အခန်း ၄၃၃

အပိုင်း (၄၃၃)

ကျိန့်ဟိုင် မြို့စား၏ သားတော် စီးကွမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငွေကြေး ဟုတ်လား။ ကျုပ်တို့ စီးမိသားစုမှာ အများကြီး ရှိပါတယ်။ သန်းချီ မပြောနဲ့၊ အဲဒီထက် ပိုများလည်း ပြဿနာ မရှိပါဘူး။”

အောက်မင်က ပြောလိုက်၏။ “သခင်လေး... အခုချိန်မှာ သခင်လေးဟာ မြို့တော် တစ်ခုလုံးမှာ အထူးခြားဆုံး လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။ ပြီးတော့ အမြင့်မြတ်ဆုံး လူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေပါပြီ။ နောက်ဆက်တွဲ တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ် အတွင်းမှာ သခင်လေးဟာ ဘာမဆို လုပ်ချင်တိုင်း လုပ်လို့ ရပါတယ်။”

ကျိန့်ဟိုင် မြို့စား၏ သားတော် စီးကွမ်က မေးလိုက်သည်။ “အဲဒီကိစ္စ အပါအဝင်လား။”

အောက်မင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီကိစ္စ အပါအဝင်ပါပဲ။”

ကျိန့်ဟိုင် မြို့စား၏ သားတော်က မေးလိုက်သည်။ “ကျုပ် ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလို့လား။”

တူဟွေးက ပြောလိုက်၏။ “သခင်လေးရယ်... တစ်လောကလုံးမှာ ဘယ်သူက မသိလို့လဲ။ သခင်လေးက မင်းသမီး ရှန်ရှန်းကို လက်ထပ်ချင်နေတာလေ။ သခင်လေးက သူမကို နေ့တိုင်း ညတိုင်း လွမ်းဆွတ်နေတာပါ။ နှမြောစရာ ကောင်းတာက သခင်လေးက သူမထက် အသက် ဆယ်နှစ်ကျော် ကြီးနေသလို ဇနီးလည်း ရှိနေပြီးသားဆိုတော့ မင်းသမီး ရှန်ရှန်းကို ကိုယ်လုပ်တော် အဖြစ်တော့ လက်ထပ်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူးလေ။

သခင်လေး... သခင်လေး အချိန်ဆွဲမနေသင့်တော့ဘူး။ သခင်လေးရဲ့ ဇနီးကို ဖျားနာအောင် လုပ်လိုက်ပါ။ တကယ် ဖျားတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အတု ဖျားတာပဲဖြစ်ဖြစ် အချိန်တန်ရင်တော့ သခင်လေးဟာ လောက တစ်ခုလုံးကို နာရေးသတင်း ကြေညာလို့ ရပါပြီ။”

ကျိန့်ဟိုင် မြို့စား၏ သားတော်၏ မျက်ခုံးများကျုံ့သွားတော့သည်။

တူဟွေးက ရှင်းပြလိုက်၏။ “သခင်လေး... အောက်ယွီနဲ့ ခင်ဗျားတို့ စီးမိသားစုဟာ သေရေးရှင်ရေး ရန်သူတွေလို့ ဆိုလို့ရပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက ခင်ဗျားတို့ကို ဘုရင်အဖြစ် ခန့်အပ်ဖို့ အောက်ရှင်းက ထောက်ခံပေးခဲ့တာပါ။

ဒါပေမဲ့ မနှစ်ကတုန်းက ခင်ဗျားတို့က အောက်ရှင်းကို လာဘ်စားတယ်၊ အင်ပါယာရဲ့ ရေတပ်ကို အသုံးပြုပြီး မှောင်ခိုကူးတယ်လို့ စွပ်စွဲခဲ့လို့ အောက်ရှင်း ထောင်ကျပြီး နုလန်ဟောက် အိမ်တော်လည်း ချိတ်ပိတ်ခံခဲ့ရတာလေ။

ဒါတင်မကသေးဘူး။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အောက်ယွီကို ချောက်ချတဲ့ နေရာမှာ စီးမိသားစုက တစ်ခါမှ မပါဝင်ခဲ့ဘူးဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ဒါကြောင့် အောက်ယွီရဲ့ ရန်သူတွေထဲမှာ ဖူယန်ထူက နံပါတ်တစ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ စီးမိသားစုက နံပါတ်နှစ် နေရာမှာ ရှိနေပါပြီ။ ခင်ဗျားတို့နဲ့ အောက်ယွီဟာ သေသည်အထိ ရန်သူတွေ ဖြစ်နေပါပြီ။”

အကယ်၍ ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ သံတြိဂံ အဖွဲ့သာ အင်ပါယာရဲ့ အာဏာကို တကယ် ချုပ်ကိုင်သွားနိုင်ခဲ့ရင် ခင်ဗျားတို့ စီးမိသားစုကို သေချာပေါက် ရာထူးချတော့မှာပဲ။ တောင်ပိုင်းက ဒေသခံတွေက တောင်ပိုင်းကျိုး အင်ပါယာရဲ့ စကားကို နားမထောင်ရင်တောင် အောက်ရှင်းရဲ့ စကားကို တော့ သေချာပေါက် နားထောင်ကြမှာပဲ။

အကယ်၍ အောက်ရှင်းကသာ တိုင်းပြည်ရဲ့ စစ်တပ်အာဏာကို ပြန်လည် ချုပ်ကိုင်ပြီး တပ်တော် သိန်းချီကို ဦးဆောင်ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ စီးမိသားစုကို တောင်ဘက်ကို ဆင်းပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ကုန်းတွင်းတပ် တွေက တားဆီးနိုင်ပါ့မလား။ အဲဒီအခါကျရင် ခင်ဗျားတို့က ပင်လယ်ပြင်ကို ပြန်သွားရတော့မှာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ ကျိန့်ဟိုင် မြို့စားအိမ်တော်ဟာ ကုန်းမြေပေါ်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေကို ခံစားလာခဲ့တာ အနှစ်နှစ်ဆယ် ရှိနေပြီဆိုတော့ ပင်လယ်ပြင်က ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ပြန်ခံနိုင်ပါအုံးမလား။ ခင်ဗျားတို့မှာ အစကနေ ပြန်စဖို့ သတ္တိတွေ ရှိသေးရဲ့လား။

သခင်လေး... သခင်လေးသာ မင်းသမီး ရှန်ရှန်းကို လက်ထပ်လိုက်နိုင်ရင် အောက်ယွီ နဲ့ ဧကရာဇ်ဟောင်းကြားက ဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲဖြစ်ပြီး သူ့ကို ပြင်းထန်တဲ့ ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ပေးနိုင်မှာပါ။ ဒါကြောင့် သခင်လေးရယ်... သခင်လေးဟာ ဇနီး သေဆုံးသွားတဲ့သူ ဖြစ်လို့ ရပါပြီ။

လက်ရှိ အခြေအနေအရ အင်ပါယာဟာ ပြင်းထန်တဲ့ အကျပ်အတည်းနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီး ခင်ဗျားတို့ စီးမိသားစုကပဲ သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးအတွက် ငွေထုတ်ပေးနိုင်မှာပါ။ ခင်ဗျားတို့ စီးမိသားစုကပဲ တောင်ပိုင်းကျိုး အင်ပါယာရဲ့ ပင်လယ်ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေး အပိုင်းတွေကို ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်မှာပါ။

အင်ပါယာရဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေ ဖိအားပေးလာတဲ့အခါ ဧကရာဇ်ဟောင်းတောင်မှ သခင်လေးက မင်းသမီး ရှန်ရှန်းကို လက်ထပ်မယ့်ကိစ္စကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သခင်လေး... စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ဒါက တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာရဲ့ နံပါတ်တစ် အလှတရားပိုင်ရှင်နော်။

ဧကရာဇ်ဟောင်းက သဘောမတူမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက မင်းသမီး လန်ရှီးကို စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ဘယ်လောက်တောင် အချစ်ခံခဲ့ရလဲ။ အခု မင်းသမီး ရှန်ရှန်း လောက်တော့ မကဘူးမလား။

ရလဒ်ကရော။ ရှီးလျန်နိုင်ငံက တပ်တွေ မြို့တော် အနီးအထိ ရောက်လာတော့ ရှီးလျန်တပ်တွေကို ဆုတ်ခွာသွားအောင် လုပ်ဖို့အတွက် ထျန်းယန် ဧကရာဇ်ဟာ သူ အချစ်ဆုံး သမီးကိုတောင် ရှီးလျန်နိုင်ငံရဲ့ ဘုရင်ဆီ ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် လက်ထပ်ပေးခဲ့ရတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီတုန်းက မင်းသမီး လန်ရှီးတောင် အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့ရတာ။ အခု မင်းသမီး ရှန်ရှန်းလည်း ခြွင်းချက် မဟုတ်ပါဘူး။”

................

နန်းတော် အတွင်း၌ ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်သည် အံ့ဩတုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ သတင်းဆိုးကြီးကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ဤ လျှို့ဝှက် စာချွန်လွှာကို သူ အကြိမ်ကြိမ် ဖတ်ရှုခဲ့၏။ ဤအရာမှာ ဟေးပင်းထိုင်၏ လျှို့ဝှက် စာချွန်လွှာနှင့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကျိုးလီ၏ လျှို့ဝှက် စာချွန်လွှာပင် ဖြစ်သည်။

နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပြီးခဲ့သည့် ညီလာခံ၌ သူ သတိလစ်ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်မှာ အစီအစဉ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ မျက်စိရှေ့တွင် အမှောင်ဖုံးကာ အမှန်တကယ်ပင် မူးဝေလာတော့၏။

ကျိုးလီ သေဆုံးခြင်း မရှိသည်မှာ အမှန်ဖြစ်ခဲ့လျှင် ယခင်က ပေးသနားခဲ့သော ယင်းချင်ဝမ် ဘွဲ့သည်လည်း အတည် ဖြစ်သွားပေတော့မည်။

မူလက ကျိုးလီသည် ချန်ချင်ဝမ် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း စစ်ရှုံးချိန်တွင် ဘွဲ့အမည် ရုပ်သိမ်းခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူသည် ယင်းချင်ဝမ် ဖြစ်လာရုံသာမက ချင်ဝမ်အားလုံး၏ အထက်၊ အိမ်ရှေ့စံပြီးလျှင် ဒုတိယအဆင့်ရှိသော အရှိန်အဝါ ကြီးမားသူ ဖြစ်လာခဲ့၏။

သို့သော် ဤသူကား မိမိ၏ သားအရင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဤသားအရင်းသည်ပင် ယခုအခါ ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်၏ ဆန့်ကျင်ဘက် အင်အားစုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဧကရာဇ်ဟောင်း၊ အောက်ယွီတို့နှင့်အတူ သံတြိဂံသဖွယ် အခိုင်အမာ ဖွဲ့စည်းထားသော မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

အကယ်၍ ကျိုးလီသည် အိမ်ရှေ့စံအရာကို ဆက်ခံရရှိပြီး လုံလောက်သော ဩဇာအရှိန်အဝါကို စုဆောင်း နိုင်ခဲ့ပါက၊ ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ ပံ့ပိုးကူညီမှုနှင့်အတူ အရေးကြီးသော အချိန်အခါမျိုး၌ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ နေရာကို အစားထိုးကာ နိုင်ငံရေးအာဏာအရပ်ရပ်ကို ချုပ်ကိုင်သွားနိုင်စွမ်း ရှိ၏။

စင်စစ်အားဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် များစွာ လိုအပ်နေသေးသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ဧကရာဇ်၏ ဩဇာတိက္ကမ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာပြီး ကျိုးလီ၏ အရှိန်အဝါမှာ တစ်နေ့တခြား မြင့်မားလာပါက ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဆိုက်ရောက်လာရန်မှာ အလွန်ပင် နီးစပ်လှသည်။

ဝေမြို့စားကြီး တွမ်ပိသည် အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ တိုင်းပြည်အတွက် အနစ်နာ ခံသွားသည်ဟု ဆိုခြင်းမှာလည်း ကိုယ်ပွားတစ်ဦးကို အသုံးချထားသည့် ရယ်ဖွယ်ရာ ပြဇာတ်ကြီး တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်တော့၏။

ထို့အပြင် လန်ကျိုးမြို့၏ တာတမံ ကျိုးပေါက်ပျက်စီးရခြင်းမှာလည်း တွမ်ပိကိုယ်တိုင် တမင်တကာ ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟူသော အချက်မှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

မိုင်ပေါင်းရာချီသော နယ်မြေများ ရေအောက်သို့ ရောက်ရှိကာ ပြည်သူသန်းပေါင်းများစွာ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဖြစ်ခဲ့ရသကဲ့သို့၊ သေကြေပျက်စီးသူ ဦးရေမှာလည်း အတိုင်းအဆမရှိ များပြားခဲ့ရ၏။

ဤအရှက်တကွဲ ဖြစ်ရပ်ဆိုးကြီးသာ လူအများကြား ပေါက်ကြားသွားပါက တိုင်းသူပြည်သားတို့သည် အတိုင်းထက်အလွန် ဒေါသအမျက် ပွားကြမှာဖြစ်ပြီး၊ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာ၏ သိက္ခာနှင့် အရှိန်အဝါမှာလည်း ယခင်က မရှိဖူးသေးသော အတိုင်းအတာအထိ ပျက်သုဉ်းသွားပေလိမ့်မည်။

လတ်တလောတွင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ကျိုးလီသည် ဤအရှက်တကွဲကိစ္စကို လူသိရှင်ကြား မထုတ်ဖော်သေးဘဲ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ထံသို့သာ လျှို့ဝှက်စာချွန်လွှာ တင်သွင်းထားခဲ့သည်။

သို့ပေမည့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်သော အာဏာကို အောက်ယွီ၏ လက်သို့ လွှဲအပ်ပေးလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်းကိုမူ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကောင်းစွာ သိရှိနားလည်ထားတော့၏။

သို့ဖြစ်ရာ နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် ဧကရာဇ်နှင့် အပေးအယူ လုပ်ဆောင်မည့်သူမှာ အောက်ယွီသာ ဖြစ်ပေတော့မည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် အောက်ယွီက ဧကရာဇ်ထံမှ အကျိုးအမြတ်များကို တောင်းဆိုလာမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဧကရာဇ်အနေဖြင့်လည်း မဖြစ်မနေ လိုက်လျော အလျှော့ပေးရမည့် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်နေသည်။

တကယ်ပင် အရှက်ရစရာ ကောင်းလှသည်။ အောက်ယွီသည် မည်သည့်အရာကို တောင်းဆိုလာမည်နည်း။ အောက်ထင်၏ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို ကွပ်မျက်ရန်လား၊ သို့မဟုတ် မိဖုရားကြီးကိုဖြစ်စေ၊ စုချင်ဝမ်ကိုဖြစ်စေ ရာထူးမှ ဖယ်ရှားရန်လား။

သို့သော်ငြား ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၌လည်း လက်ခံနိုင်သော အတိုင်းအတာတစ်ခု ရှိပေသည်။ အကယ်၍ အောက်ယွီ၏ တောင်းဆိုချက်မှာ ထိုအတိုင်းအတာကို ကျော်လွန်သွားပါက၊ ဧကရာဇ်အနေဖြင့် အရှက်သိက္ခာကို ပဓာနမထားတော့ဘဲ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခြေမှုန်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အောက်ယွီ မည်သည့်အရာကို တောင်းဆိုလာမည်နည်းဟူသော အချက်ကိုလည်း ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေမိ၏။

ပို၍ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရသည်မှာ နိုင်ငံတော်၏ ဘဏ္ဍာတိုက် ခမ်းခြောက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လန်ကျိုး ဆိပ်ကမ်းမှ ရရှိသော ဝင်ငွေများ ပြတ်တောက်သွားသည့်အပြင် သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေး အတွက်လည်း ရွှေငွေ သန်းပေါင်းများစွာ ကုန်ကျနေသည်။

ယခုမူ ကပ်ဘေးတစ်ခုပေါ်၌ နောက်ထပ် ကပ်ဘေးတစ်ခု ထပ်မံဆင့်လာပြန်ရာ၊ မူလက သိန်းဂဏန်းမျှသာရှိသော ဒုက္ခသည်အရေအတွက်မှာ သန်းနှင့်ချီ၍ တိုးပွားလာခဲ့၏။

ဤကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းမှာ အဆုံးမရှိသော တွင်းကြီးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသော်လည်း မကယ်တင်ဘဲ ပစ်ထား၍မူ မရနိုင်ပေ။

အကယ်၍ ဤလူသန်းပေါင်းများစွာကို စနစ်တကျ နေရာမချပေးနိုင်ပါက၊ ဆူပူအုံကြွမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အခြားသော ပြည်နယ်များသို့ ကူးစက်ပျံ့နှံ့သွားလျှင် အကျိုးဆက်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေလိမ့်မည်။

သို့သော်ငြား ယခုအချိန်၌ အရေးကြီးဆုံးသော ကိစ္စမှာ အောက်ယွီနှင့် အားပြိုင်နေရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူနှင့် ကျိုးလီတို့၏ နှုတ်ကို မည်သို့မည်ပုံ ပိတ်ရပါမည်နည်း။

“အရှင်မင်းမြတ်... တွမ်ယင်းယင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားပါပြီ။” မိန်းမစိုး တစ်ယောက်က သတင်းပို့လိုက်သည်။

ဧကရာဇ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။ “ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတာလား။ သေတာ မြန်သားပဲ။ တကယ်ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အသတ်ခံရတာလား။”

ထို့နောက် ဧကရာဇ်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “လာကြစမ်း... သွားပြီး စုတိုက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်။ တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်းက လူတွေ အားလုံးကိုလည်း လွှတ်ပေးလိုက်။ ဒီလူတွေက လောကီနဲ့ကင်းကွာနေတဲ့ သူတွေဖြစ်ပြီး တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်ရဲ့ နတ်ဘုရားကို စောင့်ရှောက်ပေးနေတဲ့ သူတွေဆိုတော့ စော်ကားလို့ မဖြစ်ဘူး။”

“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။”

တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် စုတိုက် နှင့် ဆရာမ တိန့်မျောင်တို့ အားလုံး လွတ်မြောက်လာကြသည်။ တွမ်ယွင် နှင့် တွမ်ယွီတို့၏ လျှို့ဝှက် ပတ်သက်မှု အမှုကို ပြန်လည် စုံစမ်းစစ်ဆေးမည်ဆိုသောကိစ္စမှာလည်း လုံးဝ အဆုံးသတ် သွားတော့၏။

ထို့နောက် ဧကရာဇ်က ထပ်မံ အမိန့်ပေးလိုက်ပြန်၏။ တော်ဝင် သမားတော်များကို အောက်ရှင်းထံ သွားရောက် ကုသပေးရန်နှင့် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကုသပေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် တော်ဝင် သမားတော် ဆယ်ယောက်ကျော်ခန့်သည် အောက်ရှင်း၏ နေအိမ်သို့ ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ သွားရောက်ကာ သူ့ကို ဆေးကုသပေးကြတော့၏။

ဤအရာများအားလုံး ပြီးစီးသွားပြီးနောက် ဧကရာဇ်သည် အောက်ယွီကို ခေါ်ယူတွေ့ဆုံရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် အောက်ယွီသည် နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်း မရှိဘဲ ဖျားနာနေသောကြောင့် အိပ်ရာမှ မထနိုင်ကြောင်း အကြောင်းပြခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် ဧကရာဇ်သည် တော်ဝင်သမားတော်များကို အောက်ယွီထံ သွားရောက် ကုသပေးရန် ထပ်မံ စေလွှတ် လိုက်ပြန်သည်။

နောက်တစ်နေ့ ညီလာခံတွင် ဧကရာဇ်သည် အလွန် ဒေါသထွက်နေသည်။ “ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာန ဝန်ကြီး ကျန်းကျိုးမြို့ကို မရောက်သေးဘူးလား။ သူက တွားသွားနေတာလား။ တစ်လကျော်ကြာတာတောင် မရောက်သေးဘူးလား။ တွားသွားရင်တောင် ရောက်လောက်ပြီ။

အမိန့်တော် ပို့လိုက်။ ချန်လန် ပြည်နယ် ဟေးပင်းထိုင် ရုံးကကိုယ်စားလှယ် အမတ်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဝေမြို့စားကြီး အိမ်တော်ကို မျိုးနွယ်စု အားလုံး ဖမ်းဆီးပြီး မျိုးနွယ်စု အားလုံး သတ်ဖြတ်လိုက်။ မျိုးနွယ်စု အားလုံး သတ်ဖြတ်လိုက်။”

စတုတ္ထလကိုးရက်နေ့...

ကိုယ်စားလှယ် အမတ်သည် တပ်တော် ထောင်ချီ၊ ဟေးပင်းထိုင် စစ်သည် ရာချီကို ဦးဆောင်ကာ ဝေမြို့စားကြီး အိမ်တော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး မျိုးနွယ်စု အားလုံးကို ဖမ်းဆီးလိုက်တော့၏။

ဝေမြို့စားကြီး အိမ်တော်ရှိ လူတစ်ထောင်ကျော် အားလုံး ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရပြီး မြို့တော်သို့ ပို့ဆောင်ရန်ပင် အချိန်မရတော့ဘဲ ကျန်းကျိုးမြို့တွင်ပင် မျိုးနွယ်စု အားလုံး သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရတော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် တည်ထောင်သူ မြို့စားကိုးယောက်ထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော တွမ်မိသားစုသည် မျိုးနွယ်စု အားလုံး သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး အပြီးအပိုင် ရှင်းလင်းသွားတော့၏။

.....................