အခန်း (၄၃)

အခန်း (၄၃) ယင်းဝူစစ်သူကြီးက မင်းသားကို ကြားဖြတ်သတ်ဖြတ်ခြင်း

"နဂါးအကြေးခွံ... မီးနဂါးသွေးကြော... မဟာချင်အင်ပါယာမှာ နဂါးတစ်ကောင် ရှိခဲ့ဖူးတာများလား..."

ချင်လော့က တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်ရာ သူ၏အသံတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။ နဂါးဆိုသည်မှာ နတ်သားရဲပင် ဖြစ်ပေသည်။

"မဟာချင်အင်ပါယာမှာ နတ်နဂါးတစ်ကောင် ရှိခဲ့နိုင်တယ်လို့ မင်း ထင်လား..."

ချင်လော့၏ အသံက လူသားဧကရာဇ်အလံထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"နဂါး... ဒါ ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်လို့လား... တကယ်လို့ မင်းရဲ့ မဟာချင်အင်ပါယာမှာ နဂါးတစ်ကောင် တကယ်ရှိခဲ့တယ်ဆိုရင် ဒီလောကမှာ ဘယ်အင်အားစုက မင်းရဲ့ မဟာချင်အင်ပါယာကို ယှဉ်နိုင်မှာလဲ... မင်းတို့က ဒီလောကကို အုပ်စိုးနေတာ ကြာလောက်ပြီပေါ့..."

ရှီးဟွမ်က ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

သို့သော် မီးနဂါးသွေးကြောနှင့် နဂါးအကြေးခွံတို့ကို မည်သို့ ရှင်းပြမည်နည်း။

"ဘယ်သူသိမှာလဲ... အဲ့ဒီနဂါးက သေသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ..."

"သေသွားတဲ့ နဂါးတစ်ကောင်တောင်မှ ရတနာသိုက်တစ်ခုပဲဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့ မဟာချင်အင်ပါယာကို အဆင့်သစ်တစ်ခုဆီ တက်လှမ်းသွားစေဖို့ လုံလောက်တယ်..."

"မဟာချင်အင်ပါယာမှာ နတ်နဂါးတစ်ကောင် ရှိခဲ့သလား ဆိုတာကို မကြာခင် ငါတို့ သိရတော့မှာပါ..."

ချင်လော့က သူ့ဘာသာ တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

တစ်ရက်တာ ခရီးသွားပြီးနောက် သူတို့သည် ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခု၌ ရပ်နားလိုက်ကြ၏။

" ဒီနေရာက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းဖြစ်ပြီး ဓားပြတွေ မကြာခဏ သွားလာလေ့ရှိပါတယ်..."

လီယီက ဘေးမှနေ၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သူတို့က ဓားပြတွေ ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိရပေမဲ့ တချို့ကတော့ သေချာပေါက် ဟုတ်နေမှာပါ..."

"ထွက်လာခဲ့စမ်း..."

ချင်လော့က ချောက်ကမ်းပါးကို မော့ကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား..."

ကျယ်လောင်သော ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"နဝမမင်းသား... အရှင်မင်းသားရဲ့ အသက်ကို ယူပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ခိုင်းထားတယ်... အဲ့ဒီအစား အရှင်မင်းသားကပဲ ကျွန်တော့်ကို ပေးလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား..."

ဓားကြီးတစ်လက်ကို လွယ်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ချောက်ကမ်းပါးမှနေ၍ လေထဲတွင် တစ်လှမ်းချင်းဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် လေထဲတွင် ခေတ္တမျှ ပျံသန်းနိုင်ပေသည်။ တစ်ဖက်လူက ဤမျှ လွယ်ကူစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းက သူ၏ ထူးခြားသော စွမ်းအားကို သက်သေပြနေပေ၏။

"သူက မန်စန်းတောက်ပဲ..."

လီယီက အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်သည်။

"သူက မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ အလိုရှိနေတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင် မန်စန်းတောက်ပဲ…ဘယ်သူ့ကိုမဆို ဓားခုတ်ချက် သုံးချက်နဲ့ သတ်နိုင်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်..."

"အရှင်မင်းသား... သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက အနည်းဆုံး လိုဏ်ဂူကောင်းကင်အဆင့် နောက်ပိုင်းအဆင့်မှာ ရှိတယ်... ကျွန်တော် သူ့ကို တားထားမယ်... အရှင်မင်းသား ထွက်သွားပါ..."

လီယီက ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလာပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ပေါ်လာကာ ပြိုင်ဘက်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လေးနက်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

မန်စန်းတောက်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟား... မင်းက ငါ့ကို တားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား... လိုဏ်ဂူကောင်းကင်အဆင့် အစောပိုင်းအဆင့်လေးနဲ့ မင်းက ငါ့ကို ကျော်လွှားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား... ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ငါ မန်စန်းတောက်က မင်းကို ပွဲချင်းပြီး သတ်ဖို့ ဓားခုတ်ချက် သုံးချက်တောင် သုံးစရာ မလိုဘူး..."

"ဒါဆိုလည်း စမ်းကြည့်လိုက်လေ..."

လီယီက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း မန်စန်းတောက်က တကယ်ကို ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းအားကြီးလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

ဝုန်း…

အစွမ်းထက်သော ဓားအငွေ့အသက်တစ်ခုက လီယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ဓားအငွေ့အသက်မှာ မဟာအောင်မြင်မှုအဆင့်နှင့် နီးစပ်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကာ ဤသည်မှာ သူ၏ အပြင်းထန်ဆုံး စွမ်းရည်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်လော့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

"မင်းတို့က ဒီတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ လွှတ်လိုက်တာလား... အရိပ်ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ မင်းတို့အကုန်လုံးက ဘာလုပ်နေကြတာလဲ... ပွဲကြည့်နေကြတာလား..."

မန်စန်းတောက်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ငါတစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ် နဝမမင်းသား... အရှင်မင်းသားက ပိုမြန်မြန် သေချင်နေတာလား..."

"မင်းတစ်ယောက်တည်း ဟုတ်လား... မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ..."

"လိုဏ်ဂူကောင်းကင်အဆင့်လေးနဲ့ ငါ့ရှေ့မှာ ပြဿနာရှာနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

ချင်လော့က ရှေ့သို့လှမ်းသွားရာ လီယီက သူ့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားရင်း ပြောဆိုလိုက်၏။

"အရှင်မင်းသား... သူက အရမ်း စွမ်းအားကြီးတယ်... ဒီငယ်သားတို့ကိုပဲ သူ့ကို တားခွင့်ပြုပါ..."

"သူ့ကို တားဆီးဖို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားအကုန်သုံးပြီး လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်... ကျွန်တော် အသက်စွန့်ဖို့ ဆန္ဒရှိတာကို ထောက်ထားပြီး ကျွန်တော့်ညီမလေးကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ အရှင်မင်းသားကို တောင်းဆိုပါတယ်…”

"မင်းရဲ့ အသက်က အဲ့ဒီလောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိဘူးလား..."

ချင်လော့က ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ဗီလိန်လဲဆိုတာ.. ငါတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး... ငါ့ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ... ဟမ်.."

ချင်လော့သည် လက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းကာ လူသားဧကရာဇ်အလံကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

ဝုန်း…

ဤပတ်ဝန်းတစ်ခုလုံးသည် လူသားဧကရာဇ်အလံ၏ အမှောင်ထုထဲတွင် ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရ၏။

"လှည့်ကွက်တွေ သုံးနေတာပဲ..."

မန်စန်းတောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်အမြင်သေးသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒီနေ့... အရှင်မင်းသားကို သတ်ဖို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီ"

ဝုန်း…

သူ၏ အငွေ့အသက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာချိန်မှာပင် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခု၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

"ပုရွက်ဆိတ်လို တည်ရှိမှုလေးကများ... မာနကြီးနေသေးတယ်..."

ဘန်း…

အစွမ်းထက်သော အငွေ့အသက်က သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်ပြီး လုံးလုံးလျားလျား မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ပြုလုပ်လိုက်၏။

"သူတော်စင်အဆင့် ..."

မန်စန်းတောက်က အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်ရာ သူ၏အသံတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ချင်လော့၏ဘေးတွင် အစွမ်းထက်သော သူတော်စင်တစ်ပါး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

"ပြီးပြီ... အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ..."

လူသားဧကရာဇ်အလံထဲတွင် လွှမ်းခြုံခံထားရသော လီယီသည် ချင်လော့က အဘယ်ကြောင့် ယခင်က ဤမျှ ဂရုမစိုက်ဟန် ပေါ်နေခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနေသော သူတော်စင်တစ်ပါး ရှိနေခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

"မန်စန်းတောက်... ဒါက အလုပ်မဖြစ်ဘူး... မင်းဆီမှာ တခြား ဘာလှည့်ကွက်တွေ ရှိသေးလဲ ပြစမ်း... မဟုတ်ရင် ငါ ထွက်သွားတော့မယ်..."

"နောက်ဆိုရင် မင်း ငါ့နေရာကို ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အခွင့်အရေးဆိုတာ တစ်ခါပဲ လာတာ..."

ချင်လော့ စကားပြောပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် ညင်သာသော ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ နဝမမင်းသား... ကျွတ် ကျွတ်... သူက တကယ်ကို မာနကြီးလောက်ပါတယ်..."

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အဲ့ဒီအဘိုးကြီး စုချန်ချန်က မင်းဘေးမှာ မရှိဘူးလေ... မင်း ဘယ်လောက်ပဲ စွမ်းဆောင်နိုင်ပါစေ ဒီနေ့ ငါ့လက်ထဲကနေ မင်း လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

အသံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ အနက်ရောင် မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ချောက်ကမ်းပါးအထက် ကောင်းကင်ယံမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

သူတော်စင်အဆင့်...

အမှန်တကယ်ပင် သူတော်စင်အဆင့်ဖြစ်ပေသည်။

မန်စန်းတောက်သည် သူတို့ စေလွှတ်လိုက်သော သားကောင်မျှသာ ဖြစ်​ေပသည်။ အကယ်၍ ချင်လော့က သူ့ကို ဖြုတ်ချနိုင်ပါက သူတို့သည် သူတော်စင်တစ်ပါးကို စေလွှတ်မည် ဖြစ်၏။

အကယ်၍ မန်စန်းတောက် အောင်မြင်ခဲ့လျှင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ သူ ကျရှုံးခဲ့လျှင်လည်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်ပေမည်။

"မင်းက ရုပ်တစ်သောင်းမြင့်မြတ်နယ်မြေကလား..."

ချင်လော့က မေးမြန်းလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက ပြုံးလိုက်၏။

"နဝမမင်းသား... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ..."

"ငါ့ကို ဘာလို့ သတ်ချင်ရတာလဲ..."

"တစ်ယောက်ယောက်က သူ မယူသင့်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ယူသွားပြီး မစော်ကားသင့်တဲ့ သူတစ်ယောက်ကို စော်ကားခဲ့လို့ပေါ့..."

"ငါ နားလည်ပြီ... မင်း ဒါကို လိုချင်တာ မဟုတ်လား..."

ချင်လော့က သံသေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ အမျိုးသမီးအား ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဉာဏ်ကောင်းတဲ့လူတွေနဲ့ စကားပြောရတာ အားစိုက်ထုတ်စရာ မလိုဘူး... နှမြောစရာပဲ..."

အမျိုးသမီးက နောင်တရဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ မင်းက သေရမယ့် ကံကြမ္မာပဲ... ပစ္စည်းတွေ ငါ့ကို ပေးလိုက်ရင်တော့ မင်းကို အလောင်းအပြည့်အစုံ ချန်ထားပေးနိုင်တယ်..."

"မင်းကလား..."

ချင်လော့၏ စကားများတွင် အထင်အမြင်သေးသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေပေ၏။

"တော်လောက်ပြီ... မင်းဘေးမှာ စုချန်ချန် မရှိရင် မင်း ကံဆိုးပြီပဲ..."

"နဝမမင်းသား... မင်းကို တစ်ခုပြောပြမယ်... သူတော်စင်အဆင့်အောက်က လူတွေအားလုံးဟာ ပုရွက်ဆိတ်တွေပဲ... ပြီးတော့ ငါ့ရှေ့မှာဆိုရင် မင်းက အချိန်မရွေး ငါခြေမွပစ်နိုင်တဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင် သက်သက်ပဲ..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာ တော်တော့... ဒီနေ့ မင်း သေရမယ်..."

ရွှီး…

အမျိုးသမီးသည် ကောင်းကင်ယံမှ ခုန်ဆင်းလာပြီး ချင်လော့နှင့် အခြားသူများဆီသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

လီယီသည် ချင်လော့၏ရှေ့တွင် တစ်ဖန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသော်လည်း သူတော်စင်ကို ဆန့်ကျင်ရန် သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ဆဲပင်။

လူသားဧကရာဇ်အလံထဲတွင် ရှီးဟွမ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူသားဧကရာဇ်အလံသည် အမျိုးသမီးအား ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားခဲ့၏။

"ငါ့ကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ တားထားနိုင်မှာလဲ..."

အမျိုးသမီးက လှောင်ပြောင်လိုက်ရာ သူမ၏အသံသည် လူသားဧကရာဇ်အလံတော်ကို ထိုးဖောက်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မင်းတို့ မလှုပ်ရှားတော့ဘူးလား... ဘာကို စောင့်နေကြတာလဲ..."

ကျယ်လောင်သော ဆူပူကြိမ်းမောင်းသံတစ်ခုသည် အခြားသူများ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပေ၏။

ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး…

အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော သူများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။

ပွဲကြည့်ရန် လာရောက်ကြသူတိုင်းသည် အမျိုးသမီးသူတော်စင်၏ လှည့်ကွက်များကြောင့် အတင်းအကျပ် လှုပ်ရှားလာခဲ့ကြရသည်။

ယနေ့ဖြစ်ရပ်များသည် ချင်ဖုန်း၊ ချင်ကျင်း၊ ကုမိသားစုနှင့် အခြားသူများ ပါဝင်ပေ၏။

သူတို့သည် လှေတစ်စင်းတည်း၌ စီးနင်းသူများဖြစ်လာစေရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံလိုက်ရသည်။ ဗောဓိသီးဆိုသည်မှာ အလကားရနိုင်သော အရာမဟုတ်ပေ။

"ချင်လော့... မင်းရဲ့အသက်ကို ငါ့ကို ပေးစမ်း..."

ကုချင်းဖုန်းသည် ပွဲကြည့်ရန် ထိုနေရာသို့ ရောက်နေခြင်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူတော်စင်တစ်ပါးက သူ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်နှင့် သူ လှုပ်ရှားရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ သို့မဟုတ်ပါက သေချာပေါက် သေဆုံးရမည်ကို ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်၏။

ကုမိသားစုသည် သူ့ကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် ဤပျက်စီးခြင်းလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

တစ်ဖက်လူကလည်း သူ့ကို ရွေးချယ်စရာတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။ သူတို့၏ ကုမိသားစုအား ၎င်းတို့၏ အဖွဲ့အစည်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုရန်ပင် ဖြစ်၏။ သူက များများစားစား တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ချေ။

"ကျွန်တော် သူ့ကို မတားနိုင်ဘူး..."

လိုဏ်ဂူကောင်းကင်အဆင့် နောက်ပိုင်းအဆင့်၏ စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ရပြီး ကုချင်းဖုန်း၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရချိန်၌ လီယီ၏ မျက်နှာသည် ဖြူလျော့သွားခဲ့သည်။

"သတ်..."

လီယီက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ဓားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် 'ဖူး' ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဓားတစ်လက်သည် ကုချင်းဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့ပြီး သူ့ကို အနည်းငယ် တွေဝေသွားစေခဲ့၏။

"ဒါပဲလား...ဒီလောက်တောင် အားနည်းတာလား..."

ကြီးမြတ်သော အသံတစ်သံက ချောက်ကမ်းပါးတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားပေသည်။

"မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ မင်းသားကို ကြားဖြတ်သတ်ဖြတ်ဖို့ ရဲတင်းတဲ့ ဘယ်သူမဆို သေဒဏ်ပေးခံရမယ်..."

"ယင်းဝူစစ်သူကြီး... မင်းပဲ..."

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အသံတစ်ခုသည် လူသားဧကရာဇ်အလံထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။