အခန်း ၄၄၈

အပိုင်း (၄၄၈)

ဤအခြေအနေမှာ လွတ်မြောက်ရေးစစ်ပွဲ ကာလအတွင်းက သတင်းအချက်အလက် အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ပုံနှင့် အတန်ငယ် ဆင်တူနေသည်။

မိမိတို့ ပါတီ၏ လျှို့ဝှက်သတင်းအချက်အလက်များ ပေါက်ကြားသွားသည့်အခါ ထိုအချက်အလက်များ ပြန့်နှံ့မသွားစေရန် မိမိတို့ ကိုယ်တိုင်ပင် အဖိုးအခကြီးစွာ ပေးဆောင်၍ သတင်းကို ပြန်လည်ဝယ်ယူကာ ပိတ်ပင်တားဆီးလိုက်ရသည့် သဘောမျိုးပင် ဖြစ်တော့၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ ကုသိုလ် ခုနစ်ဆယ် ဆိုရင်လည်း ခုနစ်ဆယ်ပေါ့။”

တစ်ဖက်လူက မေးလိုက်၏။ “အခု ခင်ဗျား ပြောကြည့်ပါ။ ဘယ်ရောဂါကို ကုသနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းကို ဆက်သမှာလဲ။”

ဤအပေးအယူတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အလွန် သတိထားရမှာဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ကာလသားရောဂါနှင့် အဆုတ်နာရောဂါကို ကုသနိုင်သော ပင်နီဆီလင်ကို ဖန်တီးခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မီတျဲ ချိုင့်ဝှမ်းသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး မည်သည့် အင်ပါယာ အတွက်မှ အလုပ် လုပ်ပေးမည် မဟုတ်ဘဲ လျှို့ဝှက်ချက်များကို အပြည့်အဝ ထိန်းသိမ်းပေးမည်ဟု ယုံကြည်သော်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ အနေဖြင့် ဤအန္တရာယ်ကို မစွန့်စားရဲချေ။

ထို့ကြောင့် သူ ဆက်သမည့် ကုသနည်းသည် ပင်နီဆီလင်နှင့် လုံးဝ မတူညီသင့်ဘဲ ထိုသို့ဖြစ်ပါက သူ၏ အဆင့်အတန်း ပေါ်ထွက်သွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ကျောက်ရောဂါ။”

တစ်ဖက်လူ အံ့ဩသွားရသည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ကျောက်ရောဂါဟာ ဒီလောကမှာ ကြောက်စရာ အကောင်းဆုံး ရောဂါတွေထဲက တစ်ခုပါ။ ဖြစ်ပွားလာပြီဆိုရင် သေကြေဒဏ်ရာရသူတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိပါတယ်။ ကျောက်ရောဂါ ဖြစ်ပွားတိုင်း သေဆုံးသူ အရေအတွက်ဟာ ထောင်ချီ၊ သောင်းချီ မကဘဲ ပိုများနိုင်ပါတယ်။ ရှေးစကား တစ်ခွန်းတောင် ရှိသေးတယ်လေ။ ကလေးတိုင်းဟာ ကျောက်ရောဂါကို ဖြတ်သန်းပြီးမှသာ တကယ် အသက်ရှင်ခွင့် ရတယ်တဲ့။”

ကျောက်ရောဂါ၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ တော်ဝင်မိသားစုဝင်ဖြစ်စေ၊ မှူးမတ်မျိုးနွယ်ဖြစ်စေ အားလုံးမှာ တန်းတူပင် ဖြစ်ကြ၏။ ရောဂါကူးစက်ခံရပါက အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

ထို့အပြင် ကျောက်ရောဂါသည် ပြင်းထန်သော ကူးစက်မြန်ရောဂါ ဖြစ်သောကြောင့် တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ဖြစ်ပွားပြီဆိုလျှင် ရွာလုံးကျွတ်၊ မြို့လုံးကျွတ် သေဆုံးသွားတတ်သည့် အန္တရာယ်ဆိုးကြီးလည်း ဖြစ်၏။

ခန်းရှီးဧကရာဇ် နန်းတက်လာရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာလည်း သူသည် ငယ်စဉ်က ကျောက်ရောဂါ ကူးစက်ခံခဲ့ရသော်လည်း ကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ကျန်းမာလာပြီး ကျောက်ရောဂါ ကာကွယ်နိုင်သည့် ကိုယ်ခံအား ရရှိသွားခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာလောကတွင် ကျောက်ရောဂါကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသူ အရေအတွက်မှာ ရေတွက်၍ပင် မရနိုင်အောင် များပြားလှပြီး အနည်းဆုံး သိန်းနှင့်ချီ၍ ရှိနေ၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ မီတျဲ ချိုင့်ဝှမ်းက ကျောက်ရောဂါ ကာကွယ်ရေး နည်းလမ်းကို တတ်ကျွမ်းသွားရင် ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာကိုတောင် ပြောင်းလဲနိုင်မှာပါ။ ခင်ဗျားတို့ ပိုပြီး လျှို့ဝှက် ဆန်းကြယ်လာမယ်၊ ပိုပြီး မြင့်မြတ်လာမယ်။ ဒါကြောင့် ဒီကုသိုလ်က အရမ်းကို များပြားမှာ သေချာပါတယ်။”

တစ်ဖက်လူက မေးလိုက်၏။ “ကာကွယ်ရေးလား။ ကုသရေး မဟုတ်ဘူးလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီနည်းလမ်းကို အသုံးပြုပြီးရင် လူတိုင်းဟာ ကျောက်ရောဂါကို ကာကွယ်နိုင်မှာဖြစ်ပြီး တစ်သက်လုံး ကူးစက်ခံရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ လူသန်းချီ၊ ကုဋေချီရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်ပါတယ်။”

တစ်ဖက်လူက ပြောလိုက်၏။ “ခဏစောင့်ပါ။ ကျုပ် သွားမေးကြည့်လိုက်အုံးမယ်။”

ထို့နောက် တစ်ဖက်လူ ထွက်ခွာသွားပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ စောင့်ဆိုင်း နေတော့သည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် တစ်ဖက်လူ ပြန်ရောက်လာ၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ကျောက်ရောဂါကာကွယ်ရေး နည်းလမ်းက ကုသိုလ် ဘယ်လောက် ရနိုင်မလဲ။”

တစ်ဖက်လူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျုပ်တို့က ကျောက်ရောဂါကာကွယ်ရေး နည်းလမ်း အတွက် ဈေးမပေးနိုင်ပါဘူး။ ဒါကို အပေးအယူ မလုပ်နိုင်ပါဘူး။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ အံ့ဩသွားပြီး မေးလိုက်၏။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကျောက်ရောဂါ ကာကွယ်ရေးဟာ ကြီးမားတဲ့ သမိုင်းဝင် အကျိုးဆောင်မှုကြီးတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား။ ရှေးဟောင်း စာအုပ် တစ်အုပ်ထဲကနေ ကျောက်ရောဂါ ကာကွယ်ရေး နည်းလမ်းကို ဖတ်ဖူးလို့ ဒါက အနာဂတ် မျိုးဆက်တွေအတွက် အများကြီး အကျိုးရှိမယ်လို့ ထင်လို့ပါ။”

တစ်ဖက်လူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်။ ရှင်းပြလို့ မရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အပေးအယူ မလုပ်နိုင်ဘူး ဆိုရင် မလုပ်နိုင်တာပါပဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ ကျောက်ရောဂါ ကာကွယ်ရေးသည် အလွန်ကြီးမားပြီး သမိုင်းဝင် အရေးပါသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သင့်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် တစ်ဖက်လူက အပေးအယူ မလုပ်ချင်ရသနည်း။

သူတို့ကိုယ်တိုင် တတ်ကျွမ်းနားလည်နေပြီ ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်ကပင် တာ့ရှီးအင်ပါယာ၌ ကျောက်ရောဂါ ဖြစ်ပွားခဲ့သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ရောဂါ ကာကွယ်ရေးနည်းလမ်းမှာ ယွင်ကျုံးဟဲ့အတွက် မီတျဲချိုင့်ဝှမ်းနှင့် အပေးအယူလုပ်ရန် ထားရှိသော လျှို့ဝှက်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် သူ၏ ပင်နီဆီလင်နှင့်လည်း လုံးဝကွဲပြားခြားနားလှသည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ကုသရေး နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သောကြောင့် ရှေးဟောင်းကျမ်းစာအုပ်များထဲမှ ဖတ်ရှုသိရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု အကြောင်းပြချက် ပေးနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော်ငြား ယခုအခါ တစ်ဖက်လူက အပေးအယူပြုလုပ်ရန် ငြင်းဆန်နေသောကြောင့် သူ မည်သို့ ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း။ အခြားမည်သည့်အရာနှင့် အပေးအယူ လုပ်ဆောင်ရမည်နည်း။

ဂေါက်ရောဂါကို ကုသနိုင်သည့် ကော့ချီစင်လား သို့မဟုတ် ငှက်ဖျားရောဂါကို နှိမ်နင်းနိုင်သည့် ဆင်ကိုးနား သစ်ခေါက်လား။ သေချာပေါက် ပိုမိုအစွမ်းထက်သည့် အာတီမီဆီနင်လည်း ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤအရာ အားလုံးမှာ နတ်ဆေးသဖွယ် အစွမ်းထက်လှသော ဆေးဝါးများဖြစ်ကြပြီး အပင်များမှ တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူနိုင်သောကြောင့် ဓာတုဗေဒ အဆင့်အတန်း မြင့်မားရန်လည်း မလိုအပ်ပေ။ ထို့အပြင် နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်လက်နက်တစ်ခုမှာ ဆီးချိုရောဂါကို ကုသနိုင်သည့် နတ်ဆေးဖြစ်သော အင်ဆူလင်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤလောကတွင် ဆီးချိုရောဂါ ဖြစ်ပွားသူ အလွန်အမင်း မများပြားသော်လည်း ဖြစ်ပွားသူအများစုမှာ စားကောင်းသောက်ဖွယ်များကို စားသုံးနိုင်သော မှူးမတ်မျိုးနွယ်များသာ ဖြစ်ကြ၏။

ဤရောဂါကြောင့် နာကျင်စွာ ခံစားနေရသူများမှာ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရတတ်သည်။ ရှေးဦးအကျဆုံး အင်ဆူလင်ကို ဝက်၏ မုန့်ချိုအိတ်မှ ထုတ်ယူနိုင်သောကြောင့် နည်းပညာအရလည်း အလွန်အမင်း ခက်ခဲခြင်း မရှိပေ။

သို့သော်ငြား ဤနတ်ဆေးများသည် ပင်နီဆီလင်နှင့် သဘောသဘာဝချင်း ဆင်တူနေသောကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို သတိရသွားစေနိုင်ကာ သူ၏ အဆင့်အတန်း ပေါ်ပေါက်သွားနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိသည်။

အဓိကအားဖြင့် ဤဆေးဝါးများ၏ ကုသိုလ်အကျိုးမှာ ကျောက်ရောဂါ ကာကွယ်ရေးနည်းလမ်းလောက် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိနိုင်ဟု ယွင်ကျုံးဟဲ့က ယူဆနေမိခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အပေးအယူ လုပ်၍ရမည့် ဆေးပညာများကို ဦးနှောက်ထဲတွင် အစွမ်းကုန် စဉ်းစားနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် တစ်ဖက်လူက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။ “ဒီမှာ အခွင့်အရေး တစ်ခု ရှိတယ်။ ခင်ဗျား စမ်းကြည့်ချင်လား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ပြောကြည့်ပါ။”

တစ်ဖက်လူက ပြောလိုက်၏။ “ဆေးစမ်းသပ်ဖို့။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ အံ့ဩသွားရသည်။ သူ ဤကမ္ဘာလောကတွင် ဤကဲ့သို့ အလုပ်မျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ဟု ထင်မထားခဲ့ချေ။

ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် သူသည် ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဤလုပ်ငန်းသဘာဝကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။

သာမန်အားဖြင့် ဆေးဝါးစမ်းသပ်မှုတစ်ခုအတွက် ပေးဆောင်ရသော အခကြေးငွေမှာ အနည်းဆုံး ထောင်ဂဏန်းမှ သောင်းဂဏန်းအထိ ရှိတတ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤအလုပ်မှာ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်လာပြီး ပွဲစားများသာမက သီးသန့် ဆေးစမ်းသပ်ခံသူများပင် ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာရှိ ဆေးစမ်းသပ်မှုများမှာ နောက်ဆုံးအဆင့် လူသားနှင့် စမ်းသပ်သည့် အဆင့်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုအဆင့်သို့ မရောက်မီကပင် တိရစ္ဆာန်များနှင့် အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်စစ်ဆေးပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် ကြီးမားသော အသက်အန္တရာယ်မျိုးတော့ မရှိနိုင်ပေ။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဆေးစမ်းသပ်ရုံနဲ့ ကုသိုလ် ခုနစ်ဆယ် ရနိုင်တာလား။”

မီတျဲ ချိုင့်ဝှမ်း၏ ကုသိုလ်မှတ်များသည် အရမ်းကို တန်ဖိုးကြီးပြီး တိုင်းပြည်တစ်ပြည်စာ တန်ဖိုးရှိသည် ဟုတောင် ပြောလို့ရသည်။

တစ်ဖက်လူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူးပေါ့။ အကယ်၍ ဆေးစမ်းသပ်ပြီး သေသွားရင် ဘာကုသိုလ်မှ မရဘူး။ အသက်ရှင်ရင်တော့ ကုသိုလ် နှစ်ဆယ် ရမယ်။ အသက်လည်း ရှင်ပြီး သိသာတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိရင်တော့ ကုသိုလ် ခုနစ်ဆယ် ရမယ်။”

ဤကုသိုလ် စနစ်ကြီးက အရမ်းကို ရှုပ်ထွေးလွန်းနေပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

တစ်ဖက်လူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်တို့က ဒီထူးခြားတဲ့ ဆေးဝါးကို သုတေသန လုပ်နေတာ ဆယ့်သုံးနှစ် ရှိပြီ။ ကြီးမားတဲ့ တန်ဖိုးတွေ ပေးဆပ်ခဲ့ရပေမယ့် အခုထိ ဘာရလဒ်မှ မရသေးဘူး။ တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ စမ်းသပ်မှု အကြိမ်ပေါင်း သောင်းချီ လုပ်ခဲ့ပြီး လူသားတွေနဲ့ စမ်းသပ်မှုလည်း ရာချီ လုပ်ခဲ့ပေမယ့် ဘာရလဒ်မှ မရခဲ့ဘူး။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ဒီဆေးဝါးရဲ့ လက်ရှိ သေဆုံးမှုနှုန်းက ဘယ်လောက်လဲ။”

တစ်ဖက်လူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ရာခိုင်နှုန်းပြည့်။”

‘ချီးတဲ့မှ... ဒါကြောင့်မို့လို့ အောင်မြင်ရင် ကုသိုလ်တွေ အများကြီး ပေးတာကိုး။ လုံးဝ သေချာပေါက် သေမယ့်ကိစ္စကြီးကို ဘယ်သူက ကုသိုလ် ရနိုင်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ မီတျဲ ချိုင့်ဝှမ်းကတော့ တကယ်ကို ရိုးသားတာပဲ။ လုံးဝ လိမ်ညာလှည့်စားတာ မရှိဘူး။ ဒီလောကမှာ လိမ်ညာစရာ မလိုတဲ့သူ တစ်မျိုးတည်းပဲ ရှိတယ်။ အဲဒါက လိမ်ညာစရာ မလိုတဲ့သူတွေပဲ။’

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်ကို စဉ်းစားဖို့ အချိန်နည်းနည်း ပေးပါ။”

တစ်ဖက်လူက ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ရပါတယ်။ ခင်ဗျား စဉ်းစားပြီးရင် နံရံကို ခေါက်လိုက်ပါ။”

ထို့နောက် တစ်ဖက်လူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ သည်ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ ဤကိစ္စကို စဉ်းစားနေတော့၏။ ဆေးစမ်းသပ်ခြင်းသည် သေဆုံးမှုနှုန်း ရာခိုင်နှုန်းပြည့် ရှိသည်ဟုကြားရခြင်းမှာ အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းသော်လည်း သူ ယွင်ကျုံးဟဲ့မှာ ဇာတ်လိုက် ရောင်ဝါ ရှိနေတယ် မဟုတ်လား။

‘ကျုပ် ယွင်ကျုံးဟဲ့ဟာ အံ့ဩစရာတွေကို ဖန်တီးဖို့ မွေးဖွားလာတာပဲ။ တခြားသူတွေ ဆေးစမ်းသပ်ရင် ချက်ချင်း သေသွားပေမယ့် ကျုပ် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဆေးစမ်းသပ်ရင်တော့ အသက်ရှင်ရုံတင် မကဘူး၊ သိသာတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုပါ ရှိလာပြီးကုသိုလ် ခုနစ်ဆယ်ကို အလွယ်တကူ ရရှိသွားမှာပဲ။’

အမှတ်(၉) စိတ်ကျန်းမာရေးလူနာ ကွမ်တန် အသက်ဝင်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ကျုပ် ဆေးစမ်းသပ်ဖို့ သဘောတူသင့်လား။”

အမှတ်(၉)ကွမ်တန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ခဏစောင့်ပါ။ ကျုပ် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်အုံးမယ်။”

ဤ တွက်ချက်မှုမှာ တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံခန့်ကြာမြင့်သွားသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပင်လျှင် အံ့ဩသွားရ၏။

‘ဒီလိုကိစ္စလေး တစ်ခုကို တစ်နာရီရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံလောက် တွက်ချက်ရသလား။ ခင်ဗျားက ကွမ်တန် ကွန်ပျူတာလို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား။’

“သဘောမတူသင့်ဘူး။” အမှတ်(၉)ကွမ်တန်က ပြောလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သေသွားမှာ စိုးလို့လား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဒါမှမဟုတ် ကျုပ် ဆေးစမ်းသပ်ရင် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိဘဲ ကုသိုလ် မရမှာ စိုးလို့လား။”

အမှတ်(၉)ကွမ်တန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျုပ်ဆီမှာ အချက်အလက် သိပ်မရှိပေမယ့် အကြမ်းဖျင်းတော့ ခန့်မှန်းလို့ ရပါတယ်။ ဒီဆေးဝါး ခင်ဗျား ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ရောက်သွားရင် အရမ်း ဆိုးရွားတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် လုံးဝ စွန့်စားဖို့ အကြံမပြုပါဘူး။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “အကယ်၍ ကျုပ် ဆေးစမ်းသပ်ဖို့ သဘောမတူဘဲ ကော့ချီစင်၊ အင်ဆူလင် စတဲ့ ဆေးဝါးတွေနဲ့ ကုသိုလ်ကို လဲလှယ်မယ်ဆိုရင် ကျုပ်ရဲ့ အဆင့်အတန်း ပေါ်သွားနိုင်ခြေ ဘယ်လောက် ရှိလဲ။”

“ရှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်း အထက်ပါ။ စွန့်စားဖို့ အကြံမပြုပါဘူး။” အမှတ်(၉)ကွမ်တန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဒါလည်း မရဘူး၊ ဟိုဟာလည်း မရဘူးဆိုတော့ ကျင်းကျုံးယွဲ့ သေတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေရတော့မှာလား။ သူက ကျုပ်ရဲ့ကလေး နှစ်ယောက်ရဲ့ အမေလေ။”

အမှတ်(၉)ကွမ်တန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “တစ်ဖက်လူရဲ့ စကားပြောဟန်အရ တွက်ချက်ကြည့်ရင် နောက်ထပ် အပေးအယူ တစ်ခု ရှိအုံးမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဆိုလိုတာက ကျုပ် ဆေးစမ်းသပ်ဖို့ သဘောမတူဘူးဆိုရင် သူက တတိယမြောက် အပေးအယူ နည်းလမ်းကို ကမ်းလှမ်းလာမယ်ပေါ့။”

အမှတ်(၉)ကွမ်တန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ခင်ဗျားက စိတ်ဖတ်တတ်တာလည်း မဟုတ်ဘဲ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခန့်မှန်းနိုင်တာလဲ။”

အမှတ်(၉)ကွမ်တန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဒါက စိတ်ဖတ်တတ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ လူထောင်ချီ၊ သောင်းချီရဲ့ စကားပြောဟန် နမူနာတွေကို လေ့လာပြီး ခန့်မှန်းလို့ ရပါတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “အဲဒါဆို ကျုပ် နားလည်ပြီ။”

အမှတ်(၉)ကွမ်တန်က ပြောလိုက်သည်။ “သေချာပေါက် ကျုပ် အကြံပြုချင်တာက တစ်နာရီလောက်နေမှ နံရံကို ခေါက်ပါ။ ဒါမှ ခင်ဗျား သေချာ စဉ်းစားပြီးမှ ဆုံးဖြတ်တယ်ဆိုတာကို ပြသနိုင်မှာပါ။”

‘ခင်ဗျားလို အနာဂတ်ကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေးလူနာက ဉာဏ်များလိုက်တာ။’

....................