အခန်း (၉၂၉-၉၃၀)

အခန်း (၉၂၉) ရုပ်ပြောင်းရုပ်လွှဲအတတ်၊ ယင်ကျိုးနတ်ဘုရားနယ်မြေနှင့် သူတောင်းစား

ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆင်ကာ ခါးတွင် အနီရောင်ခါးပတ် စည်းနှောင်ထားပြီး အေးစက်စက်နှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မည့် ရုပ်သွင်ရှိသော ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကြေးညိုအိုးကြီး လေးလုံးကို ထုတ်ယူကာ ခုခံလိုက်သည်။

ကြေးညိုအိုးကြီး များသည် သူ၏ပတ်လည်တွင် ပျံသန်းဝဲလည်နေပြီး ထူးခြားဆန်းပြားသော စစ်ဗျူဟာအစီအရင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကြသည်။ ခဏချင်းတွင်ပင် သူ၏ဘေးပတ်ပတ်လည်၌ တောင်တန်း၊ မြစ်ချောင်း၊ ပန်းမန်၊ ငှက်၊ ငါးနှင့် ပိုးမွှားများ၊ သစ်ပင်တောတောင် ရေမြေဇာတ်ကောင်ပုံရိပ်များ ဝေဝေဆာဆာ ထင်ဟပ်ပေါ်ပေါက်လာပြီး အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။

ထိုပုံရိပ်များ၏ အလယ်တွင် ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် တစ်ကိုယ်လုံး နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ထယ်ဝါခန့်ညားနေ၏။ သူ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများသည် ဒီရေကဲ့သို့ တာရိုးကျိုးမတတ် ပြင်းထန်လှည့်ပတ်နေပြီး သာမန်တတိယအဆင့် ကျင့်စဉ်နှောင်းပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်ပေ။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားပုံရိပ်အလွှာဖြင့် သွေးသားအရှိန်အဝါ သိပ်သည်းပြင်းထန်လှသော ထိုတာတိုဆရာ ကို ပိတ်ဆို့တားဆီးရန် ကြံရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေးတွင် ကျွမ်းကျင်လှသော သိုင်း နတ်ဘုရားတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက်မူ ဤနည်းလမ်းသည် အကောင်းဆုံးနှင့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်သည် ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူရောက်ရှိနေသော နေရာသည် ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာ၏ နောက်ကွယ်မှ တောင်တန်းရေမြေ နတ်ဘုရားပုံရိပ်အလွှာထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များအားလုံးကိုလည်း ပိတ်လှောင်ချုပ်ချယ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူသည် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို သာသာယာယာပင် တစ်ချက် စောင့်နင်းလိုက်၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မြေပြင်ကြီးသည် အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဆယ်ဂဏန်းမကသော အက်ကြောင်းကြီးများအဖြစ် ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။ တောင်တန်းရေမြေ နတ်ဘုရားပုံရိပ်အလွှာတွင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ မျက်နှာသည် ရုတ်ချည်း တည်တံ့လေးနက်သွားခဲ့သည်။

လက်ထဲမှ နတ်ဘုရားအတတ်ကို ပေါက်ကွဲစေပြီး ရွှေ၊ သစ်သား၊ ရေ၊ မီး၊ မြေ ဟူသော ဓာတ်ကြီးငါးပါး၏ အရှိန်အဝါများဖြင့် လီယန်ချူဆီသို့ တရကြမ်း ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်လာတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက်ပင် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးသွန်းလိုက်ရာ လေပြင်းမုန်တိုင်းနှင့် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှပြီး ဓာတ်ငါးပါးအရှိန်အဝါများ ပါဝင်သော ထိုကြောက်မက်ဖွယ် နတ်ဘုရားအတတ်များသည် အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် သွားတော့သည်။ သူ၏ ထိုလက်သီးချက်သည် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လက်သီးလေလှိုင်းသက်ရောက်မှုကပင် ထိုနတ်ဘုရားပုံရိပ်အလွှာကို တစစီ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။

ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ရင်ထဲ၌ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး သက်တံတစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားသည်။ လီယန်ချူသည် လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများဖြင့် စုစည်းထားသော ကောင်းကင်ယံအထိ မြင့်မားသည့် ဧရာမလက်ဝါးကြီးတစ်ပြင်သည် ကောင်းကင်မှ ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျလာတော့သည်။

ဤသိပ်သည်းလှသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ တစ်ခုတည်းကို ကြည့်ခြင်းဖြင့်ပင် ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသား ကြေးညိုအိုးကြီး လေးလုံးကို အသုံးပြု၍ ထုတ်ဖော်ထားသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများထက် သာလွန်ထက်မြတ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ဤကြေးညိုအိုးကြီးများအပေါ်တွင် အလွန်ပင် ယုံကြည်စိတ်ချမှု ရှိနေသည်။ သူသည် သူ၏ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို ထိုအိုးများထဲသို့ တိုးမြှင့်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ကြေးညိုအိုးကြီးများသည် ချက်ချင်းဆိုသလို တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး စိမ်းပြာရောင် ကျင့်စဉ်စွမ်းအား အကာအကွယ်တံတိုင်းကြီး ဖြစ်ပေါ်လာကာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ဧရာမလက်ဝါးကြီးကို ဆီးကြိုတားဆီးလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ရုတ်တရက်

ကြေးညိုအိုးကြိးများသည် သူနှင့် ဆက်သွယ်မှု ချက်ချင်း ပြတ်တောက်သွားပြီး ကြေးညိုအိုးကြီးလေးလုံးစလုံးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုင်တူ ပြုတ်ကျသွားကာ စိမ်းပြာရောင် ကျင့်စဉ်စွမ်းအား အကာအကွယ်တံတိုင်းကြီးသည်လည်း ခဏချင်းတွင်ပင် ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် မျက်နှာပျက်မတတ် ထိတ်လန့်သွားပြီး ထိုဧရာမလက်ဝါးကြီးသည် သူ့အပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ချေမှုန်းချလိုက်လေသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီးတစ်ကျင်း ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ခုနတင်က သူရှိနေခဲ့သော ကုန်းမြင့်တောင်ကုန်းလေးသည်လည်း မှုန်မှုန်မွှားမွှား ကြေမွသွားခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။

နက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီး၏ အတွင်း၌ ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် အရိုးအဆစ်များ အားလုံး ကျိုးကြေပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အစိမ်းရောင် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး အပြင်းအထန် ရှူသွင်းလိုက်ရာ အစိမ်းရောင် ဆေးလုံးသည် အလင်းစက်ကလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ခြေလက်အင်္ဂါ ၄ ပါးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့အပြားသို့ စီးဆင်းသွားတော့သည်။ ဤဆေးလုံးသည် သေခါနီးလူကို အသက်ပြန်သွင်းနိုင်ပြီး အရိုးကို အသားပြန်တက်စေနိုင်သော အစွမ်းထက် ဒဏ်ရာကုသရေး ဝိညာဉ်ဆေးလုံးပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေသည် ခဏချင်းအတွင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် လီယန်ချူသည် သူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖမ်းဆီးရန် လှမ်းလိုက်ပြန်သည်။

အမျိုးသားသည် ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရတော့သဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခဏချင်းအတွင်း ကြွက်သားအဖုဖုနှင့် သန်မာထွားကျိုင်းလှသော ကျားသစ်ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် အေးစက်စက် အရှိန်အဝါများဖြင့် လီယန်ချူဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ခုန်အုပ်တိုက်ခိုက်လေသည်။ ကြမ်းတမ်းလှသော ခွန်အားများကြောင့် မြေပြင်ကြီး တုန်ခါကာ တောင်တန်းကြီးများ လှုပ်ခတ်သွားရပြီး အရိုးအဆစ် သန်မာလှသော မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ကောင် ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

သူထုတ်ဖော်လိုက်သည်မှာ ရုပ်ပြောင်းရုပ်လွှဲအတတ် ဖြစ်ပြီး တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ခန္ဓာကိုယ်၏ အရှိန်အဝါနှင့် ခွန်အားကို အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဗုန်း

လီယန်ချူသည် လက်ကိုဆန့်ကာ ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီး သူ့ကို ရိုက်ထုတ်ကာ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

သန်မာလှသော ကျားလက်သည်းနှစ်ဖက်စလုံး ကျိုးကြေသွားပြီး ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးလည်း အတွင်းသို့ သိသိသာသာ ချိုင့်ဝင်သွားကာ ကျောပြင်မှလည်း သွေးသားအဆီခဲများ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် နောက်သို့ လွှင့်ထွက်သွားရင်း ရင်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။

"ဒီတာအိုဆရာလေးက ဘယ်လိုနောက်ခံမျိုး ရှိနေတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခွန်အားမျိုး ရှိနေရတာလဲ။"

သူသည် ယခင်က သိုင်းကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့တိုက်ခိုက်ဖူးသော်လည်း ခွန်အားသက်သက်ကို နှိုင်းယှဉ်ရလျှင် ထိုသူသည်ပင် ဤတာအိုဆရာငယ်ကို မီပုံမရပေ။ ခုနက သူထုတ်ဖော်လိုက်သော ရုပ်ပြောင်းရုပ်လွှဲအတတ်သည် နတ်ဘုရားအတတ်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အစစ်အမှန် တတိယအဆင့် ကျားမျိုးနွယ်စု မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ကောင်နှင့် လုံးဝ ခြားနားခြင်းမရှိပေ။ သို့သော်လည်း လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် လွှင့်ထွက်သွားရဆဲ ဖြစ်သည်။

"မင်း တကယ်ပဲ နဂါးကို နှိမ်နင်းပြီး ကျားကို ဖမ်းနိုင်မလားဆိုတာ ငါ မယုံဘူး။"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ အသံသည် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှပြီး အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကာ လက်သည်းငါးခုပါသော ရွှေနဂါးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

နဂါးဦးခေါင်း၊ နဂါးဦးချို၊ နဂါးအကြေးခွံများမှာ အသက်ဝင်လှပြီး တကယ်ပင် လေနှင့်မိုးကို ခေါ်ယူနိုင်သော နတ်နဂါးကြီးတစ်ကောင် ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

စူးရှလှသော နဂါးဟိန်းသံနှင့်အတူ လှိုင်းတွန့်များ ဝဲလည်ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများ ချက်ချင်းဆိုသလို စီးဆင်းလာတော့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ထက်မြက်လှသည့် လေလှိုင်းဓားမြှောင်များသည် ထက်လှသော ဓားများကဲ့သို့ လီယန်ချူဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းတိုက်ခိုက်လာကြသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ်ပင့်လိုက်၏။

ဤသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ရုပ်ပြောင်းရုပ်လွှဲအတတ်ကို အတော်အတန် တတ်မြောက်ထားပြီး အဆင့်အတန်းလည်း မနိမ့်လှပေ။

ကျန့်ကျောင်း ဓား သည် လေထုထဲတွင် စက်ဝိုင်းပုံစံ တစ်ချက်ဆွဲလိုက်ရာ တောက်ပလင်းလက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်စင်းသည် လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွင်းထွက်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ထိုလေလှိုင်းဓားမြှောင်များကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။ ဓားအရှိန်အဝါ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် ထိုဧရာမနဂါးကြီးသည် ချက်ချင်းဆိုသလို နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားပြီး သွေးချင်းချင်းနီသွားတော့သည်။

ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် မျက်နှာပျက်မတတ် ထိတ်လန့်သွားပြီး ရုပ်ပြောင်းရုပ်လွှဲ နတ်ဘုရားအတတ်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး အရှိန်အဝါသည် ခုနကထက် များစွာ ဆုတ်ယုတ်ကျဆင်းသွားသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်မူ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမနေပေ။ သူ၏ ရုပ်ပြောင်းရုပ်လွှဲ နတ်ဘုရားအတတ်သည် ရုပ်ပြောင်းနေစဉ်အတွင်း ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာများကို အလိုအလျောက် ကျော်လွှားကင်းလွတ်စေနိုင်ပုံ ရသည်။

"ဒီကောင်လေးကို အတင်းအဓမ္မ ရင်ဆိုင်လို့မရဘူး။"

ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားသည် ဤသို့တွေးတောမိပြီးနောက် တိုက်ခိုက်မည့် အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ သက်တံအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် သူ၏ကျောပြင်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဗုန်း

ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီးနှင့်အတူ သူ၏ ကျောရိုးဆစ်ကြီးသည် ချက်ချင်း ကျိုးကြေသွားပြီး ပြင်းထန်လှသော လက်ဝါးလေလှိုင်းအရှိန်အဝါက သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို အစအနမကျန် ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။

ရှူး

သူ၏ ဝိညာဉ်အမြုတေ သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ပျံသန်းထွက်ပြေးသွားသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ဗလပွဖြစ်နေပြီး အလွန်ပင် ဟောင်းနွမ်းအိုမင်းလှသည်။ သာမန်ကျင့်ကြံသူများ၏ ဝိညာဉ်သည် ပြည့်စုံပြီး စုံလင်လှသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်ပေါ်တွင်မူ လူကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေမည့် ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ရှစ်ခွင်မှန် ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မှန်၏ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းကို ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ ဝိညာဉ် ပျံသန်းနှုန်းသည် အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသဖြင့် မှန်၏ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းကို ရှောင်တိမ်းသွားနိုင်ခဲ့သည်။ ဤဆန်းကြယ်လှသော မဟာရှမင်းဆက်၏ စွမ်းအင်ကျင့်ကြံသူ များသည် ကျင့်စဉ်စွမ်းအား အလွန်မြင့်မားကြပြီး တတ်မြောက်ထားသော နတ်ဘုရားအတတ်များနှင့် မန္တန်များလည်း များပြားလှသဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် တံခါးဝသို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက ဤလူကို မိုးကြိုးကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါဖြင့် ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးသတ်ဖြတ်ရန် ကြံရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မျှော်လင့်မထားသည်မှာ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုသာ ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အလင်းတန်းနှစ်စင်းသည် မိုင်ပေါင်းရာချီသော ခရီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကောင်းကင်ယံတွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လိုက်လံဖမ်းဆီးနေကြပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားအတတ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ဖော်တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ သို့သော်လည်း ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ ဝိညာဉ်သည် အားလုံးကို ရှောင်တိမ်းသွားနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်း ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ကျန့်ကျောင်း ဓားသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တောင်လှန်မြေပြိုမတတ် အရှိန်အဝါဖြင့် ထိုမဟာရှမင်းဆက် စွမ်းအင်ကျင့်ကြံသူ၏ ဝိညာဉ်ဆီသို့ သတ်ဖြတ်ရန် ဦးတည်သွားတော့သည်။ ဓားအလင်းတန်းများ ဘေးဘယ်ညာ ယှက်သန်းနေမှုကြောင့် ဝိညာဉ် ပျံသန်းနိုင်သည့် အတိုင်းအတာကို ကန့်သတ်ပစ်လိုက်သည်။

ထိသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ ဝိညာဉ်အမြုတေသည် လွင့်မျောနေပြီး မိရိုးဖလာ လှည့်စားမှုကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ ဤလောကတွင် ရှိနေသကဲ့သို့လည်း ရှိနေပြီး အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။ ဓား၏ ထက်မြက်မှုသည် အနှိုင်းမဲ့လှပြီး မှန်၏ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းသည်လည်း ဝိညာဉ်အမြုတေကို အထူးတလည် ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ဤနတ်ဘုရားလက်နက် နှစ်ခု၏ အောက်တွင် ထိုအမျိုးသား၏ ဝိညာဉ် ပျံသန်းမှုသည် နောက်ဆုံး၌ ပိတ်ဆို့တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ နတ်ဘုရားပန်းချီကား ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ရင်ထဲ၌ ဝုန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မိမိကိုယ်မိမိ ရေမှင်ရုပ်ပုံစံ စက္ကူရုပ်လေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်သည်လည်း လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသွားပြီး ထူးခြားဆန်းပြားသော ရေမှင်ရုပ် ကမ္ဘာတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေကာ အရာအားလုံးသည် ပြားချပ်နေတော့သည်။

"သူ့မှာ နတ်ဘုရားရတနာတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေတာလဲ။"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ဝိညာဉ်အမြုတေ ပျံသန်းမှုကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်သော်လည်း သူဘယ်လိုပဲ ကျင့်စဉ်ကို လှည့်ပတ်ပါစေ ဤနတ်ဘုရားပန်းချီကားထဲ၌သာ ရှိနေခဲ့သည်။ နတ်ဘုရားပန်းချီကားသည် မိမိဘာသာ ကမ္ဘာတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေပြီး လီယန်ချူ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်း တစ်ချက်ဖြင့်ပင် ကမ္ဘာမြေပြင်တစ်ခုလုံးတွင် အတိုင်းအဆမရှိသော ပိတ်လှောင်ချုပ်ချယ်မှု စွမ်းအားများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ ဝိညာဉ်အမြုတေ ပျံသန်းမှုသည် ဤနေရာတွင် အသုံးမဝင်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ပန်းချီကားထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်လှုပ်ရှားကာ နတ်ဘုရားပန်းချီကားထဲသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်ရောက်လာပြီး လက်ထဲတွင် နဂါးဖြတ်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ပါကွားမှန်သည်လည်း သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် လွင့်မျောနေသည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် မျက်နှာပျက်မတတ် ထိတ်လန့်သွားပြီး

"မိတ်ဆွေ တာအိုဆရာ… ခဏလောက် လက်ဆိုင်းပါဦး။ ကျုပ်မှာ ကောင်းကင်မိစ္ဆာ ခန္ဓာကိုယ်လုယူခြင်း အတတ် ရှိပါတယ်။ ကျုပ်ရဲ့ သက်တမ်းကုန်ခါနီးအချိန်ကျရင် ဒီအတတ်ကို သုံးပြီး ခန္ဓာကိုယ်အသစ်နဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်ပါတယ်။ ကျုပ် ဒီအတတ်ကို လွှဲပြောင်းပေးဖို့ အဆင်သင့်ရှိပါတယ်၊ မိတ်ဆွေ တာအိုဆရာအနေနဲ့ လက်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်။"

ယခုအချိန်သည် သေရေးရှင်ရေး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ဤဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆင်ပြီး အနီရောင်ခါးပတ် စည်းနှောင်ထားသော မဟာရှမင်းဆက် စွမ်းအင်ကျင့်ကြံသူသည်လည်း အခြားအရာများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမနေနိုင်တော့ပေ။

လီယန်ချူသည် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဓားတစ်ချက် အားပြင်းစွာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။

ဖျတ်

ထိုအမျိုးသားသည် နတ်ဘုရားအတတ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သော်လည်း လက်မောင်းတစ်ဖက်မှာမူ ရင်းကနေ ပြတ်ကျသွားခဲ့ရသည်။

"အားးးးးး"

ဝိညာဉ်အမြုတေသည် သွေးထွက်ခြင်း မရှိသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ပြင်းထန်လှသည့် နာကျင်မှုကြောင့် သူသည် မအောင့်နိုင်ဘဲ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

"အခု မင်း နာကျင်တာကို ခံစားရလိမ့်မယ်၊ ခဏနေရင်တော့ နာကျင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

လီယန်ချူသည် နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက် ထပ်မံခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်သည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် နတ်ဘုရားပန်းချီကားထဲတွင် ဘယ်ဘက်သို့ ရှောင်တိမ်းရန် ကြံရွယ်ထားသော်လည်း လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားပန်းချီကား၏ စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်ကာ ပိတ်လှောင်ချုပ်ချယ်ထားသဖြင့် ညာဘက်သို့သာ ယိမ်းသွားပြီး လီယန်ချူ၏ ဓားသွားနှင့် တိုက်ရိုက် တိုးမိတော့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ခါးလယ်ကနေ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားခဲ့ရသည်။

ဝိညာဉ်အမြုတေသည် ပြန်လည်ပေါင်းစပ်၍ မရနိုင်သော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်သည် အလွန်ပင် သန်မာလှသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော သေလုမြောပါး ဒဏ်ရာကို ရရှိထားသော်လည်း သေဆုံးခြင်း မရှိသေးပေ။

"မင်း ငါ့ကို သတ်လို့မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် ယင်ကျိုး ကလူတွေ မင်းကို လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီနေရာမှာ နေရာအနှံ့ နတ်ဘုရားတွေ ရှိနေတာ၊ မင်းရဲ့ အစွမ်းနဲ့တင် လုံးဝ ရင်ဆိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မိတ်ဆွေ တာအိုဆရာ… ကိုယ့်လမ်းကိုယ် မပိတ်ပါနဲ့။"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် အသံကို ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးကို ပင့်ကာ

"ယင်ကျိုး"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် အသံကို နှိမ့်ကာ

"မှန်တယ်၊ ယင်ကျိုးနတ်ဘုရားတောင်ထက်မှာ နတ်ဘုရားနယ်မြေတစ်ခု ရှိတယ်၊ နတ်ဘုရားတွေ အဲဒီမှာ နေထိုင်ကြတာ။ ငါက ယင်ကျိုးကနေ လာတာ။ မင်း ငါ့ကို သတ်ရင် ယင်ကျိုးကလူတွေ ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းလည်း သေဘေးကနေ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

လီယန်ချူသည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"သေခါနီးနေပြီကို အခုထိ လိမ်ညာနေတုန်းပဲ။"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် အလျင်အမြန်ပင်

"ယင်ကျိုးက ပင်လယ်ရပ်ခြားမှာ အထီးကျန် တည်ရှိနေတာ၊ ငါက မူလက ယင်ကျိုးက ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပဲ။ လီရှန်းတာအိုကျောင်း ကို ရတနာတွေ သွားရောက်လုယူခဲ့တာ။ မင်း ငါ့ကို သတ်ရင် ယင်ကျိုးကလူတွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်၊ မင်းရဲ့ တတိယအဆင့် ကျင့်စဉ်နဲ့တင် လုံးဝ ခုခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူသည် ယခုအချိန်တွင် သေရေးရှင်ရေး အကျပ်အတည်းကို ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ လိမ်ညာနေပုံ မရပေ။

လီယန်ချူသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်ကလည်း မနိမ့်လှပါဘူး၊ မော်ရှန်း မှာ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူထားပြီးတော့ ဘာဖြစ်လို့ ယင်ကျိုးကို ပြန်ပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါး မလုပ်တာလဲ။"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှင်းပြသည်။

"ယင်ကျိုးက နတ်ဘုရားနယ်မြေ ဖြစ်လို့ နတ်ဘုရားတွေပဲ သွားလို့ရတာ။ ငါက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရထားပြီး ပြန်မကောင်းသေးလို့ ယင်ကျိုးကို ပြန်လို့မရဘူး။ ဒါကြောင့် မော်ရှန်းမှာ ပုန်းအောင်းနေတာ။"

လီယန်ချူ၏ ဓားသွားသည် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကို အဝေးကနေ ချိန်ရွယ်ထားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက မင်းကိုယ်မင်း အရင်က နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ ပြောတာလား။"

သက်လတ်ပိုက်းအရွယ် အမျိုးသား၏ မျက်နှာသည် ရေကဲ့သို့ အေးစက်တည်ငြိမ်နေပြီး

"ငါက ဂိုဏ်းထဲက လူကြီးမိဘတွေနဲ့အတူ ယင်ကျိုးကို လိုက်သွားခဲ့တာ၊ ကျင့်စဉ်က မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့် ကို မရောက်သေးဘူး။ ယခုတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ခွန်အားနဲ့တင် ယင်ကျိုးကို ပြန်ဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာ။"

သူသည် အလွန်ပင် တည်တည်ကြည်ကြည် ပြောဆိုနေသဖြင့် လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်မိသည်။

"ဒီလိုဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ ယင်ကျိုးကလူတွေ မင်းကို လာမရှာကြတာလဲ။"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ရှင်းပြသည်

"ယင်ကျိုးနတ်ဘုရားတွေက လောကီကိစ္ဆာတွေကို ဂရုမစိုက်ကြဘူး။"

လီယန်ချူ၏ တင်းမာလှသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူက ဆက်လက်ပြောကြားသည် ။

"ယင်ကျိုးနတ်ဘုရားကျွန်းရဲ့ တပည့်တွေ အပြင်လောကမှာ သေဆုံးသွားရင်တော့ လူလွှတ်ပြီး ချက်ချင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးလိမ့်မယ်။"

သူသည် ယခုအချိန်တွင် ဝိညာဉ်အမြုတေ အခြေအနေ၌ ရှိနေသော်လည်း ဟောင်းနွမ်းလှသော တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤတံဆိပ်ပြားကို ကြေးညိုဖြင့် သွန်းလုပ်ထားပြီး အပေါ်တွင် ဆန်းကြယ်ကာ မြင့်မြတ်လှသော မန္တန်အက္ခရာများ ရှိနေသည်။

"ဒါက ယင်ကျိုးရဲ့ သက်သေခံတံဆိပ်ပြားပဲ၊ အဲဒီထဲမှာ ငါ့ရဲ့ မူလဝိညာဉ်စွမ်းအင် ရှိနေတယ်။ မိတ်ဆွေ တာအိုဆရာအနေနဲ့ ကိုယ့်သဘောအတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်မယ်ဆိုရင် အဲဒီအချိန်ကျရင် သေဘေးနဲ့ ကြုံတွေ့ရပြီး ကိုယ့်ရဲ့ အနာဂတ်လမ်းခရီးကို မထိခိုက်စေချင်ဘူး။"

လီယန်ချူသည် ယခင်က ယင်ကျိုးနတ်ဘုရားကျွန်းအကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သဖြင့် သူ၏ စကားတစ်ခွန်းနှင့် လက်ထဲမှ ကြေးညိုတံဆိပ်ပြားတစ်ခုတည်းဖြင့် သူ့ကို လွှတ်ပေးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် လူပေါင်းများစွာကို ကြုံတွေ့ဖူးသဖြင့် ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲ၌ ဝုန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အလျင်အမြန်ပင်

"ငါပြောတာတွေ အားလုံးက အမှန်တွေချည်းပဲ၊ မိတ်ဆွေ တာအိုဆရာအနေနဲ့ ဒီနေ့ လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးဆပ်မှုကို ရရှိစေရမယ်။"

လီယန်ချူသည် ခေါင်းကို သာသာယာယာ ညိတ်လိုက်ပြီး

"မင်း ဒီလိုပြောမှတော့… ကောင်းပြီ။"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။ လက်ထဲမှ ဤကြေးညိုတံဆိပ်ပြားထဲတွင် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ဝဲလည်နေပြီး သာမန်ကျင့်ကြံသူများ မမြင်နိုင်သော်လည်း ဤတာအိုဆရာငယ်ကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိနေသူသည် ဤကြေးညိုတံဆိပ်ပြား၏ ထူးခြားမှုကို သဘာဝအတိုင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးအရိပ်အယောင်သည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ လီယန်ချူသည် ခြေထောက်ကို အနည်းငယ် ကွေးညွတ်လိုက်ပြီး လေဟာနယ်ကို နင်းလျှောက်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် လက်ကိုဆန့်၍ ဖမ်းဆီးရန် လှမ်းလိုက်သည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် နတ်ဘုရားအတတ်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ဖော်ကာ ရှောင်တိမ်းရန် ကြံစည်သော်လည်း ဤနေရာသည် ပန်းချီကားထဲက ကမ္ဘာဖြစ်ပြီး မူလကတည်းက လီယန်ချူ၏ နယ်မြေ ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုရုပ်သွင်အေးစက်လှသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် စွမ်းအင်ကျင့်ကြံသူ၏ ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းညှစ်လိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားလောကမှာ ဘာပြဿနာတွေ တက်နေမှန်းတောင် မသိရသေးဘဲနဲ့ အခုထိ နတ်ဘုရားနယ်မြေအကြောင်းပြပြီး လူကို ခြောက်လှန့်နေတုန်းပဲ။"

လီယန်ချူ၏ အသံသည် မိုးကြိုးကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှပြီး ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ညှစ်ခြေပစ်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်လှသော လက်ဝါးလေလှိုင်းအရှိန်အဝါသည် လက်မချင်းစီ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ထိုအမျိုးသား၏ ဝိညာဉ်အမြုတေကို အမှုန်အမွှားအဖြစ် ပေါက်ကွဲစေခဲ့သည်။

အမျိုးသားသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်နေမိပြီး ဤတာအိုဆရာငယ်သည် ဤမျှလောက်အခြေအနေထိ စကားပြောရခက်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

"သူက ဘယ်သူ့ရဲ့ တပည့်လဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်ရတာလဲ။"

သူ၏ သေခါနီး နောက်ဆုံးအတွေး ကွယ်ပျောက်သွားသည်နှင့်အမျှ ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားသည် လုံးဝ ကွယ်လွန်ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

ကုသိုလ်မှတ် - တစ်သိန်း

လီယန်ချူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ကြေးညိုတံဆိပ်ပြားနှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ရတနာပုလဲလုံးတစ်လုံးကို ဖမ်းယူကာ ပန်းချီကားထဲက ကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသော မဟာတာအို၏ အာရုံခံစားမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား အမှန်တကယ်ပင် ကွယ်လွန်ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ မရောက်သေးသရွေ့ ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်းသာ ရရှိသည်။

လီယန်ချူသည် ဤအရာကို ယခင်ကတည်းက ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တတိယအဆင့် ကျင့်စဉ်နှောင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ကုသိုလ်မှတ်ဖြင့်သာ ပိုင်းခြား၍ မရနိုင်တော့ပေ။

သူသည် ဤကြေးညိုတံဆိပ်ပြားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ပုံစံရှိသည့် ကြေးညိုတံဆိပ်ပြားကို သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်က ဟော့ ထုံတောင် အတွင်း၌ သတ်ဖြတ်ခဲ့သော လူငယ်၏ လက်ထဲမှ ကြေးညိုတံဆိပ်ပြားနှင့် မတူညီပေ။ ဤတံဆိပ်ပြားထဲတွင်မူ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ကိန်းဝပ်နေပြီး အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှကာ ကြေးညိုပြား၏ ကျောဘက်တွင် နတ်ဘုရားတောင်တစ်တောင် ရှိနေသည်။

အပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းစာလုံးကြီး နှစ်လုံး ရေးသားထားသည်။

ယင်ကျိုး

"မင်းက တကယ်ပဲ ယင်ကျိုးနတ်ဘုရားနယ်မြေက လူဖြစ်နေရင်တောင်မှ ဒီနေ့ မင်းကို လွှတ်ပေးလို့မရဘူး။"

လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

နတ်ဘုရားလောကမှာ ဘာပြဿနာတွေ တက်နေမှန်းတောင် မသိရသေးဘဲ၊ ဤယင်ကျိုးနတ်ဘုရားနယ်မြေသည်လည်း လွန်ခဲ့သောအချိန်ကတည်းက နယ်ပယ်ပြင်ပ ကောင်းကင်မိစ္ဆာများ၏ ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ပြီး ဤသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ နောက်ခံအင်အားက တကယ်ပဲ ဤမျှလောက်အထိ တောင့်တင်းခိုင်မာနေမည်ဆိုလျှင် ယင်ကျိုးသို့ ပြန်ရန် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေခဲ့ပြီးဖြစ်လိမ့်မည်၊ မော်ရှန်းတွင် နေထိုင်ကာ ဒုစရိုက်မှုများကို လုပ်ဆောင်နေမည် မဟုတ်ပေ။

လီယန်ချူသည် လမ်းကြောင်းကို ခွဲခြားလိုက်ပြီး မှော်လွန်းပျံ ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ လွန်းပျံပေါ်တွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ လင်းလက်နေပြီး လှေငယ်တစ်စင်း ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် လှေပေါ်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဓားပျံအတတ်သည် မြန်ဆန်လှသော်လည်း ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို အလွန်ပင် ကုန်ခမ်းစေသဖြင့် လွန်းပျံကဲ့သို့သော အထူးပြု ပျံသန်းရေး နတ်ဘုရားလက်နက်ကဲ့သို့ စွမ်းအားကုန်ခမ်းမှု မနည်းပါးပေ။ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ လီယန်ချူသည်ပင် စွမ်းအားကို အနည်းငယ် ချွေတာသုံးစွဲရတော့သည်။

သူသည် မူလက ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် စွမ်းအင်ကျင့်ကြံသူနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော နေရာသို့ အရင်ဆုံး ပြန်လာခဲ့သည်။

ယခင်က သူသည် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်ကာ ကောင်းကင်ယံအထိ မြင့်မားသည့် ဧရာမလက်ဝါးကြီးဖြင့် ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ခဲ့ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ကျောက်စိမ်း ပေတံ ကို အသုံးပြု၍ ထိုအမျိုးသား၏ ကြေးညိုအိုးကြီးများကို ရိုက်ချခဲ့သည်။

"ဒီကြေးညိုအိုး လေးလုံးကို ပေါင်းထည့်လိုက်ရင် ရှစ်လုံးအထိ စုဆောင်းမိပြီပဲ။ ဒီနတ်ဘုရားရတနာ အစုံလိုက်က သွန်းလုပ်ခြင်းအတိုင်းဆိုရင် နောက်ထပ် တစ်လုံးပဲ လိုတော့တယ်၊ ဒါဆိုရင် ပြည့်စုံတဲ့ နတ်ဘုရားရတနာတစ်စုံ ဖြစ်လာတော့မှာ။"

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

ကြေးညိုအိုးလေးလုံးသည် ယခုအချိန်တွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျနေပြီး ဆန်းကြယ်လှသော တာအိုအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေကာ အလွန်ပင် ရှေးကျလှသည်။ လီယန်ချူသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ကြေးညိုအိုးများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် လွန်းပျံ ကို မောင်းနှင်ကာ မော်ရှန်းသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

မော်ရှန်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရွှီထျန်းနန်သည် အလျင်အမြန်ပင် ဆီးကြိုလာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး တည်တံ့လေးနက်နေသည်။

လီယန်ချူသည် ပြုံးလိုက်ပြီး

"သတ်လိုက်ပြီ၊ ရုပ်ခန္ဓာရော ဝိညာဉ်ပါ အစအနမကျန် ပျက်စီးသွားပြီ။"

ထို့နောက် သူသည် လက်ထဲမှ ကြေးညိုတံဆိပ်ပြားနှင့် ထိုရတနာပုလဲလုံးကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

"ဒီပစ္စည်းနှစ်ခုက သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အမြုတေထဲကနေ ရရှိခဲ့တာပဲ။"

ရွှီထျန်းနန်၏ ရင်ထဲမှ ကျောက်တုံးကြီးသည် နောက်ဆုံး၌ မြေသို့ ကျသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် လီယန်ချူနှင့် သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်ရာ လီယန်ချူက သတ်လိုက်ပြီဟု ပြောလျှင် အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သည်။

ရွှီထျန်းနန်သည် လီယန်ချူကို လက်အုပ်ချီကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေ တာအိုဆရာက လောကီလူသားတွေရဲ့ တရားမျှတမှုကို ကာကွယ်ပေးလို့ တော်သေးတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ဒီလောကကြီးက ဘယ်လိုပုံစံ ပြောင်းလဲသွားမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။"

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကြီးကို ပေးနေတာ၊ မဟုတ်မှလွဲရော ကျုပ်ရဲ့ သိုင်းနတ်ဘုရား လက်ရေးစာမူကို အလွဲသုံးစားလုပ်ချင်လို့လား။"

ရွှီထျန်းနန်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဟားဟားပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်။

" သိုင်းနတ်ဘုရားလက်ရေးစာမူကတော့ သဘာဝအတိုင်း မပါမဖြစ်ပါပဲ။ ဝမ်အာက မင်းကိုမပေးရင် ကျုပ် သူ့ကို ထိုးနှက်ပစ်မယ်။"

လီယန်ချူသည် မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှိတ်လိုက်ပြီး

"ခုနတင်က မင်း သူ့ကို ဝမ်အရာရှိကြီးလို့ ခေါ်နေတာမဟုတ်ဘူးလား။"

ရွှီထျန်းနန်က ရယ်မောကာ ပြောသည်

"အလုပ်ရှိရင် ဝမ်အရာရှိကြီး၊ အလုပ်မရှိရင် ဝမ်အာပေါ့၊ ဒါက အလွန်ပဲ ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလား။"

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲကနေ လက်မထောင်ပြလိုက်မိသည်။

…

မော်ရှန်းသည် ဤကဲ့သို့သော ကြီးမားသည့် ပြောင်းလဲမှုကြီးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် တောင်ပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများနှင့် ရတနာပစ္စည်းများကို စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲရန်အတွက်လည်း ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ စိတ်ဓာတ်မကောင်းသော ကျင့်ကြံသူအချို့၏ လောဘဇောကို ဆွဲဆောင်မိနိုင်သည်။

ရွှီထျန်းနန်သည် တရားရုံးတော်၏ ဒုတိယအရာရှိကြီး ဖြစ်ပြီး အမည်ခံအားဖြင့် ဒုတိယနေရာတွင် ရှိသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ လုပ်ငန်းဆောင်ရွက်ရေးအဖွဲ့၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်ကာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းသတ်ဖြတ်သည့် ကိစ္ဆာရပ်များကို အထူးတလည် တာဝန်ယူထားသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တရားရုံးတော်မှ လူများကို မော်ရှန်းအား လွှဲပြောင်းရယူစေပြီး ဤမော်ရှန်းတပည့်များကို နေရာချထားပေးရန် အထူးတာဝန်ပေးအပ်လိုက်သည်။ ဤအရာများသည် အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှသော ကိစ္ဆာရပ်များ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် အရင်ဆုံး နှုတ်ဆက်စကားဆိုကာ ဝေမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ချင်းယွန်းကျောင်း သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူသည် ထိုကြေးညိုတံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤကြေးညိုတံဆိပ်ပြား၏ ကျောဘက်တွင် နတ်ဘုရားတောင်တစ်တောင် ရှိနေပြီး သေချာကြည့်လိုက်လျှင် ထိုနတ်ဘုရားတောင်သည် လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း နောက်ထပ်တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်လျှင်မူ ထိုနတ်ဘုရားတောင်သည် ရုပ်ပုံတစ်ပုံမျှသာ ဖြစ်ပြန်သဖြင့် အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။

လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံစွမ်းအား ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သော်လည်း အထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော နေရာလွတ်တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမနေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

ထို့နောက်တွင် သူသည် ထိုရတနာပုလဲလုံးကို စတင်စစ်ဆေးကြည့်ရှုသည်။ ဤပုလဲလုံးသည် တစ်ကိုယ်လုံး စိမ်းမြကြည်လင်နေသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ သိုလှောင်အိတ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သိုလှောင်အိတ်များ၏ ပုံစံသည် အမျိုးမျိုး ရှိကြသည်

လက်ကောက်၊ လက်စွပ်၊ အိတ်၊ လက်ကောက်ဝတ်၊ ဆွဲကြိုး၊ ခါးပတ် စသည်ဖြင့် အမျိုးမျိုးရှိကြပြီး ပုလဲလုံးအဖြစ် သွန်းလုပ်ထားသူများလည်း အများအပြား ရှိကြသည်။

လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံစွမ်းအားကို အထဲသို့ ပို့လွှတ်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းသည် မသိမသာ တွန့်သွားခဲ့ရသည်။

"သူတောင်းစားလား"

မဟာရှမင်းဆက် စွမ်းအင်ကျင့်ကြံသူ အများအပြားကို သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ ဆင်းရဲမွဲတေနေသူကို မြင်ဖူးခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ ဤသိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ကျင့်စဉ်ကျမ်းစာများ မရှိရုံတင်မကဘဲ အားကောင်းလှသော နတ်ဘုရားလက်နက်များလည်း ရှိမနေပေ။ လုံးဝ ဗလာကျင်းနေပုံရပြီး ဆေးပုလင်း နှစ်ပုလင်းသာ ရှိတော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ဆေးပုလင်းများကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သေချာစွာ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးလိုက်ရာ ဤဆေးလုံးများသည် ယခင်က ထိုသူသောက်သုံးခဲ့သော အဆင့်မြင့် ဒဏ်ရာကုသရေး ဆေးလုံးများ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ အရိုးကျိုးခြင်း၊ ကြောငင်ခြင်း၊ အကြောအားလုံး ပြတ်တောက်ခြင်း ကဲ့သော ဒဏ်ရာမျိုးကိုပင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေနိုင်သဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ရှားပါးလှသော ဆေးလုံးများ ဖြစ်ကြသည်။

"အနည်းဆုံးတော့ ဆေးပုလင်း နှစ်ပုလင်း ရလိုက်တာပဲ၊ လုံးဝ မရှုံးပါဘူး။"

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤသိုလှောင်အိတ်ထဲမှ စုဆောင်းမှုများသည် မိမိ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဗလာကျင်းနေမှုကြောင့် သူ့ကို အတော်လေး အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

"ဒီလူက မော်ရှန်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့တာ၊ အရင်က စုဆောင်းမှုတွေ မရှိခဲ့ရင်တောင်မှ ဒီလောက်နှစ်တွေအတွင်းမှာ ဆေးပုလင်း နှစ်ပုလင်းတည်းပဲ ရှိဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

"တခြားနေရာမှာ ဝှက်ထားတာများလား။"

လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဤအတွေးကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

"သူက ဒီသိုလှောင်အိတ်ကို ဝိညာဉ်အမြုတေထဲမှာ ဝှက်ထားတတ်တဲ့အကျင့် ရှိတာ၊ ဒီလို သံသယစိတ် ပြင်းထန်တဲ့လူက စုဆောင်းမှုတွေကို တခြားနေရာမှာ လွယ်လွယ်ကူကူ ဝှက်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"သူတောင်းစားတစ်ယောက် မဟုတ်ရင်တော့ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် စုဆောင်းမှုတွေအားလုံးကို သုံးစွဲပစ်လိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့သော တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို သူသည် ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းယူကာ မှတ်ဉာဏ်များကို စုံစမ်းစစ်ဆေး၍ မရနိုင်သဖြင့် လက်လျှော့လိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ ဤဆေးပုလင်း နှစ်ပုလင်းသည်လည်း အဆင့်မြင့် ဒဏ်ရာကုသရေး ဆေးလုံးများ ဖြစ်ကြပြီး၊ ထို့အပြင် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ကိန်းဝပ်နေသော ကြေးညိုတံဆိပ်ပြားနှင့် ကြေးညိုအိုးလေးလုံးလည်း ရှိနေသဖြင့် အလွန်ကောင်းမွန်သော အသီးအပွင့်များ ဖြစ်ကြပေသည်။

သူသည် ဤပစ္စည်းများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ဆိုင်ရှင်မကို သွားရောက်ရှာဖွေခဲ့သည်။

တည်းခိုခန်းအတွင်း၌ လူသံများ ဆူညံနေပြီး လူပေါင်းများစွာက သူ့ကို လှမ်း၍ နှုတ်ဆက်ကြကာ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာများ ရှိကြသည်။ ဒေသခံလူများသည်လည်း ဤနေရာတွင် လက်ဖက်ရည်သောက်လေ့ ရှိကြသည်။ လီယန်ချူသည် တစ်ဦးချင်းစီကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူတို့အားလုံးသည် လီယန်ချူက ကျင့်စဉ်လမ်းတွင် အောင်မြင်မှုရှိသော တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိကြပြီး၊ လောကီလောကတွင် လှည့်စားဖြားယောင်းနေသော အောက်လမ်းဆရာတစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း နားလည်ကြသည်။ အမှောင်ဖုံးကွယ် နတ်ဘုရားအတတ် ၏ ဖုံးကွယ်ထားမှုကြောင့် လီယန်ချူ ယခင်က ဝေမြို့တွင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ကြီးမားသည့် ကိစ္ဆာရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ လူတို့၏ အသိဉာဏ်သည် တဖြည်းဖြည်း မှုန်ဝါးသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း ရင်ထဲမှ ထိုရိုသေလေးစားမှုနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုကိုမူ ရင်ထဲ၌ နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ကောင်းကင်ဘုံလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော နတ်ဘုရားအတတ် ရှိနေသဖြင့် သူတို့၏ မျက်စိထဲတွင် သူမသည် ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။

တိုင်းပြည်ကို မှောက်မှားစေနိုင်လောက်အောင် လှပပြီး လောကပြင်ပမှ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးတစ်ပါး ကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။ အရိုးရှင်းဆုံး ပြောရလျှင် တစ်ဦးက မျှော်လင့်ကြည့်ရှုနိုင်ဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ တစ်ဦးကမူ စိတ်ကူးယဉ်မှုထဲတွင်သာ တည်ရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်း (၉၃၀) နံရံကိုတွဲပြီး ထွက်လာရတာလား ၊ ကျူးယီအိုးကြီး ၊ ရွှမ်းယွီဂိုဏ်း

လီယန်ချူသည် ဆိုင်ရှင်မကို လိုက်လံရှာဖွေရာ ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့်

“ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်လာတာလား” ဟု နှုတ်ဆက်လေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် မော်ရှန်းတောင်ကိစ္စကို သွားရောက်ဖြေရှင်းသည်မှာ လီယန်ချူအတွက် တစ်မနက်ခင်းမျှသာ အချိန်ကြာမြင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ကျားကို စီးနင်းထားသည့် လူငယ်ကို သုတ်သင်နိုင်ခဲ့သည့်အပြင်၊ မော်ရှန်းတောင်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော လျှို့ဝှက်ကျင့်ကြံသူများကိုပါ လိုက်လံနှိမ်နင်းခဲ့သော်လည်း အချိန်အများကြီး မကုန်ဆုံးခဲ့ပေ။

ယခုအချိန်မှာ နွေရာသီဖြစ်သဖြင့် နေ့တာရှည်ပြီး ညတာတိုသဖြင့် မိုးပင်မချုပ်သေးချေ။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး ဓားဖြင့် ခုတ်ဟန်ပြုလုပ်ပြကာ

“ဒေသခံ ကြက်ဝက်တွေလို ကောင်တွေမို့လို့ပါ၊ တစ်ကွက်တည်းနဲ့တင် အကုန်အပြတ်ရှင်းနိုင်ခဲ့တယ်”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ညှို့ဓာတ်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး

“ရှင် တည်တည်တံ့တံ့နဲ့ ကြွားဝါတတ်တဲ့ ဒီပုံစံလေးကို ကျွန်မ သဘောကျတယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

လီယန်ချူ: “…………”

သူနှင့် ဆိုင်ရှင်မတို့သည် အခန်းထဲသို့ အတူတူ ဝင်လာခဲ့ကြသည်။

လီယန်ချူက ခြေပစ်လက်ပစ်ဖြင့် ခန့်ခန့်ညားညား ထိုင်ချလိုက်ရာ ဆိုင်ရှင်မကလည်း သဘာဝကျကျပင် သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ လာရောက်ထိုင်လေသည်။ ပြည့်ဖြိုးဝိုင်းစက်နေသော တင်ပါးများက လီယန်ချူ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ဖိကပ်မိသွားရာ ထိတွေ့မှုအာရုံက အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

လီယန်ချူက ဆိုင်ရှင်မ၏ ကော့ညွတ်ဝိုင်းစက်နေသော တင်ပါးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်ပြီး

“မဆိုးနဲ့ဦး၊ မင်းကို ပြစရာ ပစ္စည်းတစ်ခုရှိတယ်”

ဆိုင်ရှင်မသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ကိုယ်ကို တစ်ချက်နှစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လီယန်ချူ အလွန်တည်တံ့နေသည်ကို မြင်မှသာ ခုံပေါ်သို့ ပြောင်းထိုင်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူက ထိုကြေးညိုတံဆိပ်ပြားကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင်မထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ကာ သိုလှောင်အိတ်အဖြစ် အသုံးပြုသည့် ရတနာပုတီးစေ့ကိုပါ ပေးလိုက်ရင်း

“ဒီပုတီးစေ့က သိုလှောင်အိတ်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ထဲထဲမှာ ဒဏ်ရာကုသတဲ့ ဆေးပုလင်း နှစ်ပုလင်းပဲရှိတယ်၊ ဟာလာဟင်းလင်းကြီး ဖြစ်နေတာ” ဟု ပြောသည်။

ဆိုင်ရှင်မက နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက် မဲ့လိုက်လေသည်။

လီယန်ချူသည် ယခုတစ်ကြိမ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများကို ဆိုင်ရှင်မအား အသေးစိတ် ပြောပြနေမိသည်။ သူရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့် သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ်နှင့် လူငယ်အကြောင်း၊ နဂါးချုပ်နှောင်တွင်း၏ ပြောင်းလဲမှုများနှင့် တွင်းအောက်ခြေရှိ ကြီးမားလှသော သတ္တဝါကြီးအကြောင်းတို့ ပါဝင်သည်။

ထို့ပြင် သူအလေးအနက်ထားဆုံးဖြစ်သည့် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား ပြောသွားသော ‘ယင်းကျိုးနတ်ဘုရားကျွန်း’ အကြောင်းကိုလည်း ထည့်သွင်းပြောပြခဲ့သည်။

သူက ကြေးညိုတံဆိပ်ပြားကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ

“ဒီတံဆိပ်ပြားရဲ့ အနောက်မှာ ‘ယင်းကျိုး’ ဆိုတဲ့ စာလုံးနှစ်လုံး တကယ်ရေးထားတယ်၊ အပေါ်မှာလည်း နတ်ဘုရားတောင်တစ်တောင်ကို ဆွဲထားသေးတယ်၊ ယင်းကျိုးနတ်ဘုရားကျွန်းက တကယ်ပဲ တည်ရှိနေတာလား”

ဟု မေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက သေချာကြည့်ရှုပြီးနောက် ပြုံးကာ

“သူ့ကို သတ်တုန်းကတော့ မစဉ်းစားဘဲ၊ ကိစ္စတွေပြီးမှ လာတွေးတောနေတာ၊ နည်းနည်း နောက်ကျမသွားဘူးလား” ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက

“အစစ်ဖြစ်ဖြစ် အတုဖြစ်ဖြစ် သတ်ရမှာကတော့ အတူတူပဲ၊ သူ့မှာ တကယ့်နောက်ခံ အင်အားကြီး ရှိ၊ မရှိကိုပဲ ကြည့်ချင်တာ” ဟု ဆိုသည်။

ဆိုင်ရှင်မက ကြေးညိုတံဆိပ်ပြား အနောက်ဘက်ရှိ နတ်ဘုရားတောင်နှင့် အပေါ်က ယင်းကျိုးဟူသော စာလုံးကြီးနှစ်လုံးကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကာ

“တချို့အရာတွေကို ငါလည်း မမှတ်မိတော့ဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ ဒီယင်းကျိုးနတ်မြေအကြောင်းကို မသိဘူး” ဟု ဆိုသည်။

ဆိုင်ရှင်မ ပြောသွားသည်မှာ ‘မသိတာ’ မဟုတ်ဘဲ ‘မမှတ်မိတာ’ ဖြစ်ကြောင်း လီယန်ချူ သတိထားမိလိုက်သည်။

သူ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက်

“မင်း ဘာလို့ ဒီလိုအင်အားမျိုး ရုတ်တရက် ရလာတာလဲဆိုတာကို ငါတစ်ခါမှ မမေးခဲ့ဖူးဘူး၊ မင်းကိုယ်ပေါ်က လျှို့ဝှက်ချက်တွေကိုလည်း မမေးခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း တစ်ခုခု လိုအပ်တာရှိရင် ငါ့ကို ပြောဖို့ မမေ့နဲ့ဦး”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် လီယန်ချူ၏ ပြတ်သားထင်ရှားသော မျက်နှာကျကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ရာ ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေတော့သည်။

“ဒါက ရှင်ပြောလေ့ရှိတဲ့ ‘ယောက်ျားဝါဒီ’ ဆိုတာလား”

လီယန်ချူက နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ပြီး

“ဟုတ်သလိုလို၊ မဟုတ်သလိုလိုပါပဲ” ဟု ဆိုသည်။

ဆိုင်ရှင်မက ချိုသာစွာ ပြုံးလျက်

“တချို့အမှတ်တရတွေက တကယ်ပဲ ဝေဝါးနေတာ၊ အချို့အရာတွေကို မြင်မှသာ ပြန်သတိရတတ်တာ၊ ကျွန်မ တစ်ခါတလေ တွေးမိတယ်၊ ကျွန်မက တကယ့်ကျွမ်းကျင်သူကြီးတစ်ယောက် ဝင်စားတာများလားလို့၊ ဒါပေမဲ့ အခု ဒီဘဝရဲ့ အမှတ်တရလေးပဲ ရှိနေတာလည်း အလွန်ကောင်းပါတယ်၊ အထူးသဖြင့် ရှင့်အနားမှာ ရှိနေရတာမျိုးပေါ့”

“ဒီတစ်ခါ ပင်လယ်ထွက်တာကလွဲရင် နောက်နောင် ကျွန်မ အန္တရာယ်မစွန့်စားတော့ဘူး၊ တစ်ခုခုလိုရင် ရှင့်ကိုပဲ သွားလုခိုင်းရမယ်၊ နောင်ကျရင် ဝမ်းနည်းစရာ ဇာတ်လမ်းတွေ ဖြစ်မလာအောင်လို့”

လီယန်ချူက အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး

“နားထောင်ရတာ ဓားပြဗိုလ်ကတော်ကျနေတာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ၏ အပြုံးက ညှို့ဓာတ်ပြင်းပြလှသည်။

ဆိုင်ရှင်မက ထိုကြေးညိုတံဆိပ်ပြားကို ကြည့်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့်

“ဒီတံဆိပ်ပြားထဲမှာ နတ်စွမ်းအား တစ်ခုရှိနေတယ်၊ ဒါကို ရှင်လည်း တကယ် မြင်နိုင်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအထဲမှာ အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေသေးတယ်၊ အလွယ်ပြောရရင် ရှင်ပြောဖူးတဲ့ တည်နေရာပြစနစ်လိုမျိုးပေါ့”

လီယန်ချူက

“ယင်းကျိုးနတ်မြေက တကယ်ပဲ ရှိနေရင်၊ ဒီတံဆိပ်ပြားကို ဆောင်ထားတာနဲ့ သူတို့က လှမ်းသိနိုင်တာလား” ဟု မေးသည်။

ဆိုင်ရှင်မက အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်ပြီး

“သိနိုင်လောက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကာကွယ်ထားလို့ရတယ်၊ ဒီအပေါ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဖုံးကွယ်တဲ့ တားမြစ်ချက်တစ်ခု ထည့်ထားတယ်”

လီယန်ချူ ဆွံ့အသွားသည်။ ဤအချက်ကို သူ မရိပ်မိခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ ပစ္စည်းကိရိယာ ဆေးဝါးဖော်စပ်ခြင်းကဏ္ဍတွင် သူက အခြေခံအဆင့်မျှသာ ရှိသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး

“ဟို သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား ထည့်ထားတာလား” ဟု မေးသည်။

ဆိုင်ရှင်မက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြကာ

“ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ကျွန်မ သူ့ကို မမြင်ဖူးပေမဲ့ ဒီပစ္စည်းက သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အမြုတေထဲမှာ ဝှက်ထားတာဆိုတော့ သေချာပေါက် အလွန်တန်ဖိုးထားတာပဲ၊ သူကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူမှ ဒီတံဆိပ်ပြားပေါ်မှာ လက်ဆော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

လီယန်ချူက

“ဒါဆို နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေပြီ၊ သူက ယင်းကျိုးကို ပြန်သွားချင်တယ်ဆိုမှတော့ ဘာလို့ ဒီကြေးညိုတံဆိပ်ပြားပေါ်မှာ တားမြစ်ချက်ပိတ်ပြီး ေယင်းကျိုးကလူတွေ သူ့ကို ရှာမတွေ့အောင် လုပ်ထားရတာလဲ” ဟု မေးခွန်းထုတ်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“သူက ေယင်းကျိုးကလူတွေ သူ့ကို ရှာတွေ့မှာကို ကြောက်နေလို့ဆိုရင်ကော” ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

“အဲဒီလိုသာဆိုရင် ဒီ ယင်းကျိုးနတ်မြေက ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလာပြီ၊ သူတို့က ဘာလို့ သူ့ကို လိုက်ရှာနေကြတာလဲ၊ သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်မမှန်ကန်မှုကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားအကြောင်းပြချက်ကြောင့်လား”

လီယန်ချူသည် ထို ယင်းကျိုးနတ်ဘုရားကျွန်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍ ထိုကျွန်းပေါ်တွင် နတ်ဘုရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဆိုပါက၊ လက်ရှိအချိန်တွင် နယ်ပယ်ပြင်ပမှ မိစ္ဆာများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီလား။

အကယ်၍ ပျက်စီးသွားခဲ့လျှင်၊ ဤသိုင်းကျင့်ကြံသူကို လိုက်ရှာနေသည်မှာ နယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာများလား၊ သို့မဟုတ် ကျွန်းပေါ်က မူလနတ်ဘုရားများလား။

သို့သော် ဤမေးခွန်းမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ရှိသဲလွန်စများဖြင့် နားလည်ရန် မဖြစ်နိုင်သေးသဖြင့် ခေတ္တမျှ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရသည်။

သူက ကြေးညိုအိုးကြီးကို ထုတ်ယူကာ ဆိုင်ရှင်မကို စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးကာ

“ဒါက တကယ့်ကို မှော်ရတနာ တစ်စုံပဲ၊ အတိအကျ ပြောရရင် မှော်ရတနာ တစ်ခုတည်းပဲ ဖြစ်သင့်တယ်”

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ ဆွံ့အသွားပြီး

“အခုက ရှစ်လုံးတောင် ရှိနေပြီကို ဘာလို့ မှော်ရတနာ တစ်ခုတည်းလို့ ပြောတာလဲ” ဟု မေးသည်။

ဆိုင်ရှင်မက ညှို့ဓာတ်အပြည့်ဖြင့် ပြုံးကာ

“ဒီကြေးညိုအိုးကြီး ရှစ်လုံးကို မြင်တော့ ကျွန်မ ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်၊ ဒါကို ကျူးယီအိုးကြီး လို့ ခေါ်တယ်၊ ဒါက နတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာ တစ်ခုပဲ”

သူမက လီယန်ချူကို ဆက်လက် ရှင်းပြသည်

“ရှင်မြင်နေရတဲ့ ဒီအိုးရှစ်လုံးက တကယ်တော့ ကျူးယီအိုးကြီးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေပဲ၊ ဒါက သာမန် တိုင်းပြည်အင်္ဂါရပ် ပစ္စည်းတွေ မဟုတ်ဘူး၊ ကျူးယီအိုးကြီးရဲ့ အပိုင်းအစတွေလို့ ပြောလို့ရတယ်၊ ဒီရှစ်လုံးရှိနေပြီဆိုရင် နောက်ဆုံးတစ်လုံးရဲ့ တည်နေရာကို ခံစားသိရှိနိုင်ပြီ”

နောက်ဆုံးတစ်လုံးကို ရှာတွေ့နိုင်ပြီလား… လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့်

“ဒါက တကယ့် နတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာကြီးလား၊ ဒီလို ပစ္စည်းဖော်စပ်တဲ့ နည်းပညာမျိုးက တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး”

ဆိုင်ရှင်မက သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်ကာ

“ရှင်က ဘာပစ္စည်းဖော်စပ်နည်းကို နားလည်လို့လဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ပြောပြီးနောက် သူမသည် မသိမသာ ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤလှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမ၏ အဝတ်အစားများအပေါ် ကြီးမားသော ဖိအားသက်ရောက်သွားပြီး ရင်သားအစုံက အင်္ကျီကို ခွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

လီယန်ချူက

“ငါနားမလည်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ နားလည်တဲ့သူ ရှိရင်ပြီးတာပဲ၊ အိမ်မှာ လူကြီးသူမတစ်ယောက်ရှိတာ ရတနာတစ်ပါးပဲလေ” ဟု ဆိုသည်။

ဆိုင်ရှင်မက မျက်ခုံးပင့်ကာ စိတ်ဆိုးဟန်ဖြင့်

“ရှင် ဘယ်သူ့ကို အိုတယ် လို့ ပြောတာလဲ” ဟု အော်သည်။

လီမန်ချူက ဟီးဟီးရယ်ကာ

“မအိုပါဘူး၊ နုဖတ်နေတာပဲ”

ဆိုင်ရှင်မက သဘောပေါက်သွားပြီး သူ့ကို တစ်ချက်ထွေးကာ မျက်နှာတွင် နီမြန်းမှုများ လွှမ်းသွားသည်။

ထို့နောက် တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း

“ဘာလဲ၊ ဒီနေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးမှာ နံရံကိုတွဲပြီး အပြင်ထွက်ချင်လို့လား” ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ရယ်မောကာ

“တကယ်တော့ အကြိမ်တိုင်း ဘယ်သူက နံရံကို တွဲရတာလဲ”

ဆိုင်ရှင်မက နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွကိုက်ကာ ဆောင်းဦးရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း “ကျွန်မမှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်” ဟု လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ တိုင်းပြည်ကို မှောက်မှားစေနိုင်သော အလှနတ်သမီးတစ်ပါးက ဤကဲ့သို့သော မျက်ဝန်းမျိုးဖြင့် ကြည့်လာလျှင် မည်သည့်ယောက်ျားမျှ ခုခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လီယန်ချူမှာ ဤကျူးယီအိုးကြီးကို စိတ်စွဲလမ်းနေပြီး၊ အိုးကိုးလုံးမှ တစ်လုံးတည်းအဖြစ် မည်သို့ပြောင်းလဲရမည်ကို တွေးနေမိသဖြင့်

“ဒီအိုးကို နောက်ထပ်တစ်လုံး ရှာဖွေပြီးမှပဲ သန့်စင်ကျိုချက်လို့ ရမှာလား” ဟု မေးမိသည်။

ဆိုင်ရှင်မက မျက်မှန်းကစားကာ ညှို့ဓာတ်အပြည့်ဖြင့် နံရံနားသို့ ထသွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နံရံကို တွဲကိုင်ကာ လှည့်ကြည့်ရင်း စွဲမက်ဖွယ် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီအိုးကြီးက လူထက် ပိုပြီး ရှင့်ကို ရင်ခုန်စေတာလား”

လီယန်ချူသည် ထိုင်ရာမှထကာ လျှောက်သွားပြီး ဆိုင်ရှင်မ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ဖက်တွဲလိုက်ရင်း

“ငါ တွေးဝေသွားတာပါ”

မိန်းမလှလေးက ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လှပနေသည်ကို၊ ဘယ်အိုးကြီးကို စိတ်ဝင်စားနေရဦးမှာလဲ။

ဖေးယွန်းခရိုင်၊ လင်းကျိုးမြို့

ဤနေရာသည် ဖုန်းလင်တောင်ကို ကျောမှီထားသည်။

ဖုန်းလင်တောင်သည် တောင်တန်း အလွန်ထုထည်ကြီးမားပြီး တကယ့် တောနက်ကြီးဖြစ်ကာ လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးလှသည်။ သာမန်မုဆိုးများပင် ဖုန်းလင်တောင်၏ အပြင်ဘက် အစွန်းနားတွင်သာ အမဲလိုက်လေ့ရှိကြသည်။

ဖုန်းလင်တောင် အနက်ပိုင်းတွင် ကြီးမားလှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးများကို မကြာခဏ ကြားရတတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

အချို့လူများသည် တောင်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော သတ္တဝါကြီးများ လျှောက်သွားနေသည်ကို မြင်ဖူးကြသဖြင့် အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားလှသည်။

ထူးခြားသော ပထဝီအနေအထားကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နိုင်ငံခြားသားများနှင့် ကုန်သွယ်မှုများ မကြာခဏ ရှိတတ်သည်။

လင်းကျိုးသည် မိစ္ဆာလမ်းစဉ် အလွန်သောင်းကျန်းသောနေရာဖြစ်ပြီး၊ ဒေသတွင်း အကြီးဆုံး မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှာ ‘ရွှမ်းယွီဂိုဏ်း’ ဖြစ်သည်။ အမည်နာမက တကယ့် ဂိုဏ်းကောင်းဂိုဏ်းမြတ်အတိုင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ မူလကလည်း ထိုနည်းအတိုင်း အမှန်တကယ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

မူလက ရွှမ်းယွီဂိုဏ်းသည် စည်းကမ်းစနစ်ကျသော တာအိုဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းခြင်းများကိုလည်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ကာ အလှူငွေ သောင်းသောင်းဖြန်းဖြန်းရရှိပြီး စန်းချင်းဘိုးဘိုးများနှင့် ရွှမ်းယွီကမ္ဘာဦးဆရာကြီးကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ဤရွှမ်းယွီဂိုဏ်း၏ လုပ်ရပ်များသည် တစတစ ပိုမိုရဲတင်းလာပြီး၊ ကွယ်ရာတွင် လူသတ်အသက်လုသည့် အလုပ်များကို မကြာခဏ လုပ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဂိုဏ်းသားများ၏ လုပ်ရပ်များသည်လည်း ထောင်လွှားစော်ကားပြီး သန့်စင်သော မကောင်းမှုကို ပြသလာကြသည်။

အစိုးရက တစ်ကြိမ် စစ်တပ်လွှတ်၍ နှိမ်နင်းခဲ့သဖြင့် ရွှမ်းယွီဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းဌာနချုပ် ပျက်စီးသွားပြီး မြေအောက်သို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့သည်။

ထိုသို့ ပျက်စီးမသွားသည့်အပြင် ပိုမို၍ သောင်းကျန်းလာကာ တားဆီး၍မရတော့ဘဲ ပြည်သူအများအပြား ဒုက္ခပင်လယ်ဝေခဲ့ကြရသည်။

ထို့ပြင် လူအများအပြားသည် ရွှမ်းယွီဂိုဏ်း၏ လှည့်စားမှုကို ခံရပြီး ရွှမ်းယွီဂိုဏ်း၏ သာဝကများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

ရွှမ်းယွီဂိုဏ်း၏ ယခုမျိုးဆက် ဂိုဏ်းချုပ်အမည်မှာ လျန်ဟွာ ဖြစ်သည်။

မူလက ဤတာအိုဘွဲ့ မဟုတ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဦးခေါင်းထက်တွင် စွမ်းအားသုံးပွင့် ပေါင်းစည်းနိုင်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ဦးမဟာတာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ကာ၊ အဆင့် (၃၃) ဆင့်ရှိသော ကောင်းကင်ထက်မှ ကြာပွင့်တစ်ပွင့် ဝင်စားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ကြာပွင့်ကို ဘွဲ့အဖြစ်ယူကာ လျန်ဟွာတာအိုဆရာဟု အမည်တွင်စေပြီး တပည့်များကို အမြောက်အမြား လက်ခံခဲ့သည်။

လင်းကျိုးသည် မြို့ကြီးတစ်မြို့ မဟုတ်သော်လည်း၊ လင်းကျိုးတွင် မြို့ကြီးများ၌ပင် မရှိသော ကျင့်ကြံခြင်းအဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းအမည်မှာ ‘မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး မဟာမိတ်’ ဖြစ်သည်။

လင်းကျိုး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်း အင်အားစုများ စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းကျိုးဒေသခံများဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသော ကျင့်ကြံသူလူငယ်များဖြစ်စေ၊ သူတို့သည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးကို မိမိတို့၏ တာဝန်အဖြစ် ခံယူကာ ရွှမ်းယွီဂိုဏ်းကို ကွယ်ရာတွင် တိုက်ခိုက်ကြသည်။

သို့သော် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ ရွှမ်းယွီဂိုဏ်းကို မမီချေ။

ထို့ကြောင့် လင်းကျိုးတွင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်မှာ ရွှမ်းယွီဂိုဏ်း၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံနေရသည်။

ဒေသတွင်း ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုဘာသာ အင်အားစုများမှာ အားနည်းလှပြီး၊ လူလိမ်လူကောက်များသာဖြစ်ကာ အလှူငွေ လိမ်လည်နေကြသော ဘုန်းကြီးကျောင်းနှင့် တာအိုကျောင်းများသာ ရှိကြသည်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း အမွေအနှစ်ပြတ်တောက်ကာ လင်းကျိုးမှ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသော အစွမ်းအစနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားရှိသည့် ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုဘာသာဝင် အချို့သာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ကျင့်ရှန်းခရိုင်

ဤနေရာသည် မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ဖြစ်ပြီး လူဦးရေ ထောင်ဂဏန်းမျှသာ ရှိသဖြင့် စည်ကားလှသော ဝေမြို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန် သေးငယ်လွန်းသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ကျင့်ရှန်းခရိုင်၌ ကျင့်ကြံသူများအကြား တိုက်ပွဲတစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပွားနေသည်။

တိုက်ခိုက်နေသော နှစ်ဖက်တွင် တစ်ဖက်မှာ သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ လက်တစ်ဖက်တွင် ထက်မြက်သော သံမဏိဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် အဆောင် ‌ကို ညှပ်ထားသဖြင့် တာအိုဂိုဏ်းသားတစ်ဦး၏ စံပြဝတ်စုံအတိုင်း ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လူသုံးဦး ရှိနေသည်။ မျက်ခုံးထူပြီး မျက်လုံးကြီးသော ဘုန်းကြီးလူငယ်တစ်ပါးဖြစ်ကာ သာမန်သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကိုယ်လုံးထွားကြိုင်းကာ မျက်နှာက ခက်ထန်ပြတ်သားသည်။

အခြားတစ်ယောက်မှာ အလွန်ခန့်ညားသော ဝတ်စုံဖြူဝတ်လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင် ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ကျန်တစ်ယောက်မှာ ထိပ်ပြောင်ပြီး မျက်နှာနီမြန်းနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးဖြစ်ကာ ခါးတွင် အရက်ဘူးသီးကို ဆွဲထားပြီး စုတ်ပြတ်နေသော ကောက်ရိုးဖိနပ်တစ်စုံကို စီးထားသည်။

ယခုအချိန်တွင် မျက်ခုံးထူသော ဘုန်းကြီးလူငယ်နှင့် ရှေးဟောင်းဓားကို ကိုင်ထားသော ဝတ်စုံဖြူလူငယ်တို့သည် သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာနှင့် အနီးကပ် လုံးထွေးတိုက်ခိုက်နေကြသည်။

သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာ၏ ဓားသိုင်းမှာ အလွန်ထူးခြားလှပြီး ဓားစွမ်းအင်များ ဝေ့ဝဲထွက်ပေါ်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်မြက်ပင်များကို ပြတ်တောက်သွားစေသည်။

လက်ထဲတွင် ညှပ်ထားသော အဆောင် များက မီးမြွေများကို ဆင့်ခေါ်နိုင်ပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝဲပျံနေစေကာ အလွန် ထက်မြက်လှသည်။

သူ့၏ ခြေလှမ်းအတတ်မှာလည်း တာအိုဂိုဏ်းစစ်စစ် ဖြစ်သည်။

သူ့ကို ဝိုင်းတိုက်ခိုက်နေသော လူငယ်နှစ်ဦးမှာ သူနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန် နုနယ်လွန်းလှသည်။

ဘုန်းကြီးလူငယ်သည် လက်ဝါးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း လေပြင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောက်တုံးများကိုပင် ခွဲဖြတ်နိုင်သော အားမာန်များ ပါဝင်နေသည်။

ဝတ်စုံဖြူလူငယ်၏ ဓားသိုင်းမှာ အလွန် ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး ဤသက်လတ်ပိုင်း တာအိုသမား၏ ဓားစွမ်းအင်များ ဖိကပ်လာတိုင်း တည်ငြိမ်သော ဓားသိုင်းဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကောင်းကင်ယံရှိ မီးမြွေများမှာမူ အလွန်ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲလှပြီး သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ အ ‌ေဆာင်များကလည်း အထူး အစွမ်းထက်လှသည်။

သို့သော် ထိုထိပ်ပြောင်ပြီး ကောက်ရိုးဖိနပ်စီးထားသော သက်ကြီးရွယ်အိုမှာ သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာ အဆောင် စာရွက်ကို အသုံးပြုတိုင်း မော့ကြည့်ကာ ဘူးသီးထဲမှ အရက်များကို ငုံ၍ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အရက်သည် မီးကို ပိုမိုတောက်လောင်စေသော်လည်း သူထွေးထုတ်လိုက်သော အရက်ကမူ မီးတောက်များကို တိုက်ရိုက် ငြိမ်းသတ်သွားစေသည်။

ချက်ချင်းပင် ရေနွေးငွေ့များအဖြစ် အငွေ့ပျံသွားပြီး မြူနှင်းများကဲ့သို့ ဝေဝါးသွားစေသည်။

ဤမှော်အတတ်ကို အားကိုး၍ ထိပ်ပြောင်အဘိုးကြီးသည် ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် လှည့်လည်သွားလာရင်း သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာ၏ အဆောင် စာရွက်များကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်သည်။

ဤသက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာ၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန်သပ်ရပ်သော်လည်း မျက်ခုံးကြားတွင်မူ မောက်မာသော မကောင်းမှုအငွေ့အသက်များ ယှက်သန်းနေသဖြင့် မြင်ရသူအပေါင်းကို အလွန် မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

သူက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ

“မင်းတို့လို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ကောင်တွေကများ ငါ့ကိုလာပြီး ဝိုင်းနှိမ်နင်းရဲတယ်ပေါ့ တကယ့်ကို အသေစောချင်နေကြတာပဲ”

ဟု ဆိုသည်။

ဝတ်စုံဖြူလူငယ်က ဒေါသတကြီးဖြင့်

“မင်းလို မိစ္ဆာတာအိုဆရာက သင်ယူထားတဲ့ မှော်အတတ်အနည်းငယ်ကို အားကိုးပြီး ကျန်းကျိကုန်သည်အဖွဲ့ရဲ့ လူတွေကို အကုန်သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်၊ ကျန်းသူဌေး ရဲ့ ဇနီးနဲ့ သမီးကို စော်ကားဖျက်ဆီးခဲ့တယ်၊ မင်းရဲ့ အပြစ်က ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာပဲ”

ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သက်လတ်ပိုင်း တာအိုသးဆရာ၏ အပြုံးတွင် မကောင်းမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး တပ်မက်စွာဖြင့် ပြန်လည်တွေးတောရင်း

“အဲဒီ သားအမိနှစ်ယောက်ရဲ့ အရသာက တကယ့်ကို မဆိုးဘူးကွ၊ မင်းတို့လို နို့‌ေတာင်မစင်သေးတဲ့ ကောင်လေးအနည်းငယ်ကများ ငါ့ကို ဖမ်းချင်နေသေးတယ် ”

ထိပ်ပြောင်အဘိုးကြီးက မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး

“ ခွေးသား ၊ မင်းအဖိုး ငါ လောကထဲကို ရောက်ကတည်းက မင်းရဲ့ အမွေးတောင် မစုံသေးဘူး ဘယ်သူ့ကို နို့နံမစင်သေးဘူးလို့ ပြောတာလဲ ”

ဟု ဆဲရေးလိုက်သည်။

သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

“မင်းလို အသေကောင်အိုကြီးက ပြောရဲသေးတယ်၊ အသက် ဒီလောက်ကြီးနေပြီကို ဒုတိယအဆင့် အစောပိုင်းပဲ ရှိသေးတာ၊ ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ရမ်းကားရဲတယ်ပေါ့ ”

ထိပ်ပြောင်အဘိုးကြီးက ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက်ဆဲဆိုသည်။

“ခဏနေရင် မင်းရဲ့သွားတွေကို အကုန်ရိုက်ချိုးပြီး မင်းနဲ့ မိတ်လိုက်ဖို့ မြည်းတစ်ကောင် ရှာပေးမယ် ”

တာအိုသမား အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသည်

“သေချင်နေတာပဲ ”

သို့သော် ဤကဲ့သို့ အာရုံလွတ်သွားသည့် ခဏတွင်ပင် ဘုန်းကြီးလူငယ်၏ သံမဏိလက်ဝါးတစ်ချက်က သူ့ပုခုံးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင် ‘ဗုန်း’ ခနဲ အသံနှင့်အတူ သူ့ကို ယိမ်းထိုးသွားစေတော့သည်။

ဤဘုန်းကြီးလူငယ်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ သိုင်းဘုန်းကြီးလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းထားပုံရသဖြင့် အားအင် အလွန်ကြီးမားလှသည်။

ဘုန်းကြီးလူငယ်၏ လက်ဝါးတစ်ချက် မိသွားသဖြင့် သက်လတ်ပိုင်း တာအိုသမားမှာ နာကျင်လွန်း၍ သွားဖြဲလိုက်ရသည်။

ဝတ်စုံဖြူလူငယ်ကလည်း ဓားချက်အနည်းငယ်ကို ဆက်တိုက် ကန့်လန့်ဖြတ် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ဓားစွမ်းအင်များက အလွန် ထက်မြက်လှသည်။

သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာသည် အလျင်အမြန် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဆောင် စာရွက်တစ်ခုကို ဖျောက်ပစ်လိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်

သို့သော် သူ့ကို ဝိုင်းထားသော လူငယ်နှစ်ဦး၏ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ဤသက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမှာ သူ့ကို ဝိုင်းထားသည့် သုံးဦးထက် အလွန်သာလွန်ပြီး လက်ထဲတွင် ရှိသော အဆောင် စာရွက်များကလည်း အလွန် အာဏာပြင်းလှသည်။

ဤရွှေရောင်ဒိုင်းကို အားကိုး၍ တိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်လိုက်ပြီးနောက်၊ အဆောင် စာရွက် နောက်တစ်ခုကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။

မကောင်းသော လေပြင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားရာ

ဝတ်စုံဖြူလူငယ်သည် အသက်ရှူ အနည်းငယ် မဝသလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုသော စွမ်းအားဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရသလိုမျိုး ဖြစ်ကာ သွေးများပင် အေးခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘုန်းကြီးလူငယ်က ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဟစ်ကြွေးလိုက်သည်။

“အမိတာဘုရား ဗုဒ္ဓအလင်းတော် ဖြာဝေစေ”

သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ တောက်ပသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ဝတ်စုံဖြူလူငယ်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်မှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူက ဘုန်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်သော မျက်ဝန်းဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဓားကို ဆွဲကိုင်ကာ သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာထံသို့ သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်သွားသည်။

ဒါက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်နှင့် ရွှမ်းယွီဂိုဏ်းတို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံပွဲ ဖြစ်သည်။

ဤသက်လတ်ပိုင်း မိစ္ဆာတာအိုဆရာ မှာ ရွှမ်းယွီဂိုဏ်း၏ တပည့် ဖြစ်သည်။

ကျင့်ရှန်းခရိုင်တွင် မကောင်းမှုပြုလုပ်နေသည်ကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်က စောင့်ကြည့်နေခဲ့သဖြင့် ဤသုံးဦးသည် ဤတိတ်ဆိတ်သောနေရာတွင် သူ့ကို ကြားဖြတ်သတ်ဖြတ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာတာအိုဆရာ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အားကောင်းသော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် မယှဉ်နိုင်တော့ပေ၊ အထူးသဖြင့် ဤသုံးဦး၏ အတွဲအဖက်က အလွန် ညီညွတ်လှသည်။

ဘုန်းကြီးလူငယ်၏ အမည်မှာ ‘ဝူကျူ’ ဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက အရိုးအဆစ်များကို လေ့ကျင့်လာခဲ့သဖြင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ သိုင်းဘုန်းကြီးတစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ တစ်ကျောင်းလုံးတွင် နှစ်ပါးသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး သူနှင့် သူ့စီနီယာအစ်ကိုတို့သည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ရွှမ်းယွီဂိုဏ်းကို ရင်ဆိုင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝတ်စုံဖြူလူငယ်၏ အမည်မှာ ‘လျန်ကျန့်’ ဖြစ်ပြီး သိုင်းလောက မိသားစုဝင်တစ်ဦးဖြစ်ကာ လေသာခြေလှမ်းနှင့် ဓားသိုင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သည်။

ထိပ်ပြောင်အဘိုးကြီး၏ အမည်မှာ ‘ဝမ်ထုန်း’ ဖြစ်ပြီး လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ တတ်မြောက်ထားသော မှော်အတတ်များက အနည်းငယ် ရောထွေးနေပြီး အဆင့်လည်း မမြင့်မားလှဘဲ ဒုတိယအဆင့် အစောပိုင်းသို့ မနည်း တက်လှမ်းထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လောကီအတွေ့အကြုံကမူ အလွန် ကြွယ်ဝလှသည်။

ယခုအခါ သူတို့ သုံးဦးဖြင့် ဤသက်လတ်ပိုင်း မိစ္ဆာတာအိုဆရာကို ဖိနှိပ်ထားရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာတာအိုဆရာမှာ တဖြည်းဖြည်း ဒဏ်ရာရလာပြီး မျက်နှာက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာကာ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။

“မင်းတို့က ဘယ်လောက်အထိ ထိုင်ကြည့်နေဦးမှာလဲ ဒီကောင်တွေကို မြန်မြန် လာမသတ်ပေးကြသေးဘူးလား”

သူ့စကားသံ ဆုံးသည်နှင့် သုံးဦးစလုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားကြသည်။

တောအုပ်ထဲမှ ပုံရိပ်နှစ်ခု ခုန်ဆင်းလာကြရာ သူတို့ကလည်း သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာ နှစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်မှာ စတုရန်းပုံမျက်နှာနှင့် ရုပ်ရည်ခန့်ညားပြီး၊ အခြားတစ်ယောက်မှာမူ မျက်နှာပျက်စီးကာ ရုပ်ဆိုးလှပြီး အရပ်ပုပြတ်နေသည်။

တာအိုသမားနှစ်ဦး ပေါ်လာသည်နှင့်

ထိုရုပ်ရည်ခန့်ညားသော သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာ က ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောရင်း

“ဘာလို့ လောနေတာလဲ၊ ဒီသုံးယောက်က အိုးထဲက လိပ်တွေပါပဲ၊ ကုန်သည်အဖွဲ့က အဲဒီသားအမိနှစ်ယောက်က မင်းရဲ့ ကျောက်ကပ်ကို ကုန်အောင် စုပ်ယူသွားလို့လား

” ဟု မေးသည်။

ဤလူသည် မျက်နှာက တကယ့် ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်ဟန် ရှိသော်လည်း ပေးဆောင်သော အငွေ့အသက်မှာမူ အလွန် မိစ္ဆာဆန်လှသည်။ ပြောဆိုသော စကားများကလည်း အလွန် ရိုင်းစိုင်းလှသည်။

ထိုအရပ်ပုသော တာအိုဆရာ က ဘေးမှနေ၍

“ဟုတ်ပ၊ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး ရခဲတာကို၊ မင်းဘာသာမင်း အမြတ်ထုတ်ပြီးတာနဲ့ လူကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်၊ ညီအစ်ကိုတွေကို ဝေမျှဖို့ မသိဘူး၊ သူ့ကို ဒုက္ခနည်းနည်းလောက် ပေးလိုက်ရမယ်”

ဟု ဆိုသည်။

ဝိုင်းခံထားရသော တာအိုဆရာမှာ မူလက အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးနေသော်လည်း ယခု ဤအကြောင်းအရာကို ပြောလိုက်သည့်အခါ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးများ ပေါ်လာပြီး အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

“အကုန်လုံးက ငါ့အပြစ်ပါ ညီအစ်ကိုတို့ရာ၊ ခဏနေရင် ဒီမြည်းသုံးကောင်ရဲ့ ခြေလက်တွေကို ဖြတ်ပြီး မြို့ထဲကို ပစ်ချလိုက်မယ်၊ ပြီးရင် ငါ အလှဆုံး မိန်းမအချို့နဲ့ ပျော်ပါးဖို့ ညီအစ်ကိုတို့ကို ဧည့်ခံပါ့မယ်”

မြည်း၊ ဆိုသည်မှာ သူတို့က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး မဟာမိတ်ထဲက ကျင့်ကြံသူများကို ခေါ်ဆိုသော ထူးခြားသည့် အသုံးအနှုန်း ဖြစ်သည်။

ထိုရုပ်ရည်ခန့်ညားသော တာအိုဆရာက သဘောကျစွာဖြင့် “ကောင်းပြီ” ဟု ဆိုသည်။

စကားသံ ဆုံးသည်နှင့် သူ့ခါးမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာသည်။

သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ပါက ၎င်းသည် ငွေရောင်သစ်ရွက်တစ်ရွက် ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရလိမ့်မည်။

ဤသစ်ရွက်သည် အလွန် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဝတ်စုံဖြူလူငယ်၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဝတ်စုံဖြူလူငယ်သည် သိုင်းလောကဓားသမားတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် အတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝလှရာ ဓားကို နောက်ပြန်လှည့်၍ ခုတ်လိုက်ရာ ဤငွေရောင်သစ်ရွက်ကို တိကျစွာ ထိမှန်သွားသည်။

သို့သော် ဤသစ်ရွက်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသဖြင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို လွင့်စင်သွားစေတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာအချို့ ပြတ်ရှသွားခဲ့သည်။ သူ့၏ ဓားစွမ်းအင်မှာ ထက်မြက်သော်လည်း ဤသစ်ရွက်၏ လျင်မြန်မှုကိုမူ မမီချေ။

ထိုအရပ်ပုပြီး မျက်နှာပျက်စီးနေသော သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ ခွေးနက်ရေခွံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ခွေးနက်ရေခွံ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ခွေးနက်ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ မျက်လုံးများက သွေးဆာနေကာ အငွေ့အသက်များကလည်း အလွန် မကောင်းလှဘဲ ထိပ်ပြောင်အဘိုးကြီးထံသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်အုပ်သွားတော့သည်။

ထိပ်ပြောင်အဘိုးကြီးသည် သုံးဦးထဲတွင် အတွေ့အကြုံ အရှိဆုံး ကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး တတ်မြောက်ထားသော မှော်အတတ်များကလည်း ဆန်းပြားလှသော်လည်း ကိုယ်ခံပညာကိုမူ နားမလည်ချေ။

ထို့ကြောင့် ထိုလူက ဤထိပ်ပြောင်အဘိုးကြီးကို တိုက်ရိုက် သုတ်သင်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနှစ်ဦး ပေါ်လာသည်နှင့် အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဝူကျူဘုန်းကြီး တစ်ပါးတည်းသာ ဤသက်လတ်ပိုင်း မိစ္ဆာတာအိုဆရာကို ရင်ဆိုင်ရန် ကျန်ရှိတော့သဖြင့် ဖိအားများ ချက်ချင်း တိုးပွားလာခဲ့သည်။

အခြားအရာများကို ထားဦး၊ ဤအရည်ပျော်စေနိုင်သော အပူချိန်မြင့်မားလှသည့် မီးမြွေများကြောင့်ပင် သူ့ကို အလွန် လက်ခမောက်ထ သွားစေသည်။

အကြိမ်ကြိမ် လိမ့်ထွက်ခြင်းဖြင့်သာ မနည်း ရှောင်ကွင်းနိုင်ခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သင်္ကန်းများမှာလည်း ကျွမ်းတူးသွားကာ အရေပြားများပါ မီးလောင်ဒဏ်ရာ ရသွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိပ်ပြောင်အဘိုးကြီးသည် ရင်ခွင်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူ၍ ကိုယ်ပေါ်တွင် သုတ်လိမ်းလိုက်ရာ၊ ထိုခွေးနက်ကြီးကို အနားမကပ်နိုင်အောင် အမှန်တကယ်ပင် ပိတ်ဆို့ထားနိုင်သည်။

သူကမူ သုံးဦးထဲတွင် ဒဏ်ရာမရသေးသော တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူ့အတွက်မူ အခြေအနေက အန္တရာယ်အရှိဆုံး ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ သူသည် အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ခြင်းအတတ်တွင် တကယ်ပင် မကျွမ်းကျင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤခွေးနက်ကြီးကလည်း အလွန် ထူးဆန်းလှသဖြင့် တစ်ခါ အနားကပ်ခံရရုံနှင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကိုက်သတ်ခြင်းကို ခံရနိုင်သည်။

ထိပ်ပြောင်အဘိုးကြီး၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

“ဒီနေ့က ငါတို့က ဒီမိစ္ဆာတာအိုဆရာကို ကြားဖြတ်သတ်ဖို့ လုပ်တာတင်မကဘူး၊ တစ်ဖက်လူကလည်း ငါတို့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး ကြားဖြတ်သတ်ဖို့ လုပ်နေတာပဲ”

“ဘယ်နေရာမှာ ပြဿနာတက်သွားတာလဲ၊ မဟာမိတ်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က သတင်းအချက်အလက်တွေကို ပေါက်ကြားလိုက်တာလား”

ထိပ်ပြောင်အဘိုးကြီးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး ဒေါသလည်း ထွက်နေမိသည်။

ဤခွေးနက်ကြီးသည် လေကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လာပြီး၊ သူ့လည်ပင်းကို ပြင်းထန်စွာ ကိုက်ခဲရန် ခုန်အုပ်လိုက်ရာ၊ ထက်မြက်သော သွားများက နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ့လည်ပင်းကို ပြတ်တောက်သွားစေတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေတော့သည်။