အခန်း ၄၂၇

အပိုင်း (၄၂၇)

အောက်ယွီသည် လောကရှိ ပြည်သူ့အသံများကို မထိန်းချုပ်ထားနိုင်သော်လည်း တွမ်ယွင် နှင့် တွမ်ယွီ တို့၏ အရှက်တကွဲ ကိစ္စမှာ အလွန် ပေါက်ကွဲထွက်စေလောက်အောင် ကြီးမားသောကြောင့် ဤသတင်း ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် မြို့တော်ရှိ ပြည်သူ သန်းချီ ဒေါသထွက်သွားသလို လောက၏ ပြည်သူ သန်းချီလည်း ဒေါသထွက်သွားကြတော့၏။

မရေမတွက်နိုင်သော လူများက ဝေမြို့စားကြီး အိမ်တော်ကို သတ်ဖို့ ဖြတ်ဖို့ အော်ဟစ်နေကြပြီး ယခင်က တက်ကြွစွာ လှူဒါန်းခဲ့ကြသော အလှူငွေကိစ္စများလည်း ရပ်တန့်သွားတော့၏။ လူအများအပြားက သူတို့၏ စေတနာများ ညစ်ညမ်းသွားပြီဟု ခံစားနေကြရသည်။

“ကျုပ်တို့က ဒီမှာ လန်ကျိုး သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးအတွက် သွေးနဲ့ချွေးနဲ့ ရှာထားတဲ့ ငွေတွေကို လှူဒါန်းနေကြတာကို ခင်ဗျားတို့က ဒီနေရာမှာ ယောက်ျားခိုး မိန်းမခိုး(ဖောက်ပြန်) နေကြတာလား။ တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ် မရှိတာပဲ။ လောကက လူတွေကို တကယ် စိတ်ပျက်အောင် လုပ်တာပဲ။”

ကြီးမားသော တိုက်ခိုက်ရေး အသံကြီး တစ်ခုသည် မြို့တော် တစ်ခုလုံးနှင့် လောက တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ် သွားတော့၏။

ဧကရာဇ် သည် ညီလာခံကြီးကျင်းပကာ အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်လိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးမှု ဝန်ကြီးဌာန ဝန်ကြီးကို ကိုယ်စားလှယ် အမတ် အဖြစ် ကျန်းကျိုးမြို့သို့ စေလွှတ်ကာ ဝေမြို့စားကြီး အိမ်တော်ကို မျိုးနွယ်စု အားလုံး ဖမ်းဆီးရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပဲ လူတိုင်း အလွန် ဝမ်းသာသွားကြတော့၏။

လောကက ပြည်သူ သန်းချီကလည်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်တွင် တရားမျှတမှုရှိပြီး ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်ကြောင်း၊ ရှင်းလင်းသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတွင် တရားမျှတမှု ရှိကြောင်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြသည်။

သေချာပေါက် လူအများအပြား မသိရှိကြသည်မှာ ဝေမြို့စားကြီး အိမ်တော်သို့ သွားရောက် ဖမ်းဆီးမည့် ကိုယ်စားလှယ် အမတ်သည် အလွန် နှေးကွေးစွာ သွားရောက်နေခြင်းဖြစ်၏။

ယခင်က ကျန်းကျိုးမြို့သို့ သွားရောက်ခဲ့သော ကိုယ်စားလှယ် အမတ်များသည် အလွန် မြန်ဆန်စွာဖြင့် တစ်နေ့လျှင် မိုင်နှစ်ရာ၊ သုံးရာခန့် ခရီးနှင်ခဲ့ကြသော်လည်း ဤ ယဉ်ကျေးမှု ဝန်ကြီးဌာန ဝန်ကြီးကမူ တစ်နေ့လျှင် မိုင်တစ်ရာပင် မသွားချေ။

ထို့နောက် သတင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

တတိယလ သုံးရက်နေ့တွင် ဝေမြို့စားကြီး တွမ်ပိ သည် မိသားစုဝင် ရာချီ၊ ပစ္စည်းများ အမြောက်အမြား၊ စားနပ်ရိက္ခာများ အမြောက်အမြား၊ ငွေကြေးများ အမြောက်အမြားကို ယူဆောင်ကာ လန်ကျိုး သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးသို့ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် ဤကိစ္စသည် တွမ်ယွင် နှင့် တွမ်ယွီ တို့၏ အရှက်တကွဲကိစ္စနှင့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ဝေမြို့စားကြီး အိမ်တော်သည် အပြစ်ကြေစေရန်အတွက် ကယ်ဆယ်ရေး သွားရောက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ပင် သနားညှာတာသော စိတ်ဖြင့် သွားရောက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ဤအချိန်တွင် လောက၏ ပြည်သူ့အသံများသည် အနည်းငယ်သာ တုံ့ပြန်မှု ရှိသေး၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လောက၏ ပြည်သူ သန်းချီသည် သတ်ဖို့ ဖြတ်ဖို့ အော်ဟစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး တွမ်ပိ ကယ်ဆယ်ရေး သွားရောက်ခြင်းမှာ တွမ်ယွင် နှင့် တွမ်ယွီ တို့၏ အရှက်တကွဲကိစ္စနှင့် မသက်ဆိုင်ဘူး ဆိုသည်ကို မယုံကြည်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာလောကတွင် အများဆုံး ရှိနေသည်မှာ ပူးပေါင်းကြံစည်မှု သီအိုရီများဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လူတိုင်း၏ သံသယမှာ မှန်ကန်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ဝေမြို့စားကြီး အိမ်တော်သို့ သွားရောက် ဖမ်းဆီးမည့် ကိုယ်စားလှယ် အမတ်သည်လည်း အလွန် နှေးကွေးစွာ သွားရောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရက်နှစ်ဆယ်ခန့်ကြာမြင့်သော်လည်း ခရီးတစ်ဝက်ပင် မရောက်သေးချေ။

ကောင်းကင်ဘုံကလည်း တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာကို ဆန့်ကျင်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

တတိယလ နှစ်ဆယ်ရက်နေ့....

ချန်းဟိုင်ပြည်နယ်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းပြီး နေ့မနား ညမနား ဆက်တိုက် ရွာသွန်းနေသည်။ မူလတည်းက သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ခံစားနေရသော လန်ကျိုးကို ပိုမို ဆိုးရွားသွားစေခဲ့၏။

ပို၍ အန္တရာယ်များသည်မှာ ယခင်က ကြီးမားသော ဆူနာမီကြောင့် လန်ကျိုး၏ အခြေခံ တာတမံများ အားလုံး ကျိုးပဲ့ခြင်းများ ရှိနေသလို မကျိုးပဲ့သေးသော်လည်း ခိုင်မာမှု လျော့ရဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

လန်ကျိုးတွင် ပင်လယ်ထဲသို့ စီးဝင်သော မြစ်ကြီး တစ်စင်း ရှိပြီး ချန်းလန်မြစ် ဟု ခေါ်တွင်သည်။ နေ့မနား ညမနား ဆက်တိုက် ရွာသွန်းနေသော မိုးကြီးကြောင့် မြစ်ရေများ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး မြစ်ကမ်းပါး နှစ်ဖက်ရှိ တာတမံများမှာလည်း အလွန် အန္တရာယ်များနေပြီ ဖြစ်၏။

အကယ်၍ တာတမံများကျိုးပေါက်သွားပါက တဝုန်းဝုန်း စီးဆင်းနေသော မြစ်ရေများသည် မြင်းသောင်းချီ ပြေးဝင်လာသကဲ့သို့ လန်ကျိုးမြို့ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာမှာဖြစ်သည်။

ဤရေလွှမ်းမိုးမှုသည် ဆူနာမီနှင့် မတူညီချေ။ စွမ်းအားမှာ ထိုမျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ် မကောင်းသော်လည်း ပို၍ကြာရှည်၏။

ဆူနာမီ သည် အလွန်ဆုံး မိနစ်ဆယ်ချီခန့်သာ ကြာမြင့်သော်လည်း ရေလွှမ်းမိုးမှုသာ ဖြစ်ပေါ်လာပါက နေ့မနား ညမနား ဖြစ်ပေါ်နေမည်ဖြစ်ရာ ထိုအချိန်တွင် မိုင်ထောင်ချီ ရေလွှမ်းမိုးသွားမည်ဖြစ်ပြီး သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ခံစားရမည့် နေရာမှာ လန်ကျိုးမြို့ တစ်ခုတည်း မဟုတ်တော့ဘဲ ခရိုင်တစ်ခုလုံး သို့မဟုတ် အနီးအနားရှိ ခရိုင်များစွာကိုပါ သက်ရောက်သွားမှာဖြစ်သည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ကျိုးလီသည် တပ်တော် သောင်းချီကို ခေါ်ဆောင်ကာ တာတမံပေါ်တွင် နေ့မနား ညမနား ရုန်းကန်နေပြီး ပစ္စည်းများ အားလုံးကို အသုံးပြု၍ တာတမံကို ခိုင်ခံ့အောင် လုပ်ဆောင်နေ၏။

ပိုမိုကောင်းမွန်သော အခြေအနေ ရရှိစေရန်အတွက် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် လန်ကျိုးမြို့ရိုးပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးကြီးများကိုပင် ဖြိုဖျက်ကာ တာတမံကို ခိုင်ခံ့အောင် လုပ်ဆောင်နေရသည်။

အန္တရာယ် အခြေအနေမှာ တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ပိုမိုကြီးမားလာ၏။

ကျိုးလီသည် နေ့မနား ညမနား အိပ်စက်ချိန် မရဘဲ စားသောက်ခြင်း၊ အလေးအပေါ့သွားခြင်း အားလုံးကို တာတမံပေါ်တွင်သာ ပြုလုပ်နေရသည်။

ထို့အပြင် သူသည် တာဝန်ခွဲဝေမှု စနစ်ကို အသုံးပြုပြီး စစ်သူကြီးနှင့် အမတ် တစ်ဦးစီကို တာတမံ တစ်ပိုင်းစီ တာဝန်ယူစေကာ ထိုသူတို့ တာဝန်ယူထားသည့် တာတမံအပိုင်း ကျိုးပေါက်သွားပါက တာဝန်ရှိသူ၏ တစ်မိသားစုလုံးကို သတ်ဖြတ်မည်ဟု အမိန့်ပေးထား၏။

ဤအမိန့်မှာ အလွန် တင်းကျပ်သော်လည်း အလွန် ထိရောက်မှု ရှိသည်။ ပုံမှန်အချိန်တွင် အလွန် ပျင်းရိသော အမတ်များသည်ပင် ယခုအခါ အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ ကြိုးပမ်းနေကြရသည်။

ဤသို့ဖြင့် ရေမျက်နှာပြင်သည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မြင့်တက်လာသော်လည်း ယိမ်းယိုင်နေသော တာတမံသည် အမြဲတမ်း တောင့်ခံထားနိုင်ပြီး မကျိုးပေါက်သေးချေ။

ဤအချိန်တွင် တာတမံပေါ်၌ ရုန်းကန်နေကြသူများမှာ စစ်သည်များသာမက လန်ကျိုး ပြည်သူ သိန်းချီလည်း ပါဝင်နေပြီး လူတိုင်းသည် သွေးအန်မတတ် ကြိုးပမ်းကာ တာတမံကို ကာကွယ်နေကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအချိန်တွင် တာတမံကျိုးပေါက်သွားပြီး ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး လန်ကျိုးမြို့ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပါက လူမည်မျှ ထပ်မံ သေဆုံးရမည်ကို မည်သူမှ မသိရှိနိုင်သောကြောင့်ပင်။

ယခုအချိန်တွင် ဝေမြို့စားကြီး တွမ်ပိသည် အနည်းဆုံး လန်ကျိုး၌ ကြီးမားသော နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကာလအတွင်း သူသည်လည်း မိသားစုဝင် ရာချီကို ခေါ်ဆောင်ကာ သဘာဝ ဘေးအန္တရာယ်ကယ်ဆယ်ရေး ရှေ့တန်းတွင် နေ့မနား ညမနား ရုန်းကန်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သူသည် ပင်လယ်ရေကြောင်းမှတစ်ဆင့် စားနပ်ရိက္ခာ သောင်းချီကို သယ်ယူလာခဲ့ပြီး ငွေသား သိန်းချီကိုလည်း ထုတ်ပေးခဲ့သည်။

ဤမျှနှင့် မပြီးသေးဘဲ သူသည် ဂုဏ်သရေရှိသော မြို့စားကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တာတမံပေါ်တွင် တိုက်ပွဲဝင်နေကာ ကျောက်တုံးများကို ကိုယ်တိုင် သယ်ယူပြီး သဲအိတ်များကို ကိုယ်တိုင် ထမ်းကာ မိသားစုဝင်များကို ဦးဆောင်၍ ရေကြီးနေသော နေရာများသို့ အကြိမ်ကြိမ် ခုန်ချခဲ့၏။

ဟန်ဆောင်နေသည် ဆိုလျှင်တောင်မှ မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့၏။ ဤသို့ဖြင့် လဝက်ခန့် ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီး ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေကာ ပေါင်နှစ်ဆယ်ခန့် ပိန်ကျသွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံက ဤလူသိန်းချီကို သနားသွားသည်လား မသိချေ။ ကောင်းကင်ပေါ်မှ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုများ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာပြီး ရေမျက်နှာပြင်မှာ ဆက်လက် မြင့်တက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အောင်ပွဲ၏ မျှော်လင့်ချက်ကို မြင်တွေ့လာရပြီ ဖြစ်၏။

နောက်ဆက်တွဲ အနေဖြင့် ဝေမြို့စားကြီး တွမ်ပိ ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ အနစ်နာခံမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်၏။ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အန္တရာယ် အခြေအနေသည် အကောင်းဆုံး စင်မြင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် ဤကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ အနစ်နာခံမည့် သနားဖွယ်ကောင်းသော ပြဇာတ်ကို အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်ရန် လိုအပ်၏။

အချိန် သိပ်မရှိတော့ချေ။ မိုးများ လျော့နည်းလာပြီဖြစ်ရာ ရေမျက်နှာပြင်ကျဆင်းသွားပြီးမှ ဤပြဇာတ်ကို ကပြမည်ဆိုပါက အစစ်အမှန်နှင့် တူတော့မည် မဟုတ်ချေ။

သူသည် မည်သို့သော ပြဇာတ်ကို ကပြအသုံးတော်ခံမည်နည်း။

တာတမံကြီး ကျိုးပေါက်ပျက်စီးသွားကာ ဝေမြို့စားကြီးနှင့် မိသားစုဝင် ရာပေါင်းများစွာတို့သည် ရေလွှမ်းမိုးမှု ဘေးအန္တရာယ်အတွင်း၌ သနားစဖွယ် အသက်ဆုံးပါးခဲ့ရပြီး၊ တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုးအတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ အနစ်နာခံသွားကြသည်ဟူသော ပုံစံမျိုးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤအစီအမံသည် လောကရှိ ပြည်သူအပေါင်းကို အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားစေရန် လုံလောက်ပါမည်လား။ သူတို့အပေါ် အငြိုးအတေးထားသူတို့အား ခွင့်လွှတ်စိတ်ဝင်လာစေရန်နှင့် ပျက်စီးလုနီးပါးဖြစ်နေသော ဝေမြို့စားကြီး အိမ်တော်ကို သေရာမှ ပြန်ရှင်လာစေရန် စွမ်းဆောင်နိုင်ပါမည်လား။

သေချာပေါက် စွမ်းဆောင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ သေတွင်းမှ ပြန်လည်ရုန်းထွက်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်ငြား ဝေမြို့စားကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် အသက်စွန့်မည်လား။ ဧကန်မုချ မဟုတ်ပေ။ သေဆုံးသွားမည့်သူမှာ သူ၏ ကိုယ်ပွားသာ ဖြစ်ပြီး၊ အစစ်အမှန် ဝေမြို့စားကြီး တွမ်ပိမှာမူ တိုင်းတစ်ပါးသို့ တိတ်တဆိတ် တိမ်းရှောင်သွားမှာဖြစ်၏။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့်အချိန်တွင် မည်သူက ကိုယ်ပွားနှင့် အစစ်အမှန်ကို ခွဲခြားနိုင်ပါမည်နည်း။ မြို့စားဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားရုံဖြင့် လုံလောက်ပေသည်။

လူပေါင်း ထောင်သောင်းချီသည့် ရှေ့မှောက်တွင် ဤဝေမြို့စားကြီးသည် ရေလှိုင်းလုံးကြီးများ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဆိုပါက ဤပြဇာတ်သည် အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်၏။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤတာတမံကြီးမှာ သဘာဝအလျောက် အလိုအလျောက် ကျိုးပေါက်သွားခြင်းလား။ မဟုတ်ပေ။ လူတို့၏ လက်ချက်ဖြင့် ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဤမျှအထိ ရူးသွပ်မိုက်မဲပြီး လူ့ကျင့်ဝတ်ကင်းမဲ့ကြလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

နိုင်ငံရေး အားပြိုင်မှုတွင် အနိုင်ရရှိရန်နှင့် မိမိတို့ တွမ်မိသားစု အသက်ရှင်သန်ခွင့်ရရန်အတွက် သူတို့သည် တာတမံကို တိတ်တဆိတ် ဖျက်ဆီးကာ လန်ကျိုးမြို့အတွင်းသို့ ရေများ အလုံးအရင်းနှင့် ဝင်ရောက်လာစေရန် ကြံစည်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ၍ ရေလွှမ်းမိုးသွားပြီး လူပေါင်းများစွာ သေကြေပျက်စီးသွားမည်ကိုမူ သူတို့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြပေ။

သူတို့အတွက်မူ အနိုင်ရရှိရေးသည်သာ ပဓာနဖြစ်ပြီး လူပေါင်းသောင်းချီ၊ သိန်းချီ၍ သေဆုံးစေဦးတော့ နှမြောတသခြင်း အလျင်းမရှိကြချေ။

“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုများ လျော့နည်းလာသော်လည်း ဆက်လက်၍ အဆက်မပြတ် ရွာသွန်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မြစ်ရေများက ဒေါသတကြီး စီးဆင်းနေပြီး တာတမံ တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေသည်။

“အချိန် တန်တော့မယ်... အချိန် တန်တော့မယ်။”

လူတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ ထိုဝေမြို့စားကြီး တွမ်ပိသည် တာတမံပေါ်တွင် ဆက်လက် ရုန်းကန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော လူများ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြ၏။

အစစ်အမှန် ဝေမြို့စားကြီးမှာမူ တာတမံ အနောက်ရှိ တောင်ပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး အေးစက်စက် ကြည့်ရှုနေကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် လျှို့ဝှက်အမိန့် တစ်ခုကို လက်ခံရရှိထားပြီး ဤပြဇာတ်ကြီးတွင် သူ့ကို သနားဖွယ်ကောင်းအောင် အနစ်နာခံစေရုံသာမက ပို၍ အရေးကြီးသော တာဝန်တစ်ခုလည်း ရှိနေသေး၏။

ထိုအစီအမံ၏ နောက်ကွယ်မှ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ကျိုးလီကိုပါ တိုင်းပြည်အတွက် ကြီးကျယ် ခမ်းနားစွာ အသက်စွန့်သွားသူအဖြစ် ပုံဖော်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ဝေမြို့စားကြီး တွမ်ပိ၏ အနစ်နာခံမှုမှာ ဟန်ပြသက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ကျိုးလီ၏ အသက်စွန့်မှုမှာမူ အစစ်အမှန် ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်။

အောက်ယွီ တည်ဆောက်ထားသော အာဏာစက်ဝန်း သံတြိဂံအဖွဲ့တွင် ဧကရာဇ်ဟောင်း၊ အောက်ယွီနှင့် ကျိုးလီဟူသော လူသုံးဦးစလုံးမှာ မရှိမဖြစ် အရေးပါလှသည်။

အကယ်၍ ကျိုးလီကိုသာ သုတ်သင်ရှင်းလင်း လိုက်နိုင်ပါက ထိုအဖွဲ့အစည်းမှာလည်း အလိုအလျောက် ပြိုကွဲသွားမည်ဖြစ်ရာ၊ အောက်ယွီတစ်ယောက်တည်းဖြင့် မည်သည့်လှိုင်းလုံးမှ ဖန်တီးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ကျိုးလီသည် သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများတွင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ကြိုးပမ်းထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ဖော်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသာ အသက်ဆုံးပါးသွားခဲ့လျှင် ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံး အချည်းနှီး ဖြစ်သွားရုံမျှမက၊ ရွှေငွေရတနာ သန်းပေါင်းများစွာပါ ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။

သို့သော်ငြား ထိုအရာများကို သူတို့ ဂရုမစိုက်နိုင်ကြတော့ပေ။ ဤအားပြိုင်မှုတွင် အနိုင်ရရှိရန်နှင့် အောက်ယွီ၊ ဧကရာဇ်ဟောင်းနှင့် ကျိုးလီတို့၏ အာဏာအစုအဖွဲ့ကို ဖြိုခွဲနိုင်ရန်အတွက်ဆိုလျှင် လန်ကျိုးမြို့တစ်ခုလုံးကို စတေးလိုက်ရစေဦးတော့ သူတို့အတွက်မူ ထိုက်တန်သည်ဟု မှတ်ယူထားကြသည်။

လူပေါင်းသိန်းချီ၍ သေဆုံးကြေပျက်ရခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အရေးတကြီး ကိစ္စရပ် မဟုတ်တော့ပေ။ ယခုမူ အချိန်ကျရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်၏။

…………………..