အခန်း ၄၃၈
Vol. 37 Ch. 438
အပိုင်း (၄၃၈)
နန်းတော် အတွင်း၌...
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် စာကြည့်ဆောင် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး ဧကရာဇ်က ထွက်ကြိုလာ၏။
“လာ... လာ... လာ... အောက်ယွီ လာ။” ဧကရာဇ်သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အလွန် ရင်းနှီးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျောင်းသား... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို အရိုအသေပေးပါတယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က အရိုအသေပေးလိုက်၏။
“ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး။”
ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ထူးခြားတယ်။ တခြားလူ မရှိတဲ့ အချိန်တွေမှာ အရိုအသေပေးစရာ မလိုဘူးလေ။ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။”
ထို့နောက် အောက်ယွီ သည် ဧကရာဇ် နှင့်အတူ စာကြည့်ဆောင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားရာ ပထမဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးများ မည်းနက်နေသော လူခေါင်း တစ်တန်းပင် ဖြစ်၏။
“အရှင်မင်းမြတ်... ဒီတစ်ကြိမ် ကျုပ်ကို ခေါ်ယူတွေ့ဆုံတာ ဘာများ အမိန့်ရှိချင်လို့ပါလဲ။ ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စကြီး တစ်ခု ရှိတယ်လို့ကြားရပါတယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။
“ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စကြီးလား။”
ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် တကယ်ကို ကြီးမားတဲ့ကိစ္စကြီးပါပဲ။”
ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဧကရာဇ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အောက်ယွီ... ကိုယ်တော် ခင်ဗျားကို လူတစ်ယောက်နဲ့ ပေးတွေ့ချင်တယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဘယ်သူလဲ။”
ဧကရာဇ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျင်းကျုံးယွဲ့... ယွင်ကျုံးဟဲ့ရဲ့ ဇနီးဟောင်းလေ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားတော့၏။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
ဧကရာဇ်က မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားလည်း ဒီမိန်းမရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နာမည်ကို ကြားဖူးလို့လား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထိုခေါင်းများကို ကြည့်လိုက်ရာ စုစုပေါင်း ဆယ်ယောက်ကျော်ခန့် ရှိလို့နေ၏။
ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒီခေါင်းတွေက အဆင့်ရှိတဲ့ အမတ်တွေချည်းပဲ။ ကျုပ်တို့က ကိုယ်စားလှယ် အဖွဲ့ လေးဖွဲ့ စေလွှတ်ခဲ့တယ်။ စုစုပေါင်း လူသုံးရာကျော် အားလုံး အသတ်ခံခဲ့ရတယ်။ အကြိမ်တိုင်း သူမက ရထားလုံးမောင်းတဲ့ သူနှစ်ယောက်လောက်ကိုပဲ ချန်ထားပြီး ဒီခေါင်းတွေကို ပြန်သယ်လာခိုင်းတာ။”
‘လူသုံးရာကျော် သတ်ပစ်တယ် ဟုတ်လား။ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဒီလောက်တောင် ရူးသွပ်နေတာလား။’
ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်၏။ “ဒီမိန်းမဟာ အရင်က ကျုပ်တို့ တောင်ပိုင်းကျိုး ဟေးပင်းထိုင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်သူလျှို တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါကြောင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဟေးပင်းထိုင်က သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ ရလဒ်ကတော့ အားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရတာပဲ။ ပြီးတော့ ဟေးပင်းထိုင်က လူတွေဆိုရင် ပိုပြီးတောင် သနားစရာ ကောင်းအောင် အသတ်ခံရသေးတယ်။ တချို့ဆိုရင် အရေခွံတောင် ခွာခံလိုက်ရတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားတော့သည်။
ဧကရာဇ်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်တို့လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံတဲ့အခါ တစ်ဖက်လူက လောဘကြီးတာကို မကြောက်ဘူး။ ရက်စက်တာကိုလည်း မကြောက်ဘူး။ ယုတ်မာတာကိုလည်း မကြောက်ဘူး။ အကြောက်ဆုံးကတော့ ရူးသွပ်တာပဲ။
အရူးတစ်ယောက်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ တကယ်ကို ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိတော့ဘူး။ အရင်တုန်းက ယန်ဖြန်ရှန် ရှိနေတုန်းက ဒီကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သေးတယ်။ ယန်ဖြန်ရှန် သေသွားပြီးတဲ့နောက် ဒီလောကမှာ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။”
ဧကရာဇ်က လက်ယပ်ခေါ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “လာ... လာကြည့်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ နောက်သို့ လိုက်သွားရာ စားပွဲပေါ်တွင် မြေပုံတစ်ခု ဖြန့်ခင်းထားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။
“ဒီနေရာက အနောက်ဘက် သဲကန္တာရပဲ။ အနောက်ဘက်မှာ ရှီးလျန်နိုင်ငံနဲ့ အနောက်ဘက် နိုင်ငံငယ်တွေနဲ့ နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေတယ်။ မြောက်ဘက်မှာ တာယင်အင်ပါယာနဲ့ ထိစပ်နေပြီး တောင်ဘက်မှာ ကျုပ်တို့ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာနဲ့ ထိစပ်နေတယ်။ အရှေ့ဘက်မှာတော့ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေ ရှိတယ်။”
ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေရာ အများစုက ကျောက်စရစ်ခဲ မြေတွေနဲ့ သဲကန္တာရတွေ ဖြစ်ပေမယ့် ဧရိယာကတော့ အရမ်းကျယ်ဝန်းတယ်။”
မြေပုံပေါ်တွင် ကြည့်မည်ဆိုပါက အနောက်ဘက် သဲကန္တာရသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကြီးမားလှပြီး ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေ နှစ်ခု၊ သုံးခုစာမက ကျယ်ဝန်း၏။
“အခု ကျင်းကျုံးယွဲ့ရဲ့ အင်အားက ဘယ်လောက်ကြီးမားနေပြီလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား။”
ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။ “သူမက အနောက်ဘက် သဲကန္တာရ တစ်ခုလုံးနီးပါးကို ကြီးစိုးထားနိုင်ပြီ။ ဒါတင်မကသေးဘူး။ သူမ လက်အောက်က မြင်းစီးဓားပြတွေဟာ အနောက်ဘက် နိုင်ငံငယ် တချို့ကိုတောင် သွားတိုက်ခိုက်နေကြပြီ။ ဒါကြောင့် ဒီနေရာ တစ်ခုလုံးဟာ သူမရဲ့ နယ်မြေ ဖြစ်နေပြီ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်မိ၏။ ‘ဒါ... ဒါက စတုရန်းကီလိုမီတာ တစ်သန်းခွဲလောက် ရှိနေပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါက အရမ်းကို ရူးသွပ်လွန်းနေပြီ။’
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကျင်းကျုံးယွဲ့ အကြောင်းကို သိရှိထားပြီး သူမတွင် မည်သည့် ရည်မှန်းချက်မှ မရှိဘဲ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အေးဆေးသက်သာစွာ ဖြတ်သန်းနေကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ဂရုမစိုက်သည့် စိတ်ထားမျိုး ရှိသူ ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ်က လေခွင်းမြို့တွင် ယန်ဖြန်ရှန်၏ ချုပ်ချယ်ကန့်သတ်မှုများအပြင် တာဝန်ဝတ္တရားများကလည်း ပိလို့ နေခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူမ၏ လေခွင်းမြို့စားဘဝမှာ အလွန်ပင် အသက်ရှူကျပ်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။
အစပိုင်းတွင် ယန်ဖြန်ရှန်၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး နောက်ပိုင်းတွင်မူ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ချုပ်ကိုင်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ရပြန်သည်။ သူမအနေဖြင့် အနှောင်အဖွဲ့အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သွားချိန်တွင် ဤမျှအထိ ရူးသွပ်စွာ ပြုမူလိမ့်မည်ဟု မည်သူမှ ထင်မှတ် မထားခဲ့ကြပေ။
‘အချိန် နှစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူးလေ။ မင်းက စတုရန်းကီလိုမီတာ တစ်သန်းခွဲကျယ်ဝန်းတဲ့ အနောက်ဘက် သဲကန္တာရကြီးကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီလား။ မင်း... မင်း ဘယ်လိုများ လုပ်လိုက်တာလဲ။’
“ခင်ဗျား သူ့ကို မမြင်ဖူးလို့ပါ။ ဒီမိန်းမက အရူး တစ်ယောက်ပဲ။ စစ်မြေပြင်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလုနီးပါးပဲ။ ခင်ဗျားအဖေနဲ့တောင် နှိုင်းယှဉ်လို့ ရလောက်တယ်။”
ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားအဖေက သူ့လောက် မရူးသွပ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဖျက်ဆီးချင်တဲ့ ဆန္ဒတွေ ပြည့်နှက်နေတာ။”
ဤအချက်ကိုတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ထက် ပိုသိသောလူ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။
ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။ “ကိုယ်တော် ပထမဆုံး အကြိမ်ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ စေလွှတ်တုန်းက အမိန့်ပေးတဲ့ လေသံနဲ့ စေလွှတ်ခဲ့တာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ်တို့ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာ ဟေးပင်းထိုင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်သူလျှို ဖြစ်ခဲ့ဖူးလို့လေ။ ရလဒ်ကတော့ ပထမဆုံး ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ အားလုံး အသတ်ခံရပြီး ခေါင်းဖြတ်၊ အရေခွံခွာ ခံခဲ့ရတယ်။
အဲဒီနောက် ကိုယ်တော်က ဒုတိယအကြိမ် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကို ထပ်လွှတ်ပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို မြို့စားဘွဲ့ ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဖြတ်ခံရတာပါပဲ။
ဒါကြောင့် ကိုယ်တော်က တတိယအကြိမ် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကို ထပ်လွှတ်ပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို နယ်စားဘွဲ့ ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒါလည်း ခေါင်းဖြတ်ခံရတာနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ခဲ့တယ်။
ဒါက အရူးတစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။ စကားပြောခွင့်တောင် မပေးဘဲ တွေ့တာနဲ့ ခေါင်းဖြတ်တာပဲ။ ပြီးတော့ ပို့လိုက်တဲ့ လက်ဆောင်တွေကိုတော့ အကုန် ယူထားလိုက်တယ်။ ဒါတင်မကသေးဘူး။ သူ့ရဲ့ မြင်းစီးဓားပြတွေဟာ ကျုပ်တို့ တောင်ပိုင်းကျိုးရဲ့ နယ်စပ်ကို ခဏခဏ လာပြီး ခိုးတိုက်သေးတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဤအခြေအနေမျိုးမှာ မည်မျှလောက် ဒေါသထွက်စရာကောင်းမည်ကို တွေးကြည့်၍ ရနိုင်၏။
ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် ကိုယ်တော်လည်း မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို သိမ်းသွင်းဖို့ မစဉ်းစားတော့ဘူး။ သူ ချဲ့ထွင်ချင်သလောက် ချဲ့ထွင်ပါစေတော့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ကျုပ်တို့ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာရဲ့ ပြဿနာ ဖြစ်သလို တာယင်အင်ပါယာနဲ့ ရှီးလျန်နိုင်ငံ တို့ရဲ့ ပြဿနာလည်း ဖြစ်နေလို့ပဲ။ သူမက အဲဒီနိုင်ငံ နှစ်ခုကို ခိုးတိုက်တဲ့ အကြိမ်အရေအတွက်က ကျုပ်တို့ တောင်ပိုင်းကျိုးကို လာတိုက်တာထက် အများကြီး ပိုများတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “သူမက တာယင်အင်ပါယာကိုပါ ခိုးတိုက်တယ် ဟုတ်လား။”
ဧကရာဇ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါ ဘာဆန်းလို့လဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “သူက ယွင်ကျုံးဟဲ့ရဲ့ ဇနီးလေ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က တာယင်အင်ပါယာ ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ လူလေ။”
ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါတင်မကသေးဘူး။ အရင်တုန်းက အနောက်ဘက် သဲကန္တာရက မြင်းစီးဓားပြ တပ်ဖွဲ့တွေ ရိုလန်မြို့ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်တုန်းက တာယင်အင်ပါယာ ဟေးလုံထိုင်က သိုင်းပညာရှင် တပ်ဖွဲ့ကို တောင် စေလွှတ်ပြီး ကူညီပေးခဲ့သေးတယ်။
ပြီးတော့ သတင်းတွေအရဆိုရင် ကျင်းကျုံးယွဲ့ ကလေးမွေးဖို့ ခက်ခဲနေတုန်းက တာယင်အင်ပါယာက အကောင်းဆုံး အမျိုးသမီး သမားတော်တွေကိုတောင် စေလွှတ်ပြီး ကူညီပေးခဲ့တယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။ မကြာသေးခင် လပိုင်းအတွင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့ရဲ့ မြင်းစီးဓားပြတွေဟာ တာယင်အင်ပါယာကို အကြိမ် တစ်ရာလောက် ခိုးတိုက်ခဲ့ပြီး မီးရှို့၊ လူသတ်၊ လုယက်မှုတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့တယ်။”
‘ချီးတဲ့မှ... ကျင်းကျုံးယွဲ့ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။ တာယင်အင်ပါယာကို ဒီလောက်တောင် ရူးရူးမူးမူး ခိုးတိုက်နေတာလား။’
ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်၏။ “ဒါကြောင့် အခုချိန်မှာ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကြောင့် ခေါင်းအကိုက်ဆုံးသူတွေက ကျုပ်တို့ တောင်ပိုင်းကျိုး မဟုတ်ဘူး။ တာယင်အင်ပါယာနဲ့ ရှီးလျန်နိုင်ငံ ပဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မြေပုံကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းမြတ်... ဒါက ရှီးလျန်နိုင်ငံလား။”
ဧကရာဇ်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလောက်တောင် ကြီးတာလား။ ရှီးလျန်နိုင်ငံရဲ့ နယ်မြေဟာ ကျုပ်တို့ တောင်ပိုင်းကျိုးနဲ့ တာယင်အင်ပါယာ နှစ်ခုပေါင်းတာထက်တောင် ပိုကြီးနေသေးတယ်။ နှစ်နိုင်ငံ ပေါင်းထားတဲ့ နယ်မြေလောက် ရှိမယ်။”
မြေပုံပေါ်တွင် ကြည့်မည်ဆိုပါက ရှီးလျန်နိုင်ငံသည် အမှန်တကယ်ပင် ဧရာမနိုင်ငံကြီး တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဤကမ္ဘာလောကတွင် တိုက်ကြီးများ ဟူသော အခေါ်အဝေါ် မရှိသော်လည်း ဤရှီးလျန်နိုင်ငံသည် တိုက်ကြီး နှစ်ခုကို ဖြတ်သန်း တည်ရှိနေသော ဧရာမ အင်ပါယာကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေ၏။
ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။ “ရှီးလျန်နိုင်ငံ ဆိုတာ ကျုပ်တို့ အရှေ့တိုင်း အင်ပါယာတွေက သူတို့ကို နှိမ့်ချခေါ်ဆိုတဲ့ နာမည်ပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ စတင် ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ နေရာက အရင်တုန်းက တာ့ယန် အင်ပါယာရဲ့ လျန်ကျိုးဖြစ်လို့ ကျုပ်တို့က သူတို့ကို ရှီးလျန်နိုင်ငံလို့ ခေါ်ကြတာ။
ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကျုပ်တို့ အရှေ့တိုင်း အင်ပါယာတွေနဲ့ ဆက်ဆံတဲ့အခါမှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ တာ့ရှီး အင်ပါယာလို့ ခေါ်ဆိုလေ့ရှိပြီး ဘုရင်တွေရဲ့ ဘုရင်လို့လည်း သတ်မှတ်ကြတယ်။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ တာ့ရှီးနဲ့ တာ့ရှ နိုင်ငံတို့ကို တန်းတူ သတ်မှတ်ထားပြီး တာယင်အင်ပါယာနဲ့ ကျုပ်တို့ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာကိုတော့ သိပ်အထင်မကြီးကြဘူး။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်က ရှီးလျန်နိုင်ငံ၏ တပ်များ မြို့တော်အနီးအထိ ရောက်ရှိလာသောကြောင့် တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာသည် မင်းသမီး လန်ရှီးကို ရှီးလျန်ဘုရင်၏ ကိုယ်လုပ်တော် အဖြစ် မဖြစ်မနေ လက်ထပ်ပေးခဲ့ရပြီး နှစ်စဉ် ရွှေငွေများနှင့် ပိုးထည်များကို ဆက်သခဲ့ရသည့် ကြီးမားသော အရှက်တကွဲ သမိုင်းကြောင်းကို အလိုအလျောက် သတိရသွားမိ၏။
ထို့နောက် ထျန်းယန် ဧကရာဇ်သည် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းအားထုတ်ကာ တောင်ပိုင်းကျိုးကို ပြန်လည် ထူထောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ဆယ်စုနှစ်များစွာ အချိန်ယူကာ အနောက်ဘက် နယ်စပ်တွင် ရှီးလျန်နိုင်ငံ၏ မြင်းစီးတပ်များကို ကာကွယ်ရန် တံတိုင်းကြီး တစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ တောင်ပိုင်းကျိုးနှင့် ရှီးလျန်တို့၏ စစ်ပွဲများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်အတွင်း တောင်ပိုင်းကျိုး၏ မရေမတွက်နိုင်သော လူများက ရှီးလျန်နိုင်ငံကို မေ့ပျောက်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။
ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။ “ခမည်းတော်က တောင်ဘက်ကို တိုက်ခိုက်တဲ့ မဟာဗျူဟာကို လုပ်ဆောင် နေချိန်မှာ ရှီးလျန်နိုင်ငံကလည်း အနောက်ဘက်ကို တိုက်ခိုက်တဲ့ မဟာဗျူဟာကို လုပ်ဆောင်နေခဲ့တာပါ။ အနောက်ဘက် နိုင်ငံငယ်တွေကို အများကြီး ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီး နယ်မြေ နှစ်ဆလောက်ကျယ်ဝန်းလာသလို လူဦးရေလည်း နှစ်ဆမက တိုးလာခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ရှီးလျန်နိုင်ငံ တစ်ခုလုံးရဲ့ အာရုံစိုက်မှုဟာ အနောက်ဘက်ကို ရောက်သွားပြီး ကျုပ်တို့ တောင်ပိုင်းကျိုးနဲ့ အခြေခံအားဖြင့် အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိနေခဲ့တာပါ။”
ဤလုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးတွင် ဧကရာဇ်သည် ရင်းနှီးဖော်ရွေသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေပြီး စကားလုံးတိုင်းမှာလည်း အောက်ယွီနှင့် ရင်ဖွင့်စကားပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။
“နွေဦး စာမေးပွဲနဲ့ နန်းတွင်း စာမေးပွဲတွေလည်း မကြာခင် စတင်တော့မယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပါ။ ဒါကြောင့် မကြာခင်မှာ ခင်ဗျားဟာ ကိုယ်တော့်ရဲ့ အားကိုးရတဲ့ အမတ် တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မှာပဲ။”
ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အဆင့်အတန်းကြောင့် အနာဂတ်မှာ တောင်ပိုင်းကျိုး နန်းတွင်းဟာ ခင်ဗျားမပါဘဲ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး။ ခင်ဗျားအဖေ အောက်ရှင်းဟာ စစ်မြေပြင်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး တောင်ပိုင်း စစ်သေနာပတိချုပ်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်တုန်းကလည်း အရမ်း တော်ခဲ့ပေမယ့် သူက အရမ်း ဖြောင့်မတ်လွန်းတော့ နန်းတွင်းရဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ နိုင်ငံရေး အားပြိုင်မှုတွေကို ရင်မဆိုင်နိုင်ဘူး။
ခင်ဗျားကတော့ မတူဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ ပါရမီတွေက အရမ်းကို အံ့ဩစရာကောင်းတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုယ်တော်က ခင်ဗျားအပေါ် ကြီးမားတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ထားပါတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဦးညွတ်ကာ လျှောက်တင်လိုက်၏။ “ကျောင်းသား... အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ ချီးမြှောက်မှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
..................