အခန်း (၆၄)

အခန်း (၆၄)

မာနခဲ စီအီးအိုကု

ကုရှီချန်းသည် WeChat မှ အကြောင်းကြားစာအသံကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း အလုပ်နှင့်ပတ်သက်သည့် ကိစ္စသာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။ သူသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသောကြောင့် WeChat ကိုပင် ဖွင့်မကြည့်တော့ပေ။

ကုရှီချန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးခြားမှုမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ယဲ့ယီသည် ကုရှီချန်း တစ်ယောက် ရှက်နေသည်ဟု ထင်မှတ်သွားပြီး သူ့ကို စကားသွားမပြောတော့ဘဲ ရိုက်ကူးရေးလုပ်ရန် တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဤသည်မှာ ကုရှီချန်းကို ပို၍ပင် ဒေါသထွက်စေသည်။ သူ၏အိမ်ထောင်ဖက်ဖြစ်သူက အပြင်တွင် နောက်မီးလင်းနေသည်ကို လက်ပူးလက်ကြပ် မိထားသော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်သည့် လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားမိသည်။ သူလုပ်နိုင်သည်မှာ ကင်မရာများ မမြင်နိုင်သည့်နေရာမှနေ၍ တုန်မင်ရွှမ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။

တုန်မင်ရွှမ်မှာမူ ရုတ်တရက် ကျောချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“ဒီနေ့ အပူချိန်ကလည်း မနိမ့်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား”

ယနေ့ရိုက်ကူးရမည့် အခန်းများထဲတွင် တုန်မင်ရွှမ်နှင့် ယဲ့ယီတို့၏ ရိုမန့်တစ်ဆန်သော အခန်းတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ထိတွေ့မှုမှာ ဖက်ရုံမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ကုရှီချန်းမှာ အလွန်မကျေမနပ် ဖြစ်နေပြီး ရိုက်ကူးရေးတစ်လျှောက် ခဏခဏ လာရောက်နှောင့်ယှက်နေတော့သည်။

ကုရှီချန်းသည် လက်တွေ့တွင် ဘာမှဝင်မလုပ်သော်လည်း တုန်မင်ရွှမ်က ယဲ့ယီကို ထိတွေ့တော့မည့် အချိန်တိုင်းတွင် သူသည် တုန်မင်ရွှမ်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်တတ်သည်။

ထိုအကြည့်တစ်ချက်ကပင် တုန်မင်ရွှမ်ကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားရစေပြီး လှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်ရန် တွန့်ဆုတ်သွားစေတော့သည်။

အကြိမ်ကြိမ် အမှားအယွင်းများ ဖြစ်ပြီးနောက်တွင် ဒါရိုက်တာမှာလည်း ယောကျ်ားချင်း ဖြစ်သည့်အတွက် ကုရှီချန်းတစ်ယောက် သိသိသာသာ သဝန်တိုနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

ဒါရိုက်တာ ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီအခန်းက ဇာတ်လမ်းအရ နည်းနည်းတော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိသလိုပဲ။ ဒီလိုလုပ်ရအောင်၊ ဒီနေ့တော့ တခြားအခန်းတွေကို အရင်ရိုက်ကြမယ်၊ ဒီအခန်းကို ဘယ်လိုရိုက်မလဲဆိုတာ မနက်ဖြန်ကျမှ ရှောင်ယီနဲ့ တိုင်ပင်ပြီးမှပဲ ရိုက်ကြတာပေါ့”

ကုရှီချန်းသည် ဒါရိုက်တာကို အလွန်ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

’ဒီဒါရိုက်တာ အလိုက်သိသားပဲ’

သို့သော် ယဲ့ယီကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူမအနေဖြင့် ဤဇာတ်ကွက်တွင် မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။ အချိန်မဖြုန်းလိုသည့် မူဝါဒကို ကိုင်စွဲထားသည့်အတွက် ယဲ့ယီက တိုက်ရိုက်ပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မထင်တာတော့ ဒီဇာတ်ကွက်က အတော်လေး အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်ရွှမ်၊ မင်းကိုယ်မင်း ပြန်ပြင်ဆင်လိုက်ဦး၊ တစ်ခါတည်းနဲ့ အောင်မြင်အောင် ရိုက်ကြရအောင်”

ဒါရိုက်တာသည် ကုရှီချန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း ပြန်အောင့်ထားလိုက်ရသည်။ ဤကိစ္စမှာ သူ့အပြစ် မဟုတ်တော့ပေ။

တုန်မင်ရွှမ်မှာမူ အလွန်အမင်း ဖိအားများနေသည်။ ကုရှီချန်းက စကားတစ်လုံးမျှ ဝင်မပြောသော်လည်း အကြည့်များမှာ သူ့ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်တော့မည့်အတိုင်းပင်။

တုန်မင်ရွှမ်ခမျာ ငိုချင်မိသည်။ သူသည် ကုရှီချန်း၏ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်မိအောင်သာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်ရတော့သည်။

‘ဒါက သရုပ်ဆောင်နေတာပဲ၊ ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ။ သူက ကုရှီချန်းမိန်းမနဲ့ ဖောက်ပြန်နေတာမှ မဟုတ်တာ’

တုန်မင်ရွှမ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ ဆက်လက် သရုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ တစ်ခါတည်းနှင့်ပင် အောင်မြင်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း တုန်မင်ရွှမ်၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ချွေးအေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။ ရိုက်ကူးရေး ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် သူသည် ယဲ့ယီ၏ ခါးကို ဖက်ထားသော သူ့လက်ကို ချက်ချင်း လွှတ်ချလိုက်သည်။

ယဲ့ယီမှာ အနည်းငယ် ကြောင််အမ်းသွားသည်။ သူမသည် အလွန်လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပါ၏။ ဤမျှအထိ ရွံရှာပြနေရန် လိုအပ်သလော။

ယဲ့ယီ ရိုက်ကူးရေး ပြီးသွားသောအခါ ကုစဲ့သည် သူမရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်လာပြီး ရေများကို လာရောက်ပေးကာ အတတ်နိုင်ဆုံး ဂရုစိုက်ပေးနေသည်။

အပြင်ပန်းတွင် ယဲ့ယီသည် သူမ ပုံစံအတိုင်း အေးစက်စွာ နေသော်လည်း စိတ်ထဲမှာတော့ ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် ခုန်ပေါက်နေမိသည်။

ယဲ့ယီ၏ စိတ်ထဲက အသံကို ကြားနေရသော ကုရှီချန်းသည် ယခုအချိန်တွင် ယဲ့ယီ၏ နှလုံးသားထဲ၌ ကုစဲ့ တစ်ယောက်သာ ရှိတော့ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် သူ့လက်ထောက်က ဖုန်းဆက်လာပြီး ကုမ္ပဏီတွင် သူကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည့် ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေကြောင်း ပြောသောကြောင့် ကုရှီချန်းသည် ရိုက်ကွင်းမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကုရှီချန်း ထွက်သွားပြီးနောက်မှသာလျှင် လူတိုင်းမှာ သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။

တုန်မင်ရွှမ်သည် ယဲ့ယီ အနားသို့ တိုက်ရိုက်လျှောက်လာပြီး သနားစဖွယ်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မမယဲ့၊ မမ မသိပါဘူး၊ ခုနက ကျွန်တော်တို့ ရိုက်နေတုန်းက စီအီးအိုကုရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်တော့မယ့် အတိုင်းပဲ”

“မင်း သူ့ကို သွားစော်ကားမိလို့လား”

ယဲ့ယီက အတည်ပေါက် မေးလိုက်သည်။

လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြသည်။

‘ကောင်လေး အဲ့တာမင်းအမှားမဟုတ်ဘူး’

ယဲ့ယီမှအပ ရိုက်ကွင်းရှိ လူအားလုံးနီးပါးသည် ကုရှီချန်း သဝန်တိုနေသည်ကို မြင်နေရသည်။

‘သဝန်တိုတဲ့ အနံ့အသက်တွေက ရိုက်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့နေပြီဟေ့’

မှတ်ချက်များတွင်လည်း ရယ်မောသံများဖြင့် ဆူညံနေတော့သည်။

[သနားစရာကောင်းတဲ့ မင်းသားသစ်လေး၊ သူ မခံစားသင့်တဲ့ ဒုက္ခတွေကို ခံစားနေရရှာတယ်]

[စီအီးအိုကု: ငါ့မိန်းမကို ထိရဲရင်တော့ မင်း အသေပဲ ကောင်လေး။ ဝူးဝူးဝူး]

[ခုနက စီအီးအိုကုရဲ့ အကြည့်က တုန်မင်ရွှမ်ကို အပြင်ဆွဲထုတ်ပြီး သတ်ပစ်ချင်နေတဲ့ အတိုင်းပဲ၊ ရယ်ရလွန်းလို့ သေတော့မယ်]

[အဓိကက ယဲ့ယီက စီအီးအိုကု သဝန်တိုနေတာကို လုံးဝ မသိတာပဲ၊ ဟားဟား]

[စီအီးအို ကု: မိန်းမ မင်း ငါ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဝူးဝူးဝူး]

အခြားတစ်ဖက်တွင် ကုရှီချန်းသည် ကုမ္ပဏီသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကုမ္ပဏီကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလေသည်။ ကုကော်ပိုရေးရှင်းမှ ဝန်ထမ်းများသည် သူတို့စီအီးအို၏ ပုံစံသစ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အတော်လေး ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ စီအီးအိုကုတွင် စိတ်ထိခိုက်စရာ တစ်ခုခု ရှိနေသလားဟုပင် တိတ်တဆိတ် ထင်ကြေးပေးနေကြသည်။

ကုရှီချန်းအား ရိုက်ကွင်းမှ ကုမ္ပဏီသို့ ပြန်ခေါ်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ကာလရှည် လက်တွဲလာခဲ့သည့် ဖောက်သည်တစ်ဦးမှ ရုတ်တရက် စာချုပ်သက်တမ်း မတိုးလိုတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤဖောက်သည်နှင့် ကုကော်ပိုရေးရှင်းတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ သန်းပေါင်းရာချီ တန်ဖိုးရှိသည်။ ဖောက်သည်က ကုရှီချန်းနှင့်သာ တိုက်ရိုက်တွေ့ဆုံလိုသည်ဟု တောင်းဆိုထားသောကြောင့် ကုမ္ပဏီမှ လူများမှာ သူ့ကို မဖြစ်မနေ ဆက်သွယ်ခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုရှီချန်း ရောက်ရှိလာသောအခါ ဖောက်သည်မှာ ကုမ္ပဏီ၏ ဧည့်ခန်းဆောင်တွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤဖောက်သည်မှာ နိုင်ငံခြားသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကုရှီချန်းကို မြင်သည်နှင့် ရှေ့သို့ လှမ်းလာကာ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ကု၊ မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ”

ကုရှီချန်းက လိုရင်းတိုရှင်းပင် မေးလိုက်သည်။

“မိုက်ခ်၊ မင်း ဘာလို့ ကုကော်ပိုရေးရှင်းနဲ့ ဆက်ပြီး မပူးပေါင်းချင်တော့တာလဲ”

မိုက်ခ်ဟု ခေါ်သော နိုင်ငံခြားသားက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီက ဝန်ထမ်းတွေက အရမ်းရိုင်းစိုင်းတာပဲ။ ဒါက ငါ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို အများကြီး ထိခိုက်စေတယ်”

ကုရှီချန်းသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ရှင်းပြရန် သူ၏လက်ထောက်ကို ခိုင်းလိုက်သည်။

အကြောင်းစုံမှာ ယနေ့တွင် မိုက်ခ်သည် ကုကော်ပိုရေးရှင်းနှင့် စာချုပ်သက်တမ်းတိုးရန် လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ၊ သူဝင်လာသောအခါ ဧည့်ကြိုဌာနမှ ဝန်ထမ်းက သူသည် လူမည်းတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် လှောင်ပြောင်ခဲ့သည်။

မိုက်ခ်သည် နိုင်ငံခြားသား ဖြစ်သော်လည်း တရုတ်ဘာသာစကားကို သင်ယူထားသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းနှင့် တိုက်ရိုက် အငြင်းပွားခဲ့သည်။ မူလက ကိစ္စသေးလေး ဖြစ်သော်လည်း အငြင်းပွားနေစဉ်အတွင်း ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းက မိုက်ခ်၏ နိုင်ငံရှိ ဘာသာရေးကိုပါ စော်ကားပြောဆိုခဲ့လေသည်။

မိုက်ခ်၏ နိုင်ငံမှာ ဘာသာရေး ယုံကြည်ချက် အလွန်ပြင်းထန်သော နိုင်ငံဖြစ်ပြီး ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်း၏ စကားများက မိုက်ခ်ကို တိုက်ရိုက် ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

အဖြစ်အပျက် အလုံးစုံကို ကြားပြီးနောက် ကုရှီချန်းသည် မိုက်ခ်အား တောင်းပန်လိုက်သည်။

“မိုက်ခ်၊ ကျွန်တော် အရမ်းစိတ်မကောင်းပါဘူး။ ဒီဝန်ထမ်းကို ကျွန်တော် အလုပ်ထုတ်လိုက်ပါ့မယ်။ အရေးမပါတဲ့ လူတစ်ယောက်ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို အထိခိုက်မခံသင့်ဘူး။ ဒီပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအတွက် ကုကော်ပိုရေးရှင်းက မင်းကို နှစ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့စျေး ထပ်ပေးပါ့မယ်”

အကျိုးအမြတ် ရရှိသွားသောအခါ မိုက်ခ်က ဆက်၍ ဂျစ်မတိုက်တော့ပေ။

“ကု၊ မင်းရဲ့ မျက်နှာကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါ ဒီစာချုပ်ကို သေချာပေါက် သက်တမ်းတိုးမှာ မဟုတ်ဘူး”

သို့သော်လည်း မိုက်ခ် ပြောသည်မှာ အားနာပါးနာ စကားသာ ဖြစ်သည်။ သူအလေးထားဆုံးမှာ ကုကော်ပိုရေးရှင်း၏ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းပင် ဖြစ်သည်။

မိုက်ခ် ထွက်သွားပြီးနောက် ကုရှီချန်းသည် ထိုဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းကို ချက်ချင်း အလုပ်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုဝန်ထမ်းကို အလုပ်ခန့်ခဲ့သည့် မန်နေဂျာကိုလည်း ကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် အလုပ်လာရောက် အစီရင်ခံသူ မည်သူမဆို အမှားအယွင်း အနည်းငယ် ပြုလုပ်မိပါက ပြင်းထန်စွာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရပြီး ကြီးလေးသော အမှားများအတွက်မူ ထိုနေရာ၌ပင် အလုပ်ထုတ်ခံရတော့သည်။

ကုကော်ပိုရေးရှင်းတွင် လူတော်များ ရှားပါးခြင်း မရှိပေ။ လူတစ်ယောက် နေရာဖယ်ပေးလိုက်သည်နှင့် ထိုနေရာကို ရယူရန် စောင့်ဆိုင်းနေသူ အမြောက်အမြား ရှိသည်။

ယခုအခါ လူတိုင်းမှာ အမှားအယွင်းတစ်ခုကြောင့် သူတို့ဥက္ကဌ၏ ဒေါသနှင့် မတွေ့ရလေအောင် အလွန် သတိထားနေကြရသည်။

ကုရှီချန်းသည် ညဉ့်နက်သည်အထိ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ ရသစုံအစီအစဉ်တွင် ပါဝင်နိုင်ရန်အတွက် သူသည် အချိန်ပိုရစေရန် အလုပ်အားလုံးကို စုပြုံလုပ်ကိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်ထဲရှိ အလုပ်များကို အပြီးသတ်ပြီးနောက် ကုရှီချန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်းကို ကြည့်ရန် အချိန်ရသွားတော့သည်။ သူသည် WeChat ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ယဲ့ယီပို့ထားသော မက်ဆေ့ချ်ကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကုရှီချန်း၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ ပြုံးယောင်သန်းသွားလေတော့သည်။ တစ်နေ့လုံး ဖိနှိပ်ထားရသော သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါ့ပါးသွားတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကုရှီချန်းသည် သူ၏ ယခင်ပုံစံသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အလွန် ပျော်ရွှင်နေသည့် ပုံစံရှိသည်။

ရိုက်ကွင်းသို့ ရောက်သောအခါ ကုရှီချန်းသည် တုန်မင်ရွှမ်၏ ဘေးနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ယဲ့ယီဆီမှ ရထားသော မက်ဆေ့ချ်ကို တုန်မင်ရွှမ် မြင်နိုင်ရုံမျှ အမှတ်မထင် ဖွင့်ကြည့်ဟန် ဆောင်လိုက်သည်။

တုန်မင်ရွှမ်သည် ထိုမက်ဆေ့ချ်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ကုရှီချန်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကုရှီချန်း၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော မျက်နှာထားကို အမှတ်မထင် မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

တုန်မင်ရွှမ်: ……