြို့၏ ဤရှန်းထျန်းသိုင်းပညာရှင်ကြီးသည် လက်အမူအရာ လှုပ်ရှားလိုက်ရုံ၊ ခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်ထားပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အတွင်းအားများ၏ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းမှာလည်း အလွန်အမင်း ပြင်းထန်ထက်မြက်လှသည်။ သူသည် ဆန်းကြယ်ထက်မြက်လှသော ခြေလှမ်းသွက်လက်မှုနှင့် လက်ထဲရှိ ဧရာမဓားကြီးကို အားကိုး၍ ထိုထမန်လု ဝံပုလွေဘုရင်၏ ရက်စက်လှသော တိုက်ခိုက်မှုများကို မရရအောင် ခုခံတားဆီးထားနိုင်ခဲ့သည်။

ဝူချင်းသည်မူ မည်သည့်လက်နက်ကိုမျှ ထုတ်သုံးခြင်း မရှိပေ။ လီယန်ချူနှင့် သိုင်းပညာချင်း အပြန်အလှန် ဖလှယ်ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီးနောက်၊ သူ၏ အစွမ်းသတ္တိသည် တိုတောင်းလှသော အချိန်ကာလအတွင်းမှာပင် သိသာထင်ရှားစွာ ပြောင်းလဲတိုးတက်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ဟွန်ယွမ်ကုန်း သိုင်းကျမ်းစာအုပ်ထဲမှ သိုင်းပညာကျင့်စဉ်အဆင့်များကို သက်သေပြနိုင်ခဲ့၍ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် လီယန်ချူက ပြန်လည်မွမ်းမံဖန်တီးပေးခဲ့သည့် နွားနတ်ဆိုးလက်သီး ကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ထိုအရာအားလုံးသည် ယခုကဲ့သို့ စိုးရိမ်ရသော အချိန်တွင် ဤဟောင်ထျန်းအထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာရှင်၏ အစွမ်းသတ္တိကို များစွာ တိုးမြင့်ပေးနေခဲ့သည်။

"ဘုန်း..."

ဝူချင်းသည် လက်သီးကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ထမန်လု ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားအောင် ရိုက်နှက်ပစ်လိုက်သည်။

ထိုရှေးဟောင်းကျောက်စာတုံး၏ ဟောကိန်းထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းများသည် မိမိ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် လက်တွေ့ဖြစ်ပျက်နေသော်လည်း၊ ဝူချင်းသည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်နှင့် သတ္တိများကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးပျက်ပြယ်သွားခြင်း မရှိပေ။

သို့သော်လည်း ကျန့်အန်းမြို့ရှိ သိုင်းပညာရှင်များသည် ဤထမန်လု ဝံပုလွေများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အတိုင်းအဆတစ်ခုအထိ အသာစီးရနေသော်လည်း၊ ဝူချင်း၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင်မူ ယခင်ကထက် ပိုမို၍ လေးလံအုံ့မှိုင်းနေဆဲပင်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ ဤနေရာတွင် တိုက်ခိုက်နေသည့် တိုက်ပွဲမှာ အကူအညီပေးရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မြို့စားမင်း လုံထူအနေဖြင့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော တည်ရှိမှုကြီးဖြစ်သည့် ထမန်လု ဝံပုလွေဘုရင်ကို မနှိမ်နင်းနိုင်ပါက၊ ထိုသန်မာလွန်းလှသော အစွမ်းထက်သတ္တဝါကြီးသည် ကျန့်အန်းမြို့တစ်ခုလုံးကို မြေလှန်ဖျက်ဆီးပစ်ဦးမည်သာ။

"ကံကောင်းတာက ရှန်းထျန်းအဆင့်နဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ သတ္တဝါဆန်းက တစ်ကောင်တည်းပဲ ရှိနေသေးလို့ပေါ့..."

ဝူချင်းက စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် အေးစက်ခဲသွားပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း ရေခဲတိုက်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ တုန်ယင်သွားရတော့သည်။

ကျန့်အန်းမြို့၏ အင်အားအဆုံးဖြစ်သော ရှန်းထျန်းသိုင်းပညာရှင် လုံထူသည် ကြိုးပြတ်သွားသည့် စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံထက်မှနေ၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လွင့်စင်ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ ခါးတစ်ဖက်ခြမ်းရှိ သွေးသားအသားစများသည် လုံးဝ အကိုက်ခံထားရသဖြင့် ကွာကျနေပြီး အတွင်းကလီစာများပင် ထွက်ပေါ်နေကာ၊ ဖြူဖျော့နေသော ကျောရိုးဆစ်အချို့ကိုပါ အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။

မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင်မူ သေခါနီးလူတစ်ဦးကဲ့သို့ ညိုမှောင်သော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ လက်မောင်းတစ်ဖက်၏ အရိုးမှာလည်း လုံးဝ ကြေမွပျက်စီးနေကာ အသားစအနည်းငယ်မျှဖြင့်သာ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်တွယ်နေတော့သည်။

ထိုခေါင်းသုံးလုံး ပေါက်နေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ထမန်လု ဝံပုလွေဘုရင်ကြီးသည် ကျန့်အန်းမြို့ သိုင်းပညာရှင်များ၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။ သူတို့သည် စစ်မြေပြင်တွင် မည်သို့သော ကပ်ဆိုးမျိုးနှင့် ရုတ်တရက် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်ကို မသိကြသော်လည်း၊ မိမိတို့မြို့၏ အားကိုးရာ အစွမ်းထက်ဆုံး ရှန်းထျန်းသိုင်းပညာရှင်ကြီးပင်လျှင် ဤမျှအထိ လျင်မြန်စွာ ရှုံးနိမ့်သွားရသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်နှလုံးများ လုံးဝ ပြိုလဲသွားကြတော့သည်။

သူတို့အားလုံး ကောင်းစွာ သိလိုက်ကြသည်မှာ ကျန့်အန်းမြို့တော့ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရချေပြီ။

ဤကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် ကပ်ဆိုးသတ္တဝါကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကျန့်အန်းမြို့တစ်ခုလုံးသည် မကြာမီမှာပင် သွေးချောင်းစီးရာ သားသတ်ရုံကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

လူ့ငရဲခန်းကြီးတစ်ခုပင်။

အာနာဇာသည်လည်း စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည့် အချိန်တွင် သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ ခန့်ညားထည်ဝါသည့် လူရိပ်တစ်ခုကို ဘယ်လိုမှ ထိန်းချုပ်၍မရဘဲ အရိပ်ထင်လာခဲ့မိသည်။

"အကယ်၍ သူသာ ဒီနေရာမှာ ရှိနေဦးမယ်ဆိုရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ... နှမြောစရာကောင်းတာက သူက အဲဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တားမြစ်နယ်မြေရဲ့ ဗဟိုချက်ဆီကို သွားရှာဖွေနေတာဆိုတော့၊ အခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေဦးမလားဆိုတာတောင် မသေချာဘူး..."

အာနာဇာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လေးနက်တည်ကြည်လွန်းလှသည်။

ထိုထမန်လု ဝံပုလွေဘုရင်သည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သတ်ဖြတ်လိုသော သွေးဆာစိတ်များနှင့် အရိုင်းသဘာဝများကို အပြည့်အဝ နှိုးဆွခြင်း ခံလိုက်ရပုံရပြီး မျက်ဝန်းအစုံထဲမှ အလင်းတန်းများသည် အလွန်အမင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေချေပြီ။ ယခင်က ၎င်းသည် ဘေးနားမှနေ၍ တိုက်ပွဲကို အကဲခတ်နေရုံမျှသာ ပြုလုပ်ပြီး မိမိ၏ လက်အောက်ခံ ဝံပုလွေများနှင့် လူသားများ တိုက်ခိုက်နေသည်ကို ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ရက်စက်သော ဗီဇများ လုံးဝ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ချေပြီ။ ၎င်းသည် မိမိ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်ရှိ လူသားမျိုးနွယ် အားလုံးကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

အာနာဇာ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လေကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းကာ မိမိ၏ အသက်ကို ပုံအော၍ နောက်ဆုံးအကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် ဤဝံပုလွေဘုရင်၏ အရှိန်အဝါသည် အလွန်အမင်း ကြောက်စရာကောင်းလှသဖြင့် ၎င်း ပြေးလွှားလှုပ်ရှားလာသောအခါ မြေပြင်တစ်ခုလုံး ဗဟုန်းဗဟုန်းနှင့် လှုပ်ခါတုန်ရင်လာခဲ့သည်။ အာနာဇာ၏ မျက်စိရှေ့တွင်မူ မိမိ၏ ဘဝတစ်သက်တာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အတိတ်မြင်ကွင်းများသည် လှည့်ပတ်နေသည့် မီးအိမ်တစ်ခုကဲ့သို့ တရိပ်ရိပ် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင်

ကောင်းကင်ယံထက်မှနေ၍ တိမ်တိုက်တစ်ခု ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လူရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ထက်မှနေ၍ ရဲရဲနီသော ကြယ်တံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ဝုန်းခနဲ ဆင်းသက်လာခဲ့ချေပြီ။

"ဒိန်း... ဂျိန်း..."

မြေပြင်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး သန့်စင်ခန့်ညားလှသော ရုပ်သွင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးသည် ထိုအရှိန်အဝါ အလွန်အမင်း သန်မာထွားကျိုင်းလှသော ထမန်လု ဝံပုလွေဘုရင်ကြီးကို မိမိ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် တိုက်ရိုက် နင်းခြေလျက် ဆင်းသက်လာခြင်းပင်။ မြေပြင်သည် လက်မခန့်အထိ အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားလှိုင်း အရှိန်အဝါ အမြောက်အမြားသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဝုန်းခနဲ ပျံ့လွင့်ထွက်ပေါ်သွားတော့သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြားတွင် ကျီးကန်းတစ်ကောင်ပင် အသံမထွက်ဝံ့တော့ဘဲ လုံးဝ ငြိမ်သက်တောင့်ခဲသွားခဲ့ရသည်။ ကျန့်အန်းမြို့မှ သွေးဓာတ်အရှိန်အဝါ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြည့်ဝလှသော သိုင်းပညာရှင်ကြီးများဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အလွန်အမင်း သန်မာရက်စက်လှသော ထမန်လု ဝံပုလွေအုပ်ကြီး ဖြစ်စေ၊ အားလုံးသည် လုံးဝ ဆွံ့အမှင်တက်သွားကြတော့သည်။

စစ်မြေပြင်၏ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးသည် ကောင်းကင်ထက်မှ ဆင်းသက်လာပြီး ဝံပုလွေဘုရင်ကို ခြေဖဝါးဖြင့် နင်းခြေထားသည့် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ကိုယ်ဟန်သွင်ပြင်ထံတွင်သာ လုံးဝ ရပ်တန့်အေးခဲသွားခဲ့ရသည်။

အာနာဇာသည် စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသဖြင့် သွယ်လျလှသော ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်လာခဲ့ပြီး အသက်ရှူသံများပါ မြန်ဆန်လာခဲ့ရသည်။

"ဝုန်း..."

လီယန်ချူ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ အလွန်အမင်း သန်မာလှသော ဝံပုလွေဘုရင်သည် မိမိ၏ ဧရာမခေါင်းကြီးများကို မော့တင်လိုက်သည်။ စောစောက ကောင်းကင်ထက်မှ ဆင်းသက်လာသည့် ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ၎င်း၏ ဦးနှောက်များ မူးဝေနောက်ကျိသွားခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ အရိုးထဲမှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဗီဇများ လုံးဝ ပေါက်ကွဲလာခဲ့ပြီး ခေါင်းကို လှည့်ကာ လီယန်ချူကို ကိုက်ခဲရန် ကြိုးစားတော့သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေပြင်းမုန်တိုင်းကြီးများပင် တစ်ခဏချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူသည် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ လွှဲထိုးလိုက်ရာ၊ ထိုဝံပုလွေဘုရင်၏ ခေါင်းသုံးလုံးထဲမှ ခေါင်းတစ်လုံးကို တိုက်ရိုက်ပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်ကာ ကြေမွသွားစေတော့သည်။

စောစောက လုံထူ၏ လက်ထဲရှိ အရိုးစုဓားကြီးဖြင့် အားကုန်သုံး၍ ခုတ်ပိုင်းခဲ့စဉ်ကပင် ဤဝံပုလွေဘုရင်၏ အရေပြားနှင့် အမွေးအမှင်များကို အနည်းငယ်မျှ ဒဏ်ရာမရစေခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ လီယန်ချူ၏ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဝံပုလွေဘုရင်၏ အမာကျောဆုံးသော ဦးခေါင်းခွံကြီးကို တိုက်ရိုက် ချေမှုန်းပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အူး..."

ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို တုန်ဟိန်းသွားစေလောက်သည့် အော်ဟစ်ညည်းတွားသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဝံပုလွေဘုရင်သည် အလွန်အမင်း နာကျင်သွားခဲ့ရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စွမ်းအားအရှိန်အဝါများသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပွက်ပွက်ဆူလာခဲ့သည်။

သို့သော် လီယန်ချူသည် နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ကို ထပ်မံ၍ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ၏ နောက်ကွယ်၌ မြင့်မားထည်ဝါလှသော နတ်ဘုရားပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုပုံရိပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်တောက်ပလှသော နတ်အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေကာ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ကောင်းကင်ဘုန်းတန်ခိုး အရှိန်အဝါကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖိနှိပ်ကျရောက်သွားတော့သည်။

"ဂျိန်း... ဘုန်း..."

မြေပြင်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

ထမန်လု ဝံပုလွေဘုရင်၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် လုံးဝ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး၊ အတွင်းကလီစာများအားလုံး ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ် ကြေမွကာ အသက်လိပ်ပြာ လုံးဝ ချုပ်ငြိမ်းသွားတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် ကျန့်အန်းမြို့မှ သိုင်းပညာရှင်များကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေရုံမျှမက၊ ဝံပုလွေဘုရင်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည့် ထိုအစွမ်းထက်လှသော ထမန်လု ဝံပုလွေအုပ်ကြီးကိုပါ အကြီးအကျယ် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားစေတော့သည်။ ခန္ဓာကိုယ် အလွန်အမင်း ထွားကျိုင်းလှသော ဝံပုလွေကြီး နှစ်ကောင်သည် ဘာကိုမျှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ အဝေးသို့ အတင်းအဓမ္မ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားကြတော့သည်။

၎င်းတို့၏ ပင်ကိုယ်အာရုံခံစားမှုမှာ အလွန်အမင်း ထက်မြက်လှသဖြင့် မိမိတို့၏ ဘုရင်ကို လက်သီးဖြင့် ထုသတ်လိုက်သည့် ထိုလူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို အထင်အရှား ခံစားမိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်ခက်ထန်နေပြီး လက်ချောင်းကို ခပ်ဖွဖွလေး ဝှေ့ယမ်းကာ

"လာစမ်း..." ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ဆန်းကြယ်လှသော ခန္ဓာကိုယ်တွင်း ကမ္ဘာ ထဲမှနေ၍ လင်းလက်လှသော အလင်းတန်း အမြောက်အမြားသည် ဝုန်းခနဲ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။

ထိုလင်းလက်လှသော အလင်းတန်းများမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ အစွမ်းထက်လှသော နတ်ဘုရားဓားမြတ်များပင် ဖြစ်ကြသည်။

ချီရှောင်ဓား ၊ ချိုးရွှေဓား ၊ ခရမ်းပြာဓားစုံ ၊ ချီရှုးဓား ၊ မိုရှဲရတနာဓား ၊ နှင့် ကြေးညိုနတ်ဓား တို့ပင်။

လင်းလက်လှသော အလင်းတန်းများသည် ထိုထမန်လု ဝံပုလွေများ၏ ကြားထဲသို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် စစ်မြေပြင်ရှိ ထမန်လု ဝံပုလွေအားလုံးကို တစ်ကောင်မကျန် သုတ်သင်ချေမှုန်းပစ်လိုက်တော့သည်။

ကျန့်အန်းမြို့မှ သိုင်းပညာရှင်များသည် လုံးဝ ဆွံ့အအံ့ဩသွားကြရသည်။ လူသားတစ်ဦး၏ စွမ်းအားသည် ဤမျှအထိ မြင့်မားသောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ဖူးချေ။

လင်းလက်လှသော ဓားအလင်းတန်းများသည် လီယန်ချူ၏ ဆန်းကြယ်ကမ္ဘာထဲသို့ ပြန်လည်ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြန်ရာ၊ မူလကတည်းက ရှိမနေခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေသည့် ထမန်လု ဝံပုလွေများ၏ အလောင်းကောင်ကြီးများသည် စောစောက ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည့် ဓားအလင်းတန်းများ၏ ထက်မြက်မှုကို သက်သေခံနေချေပြီ။

ကျန့်အန်းမြို့ရှိ သောင်းချီသော လူသားမျိုးနွယ်များကို လုံးဝ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားစေနိုင်မည့် ဤကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် ဘေးကပ်ဆိုးကြီးသည် လီယန်ချူ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လုံးဝ ချေမှုန်းဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရချေပြီ။

ဝူချင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက ထိုကျောက်စာတုံး၏ ဟောကိန်းမြင်ကွင်းထဲတွင် ဤလီတာအိုဆရာကို ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဝံပုလွေဘုရင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး စစ်မြေပြင်ရှိ ဝံပုလွေအားလုံးကို ချေမှုန်းလိုက်သည့် ဤကဲ့သို့သော အစွမ်းသတ္တိမျိုးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝူချင်းသည် စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

"ဒါဆို... အဲဒီတုန်းက ငါမြင်ခဲ့ရတဲ့ မြင်ကွင်းတွေက ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အာရုံမှားမှုတွေ သက်သေပဲလား..."

ဝူချင်းက စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်မိသည်။

အလွန်အမင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော တိုက်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

မြို့တွင်းရှိ အစွမ်းထက်ဆုံး ရှန်းထျန်းသိုင်းပညာရှင် လုံထူသည် ဒဏ်ရာအလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ထူးကဲလှသော ကုသရေးဆေးလုံးများကို ထုတ်ယူ၍ ပေးလိုက်သည်။

ထိုမျှမကသေးဘဲ ကျန့်အန်းမြို့ရှိ သေလုမြောပါး ဖြစ်နေကြသော သိုင်းပညာရှင် အမြောက်အမြားသည်လည်း လီယန်ချူ၏ ဆေးစွမ်းကောင်းများကြောင့် အသက်ဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသဖြင့် အားလုံးက လီယန်ချူကို ကျေးဇူးတင်ရှိကြောင်း ရိုသေစွာ ပြောဆိုကြတော့သည်။ ယခင်က လီယန်ချူကို အမြဲတမ်း စောင်းမြောင်းကြည့်ရှုတတ်သည့် ထွားကျိုင်းသန်မာသော လူငယ် မော့ဆန်းသည်လည်း ထိုလူများထဲတွင် ပါဝင်သည်။

စောစောက သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူသည် ထမန်လု ဝံပုလွေ၏ ကိုက်ခဲခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းမှာ သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်နေပြီး သွေးအမြောက်အမြား ထွက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လီယန်ချူ၏ နတ်ဆေးသာ မရှိပါက ယခုအချိန်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် မြို့စားမင်း လုံထူကို စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ မေးမြန်းလိုက်ရာ၊ လုံထူက စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်နေဆဲ လေသံဖြင့်

"ကျွန်တော် ဒီလောက်အထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရှုံးနိမ့်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ တိုက်ခိုက်နေတုန်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါဆန်းကြီးတစ်ကောင် လမ်းကြုံဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ပဲ လှမ်းကြည့်လိုက်တာ... အဲဒီအကြည့်ကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်အာရုံတွေ လုံးဝ နောက်ကျိဝေဝါးသွားခဲ့ရလို့၊ ဒီထမန်လု ဝံပုလွေဘုရင်ရဲ့ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရတာပါ..." ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ပြီး

"ဘာသတ္တဝါဆန်းလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လုံထူက

"ကြည့်ရတာတော့... အရင်က လီတာအိုဆရာ ပြောဖူးတဲ့ ရှေးဟောင်းမြို့ပျက်‌ေထဲကနေ ထွက်ပြေးလာတဲ့ သတ္တဝါဆန်းနဲ့ တူပါတယ်... ခန္ဓာကိုယ်က ဖွတ်ကြီးတစ်ကောင်လို ပုံစံမျိုးရှိပြီး ကျောပေါ်မှာ အတောင်ပံနှစ်ဖက် ပေါက်နေတာပါ..." ဟု ပြန်ပြောပြသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး

"ဘယ်ဘက်ကို ထွက်သွားလဲ" ဟု ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။

လုံထူက ခေါင်းခါပြကာ

"အဲဒီသတ္တဝါဆန်းက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ဖြတ်သန်းသွားတာပါ... ကျွန်တော်နဲ့ တစ်ချက်ပဲ အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်ရတာဆိုတော့၊ အခု ဘယ်ဘက်ကို ဦးတည်သွားလဲဆိုတာကိုတော့ မသိပါဘူး"

လီယန်ချူသည် ခပ်ဖွဖွလေး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မိမိ၏ အစွမ်းထက်လှသော သိုင်းပညာစိတ်ဆန္ဒနှင့် စိတ်အာရုံ ကို တိုက်ရိုက် ဖြန့်ကြက်လိုက်ရာ၊ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ရာချီသော နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ ဆန်းကြယ်အာရုံ၏ လွှမ်းခြုံမှုအောက်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းအားလုံးသည် သူ၏ ဝိညာဉ်လိပ်ပြာဆီသို့ အချက်အလက်များ တရစပ် ပြန်လည်ပေးပို့နေချေပြီ။

"ရှာတွေ့ပြီ..." လီယန်ချူက အေးစက်စက် ဆိုလိုက်သည်။

စောစောက မြို့စားမင်း လုံထူသည် အသက်ရှူရုံမျှသာ တတ်နိုင်သည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေသဖြင့် ဤသတ္တဝါဆန်း၏ အကြောင်းကို ပထမဆုံးအချိန်တွင် မပြောနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လီယန်ချူအနေဖြင့် မိုင်ရာချီသော နယ်ပယ်ကို လွှမ်းခြုံနိုင်သည့် ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်သော ဆန်းကြယ်အာရုံသာ မရှိပါက၊ ထိုသတ္တဝါဆန်း၏ သဲလွန်စကို ရှာဖွေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် ရွှေကျီးကန်းငယ်ကို မိမိ၏ ကမ္ဘာထဲသို့ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။

သူသည် ဘေးနားရှိ ကျွေ့ဟွာကို လှည့်ကြည့်ကာ

"သတ္တဝါဆန်းရဲ့ သဲလွန်စကို ရှာတွေ့ပြီ၊ သူ့ကို လုံးဝ ထွက်ပြေးခွင့် မပေးနိုင်ဘူး..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မိမိ၏ ပင်ကိုယ်အာရုံခံစွမ်းရည်ကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေတိုက်ခတ်သံနှင့် မြက်ပင်လှုပ်ရှားသံများအားလုံးသည် သူမ၏ နားထဲမှနေ၍ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကြား ဖြတ်သန်းနိုင်သော လွန်းပျံ ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ၊ ၎င်းသည် လေထဲတွင် လှေငယ်တစ်စင်းအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် ထိုလှေငယ်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းလိုက်ကြပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လင်းလက်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဟိုးအဝေးဆီသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

လုံထူသည် ယခုမှပင် သတိပြန်ဝင်လာပုံရပြီး အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့်

"စောစောက လီတာအို ပြောသွားတာက... အဲဒီသတ္တဝါဆန်းကို ထွက်ပြေးခွင့် မပေးနိုင်ဘူးလို့ ပြောတာလား..." ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ထိုသတ္တဝါဆန်းသည် မိမိကို တစ်ချက်ပဲ လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် မိမိ၏ ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သည့် အလွန်အမင်း ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းအားမျိုး ရှိနေခြင်း ဖြစ်သဖြင့်၊ သာမန်လူဆိုပါက ဝေးဝေးကနေ ရှောင်ရှားရန်သာ စဉ်းစားကြမည် ဖြစ်သည်။

ဝူချင်းက ဘေးနားမှနေ၍ ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက်

"ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ လီတာအိုဆရာ တစ်ယောက်တည်းပဲ ဒီသတ္တဝါဆန်းကို နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း ရှိလို့ ဖြစ်မှာပါ... မဟုတ်ရင် အဲဒီသတ္တဝါဆန်းသာ ကျန့်အန်းမြို့ထဲကို ရောက်လာခဲ့ရင်၊ တစ်မြို့လုံးက လူတွေအားလုံးဟာ ၎င်းရဲ့ အစားအစာ ဖြစ်သွားကြရမှာပဲ..."

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ် ဧရာမဖွတ်ကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူသော ထိုသတ္တဝါဆန်းသည် ကန္တာရထဲတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားသွားလာနေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ကျောပေါ်တွင် အတောင်ပံနှစ်ဖက် ရှိနေသော်လည်း မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်လဲမသိ၊ လေထဲသို့ ပျံသန်းခြင်းမရှိဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေပုံရသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ အလွန်အမင်း အေးစက်လှသဖြင့် ပူပြင်းလှသော နေရောင်ခြည်သည် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပါက အပူရှိန်များပင် ပျယ်ပျက်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ၎င်းတွင် ဆန်းကြယ်လှသော ဒေါင်လိုက်မျက်သူငယ်အိမ်အစုံ ရှိနေပြီး၊ ထိုမျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်လောဘဇောတိုက်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေချေပြီ။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အကြေးခွံများမှာ ညိုမှောင်လှပြီး အလွန်အမင်း စိပ်သိပ်ထူထပ်လှကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သွင်ပြင်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ အကယ်၍ လီယန်ချူသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက ဤသတ္တဝါဆန်း၏ ပုံစံမှာ အနောက်တိုင်း ဒဏ္ဍာရီလာ နဂါး များ၏ ပုံစံနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသည်ကို သတိပြုမိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံထက်မှနေ၍ လင်းလက်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သန့်စင်ခန့်ညားလှပြီး ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည့် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးသည် ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကို ပွေ့ချီလျက် လှေငယ်ပမာဏရှိသော နတ်ဘုရားလွန်းပျံယာဉ်ထက်တွင် မတ်မတ်ရပ်နေပြီး၊ ထိုဆန်းကြယ်လှသော မျက်ဝန်းအစုံနှင့် ကျောပေါ်တွင် အတောင်ပံပါရှိသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါဆန်းနှင့် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်တော့သည်။

ထိုဖွတ်ကြီးနှင့် တူသော ကန္တာရသတ္တဝါဆန်းသည် လီယန်ချူကို အေးစက်စက် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားလှိုင်း အရှိန်အဝါများသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဝုန်းခနဲ ပျံ့လွင့်ထွက်ပေါ်သွားတော့သည်။ ထိုဒေါင်လိုက်မျက်သူငယ်အိမ်ထဲတွင်မူ လူ့လောက၏ ကိလေသာစိတ်များနှင့် စိတ်ခံစားမှု အားလုံးကို သယ်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးလှသည်။ သို့သော် ဤမျှအထိ ရှုပ်ထွေးလွန်းနေသောကြောင့်ပင် ၎င်းသည် လက်တွေ့ကျသော အရာတစ်ခု မဟုတ်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

အဓိကအချက်မှာ လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်လိပ်ပြာထဲတွင် ဆန်းကြယ်လှသော နတ်အလင်းတန်းတစ်ခု ကာကွယ်ထားသဖြင့် ဤထူးဆန်းသော အကြည့်စွမ်းအား၏ လွှမ်းမိုးမှုကို မခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ယခုအချိန်တွင် ဤအကြည့်ကို ခုခံရန်အတွက်ပင် မိမိ၏ စိတ်စွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို သုံးစွဲရမည် ဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့ စိတ်အေးလက်အေး ဆန်းစစ်ရန် အချိန်ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

"ဒုံလင်းအိုင်ထဲက အဲဒီငါးကြီးကလည်း ဒီလိုမျိုး ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်စွမ်းအားကို သုံးတာပဲ... ဒီသတ္တဝါဆန်းနဲ့ အဲဒီငါးကြီးကြားထဲမှာ ဘယ်လို ဆက်နွှယ်မှုမျိုး ရှိနေလဲမသိဘူး..."

လီယန်ချူက စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်မိသည်။

ဤသတ္တဝါဆန်း၏ ပုံစံမှာ လီယန်ချူ ယခင်က ရုပ်ရှင်များထဲတွင် မြင်ဖူးခဲ့သည့် အနောက်တိုင်း ဒဏ္ဍာရီလာ နဂါးကြီးများ၏ ပုံစံနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေချေပြီ။ ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်လိပ်ပြာကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်တတ်သည့် မိစ္ဆာကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လီယန်ချူသည် ဘာကိုမျှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ ရှစ်ခွင်မှန် ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။ ရှစ်ခွင်မှန်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော နတ်အလင်းတန်းသည် မိစ္ဆာများ၏ ဝိညာဉ်လိပ်ပြာကို တိုက်ရိုက် ချေမှုန်းဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် ဘုန်းတန်ခိုး အရှိန်အဝါ ရှိနေချေပြီ။

သို့သော် ဤသတ္တဝါဆန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ခါသွားပြီးနောက်၊ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုခုကြောင့် ထိုနတ်အလင်းတန်း၏ ဖိနှိပ်မှုကို ကာကွယ်ပစ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကြည့်ရတာတော့... အဲဒီငါးကြီးနဲ့ တကယ်ပဲ ဆက်နွှယ်မှု ရှိနေတာပဲ..."

လီယန်ချူ၏ စိတ်နှလုံးသည် အနည်းငယ် လေးနက်သွားခဲ့ရသည်။ ဒုံလင်းအိုင်ထဲတွင် တည်ရှိနေသည့် ထိုငါးဆန်းကြီးသည် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုနတ်လောက မြင်ကွင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် စွမ်းအားများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရသဖြင့် သန္ဓေပြောင်းလဲမှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ယခုမျက်စိရှေ့မှောက်ရှိ သတ္တဝါဆန်းမှာမူ ရှေးဟောင်းမြို့ပျက်ထဲမှ ထွက်ပြေးလာခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များပြားလှသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အကွာအဝေးအရ အလွန်အမင်း ဝေးကွာလှသဖြင့် မည်သို့သော အရင်းအမြစ်မျိုး ဆက်နွှယ်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် ကျန့် ‌ကျောင်း ‌ဓား ကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်ရာ၊ ဓားအိမ်ထဲမှနေ၍ လင်းလက်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် နဂါးတစ်ကောင် ဟိန်းလိုက်သကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော သံမဏိသံကြီးနှင့်အတူ ဝုန်းခနဲ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။

ထိုနဂါးနှင့်တူသော ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါဆန်းသည် မိမိ၏ ဧရာမအမြီးကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ လေထုထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ထက်မြက်လှသော လေပြင်းမုန်တိုင်းကြီး ဖြစ်ပေါ်သွားသော်လည်း၊ မကြာမီမှာပင် သွေးအမြောက်အမြားသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ တရစပ် စီးကျလာခဲ့တော့သည်။

စောစောက တိုက်ခိုက်မှုတွင် ၎င်းသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အမာကျောဆုံးသော အစိတ်အပိုင်းကို သုံး၍ ခုခံခဲ့သော်လည်း၊ လီယန်ချူ၏ ဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ထိုအမြီးကြီးမှာ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရခြင်းပင်။

မှန်ပေသည်၊ ဤကျင့်စဉ်တတိယအဆင့်တွင်ပင် အလွန်အမင်း သန်မာလှသော ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာကောင်ကြီးသည် လီယန်ချူ၏ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် အမြီးပြတ်သွားခဲ့ရချေပြီ။

ထို့နောက် လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်းကိုပါ တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။

"ဝုန်း..."

ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်းသည် လေထဲတွင် ဧရာမ ရှေးဟောင်းခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဆန်းကြယ်လှသော ကမ္ဘာ့စည်းမျဉ်းမန္တန်များ လင်းလက်နေချေပြီ။

"ဒေါင်..." ဟူသော ပြင်းထန်လှသော မြည်ဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါဆန်းသည် ခေါင်းလောင်းသံကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တွန့်လိမ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲပြိုကျသွားတော့သည်။ လီယန်ချူသည် လျှပ်စီးအဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ အတင်းဝင်ရောက်သွားပြီး၊ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ထိုသတ္တဝါဆန်း၏ ဧရာမဦးခေါင်းကြီးကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း... သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ရိုးရာအရ ရရှိနေကျဖြစ်သော ကုသိုလ်မှတ်များ တိုးပွားလာသည့် အာရုံခံစားမှုကိုမူ မရရှိခဲ့ချေ။

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို ပင့်တင်လိုက်မိသည်။

စောစောက ဤသတ္တဝါဆန်းကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည့် အချိန်တွင် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက်၊ ဓားဖြင့် အချက်များစွာ ထပ်မံမွမ်းမံကာ ထိုသတ္တဝါဆန်း၏ အလောင်းကောင်ကြီးကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်တော့သည်။

ထိုအခါ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှနေ၍ လက်သီးပမာဏခန့် ရှိသော ဆန်းကြယ်လှသော ကျောက်ခဲ တစ်လုံးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျလာခဲ့သည်။ ထိုကျောက်ခဲ၏ အတွင်း၌ အလွန်အမင်း သန့်စင်လှသော စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့်၊ ဘေးနားရှိ ကျွေ့ဟွာသည် မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်ဝန်းအစုံ လင်းလက်သွားပြီး

"ဒီစွမ်းအားက တကယ့်ကို သန့်စင်လွန်းတာပဲ..." ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

လူကို အလွန်အမင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည့် ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာကောင်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဤမျှအထိ သန့်စင်လှသော စွမ်းအားကျောက်ခဲ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု တွေးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှချေပြီ။ ထိုကျောက်ခဲသည် လုံးဝ ကြည်လင်တောက်ပနေသဖြင့် လီယန်ချူသည် မိမိ၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲသို့ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းကာ၊ စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြား ၏ အကူအညီဖြင့် သေသေချာချာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုစွမ်းအားများထဲတွင် မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိကြောင်း သေချာသိလိုက်ရပြီးနောက်၊ သူသည် ကျောက်ခဲကို ကျွေ့ဟွာထံသို့ တိုက်ရိုက် လွှင့်ပစ်ပေးလိုက်ပြီး

"မင်း ကြိုက်တယ်ဆိုရင်လည်း ယူထားလိုက်ပေါ့..." ဟု ဆိုသည်။

ကျွေ့ဟွာက အံ့ဩဝမ်းသာစွာဖြင့် "ငါ့ကို ပေးတာလား..." ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလျက် "မှန်တာပေါ့..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသည်။ ဤမျှအထိ သန့်စင်လှသော စွမ်းအားများကို လီယန်ချူက ဘာကိုမျှ မစဉ်းစားဘဲ မိမိကို တိုက်ရိုက် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"တကယ့်ကို အားကိုးရတဲ့ လူသားပဲ..." သူမက စိတ်ထဲကနေ ကျေနပ်စွာ တွေးလိုက်မိသည်။

သူမသည် ကျောက်ခဲကို လှမ်းယူလိုက်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ သူမသည် မိမိ၏ ကြောင်အသွင်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ရှိနေသဖြင့် ထိုကျောက်ခဲကို သိမ်းဆည်းထားရန် နေရာမရှိဘဲ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ကျွေ့ဟွာသည် ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ဤပြဿနာကို ချက်ချင်းပင် ဖြေရှင်းပစ်လိုက်သည်။ သူမသည် မိမိ၏ ပင်ကိုယ်အာရုံခံစွမ်းရည်နှင့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို တိုက်ရိုက် နှိုးဆွကာ၊ ဤကျောက်ခဲကို မျက်စိရှေ့မှောက်မှာပင် တိုက်ရိုက် အရည်ဖျော်လိုက်တော့သည်။

ကျောက်ခဲသည် သူမ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း အရည်ပျော်သွားပြီး အလွန်အမင်း သန့်စင်လှသော စွမ်းအားလှိုင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ၊ ရေစီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ကျွေ့ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားတော့သည်။ ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း မူးဝေနောက်ကျိကာ အုန်းအုန်းအုန်းအုန်းနှင့် အရက်မူးနေသည့် လူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး

"စွမ်းအားက တကယ့်ကို အရှိန်ပြင်းတာပဲ..." ဟု ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူမသည် လီယန်ချူ၏ ပုခုံးထက်တွင် မှီတွဲလျက် တိုက်ရိုက်ပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့ရသဖြင့် မိမိ၏ အာရုံကို သုံး၍ ကျွေ့ဟွာ၏ အခြေအနေကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမသည် ဘာပြဿနာမျှမရှိဘဲ အိပ်ပျော်သွားခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့်

"..............."

သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ကျွေ့ဟွာ၏ တင်ပါးလေးကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်မိသည်။ မင်ရှန်တောင်တန်း တွင် ရှိစဉ်အခါက ကျွေ့ဟွာ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်ခဲ့ပြီး အချိန်မရွေး စီးနင်းသွားလာနိုင်သဖြင့် အလွန်အမင်း ခန့်ညားထည်ဝါလှသော်လည်း၊ ဤကန္တာရထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းကမူ အပူရှိန်နှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေခဲ့ပြီး၊ အမြဲတမ်း မိမိ၏ ပုခုံးထက်တွင်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ရင်ခွင်ထဲတွင်ဖြစ်စေ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပြန်လည်တွေးတောကြည့်လိုက်သောအခါ ကြောင်များ၏ သဘာဝမှာ မူလကတည်းကပင် အလွန်အမင်း ချွဲနွဲ့တတ်သည့် သဘာဝရှိကြောင်း သတိရမိသွားသည်။

သို့သော် သူသည် စောစောက သတ္တဝါဆန်း လှုပ်ရှားသွားလာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်မိသည်။

"အကယ်၍ တကယ်ပဲ ရှေးဟောင်းမြို့ပျက်ထဲကနေ ထွက်ပြေးလာတဲ့ သတ္တဝါဆန်းဆိုရင်၊ ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ တဝဲလည်လည် လုပ်နေရတာလဲ... ကြည့်ရတာတော့ ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ..."

လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာကို နှိုး၍ ပင်ကိုယ်အာရုံခံစွမ်းရည်ဖြင့် စုံစမ်းခိုင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ကျွေ့ဟွာသည် လုံးဝ အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီး ခြေလေးချောင်းကို ဆန့်တန်းလျက် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင်ပင် တစ်ကိုယ်လုံး လှည့်ပတ်အိပ်ပျော်နေချေပြီ။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပျင်းရိချစ်စဖွယ်ကောင်းသော ကြောင်မလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

လီယန်ချူသည် ဤနေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာခြင်းမရှိပေ။ သူသည် လက်ချောင်းများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဆန်းကြယ်လှသော ပဲစေ့ကို စစ်သည်တော်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားပညာရပ်ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရွှေဝတ်လုံစစ်သည်တော်ကြီး အမြောက်အမြားသည် လေထဲတွင် ဝုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြချေပြီ။

ယခုအခါ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အလွန်အမင်း သန်မာလှသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော တာအိုနတ်ဘုရားပညာရပ်များအပေါ် နားလည်မှုမှာလည်း အလွန်အမင်း မြင့်မားသောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေချေပြီ။ ထိုရွှေဝတ်လုံစစ်သည်တော်ကြီးများသည် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ဘုန်းတန်ခိုး အရှိန်အဝါများကို သယ်ဆောင်ထားပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဆန်းကြယ်လှသော ကမ္ဘာ့စည်းမျဉ်းမန္တန်များ လင်းလက်နေကာ အတိုင်းအဆမရှိသော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အရေအတွက် ရာကျော်ခန့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။

"ဒီနေရာကို သေသေချာချာ မြေလှန်ပြီး ရှာဖွေစမ်း... ဘယ်လို သဲလွန်စမျိုးကိုမှ လွတ်မြောက်သွားတာမျိုး မရှိစေနဲ့..."

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... နတ်ဘုရားအရှင်..."

ရွှေဝတ်လုံစစ်သည်တော်ကြီးများသည် တပြိုင်နက်တည်း ပြန်လည်ထူးလိုက်ကြပြီး၊ ချက်ချင်းပင် ဤနေရာရှိ မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို မြေလှန်၍ သေသေချာချာ ရှာဖွေကြတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ သိုင်းပညာစွမ်းအားမှာ အလွန်အမင်း သန်မာလွန်းလှသဖြင့် တစ်ခါတရံတွင် မည်သည့်နတ်လက်နက်ကိုမျှ ထုတ်သုံးရန်မလိုဘဲ မိမိ၏ လက်သီးခြေဖဝါးဖြင့်ပင် ရန်သူများကို ထုသတ်ပစ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မိမိ၏ အဓိကအသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းမှာ တာအိုဆရာတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းကို မကြာခဏ မေ့လျော့နေတတ်သည်။

ထို့အပြင် အခြေခံတာအိုပညာရပ်များအပြင် သူ၏ လက်ထဲတွင် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရားမန္တန်ပညာရပ်များစွာ ရှိနေသေးသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဤ ပဲစေ့များကို စစ်သည်တော်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း ပညာရပ်ကို အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ကျင့်ကြံနိုင်ပါက၊ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စွမ်းသည်ထက်စွမ်းအောင် ခွဲထုတ်နိုင်မည် ဖြစ်သဖြင့် အလွန်အမင်း ဆန်းကြယ်လှသော ခန္ဓာကိုယ်ခွဲပညာရပ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ် အနာဂတ်တွင် ဆန်းကြယ်လှသော မန္တန်အစီအရင်များကို နားလည်သွားပါက၊ ဤရွှေဝတ်လုံစစ်သည်တော်ကြီးများကို သုံး၍ ဧရာမနတ်ဘုရားမဟာအစီအရင်ကြီးကို ခင်းကျင်းနိုင်မည် ဖြစ်သဖြင့် မိမိ၏ ပင်ကိုယ်ကျင့်စဉ်အဆင့်ထက် များစွာ သာလွန်သော ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းကို ထုတ်ဖော်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် ဤကဲ့သို့သော မန္တန်အစီအရင်များ၊ အဆောင် ‌များ၊ နှင့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပညာရပ်များအားလုံးသည် အနည်းဆုံးသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို သုံး၍ အများဆုံးသော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရရှိရန်အတွက် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ ပင်လယ်ကဲ့သို့ အတိုင်းအဆမရှိ ပြည့်လျှံနေသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ၏ ပံ့ပိုးမှုအောက်တွင် ထိုရာကျော်ခန့်ရှိသော ရွှေဝတ်လုံစစ်သည်တော်ကြီးများသည် ဤနေရာတစ်ခုလုံးကို သေသေချာချာ ရှာဖွေခဲ့ကြရာ၊ နောက်ဆုံးတွင် မြေအောက်အနက်ပိုင်းမှနေ၍ ဧရာမကျောက်စာတုံးကြီးတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြတော့သည်။

ရွှေဝတ်လုံစစ်သည်တော်ကြီးများသည် အတိုင်းအဆမရှိသော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသဖြင့် မကြာမီမှာပင် ထိုကျောက်စာတုံးကြီးကို မြေအောက်မှနေ၍ တူးထုတ်လိုက်ကြပြီး၊ စစ်သည်တော်ကြီးတစ်ဦးက ကျောက်စာတုံးကို ပုခုံးထက်တွင် ထမ်းပိုးလျက် လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရိုသေစွာ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကာ

"နတ်ဘုရားအရှင်... မြေအောက်ထဲကနေ ဒီကျောက်စာတုံးကို ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ်..." ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူသည် ကျောက်စာတုံး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သေသေချာချာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုကျောက်စာတုံး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရေးထွင်းထားသည်မှာ အလွန်အမင်း ရှေးကျလှသော သိုင်းပညာလက်သီးကျမ်းတစ်စုံ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့်

"ကောင်းကင်ပျက်သုဉ်းခြင်း သိုင်းကွက်ရှစ်ဖြာ ..."

ဟု လီယန်ချူက တိုးတိုးလေး ဖတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် ကျောက်စာတုံးပေါ်ရှိ သိုင်းပညာလက်သီးကွက်များကို အစအဆုံး သေသေချာချာ ဖတ်ရှုလေ့လာလိုက်ပြီးနောက်၊ စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထိုကျမ်းစာပေါ်ရှိ သိုင်းကွက်များကို ကိုယ်တိုင် ကွင်းပြင်ထဲတွင် လေ့ကျင့်တိုက်ခိုက်ကြည့်တော့သည်။

သူသည် လက်သီးတစ်ချက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှဲထိုးလိုက်ရာ၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သဲမှုန်အားလုံးသည် သူ၏ လက်သီးအရှိန်အဝါကြောင့် ဆွဲငင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ပျံတက်သွားကာ၊ အဝေးမှကြည့်လျှင် ရာကျော်ခန့်ရှိသော သဲနဂါးကြီးများအလား ကောင်းကင်ထက်တွင် ဟိန်းဟောက်နေကြတော့သည်။ ညိုဝါရောင် သဲနဂါးကြီးများသည် ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံတက်သွားကြပြီး လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ဟန်သွင်ပြင်မှာမူ အမှန်တကယ်ပင် သိုင်းပညာနတ်ဘုရားတစ်ဦး ကောင်းကင်ထက်မှ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါလှချေပြီ။

တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးဓာတ်အရှိန်အဝါများသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဝုန်းခနဲ ပျံ့လွင့်ထွက်ပေါ်သွားပြီး၊ ၎င်းမှာ အုပ်စုလိုက် တောက်လောင်နေသည့် ဧရာမမီးဖိုကြီးတစ်ခု ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် တည်ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ ဘေးနားရှိ ကျွေ့ဟွာသည် ထိုပြင်းထန်လှသော အပူရှိန်ဒဏ်ကို ပထမဆုံး ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို နှိုးဆွကာ အစွမ်းထက်လှသော စွမ်းအားကာကွယ်ရေးတံတိုင်းကို ဖန်တီးလိုက်ရသည်။

သို့သော် ဤမျှအထိ ပြုလုပ်ထားသော်လည်း၊ သူမသည် လီယန်ချူ၏ လက်သီးအရှိန်အဝါကြောင့် ဘေးသို့ မရရအောင် ဆုတ်ခွာပေးလိုက်ရတော့သည်။

သတိပြုရမည်မှာ လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် သိုင်းကွက်များကို လေ့ကျင့်နေရုံမျှသာ ရှိသေးခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် 'ကောင်းကင်ပျက်သုဉ်းခြင်း သိုင်းကွက်ရှစ်ဖြာ' ကျမ်းပေါ်ရှိ သိုင်းကွက်များကို တစ်ကွက်ပြီးတစ်ကွက် ချောမွေ့စွာလေ့ကျင့် နေခြင်းပင်။

သူ၏ လက်အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့်အမျှ၊ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သန့်စင်ထက်မြက်လှပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဧရာမ တောင်ပြိုမျောက်လွှဲကျော်ကြီး တစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်သည် ဝုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။ ထိုမျောက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားများမှာ အလွန်အမင်း ထွားကျိုင်းလှပြီး ခေါင်းကို မော့ကာ ကောင်းကင်ယံကို စိုက်ကြည့်နေသည့် ပုံစံမှာ အလွန်ပင် မာနထောင်လွှားလှသည်။ လီယန်ချူသည် ဝါးခနဲ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ရာ၊ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဧရာမတောင်ပြိုမျောက်ကြီးသည်လည်း လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဤမျှအထိ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော သိုင်းပညာဗီဇပုံရိပ်ကြီးကြောင့် ကန္တာရတစ်ခုလုံးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားလှိုင်း အမြောက်အမြားသည် ဝုန်းခနဲ ပျံ့လွင့်ထွက်ပေါ်သွားတော့သည်။

လက်ဝါးချက် လုံးဝ ကျရောက်သွားပြီးနောက်၊ ကန္တာရ၏ မြေပြင်ပေါ်တွင် အလွန်အမင်း နက်ရှိုင်းလှသော ဧရာမချောက်ကမ်းပါးတွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤနေရာသည် လူသူကင်းမဲ့လှသော ကန္တာရပြင်ကြီး ဖြစ်နေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ဤလက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ကျန့်အန်းမြို့၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်မှာ မြေလှန်ပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်သည်။

"ဂျိန်း... ဘုန်း..."

လီယန်ချူ သိုင်းကွက်များကို လေ့ကျင့်နေသည့် အချိန်တွင် မြေပြင်တစ်ခုလုံး ဗဟုန်းဗဟုန်းနှင့် လှုပ်ခါတုန်ရင်နေပြီး၊ ကန္တာရတစ်ခုလုံးတွင်လည်း သဲမုန်တိုင်းကြီးများမှာ တရစပ် လှည့်ပတ်နေကြချေပြီ။

သူ၏ လက်သီးအရှိန်အဝါသည် ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြန်ရာ၊ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကိုယ်ဟန်သွင်ပြင်မှာ ဧရာမတောင်ကြီးတစ်မျှ လေးနက်တည်ကြည်လှချေပြီ။ သူသည် ခြေတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ စောင့်နင်းလိုက်ရာ မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စွမ်းအားများမှာ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ဤသိုင်းပညာလက်သီးကျမ်းသည် တိုက်စစ်နှင့် ခံစစ်ကို အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်ထားခြင်းပင်။

စောစောက ခြေစောင့်နင်းလိုက်သည့် ဒဏ်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် အလွန်အမင်း နက်ရှိုင်းလှသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ရပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ပြတ်တောက်သွားသဖြင့် အလွန်အမင်း ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

လီယန်ချူသည် 'ကောင်းကင်ပျက်သုဉ်းခြင်း သိုင်းကွက်ရှစ်ဖြာ' ကျမ်းပေါ်ရှိ သိုင်းကွက်အားလုံးကို အစအဆုံး လေ့ကျင့်ပြီးသွားခဲ့ရုံမျှမက၊ ထိုကျောက်စာတုံးပေါ်တွင် ရေးထွင်းထားသည့် သိုင်းပညာနတ်ဘုရားစွမ်းရည် အားလုံးကိုပါ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ လုံးဝအပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်နားလည် သွားခဲ့ချေပြီ။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သိုင်းပညာကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းသည် ယခင်နှင့် လုံးဝမတူဘဲ အလွန်အမင်း ကွဲပြားခြားနားသော အသွင်သဏ္ဍာန်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

အခန်း (၉၂၂) ကျင့်စဉ်တတိယအဆင့်နှောင်းပိုင်း ခန္ဓာကိုယ်၊ နှင်ထုတ်ခံရသော နတ်ဘုရားများ၊ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး၏ ကျင့်စဉ်အရင်းအမြစ်များ

"အခုရရှိထားတဲ့ အသိအမြင်တွေကို အစာခြေပြီး သွေးဓာတ်ဆေးလုံးကြီးနဲ့ပါ တွဲဖက်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်ကို တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ် ရောက်တဲ့အထိ မြှင့်တင်နိုင်လောက်ပြီ။"

လီယန်ချူက စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယခုအခါ ဆိုင်ရှင်မ ၏ ရွှေဆေးလုံး ‌အစွမ်းကြောင့် သူ၏ ဆန်းကြယ်သော တာအိုကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ တတိယအဆင့် နှောင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု သိုင်းပညာကျင့်စဉ်အဆင့်မှာမူ အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးသည်။

တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ခြင်းဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားပညာရပ်များတွင် တတိယအဆင့် နှောင်းပိုင်း စွမ်းပကားမျိုး ထုတ်ဖော်နိုင်သော်လည်း၊ အမှန်တကယ် ခန္ဓာကိုယ်သက်သက် ကြံ့ခိုင်မှုအပိုင်း၌မူ အနည်းငယ် အားနည်းနေသေးခြင်းပင်။ အကယ်၍ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အရိုးအဆစ် အလွန်အမင်း သန်မာထွားကျိုင်းလှသော မိစ္ဆာကောင်ကြီးများနှင့် အင်အားချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရမည်ဆိုပါက လီယန်ချူအနေဖြင့် အောက်စီးသို့ ရောက်သွားနိုင်သည်။

ဤ 'ကောင်းကင်ပျက်သုဉ်းခြင်း သိုင်းကွက်ရှစ်ဖြာ' သည် သူ ယခင်က ကျင့်ကြံခဲ့ဖူးပြီး အကြိမ်ကြိမ် အဆင့်မြှင့်တင် ထားခဲ့သည့် ထျန်းကန်းလက်ဝါး ၊ ဟွန်ယွမ်ကုန်း သိုင်းကျမ်း ၊ လျိုယန်ဓားသိုင်း တို့ထက်ပင် ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်း များစွာ သာလွန်မြင့်မားလှသည်။ ၎င်းသည် စစ်မှန်သော သိုင်းပညာ နတ်ဘုရားပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ချေသည်။

စောစောက လီယန်ချူသည် ခမ်းနားထည်ဝါလှသော သိုင်းပညာဗီဇပုံရိပ် အမြောက်အမြားကို ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်ခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ် ဤကဲ့သို့သော ဗီဇပုံရိပ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခြင်းသည်ပင် 'ကောင်းကင်ပျက်သုဉ်းခြင်း သိုင်းကွက်ရှစ်ဖြာ' ၏ တစ်ကွက်ချင်းစီကို အထွတ်အထိပ်အဆင့်အထိ လေ့ကျင့်အောင်မြင်သွားကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။

လီယန်ချူသည် သိုင်းပညာအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှု အလွန်အမင်း မြင့်မားလှသဖြင့် ဤကျောက်စာတုံးပေါ်တွင် ရေးထွင်းထားသည့် အကြောင်းအရာများကို မြင်ရုံမျှဖြင့် တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်အသုံးချနိုင်ခဲ့ပြီး ပထမဆုံးအချိန်မှာပင် ဗီဇပုံရိပ်ကိုပါ လေ့ကျင့်ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့ရသော်လည်း၊ မကြာမီမှာပင် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း

"သူ့ရဲ့ ဝါသနာနဲ့ ပါရမီက တကယ့်ကို လူမဆန်အောင် အစွမ်းထက်လွန်းတာပဲ၊ ငါ မယှဉ်နိုင်တာကလည်း သဘာဝကျပါတယ်... စိတ်ပျက်နေဖို့ မလိုပါဘူး။"

ကျွေ့ဟွာက မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် သိုင်းပညာနတ်ဘုရားပညာရပ် 'ကောင်းကင်ပျက်သုဉ်းခြင်း သိုင်းကွက်ရှစ်ဖြာ' ရေးထွင်းထားသည့် ဤကျောက်စာတုံးကြီးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး၊ ရွှေဝတ်လုံစစ်သည်တော်ကြီးများကို ဆက်လက်ရှာဖွေရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဤရှေးဟောင်းကျောက်စာတုံးပေါ်ရှိ သိုင်းပညာနတ်ဘုရားပညာရပ်မှာ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုစဉ်အခါက ကျင့်စဉ်များကို ပြန့်ပွားအောင် သင်ကြားပေးခဲ့သည့် သိုင်းနတ်ဘုရား ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ မဟုတ်ပါက ဤမျှအထိ မြင့်မားသောအဆင့်ရှိ သိုင်းပညာအသိအမြင်များ ကိန်းအောင်းနေလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လီယန်ချူ တွေးမိသည်မှာ စောစောက မိစ္ဆာကောင်ကြီး ရှာဖွေနေသည့်အရာမှာ ဤကျောက်စာတုံး လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤနေရာတွင် မဟုတ်လျှင်ပင်၊ ပတ်ဝန်းကျင်အနီးအနား၌ ထိုမိစ္ဆာကောင် အမှန်တကယ် ရရှိလိုသော အရာတစ်ခု ရှိနေရမည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်သက်သက်သာ ဖြစ်သောကြောင့် ရွှေဝတ်လုံစစ်သည်တော်ကြီးများကိုသာ ဆက်လက်ရှာဖွေခိုင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှေဝတ်လုံစစ်သည်တော်ကြီးများသည် တာအိုပညာရပ်တွင် အမြဲတမ်း ဆင့်ခေါ်လေ့ရှိသော တည်ရှိမှုများဖြစ်ကြသဖြင့် အလုပ်လုပ်ရာတွင် အလွန်အမင်း ထက်မြက်သွက်လက်လှရာ၊ မကြာမီမှာပင် သတင်းပြန်လည်ပေးပို့လာကြသည်။

"မရှိပါဘူး... ဘာသဲလွန်စမှ ရှာမတွေ့ပါဘူး။"

လီယန်ချူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး 'တကယ်ပဲ လူဆိုတာ လောဘမကြီးသင့်ဘူး' ဟု စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

ဤမျှအထိ ကျယ်ပြောလှသော ကန္တာရဆန်းနယ်မြေကြီးတွင် သူ၏ ရွှေဝတ်လုံစစ်သည်တော်ကြီးများ ရှိနေစေဦးတော့၊ တိုတောင်းလှသော အချိန်ကာလအတွင်းမှာပင် အကုန်အစင် ရှာဖွေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့အပြင် စိတ်အာရုံ ကို ဖြန့်ကြက်၍ ရှာဖွေသည့် အခါတွင်လည်း အတိုင်းအဆတစ်ခုအထိ ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ကန္တာရဆန်းနယ်မြေထဲရှိ ရှေးဟောင်းမြို့ပျက်ကြီးများသည် လီယန်ချူ၏ စိတ်အာရုံကို တားဆီးပိတ်ဆို့ထားနိုင်သဖြင့် အတွင်း၌ ဖုံးကွယ်ထားသော မြင်ကွင်းများကို မမြင်နိုင်ချေ။

လီယန်ချူသည် ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ပဲစေ့ကို စစ်သည်တော်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားပညာရပ်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ ကျွေ့ဟွာကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကျန့်အန်းမြို့ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အာနာဇာသည် လီယန်ချူအပေါ် အလွန်အမင်း ကြည်ညိုလေးစားသွားခဲ့ရသည်။ မည်သည့်မိန်းကလေးမဆို သူရဲကောင်းများကို မက်မောတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလော။ အထူးသဖြင့် ဤသူရဲကောင်းမှာ ဤမျှအထိ ချောမောခန့်ညားနေသည့် အခါတွင်ပေါ့။

လီယန်ချူသည် ကျန့်အန်းမြို့တစ်ခုလုံးတွင် အမည်နာမ လုံးဝ ကျော်ကြားသွားခဲ့ချေပြီ။

ထူးဆန်းသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဤလူငယ်သည် ယနေ့တွင် ကျန့်အန်းမြို့တစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်လိုက်သည့် သူရဲကောင်းကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြဖူးချေ။

မြို့စားမင်း လုံထူသည်လည်း လီယန်ချူ ပေးအပ်ထားသည့် နတ်ဆေးစွမ်းများကြောင့် ဒဏ်ရာများမှာ မကြာမီမှာပင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရသည်။ သိုင်းပညာအထွတ်အထိပ် ရောက်နေသော ပညာရှင်များသည် မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွန်အမင်း နားလည်ကြသဖြင့် ကြွက်သားများ၏ ကြီးထွားမှုကို အတိုင်းအဆတစ်ခုအထိ ထိန်းချုပ်နိုင်ကြရာ ဒဏ်ရာများ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှုမှာလည်း အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လှသည်။

လုံထူသည်လည်း အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားကာ ကျေးဇူးတင်မိသည်။ အကယ်၍ ဤလီတာအိုဆရာသာ လက်မနှေးဘဲ ကူညီပေးခဲ့ခြင်း မရှိပါက မိမိအနေဖြင့် ဤမျှအထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

မိမိ၏ ခါးဘေးရှိ သွေးသားများအားလုံး အကိုက်ခံထားရသဖြင့် ကြေမွပျက်စီးနေပြီး အတွင်းကလီစာအချို့ပင် ပျောက်ဆုံးနေကာ ကျောရိုးဆစ်များပါ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ လူသေကို အသက်ပြန်ရှင်စေပြီး အရိုးပေါ် အသားပြန်တက်စေနိုင်သည့် တာအိုနတ်ဆေးစွမ်းကြောင့်သာ သူ၏ ဒဏ်ရာများ လုံးဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်းပင်။

ထို့နောက် ဝူချင်းက မိမိငယ်ရွယ်စဉ်အခါက မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည့် ရှေးဟောင်းကျောက်စာတုံး၏ အကြောင်းနှင့် ၎င်းပေါ်တွင် ရေးထွင်းထားသည့် ရှေးဟောင်းဟောကိန်းများအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်ခုံးကို ပင့်တင်လိုက်မိသည်။ စောစောက သူ ရရှိခဲ့သည့်အရာမှာလည်း ရှေးဟောင်းကျောက်စာတုံးကြီးတစ်ခု မဟုတ်ပါလော။

လုံထူသည် စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်နေဆဲပင်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဝူချင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အနာဂတ်မြင်ကွင်းထဲတွင် ကျန့်အန်းမြို့တစ်ခုလုံးသည် ဝံပုလွေအုပ်ကြီး၏ ချေမှုန်းဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤလီတာအိုဆရာသည် အရင်က ရောက်ရှိလာခဲ့ဖူးသည့် ငရဲတောင် မှ မောက်မာရိုင်းစိုင်းလှသော မိစ္ဆာကောင်များနှင့် တကယ့်ကို လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှသည်။ ထိုလူများသည် မသေဆေး ကိုသာ အတင်းအဓမ္မ ရှာဖွေတတ်ကြပြီး၊ လေသံနှင့် အမူအရာများမှာလည်း

အလွန်အမင်း မောက်မာစော်ကားလှသည်။ မိမိ၏ သိုင်းပညာကျင့်စဉ်အဆင့်ကို တွန့်ဆုတ်နေ၍သော်လည်းကောင်း သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့်သော်လည်းကောင်း မဟုတ်ပါက၊ ထိုလူများ မည်မျှအထိ မောက်မာဦးမည်ကို မသိနိုင်ချေ။

၎င်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လီယန်ချူကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်ရာတွင် ပြတ်သားပြီး ဆက်ဆံရာတွင်မူ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လူစားမျိုးမှာ မြို့စားမင်း လုံထူ အမှန်တကယ် နှစ်သက်လေးစားရသည့် စစ်မှန်သော ယောက်ျားကောင်းကြီး ပေတည်း။

လီယန်ချူသည် ယခုအခါ ကျန့်အန်းမြို့တစ်ခုလုံးတွင် အထင်ရှားဆုံးသော တည်ရှိမှုကြီး ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

လုံထူနှင့် လီယန်ချူတို့ အပြန်အလှန် နှီးနှောဖလှယ်ကြရာတွင်၊ လုံထူ ကျင့်ကြံထားသည့် သိုင်းပညာမှာ တောင်ဖြိုတံဆိပ်စွမ်းအား ဟု ခေါ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှသော သိုင်းပညာနတ်ဘုရားပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရတနာတံဆိပ်တော်၏ အရှိန်အဝါကို အာရုံပြုပြီးနောက်၊ မိမိ၏ အားအင်အားလုံးကို လက်သီးပေါ်သို့ စုစည်းကာ ထိုးနှက်လိုက်ပါက ရန်သူများကို အုန်းအုန်းဒိုင်းဒိုင်းနှင့် အလွယ်တကူ ချေမှုန်းဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။

လုံထူသည် ဤသိုင်းပညာကို အားကိုး၍ ယခင်က ကျန့်အန်းမြို့ရှိ လူသားများကို လာရောက်ရန်စတတ်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကောင် အမြောက်အမြားကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝူချင်း၏ ဤဟောကိန်းကြောင့် လုံထူသည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့ရသည်။ သူသည် လီယန်ချူကို အခြားသော မြို့ကြီးများသို့ပါ လိုက်ပါပြီး အခြေအနေများကို အတူတကွ စစ်ဆေးကြည့်ရှုရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်မိသည်။

မူလက လီယန်ချူ ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မိမိတို့လူအုပ်ကြီးကို တစ်ကြိမ် ကယ်တင်ပေးခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီယန်ချူက ဘာကိုမျှ မစဉ်းစားဘဲ အလွန်အမင်း ပြတ်သားစွာပင် သဘောတူလိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။

သူသည် ဤကန္တာရဆန်းနယ်မြေကြီးနှင့် ငရဲတောင် သို့မဟုတ် ချွန်းချိုးလင် ချန်ထားခဲ့သည့် သဲလွန်စများအပေါ် အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မူလကတည်းက အခြားသော မြို့ကြီးများသို့ သွားရောက်ကာ ထပ်မံ၍ သတင်းအချက်အလက်များ ရရှိနိုင်မလားဆိုသည်ကို စုံစမ်းရန် စိတ်ကူးရှိနေခဲ့ခြင်းပင်။

ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ ရှန်းထျန်းသိုင်းပညာရှင်များသည် လူ့လောက ရှိ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများထက် များစွာ ပိုမိုသန်မာကြသည်။ အဓိကအချက်မှာ အနီးကပ် လုံးထွေးသတ်ဖြတ်ခြင်းအပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပါက ၎င်းမှာ သိုင်းပညာအထွတ်အထိပ် ပညာရှင်များ၏ နယ်ပယ်ကြီး ဖြစ်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ် ကို မကျင့်ကြံ၊ ကျင့်စဉ်စွမ်းအား ကို မကျင့်ကြံဘဲ၊ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကိုသာ အတင်းအဓမ္မ အားကိုး၍ တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ခြင်း နတ်ဘုရားပညာရပ်များကိုသာ အပြင်းအထန် ကျင့်ကြံကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အတိုင်းအဆတစ်ခုအထိ ကြည့်မည်ဆိုပါက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် သန်မာလွန်းလှသည်။

မှန်ပေသည်၊ စနစ်ချင်း ယှဉ်လျှင်မူ အားနည်းချက်လည်း ရှိနေပြန်သည်။ လူ့ပြည်ရှိ သိုင်းပညာနတ်လူသား စနစ်နှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက၊ ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်မှာ တိုက်ခိုက်မှုများ၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ပိုမိုခံရလွယ်တတ်သည်။ သို့သော် ဤသည်မှာလည်း နှိုင်းယှဉ်ချက်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

မြို့စားမင်း လုံထူ၏ လမ်းညွှန်မိတ်ဆက်ပေးမှုကြောင့် လီယန်ချူသည် ကန္တာရဆန်းနယ်မြေထဲရှိ အခြားသော မြို့ကြီးများမှ ရှန်းထျန်းသိုင်းပညာရှင်များနှင့် တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာခဲ့ရသည်။ မြို့တိုင်း မြို့တိုင်း ဘေးကပ်ဆိုးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။

သူတို့သည် မြို့ကြီး ခုနစ်မြို့စလုံးသို့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ကြရာ၊ ကျန့်အန်းမြို့အပြင် အခြားသော မြို့ကြီး နှစ်မြို့သာ ကန္တာရထဲမှ မိစ္ဆာကောင်များ၏ အကြီးအကျယ် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ကျန့်အန်းမြို့၏ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုမှာ အကြီးမားဆုံး ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန့်အန်းမြို့အနီးတွင် ဖွတ်ကြီးနှင့်တူပြီး ကျောပေါ်တွင် အတောင်ပံပါရှိသည့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာကောင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် လုံထူနှင့် ဝံပုလွေဘုရင်တို့ တိုက်ခိုက်နေသည့် အချိန်တွင် လုံထူကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့သဖြင့် လုံထူ အသက်ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး စစ်မြေပြင်၏ အခြေအနေမှာလည်း တစ်ခဏချင်း ပြောင်းပြန်လှန်သွားခဲ့ရခြင်းပင်။

ထို့အပြင် မြို့ကြီး နှစ်မြို့ တိုက်ခိုက်ခံရသည့် အချိန်မှာလည်း တူညီခြင်းမရှိပေ။ ၎င်းတို့ထဲတွင် အလွန်အမင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ 'ကူလော့မြို့ ' ဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း လေးလံလှသော ပေးဆပ်မှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။ မြို့ကို လာရောက်တိုက်ခိုက်သည့် မိစ္ဆာကောင်များကို အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ မြို့တွင်းရှိ ဟောက်ထျန်းသိုင်းပညာရှင် အများစုမှာ သေကျေပျက်စီးခဲ့ကြရသဖြင့် အင်အားမှာ များစွာ ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့ရချေပြီ။

ကူလော့မြို့၏ မြို့စားမင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ် အလွန်အမင်း ထွားကျိုင်းလှသော အဖိုးအိုကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းခိုင်မာလှပြီး လက်မောင်းတစ်ဖက်မှာ သာမန်လူတစ်ဦး၏ ပေါင်ထက်ပင် ပိုမိုတုတ်ခိုင်လှကာ ကြွက်သားများမှာလည်း အလွန်အမင်း ထွားကျိုင်းလှသည်။ သူသည် မိမိ၏ အစွမ်းကုန်သုံး၍ ကူလော့မြို့ကို တိုက်ခိုက်သည့် မိစ္ဆာကောင်များကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူကိုယ်တိုင်မှာ မူလကတည်းက သက်တမ်းကုန်ဆုံးခါနီး အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။ ယခုကဲ့သို့ သက်တမ်းကို လောင်ကျွမ်းစေသည့် တားမြစ်လျှို့ဝှက်ချက်များကို သုံးစွဲလိုက်ရသဖြင့် ဒဏ်ရာများ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲလာခဲ့ရပြီး အသက်သက်တမ်းမှာလည်း များစွာ တိုတောင်းသွားခဲ့ရချေပြီ။

လီယန်ချူတို့ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည့် အချိန်တွင် ဤရှန်းထျန်းသိုင်းပညာရှင်ကြီး ပေးစွမ်းနေသည့် အာရုံခံစားမှုမှာ ဆီမီးစာကုန်ခါနီး သေအံ့ဆဲဆဲ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

ယခင် မိစ္ဆာကောင်များ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည့် အခြားသော မြို့ကြီးတစ်မြို့တွင်လည်း သေကျေပျက်စီးမှု အချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း၊ လီယန်ချူနှင့် လုံထူတို့ အချိန်မီ ရောက်ရှိသွားခဲ့သဖြင့် လျှပ်စီးအဟုန်ဖြင့် စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းပေးနိုင်ခဲ့ပြီး၊ ရှန်းထျန်းသိုင်းပညာရှင်နှင့် ယှဉ်နိုင်သော ထိုရွှေရောင်မြွေဟောက်ကြီးကိုပါ သတ်ဖြတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ လုံထူသည် ဤရှန်းထျန်းသိုင်းပညာရှင်ကြီး ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းမိသည်။ ခန္ဓာကိုယ် အလွန်အမင်း ထွားကျိုင်းလှသော ဤအဖိုးအိုကြီးသည် ယခုအခါ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့ပြီး၊ အသက်ရှူသံများမှာလည်း အလွန်အမင်း အားနည်းနေသဖြင့် နောက်ထပ် အသက်တစ်ရှူအတွင်းမှာပင် သေဆုံးသွားတော့မည့်အတိုင်းပင်။

မှန်ပေသည်၊ သူ၏ သက်တမ်းမှာ ဤမျှအထိ ကုန်ဆုံးသွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ အဓိကမှာ တိုက်ပွဲတွင် ရရှိခဲ့သည့် ဒဏ်ရာများမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လွန်းလှပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲများအတွင်း ချန်ထားခဲ့သည့် ဒဏ်ရာဟောင်းများကိုပါ ဆွဲခေါ်ပွားစေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"လုံထူ... မင်းပဲ၊ မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ..."

ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းလှသော အဖိုးအိုကြီးက ဆိုလိုက်သည်။

ဤကျယ်ပြောလှသော ကန္တာရပြင်ကြီးထဲတွင် အသက်ရှင်သန်နေကြသည့် လူသားများသည် တစ်ခါတရံတွင် ကန္တာရထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကောင်များကို အတူတကွ ပူးပေါင်းနှိမ်နင်းလေ့ ရှိကြသည်။ လုံထူနှင့် ဤအဖိုးအိုကြီးသည်လည်း ယခင်က အတူတကွ လက်တွဲ၍ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ဖူးကြခြင်းပင်။ သို့သော် မြို့နှစ်မြို့၏ အကွာအဝေးမှာ အလွန်အမင်း ဝေးကွာလှသဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် အဆက်အသွယ် အလွန်နည်းပါးကြသည်။

လုံထူက စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းရင်း သက်ပြင်းချကာ

"ကျန့်အန်းမြို့အနီးမှာလည်း ကန္တာရထဲက မိစ္ဆာကောင်တွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်... မင်းရဲ့ ဒီမှာလည်း ပြဿနာတက်မှာကို စိုးရိမ်တာကြောင့် လာကြည့်တာပါ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုအခါ အဖိုးအိုကြီး၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ထက်မြက်လှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး

"ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ကြိုးကိုင်နေတာလား" ဟု ဆိုသည်။

ထိုအချိန်ကျမှပင် ဘေးနားရှိ လူများအားလုံး ခံစားလိုက်ရသည်မှာ ဤအဖိုးအိုကြီးသည် သေအံ့ဆဲဆဲ အဘိုးကြီးတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ၊ ကူလော့မြို့၏ အတိတ်ကာလက အထွတ်အထိပ် အစွမ်းထက်ဆုံးသော သိုင်းပညာရှင်ကြီး ဖြစ်ကြောင်း၊ တောင်ဖြိုကျောက်ခွဲနိုင်ပြီး မြေပြင်ကို တုန်ခါသွားစေနိုင်သည့် အတိုင်းအဆမရှိ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရတော့သည်။

လုံထူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"ဒီကိစ္စကို ငါလည်း စဉ်းစားနေတုန်းပဲ... ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ကမ္ဘာပျက်မယ့် ဟောကိန်းနဲ့ သက်ဆိုင်နေလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အဖိုးအိုကြီးက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ရင်း

"ဘာကမ္ဘာပျက်မယ့် ဟောကိန်းလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လုံထူက ဝူချင်း ထိုကျောက်စာတုံးပေါ်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ဟောကိန်းများအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်ရာ၊ ဤကမ္ဘာကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားများ သည် ဤနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

"ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားတွေလား... ဒါဆို ဒီဒဏ္ဍာရီက အမှန်တကယ်ပဲလား..."

အဖိုးအိုကြီးသည် ကြားလိုက်ရသောအခါ လုံးဝ ဆွံ့အငြိမ်သက်သွားခဲ့ရသည်။

လုံထူက အလျင်အမြန်ပင်

"မင်း ဘာများ သိထားလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်မိသည်။

အဖိုးအိုကြီးက ခပ်ဖွဖွလေး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

"ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက မြို့ထဲမှာရှိတဲ့ အဲဒီတုန်းက ရှန်းထျန်းသိုင်းပညာရှင်တွေ ပြောဖူးတာကို ကြားခဲ့ရတယ်... ဒီကမ္ဘာကြီးက မူလကတည်းက နတ်ဘုရားအချို့ကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ခဲ့ကြတာ... သူတို့က လေ၊ မီး၊ လျှပ်စီး၊ မိုးကြိုး စတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ဘယ်လို အကြောင်းကြောင့်လဲမသိ၊ အဲဒီနတ်ဘုရားတွေဟာ နှင်ထုတ်ခံရပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြရတယ်... တစ်ကမ္ဘာလုံးရဲ့ သမိုင်းကြောင်းတွေလည်း လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရတယ်"

"အဲဒီနောက်ပိုင်း သိုင်းနတ်ဘုရား ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်းကို သိုင်းပညာကျင့်စဉ်တွေ သင်ကြားပေးကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာအောင် လုပ်ပေးခဲ့လို့သာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြန်လည်စည်ကားလာခဲ့ပြီး၊ ဒီကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကန္တာရပြင်ကြီးထဲမှာ ခြေကုပ်ယူနိုင်ခဲ့ကြတာ"

စကားအားလုံးကို ပြောပြီးသွားသောအခါ ဤအဖိုးအိုကြီးသည် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချောင်းဆိုးလာခဲ့ရတော့သည်။

သံမဏိဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသကဲ့သို့ တောင့်တင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် အသက်သက်တမ်း ကုန်ဆုံးခါနီး အချိန်တွင် သွေးဓာတ်များ ဆုတ်ယုတ်လာခဲ့ရသဖြင့်၊ ချောင်းဆိုးခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုဒဏ်ကိုပင် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့ရချေပြီ။

ဘေးနားတွင် ရှိနေသည့် လီယန်ချူသည် ကြားလိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။ ဤအဖိုးအိုကြီးသည် ဤမျှအထိ များပြားလှသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို သိထားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့မိပေ။ သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဤကမ္ဘာကြီးတွင် ယခင်က နတ်ဘုရားများကို ကိုးကွယ်ခဲ့ကြကြောင်း သိလိုက်ရခြင်းပင်။

'နတ်ဘုရားတွေ နှင်ထုတ်ခံရတယ် ဟုတ်လား...'

လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကုတ်လိုက်မိသည်။ ဒါဆို နံရံဆေးရေးပန်းချီထဲက ကောင်းကင်အက်ကွဲကြောင်းထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့အရာတွေက တိုင်းတစ်ပါးက ကျူးကျော်သူတွေ မဟုတ်ဘဲ၊ ဤကမ္ဘာကြီးရဲ့ မူလနတ်ဘုရားတွေ ဖြစ်နေတာလား...

သူသည် နောက်ထပ် မေးခွန်းအချို့ကို ထပ်မံမေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း၊ အဖိုးအိုကြီးမှာ ဒဏ်ရာများ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲလာခဲ့သဖြင့် မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း မှေးမှိန်လာခဲ့ရချေပြီ။

"ငါ မသေခင်မှာ... မင်း ဒီကို ရောက်လာတာ တကယ့်ကို ကောင်းပါတယ်... ငါ့မှာ မြေးမလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်၊ အမြဲတမ်း စိတ်ပူနေရတာ... သူမရဲ့ မိဘတွေကလည်း စောစောစီးစီး ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြပြီဆိုတော့၊ မင်း ငါ့ကိုယ်စား သူမအတွက် အားကိုးရမယ့် လင်ယောက်ျားတစ်ယောက် ရှာပေးပါဦး..."

"ငါ... ငါ..."

ဤအဖိုးအိုကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးနေခဲ့ပြီး၊ အသက်ရှူရန်ပင် အလွန်အမင်း ခက်ခဲလာခဲ့ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ညိုမှောင်လာခဲ့ရချေပြီ။

လီယန်ချူက

"ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့... ဒဏ်ရာကို အရင်ကုသတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်... စကားတွေ အများကြီး မပြောပါနဲ့ဦး၊ အတွင်းအားတွေ ထိခိုက်ကုန်ပါလိမ့်မယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အဖိုးအိုကြီးက ခေါင်းကို ခါယမ်းပြလိုက်ရင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါက ဒဏ်ရာ မဟုတ်ဘူး... ဒါက ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ..."

အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ရသဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများအားလုံး ဝမ်းနည်းပူဆွေးလာခဲ့ကြရသည်။

လူအုပ်ကြီးထဲတွင် အရပ်အလွန်အမင်း မြင့်မားလှပြီး ၅ ပေ ၁၁ လက်မကျော် ခန့် ရှိသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် မျက်ဝန်းအစုံ ရဲရဲနီလျက်၊ ဝုန်းခနဲ ဤအဖိုးအိုကြီး၏ ကုတင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး

"အဖိုး"

"အဖိုး" ဟု အော်ဟစ်ငိုယိုတော့သည်။

အရပ်မြင့်မားလှသော ဤမိန်းကလေးမှာ ဤအဖိုးအိုကြီး၏ မြေးမလေးပင် ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး ဤအဖိုးအိုကြီး၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများအားလုံး ရှေ့သို့ တိုးဝှေ့လာကြတော့သည်။

လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ခပ်ဖွဖွလေး လှုပ်ရှားလိုက်ရုံမျှဖြင့် လူအုပ်ကြီးကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ကာ၊ ကျန်းထက်ရှန်း မှ ထွက်ရှိသော စပျစ်သီး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူ၍ ကြေမွအောင် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ထိုအဖိုးအိုကြီး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်သွင်းပေးလိုက်တော့သည်။

မှန်ပေသည်၊ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိနေသည့် အချိန်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်များကို ပြောပြရန် ကြိုးစားနေပါက မကြာမီမှာပင် အသက်ထွက်သွားတတ်ကြသည်။ လီယန်ချူသည် ယခင်က ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်မျိုးကို တစ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ဖူးခဲ့သဖြင့် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် အလွန်အမင်း အတွေ့အကြုံ ရှိနေချေပြီ။

သူသည် အလွန်အမင်း ပြတ်သားစွာပင် လက်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အဖိုးအိုကြီး၏ မေးစေ့ကို ညှစ်ကာ ဆီးသီးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။

ဘေးနားရှိ သိုင်းပညာရှင်များအားလုံး မျက်ဝန်းအစုံ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လာကြတော့သည်။ အထူးသဖြင့် အရပ်မြင့်မားလှသော ထိုမိန်းကလေးငယ်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့်

"မင်း ဘာလုပ်တာလဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

လီယန်ချူသည် မြို့စားမင်း လုံထူ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည့် ဧည့်သည်တော်ကြီး ဖြစ်နေစေဦးတော့၊ မိန်းကလေးငယ်အနေဖြင့် မိမိ၏ ဒေါသများကို ဘယ်လိုမှ ထိန်းချုပ်၍မရတော့ပေ။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

နောက်ထပ် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဤအဖိုးအိုကြီး၏ မျက်နှာသည် မျက်စိရှေ့မှောက်မှာပင် သိသာထင်ရှားစွာ နီမြန်းလာခဲ့ရတော့သည်။

ယခင်က ရှိနေခဲ့သည့် သေလုမြောပါး အငွေ့အသက်များအားလုံး တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးဓာတ်များမှာလည်း အလွန်အမင်း မြန်ဆန်စွာဖြင့် ပြန်လည်ပြည့်ဝလာခဲ့ရချေပြီ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားများမှာလည်း တစ်ဖန် ပြန်လည်၍ တင်းရင်းတောက်ပလာခဲ့ပြီး လှပသော အချိုးအစားများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြန်သည်။

အဖိုးအိုကြီး - "..............."

မိန်းကလေးငယ် - "..............."

ကူလော့မြို့မှ သိုင်းပညာရှင်များ - "..............."

ပတ်ဝန်းကျင်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာ ဤမျှအထိ အထွတ်အထိပ် ရောက်နေသည့် အချိန်တွင်၊ သေခါနီး ကာယကံရှင်ကြီးမှာမူ ဆန်းကြယ်စွာဖြင့် အသက်ပြန်ရှင်လာခဲ့ရချေပြီ။

အဖိုးအိုကြီးက အံ့ဩဝမ်းသာစွာဖြင့်

"ငါ... ငါ ပြန်ကောင်းသွားပြီလား" ဟု ဆိုလိုက်မိသည်။

အခန်းတွင်းရှိ လေးလံအုံ့မှိုင်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေများအားလုံး တစ်ခဏချင်း ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ရပြီး၊ အဖိုးအိုကြီး၏ အံ့ဩဝမ်းသာနေသည့် အသံကြီးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူသည် ကုတင်ပေါ်မှနေ၍ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခပ်ဖွဖွလေး လှုန်းဆင်းလိုက်ပြီး၊ ခြေလက်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြင်းထန်လှသော သွေးဓာတ်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သာမန်သိုင်းပညာရှင်များအားလုံး မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာပေးလိုက်ကြရတော့သည်။

"ဟားဟားဟားဟားဟား"

အဖိုးအိုကြီးသည် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အားရပါးရ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွန်အမင်း နားလည်လှသော သိုင်းပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤသည်မှာ သေခါနီး လုံးဝမဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဒဏ်ရာများအားလုံး တစ်ခဏချင်းအတွင်း ကုသခြင်း ခံလိုက်ရပြီး၊ ကလီစာများနှင့် ကြောငင်များအတွင်းရှိ ဒဏ်ရာဟောင်းများအားလုံးပါ အကုန်အစင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ အသက်သက်တမ်းမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသော်လည်း၊ အသီးထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသည့် အတိုင်းအဆမရှိသော သက်စောင့်အသက်ဓာတ်များမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားခဲ့ရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နှစ်ရှည်လများ ရှိနေခဲ့သော ဒဏ်ရာဟောင်းအားလုံးကိုပါ အကုန်အစင် ကုသပေးလိုက်ပြီး၊ ယခုကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် တိုက်ပွဲ၏ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာအားလုံးကိုပါ ချေမှုန်းဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

အဖိုးအိုကြီးသည် လေကို ပြင်းထန်စွာ ရှူထုတ်လိုက်ပြီး လီယန်ချူကို ရိုသေစွာဖြင့်

"ဒီတိုက်ရိုက် ကယ်တင်ပေးမှုအတွက်... ဒီတာအိုဆရာကြီးကို အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလျက်

"အသေးအဖွဲ ကိစ္စပါ... စောစောက ပြောခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားတွေရဲ့ ကိစ္စက တကယ်ပဲ ဘယ်လိုမျိုးလဲဗျာ" ဟု မေးလိုက်သည်။

အဖိုးအိုကြီးသည် ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားခဲ့ရပြီး တစ်ဖက်လူက ဤမေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။ သူသည် ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် လေးနက်တည်ကြည်စွာဖြင့်

"မရှိတော့ပါဘူး... ငါ သိတာ ဒီလောက်ပါပဲ" ဟု ပြန်ပြောပြသည်။

လီယန်ချူ - "..............."

အဖိုးအိုကြီးက အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည်ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ငါ တမင်သက်သက် မပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး... ငါကိုယ်တိုင်လည်း ငယ်ငယ်တုန်းက လူကြီးတွေ ပြောတာကို ကြားခဲ့ရတာပါ... အခုနက ဟောကိန်းအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရလို့သာ တကယ့်အမှန်တရားကို ပြောပြလိုက်တာ၊ အစကတော့ ငါကိုယ်တိုင်လည်း ဒါတွေကို ဒဏ္ဍာရီတွေလို့ပဲ ထင်နေခဲ့တာပါ"

'မင်းတို့ကမ္ဘာရဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေက တကယ့်လက်တွေ့နဲ့ ထပ်တူကျလွန်းလို့ ကြောက်စရာကြီးပါလား...'

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း

"ဒါဆိုလည်း ဟုတ်ပါပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေသည့် အရပ်အလွန်အမင်း မြင့်မားလှပြီး သာမန်အမျိုးသားများထက်ပင် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပိုမိုမြင့်မားသော မိန်းကလေးငယ်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့ပြီး လီယန်ချူကို

"တောင်းပန်ပါတယ်... စောစောက ကျွန်မ တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရလို့ပါ... ကျွန်မရဲ့ တောင်းပန်မှုကို လက်ခံပေးပါဦး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဤမိန်းကလေးငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားမှာ အလွန်အမင်း လှပပြေပြစ်လှပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပုံစံမျိုး မဟုတ်သော်လည်း၊ သူမကိုယ်တိုင်တွင်မူ ထူးခြားလှသော အရှိန်အဝါ အငွေ့အသက်မျိုး ရှိနေသည်။ အာနာဇာနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက အလှအပအပိုင်းတွင် အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးသော်လည်း၊ အရပ်အလွန်အမင်း မြင့်မားလှသဖြင့် လူကို ထူးခြားဆန်းပြားသော ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလျက်

"စောစောက အခြေအနေက အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ရတဲ့ အချိန်ဖြစ်နေလို့ သေသေချာချာ မရှင်းပြနိုင်ခဲ့တာပါ...ဒီလို အထင်လွဲမှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်တာကလည်း သဘာဝကျပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လူများနှင့် လက်ရုံးချင်း မပြိုင်ရသည့် အချိန်တွင်မူ လီယန်ချူသည် အမှန်တကယ်ပင် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော တာအိုဆရာငယ်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။ စကားပြောဆိုရာတွင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး အပြစ်ပြောစရာ မရှိလှဘဲ ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသော အရှိန်အဝါများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ဤအဖိုးအိုကြီးနှင့် အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုပြီးနောက်၊ လီယန်ချူသည် ယခင်က ဤကန္တာရဆန်းနယ်မြေထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စရပ်များအပေါ် သတင်းအချက်အလက်များကို ပိုမိုပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့သည်။ မှန်ပေသည်၊ ၎င်းတို့ထဲမှ အစိတ်အပိုင်း အများစုကိုမူ လီယန်ချူအနေဖြင့် ဒဏ္ဍာရီများသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သံသယဝင်မိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအဖိုးအိုကြီး၏ ဦးနှောက်ထဲရှိ ဒဏ္ဍာရီများမှာ တကယ့်ကို အလွန်အမင်း များပြားလွန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မူလကတည်းက ဝေဝါးနေခဲ့သော လီယန်ချူမှာ ယခုအခါ ပိုမို၍ပင် ခေါင်းရှုပ်သွားခဲ့ရချေပြီ။

အဖိုးအိုကြီးက ခေတ္တမျှ ပြောပြီးနောက် မိမိကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် မူးဝေနောက်ကျိသွားခဲ့ရပြီး

"ဒါဆို... အဲဒါက ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားတွေရဲ့ သွေးမျိုးဆက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် နတ်လောကရဲ့ ကျန်ရစ်သူတွေရဲ့ သွေးမျိုးဆက်လား..." ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

လီယန်ချူမှာ လုံးဝ ခေါင်းရှုပ်သွားခဲ့ရသဖြင့် အဖိုးအိုကြီးနှင့် ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်လက်၍ မပြောဆိုတော့ပေ။

မြို့စားမင်း လုံထူကဲ့သို့ ပုံမှန်အားဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ခွာလေ့မရှိသော ရှန်းထျန်းသိုင်းပညာရှင်ကြီး၏ လမ်းညွှန်မိတ်ဆက်ပေးမှုကြောင့်၊ လီယန်ချူသည် ဤမြို့ကြီးများထဲရှိ ရှန်းထျန်းသိုင်းပညာရှင်များနှင့် တဖြည်းဖြည်းချင်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာခဲ့ရသည်။

အထူးသဖြင့် ကန္တာရထဲမှ မိစ္ဆာကောင်များ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည့် မြို့ကြီး နှစ်မြို့မှ လူများမှာမူ လီယန်ချူအပေါ် ထားရှိသည့် သဘောထားမှာ တရိုတသေ ရှိလှချေပြီ။

...

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်၊ ကျယ်ပြောလှသော ကန္တာရပြင်ကြီးထဲတွင် ကောင်းကင်ယံ၌ တိမ်တိုက်တစ်တုံးမျှ ရှိမနေခဲ့ပေ။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ရဲရဲနီသော အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ထက်သို့ ဝုန်းခနဲ ပျံတက်သွားခဲ့ပြီး၊ ထိုရဲရဲနီသော အလင်းတန်း၏ အတွင်း၌ လင်းလက်တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဝန်းရံနေချေပြီ။

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် မြေပြင်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး စွမ်းအားလှိုင်း အမြောက်အမြားသည် အပြင်ဘက်သို့ အလွှာလိုက် တရစပ် ပျံ့လွင့်ထွက်ပေါ်သွားတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နေရာများအားလုံးမှာ ရှင်းလင်းထားခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ဖြစ်သည်။ မည်သည့်လူသားမျှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိခြင်း မရှိရုံမျှမက၊ ကန္တာရထဲမှ မိစ္ဆာကောင်များပင်လျှင် ဤနေရာတွင် လာရောက်လှုပ်ရှားဝံ့ခြင်း မရှိကြပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ပျံတက်သွားသော ရဲရဲနီသော အလင်းတန်းများသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပျယ်ပျက်သွားခဲ့ရပြီး၊ ပင်လယ်ကဲ့သို့ အတိုင်းအဆမရှိ ပြည့်လျှံနေသော သွေးဓာတ်အရှိန်အဝါများ၏ ကြားထဲတွင် မြင့်မားထည်ဝါလှသော ခန္ဓာကိုယ် ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ချေပြီ။ ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး သန့်စင်လှသော ရုပ်သွင်ပင်။

၎င်းမှာ မျက်နှာသွင်ပြင် လှပချောမောလှပြီး ထူးခြားလှသော ကိုယ်ဟန်သွင်ပြင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် လူငယ်တာအိုဆရာလေးပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်သည့် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများနှင့် ထက်မြက်လှသော သွေးဓာတ်များကို ခံစားလိုက်ရရင်း

"ဒါက သိုင်းပညာခန္ဓာကိုယ်ကို တတိယအဆင့် နှောင်းပိုင်းအထိ မြှင့်တင်လိုက်ရတဲ့ အာရုံခံစားမှုမျိုးလား..."

ဟု စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်အမင်း လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မူလကတည်းက ခြေတစ်ဖက်မှာ ဤတံခါးပေါက်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဖြစ်နေခဲ့ရုံမျှမက၊ ထူးခြားလှသော သိုင်းပညာကျင့်စဉ်များက ပေးစွမ်းသည့် အသိအမြင်များကိုပါ ပေါင်းစပ်လိုက်ရသဖြင့်၊ နောက်ဆုံးတွင် ဤကန္တာရဆန်းနယ်မြေထဲ၌ သိုင်းပညာကျင့်စဉ်အဆင့်ကို တတိယအဆင့် နှောင်းပိုင်းသို့ အောင်မြင်စွာ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု၊ သွေးဓာတ်အရှိန်အဝါ၊ အတွင်းအား၊ နှင့် သိုင်းပညာကျင့်စဉ်နယ်ပယ် အားလုံးတွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်အလား ကြီးမားလှသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ရချေပြီ။

တာအိုကျင့်စဉ် မှာ ခက်ခဲလှပြီး ကျင့်စဉ်လမ်းညွှန်ချက်များ ရှိနေသေးသော်လည်း၊ သိုင်းပညာ ၏ ခက်ခဲမှုမှာမူ ခြေလှမ်းတိုင်း ခြေလှမ်းတိုင်းသည် မသိနားမလည်နိုင်သော အရာများ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ အစောပိုင်းကာလများတွင် ကျင့်ကြံခဲ့သည့် မဟာဆရာသခင် အဆင့် သိုင်းပညာကျင့်စဉ်များမှာ လီယန်ချူကိုယ်တိုင် တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် အဆင့်မြှင့်တင် ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အဆင့်မြှင့်တင်ထားသည့် သိုင်းပညာကျမ်းစာများမှာ သာမန်သိုင်းပညာရပ်များ၏ အဆင့်အတန်းကို များစွာ ကျော်လွန်သွားခဲ့ရပြီး၊ အချို့သော အစွမ်းထက်လှသော နတ်ဘုရားပညာရပ်များနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်နေချေပြီ။

လီယန်ချူသည် ဤကန္တာရဆန်းနယ်မြေထဲတွင် ကျင့်စဉ်အရင်းအမြစ် အမြောက်အမြားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် မြို့စားမင်းများနှင့် သိုင်းပညာကျင့်စဉ်ကျမ်းစာများကို နှီးနှောဖလှယ်ခဲ့ကြရာမှ၊ သူသည် မြင့်မားလှသော အသိပညာရပ်များစွာကို လေ့လာမှတ်သားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝူချင်း၏ 'နွားနတ်ဆိုးလက်သီး' သည် သန်မာထွားကျိုင်းလှသော နတ်နွားသိုးကြီးတစ်ကောင်၏ ဗီဇပုံရိပ်ကို လေ့ကျင့်ထုတ်ဖော်နိုင်သော်လည်း၊ လီယန်ချူ နောက်ပိုင်းတွင် အပြန်အလှန် စိစစ်ခဲ့ကြသည်မှာ မြို့စားမင်း ခုနစ်ဦးစလုံး ကျင့်ကြံထားသည့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာကျင့်စဉ်များပင် ဖြစ်ကြသည်။

မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမို၍ သန်မာထွားကျိုင်းအောင် လေ့ကျင့်ရင်း၊ မပြတ်မတောက် အဆင့်မြှင့်တင်ကာ အဆင့်မြှင့်တင်နေခဲ့ခြင်းပင်။

ယခင်က သူသည် ရှေးဟောင်းအရိုင်းကမ္ဘာ၏ သိုင်းပညာဆန္ဒနှင့် ဆက်သွယ်ခဲ့ပြီး၊ ထူးခြားလှသော ရာထူးဂုဏ်ဒြပ် ဖိနှိပ်မှုများကို အားကိုး၍ လက်သီးသုံးချက်တည်းဖြင့် ဒုံလင်းအိုင်ထဲမှ ထိုမိစ္ဆာကောင်ကြီးကို ထုသတ်ပစ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် ယခုအခါတွင်မူ အကယ်၍ ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာကောင်မျိုးနှင့် ထပ်မံရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုပါက အများဆုံး လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သတ်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ချက် အပြည့်အဝ ရှိနေချေပြီ။

မှန်ပေသည်၊ ထိုထူးခြားလှသော ဖိနှိပ်မှုကြီးမှာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုသည်ကိုမူ လီယန်ချူကိုယ်တိုင် ယခုအချိန်အထိ သေသေချာချာ နားမလည်သေးပေ။

သူသည် တတိယအဆင့် နှောင်းပိုင်းသို့ လုံးဝအပြည့်အဝ ခြေလှမ်းလှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ဘေးနားရှိ ကျွေ့ဟွာကို လှည့်ကြည့်ကာ

"သွားကြစို့... ဒီကန္တာရဆန်းနယ်မြေကနေ ထွက်ခွာပြီး ဝေမြို့ကို ပြန်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကန္တာရဆန်းနယ်မြေသည် လူ့ပြည်နှင့် ယှဉ်၍မရသော်လည်း၊ အတွင်း၌ ရှိနေသည့် ရတနာကောင်းများမှာမူ တကယ့်ကို မနည်းလှပေ။ အထူးသဖြင့် သိုင်းပညာသွေးချီ များကို တိုးပွားစေနိုင်သည့် ရတနာပစ္စည်းများမှာ တကယ့်ကို အလွန်အမင်း များပြားလှသည်။

မှန်ပေသည်၊ မူလက ရတနာများ ဖုံးကွယ်ထားသည့် နေရာများတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကောင်များနှင့် ကန္တာရသတ္တဝါဆန်းများ စောင့်ကြပ်နေနိုင်သော်လည်း၊ လီယန်ချူ ဤနေရာတွင် ရှိနေသရွေ့ ဤသည်မှာ ပြဿနာတစ်ခု လုံးဝမဟုတ်ပေ။ သူသည် ဤကန္တာရဆန်းနယ်မြေထဲတွင် အလွန်အမင်း ကြီးမားလှသော ကျင့်စဉ်အရင်းအမြစ်များကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ သိုင်းပညာကျင့်စဉ်နှင့် တာအိုကျင့်စဉ် အစွမ်းသတ္တိနှစ်ခုစလုံးမှာ တူညီသောအဆင့်တွင် ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ နောက်ပိုင်းတွင် အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်နားလည် သွားရန်သာ လိုအပ်တော့ပြီး၊ ထိုသို့ဖြစ်သွားပါက ပိုမို၍ ကြောက်စရာကောင်းသော အစွမ်းသတ္တိများကို ထုတ်ဖော်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာ၏ ဒဏ္ဍာရီများနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူသည် ထပ်မံ၍ မည်သည့်သဲလွန်စမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့တော့ပေ။ ထိုစဉ်အခါက ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသမီးသည် အတွင်း၌ မည်သို့သော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည်ဆိုသည်ကိုမူ သူ အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားမိဆဲပင်။ ဤကမ္ဘာကြီး၏ သမိုင်းကြောင်းများ လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရခြင်း၊ နှင့် ဒဏ္ဍာရီများကို နှုတ်ဆင့်ကမ်း ပြောဆိုခဲ့ကြခြင်း၊ သိုင်းပညာရှင်များ၏ သက်တမ်းမှာ အလွန်အမင်း တိုတောင်းလှခြင်း စသည့်အချက်များအားလုံးသည် သဲလွန်စများကို ရှာဖွေစုံစမ်းရန်အတွက် အခက်အခဲများကို များစွာ တိုးပွားစေခဲ့သည်။

"ငရဲတောင် က လူတွေက အခုအချိန်အထိ ထွက်မလာသေးဘူးဆိုတော့... တစ်ခုခု ပြဿနာတက်နေလို့များလား..."

လီယန်ချူသည် စဉ်းစားရင်း မျက်ခုံးကို ပင့်တင်လိုက်မိတော့သည်။