အခန်း ၃၀၃

အခန်း။ ၃၀၃

"သခင်... အဲ့ဒီလူတွေကို အရှင်ဖမ်းရမှာလား"

စုန်ယန်က "လုံးဝမလိုဘူး။ မြင်တဲ့အတိုင်းသာ သတ်ပစ်လိုက်။ ပုံသဏ္ဍန်မဲ့မျိုးနွယ်စုက သိသွားမှာကိုလည်း ပူပန်မနေနဲ့။ တကယ်တော့... သူတို့က ပုံသဏ္ဍန်မဲ့မျိုးနွယ်စုကို စော်ကားသလိုဖြစ်သွားရင် ပိုတောင်ကောင်းသေးတယ်" ဟု ပြောသည်။

မင်းသမီးက "နားလည်ပါပြီရှင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က ရုတ်တရက် လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ အသာအယာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

မင်းသမီးမှာ ခဏတာ ကြောင်အသွားသော်လည်း သူမ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂုဏ်ယူစွာ မတ်မတ်ရပ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုလက်က သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိတွေ့လုနီးပါးဖြစ်ချိန်တွင် ဘေးသို့လျှောကျသွားပြီး သူမ၏ ရင်သားအလှများကို ဖုံးကွယ်ထားသော ပိုးသားအဝတ်စကိုသာ ဆွဲတင်ပေးလိုက်သည်။

"အဒေါ်ဆင်းအာ ခင်ဗျားက အကြီးအကဲတစ်ယောက်ပဲ။ နောက်ဆိုရင် အဝတ်အစားကို ပိုလုံခြုံအောင် ဝတ်ပါ။ ဒါက ဘယ်လို အပြုအမူမျိုးလဲ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်..."

"ပြီးတော့ မင်းဆီလာပြီး ဖမ်းဆီးမယ့်သူတွေက ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် အစောပိုင်းလောက်တင် မဟုတ်ဘဲ ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲ့ဒီအတွက် ငါတို့အနေနဲ့ ပုံသဏ္ဍန်မဲ့မျိုးနွယ်စုရဲ့ အင်အားကို အသုံးချဖို့ လိုအပ်နိုင်တယ်"

စုန်ယန်က အတွေးနက်နေသော မျက်နှာဖြင့် မင်းသမီး၏ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို သပ်

တင်ပေးရင်း လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အတိုက်ခိုက်ခံရတဲ့ကိစ္စက ငါနဲ့ လုံးဝမသက်ဆိုင်ဘူး သိတယ်နော်"

"သခင်နဲ့ မသက်ဆိုင်တာ သဘာဝပါပဲရှင်"

"ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင်တော့ မလုပ်နဲ့"

မင်းသမီးမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး "သခင်ကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါဘူးရှင်။ တကယ်လို့... တကယ်လို့များ ကျွန်မ မအောင်မြင်ခဲ့ရင် ကျွန်မ ချက်ချင်းပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေပြီး သခင်နဲ့ ပတ်သက်တာ တစ်ခုမှ ပေါက်ကြားမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြောသည်။

စုန်ယန်က "အဒေါ်ဆင်းအာ သတိထားပါ" ဟု ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။

မင်းသမီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မေးခွန်းပေါင်းများစွာဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

သခင်က ဒီလျှို့ဝှက်ကျင့်ကြံသူတွေ ငါ့ဆီကို လာလိမ့်မယ်လို့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သေချာနေရတာလဲ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီလူတွေကရော ဘယ်သူတွေလဲ။

...

...

ရှေးဟောင်းဂျင်၊ တောင်ပိုင်းဒေသ...

လေထဲတွင် ပိုးမွှားများ၏ တဝီဝီမြည်သံမှာ ဧရာမ ဆူနာမီလှိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်နေသည်။ ပိုးမွှားအရေအတွက် မရေမတွက်နိုင်အောင်ပင် အတောင်ပံခတ်သံများက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသဖြင့် နေရောင်ခြည်ပင် မပေါက်ရောက်နိုင်တော့ပေ။

ရှေးဟောင်းကူးပြောင်းရေး အစီအရင်တည်ရှိရာ ကျင့်ကြံသူ စစ်ဆေးရေးဂိတ်မှာ သွေးချောင်းစီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံသူတို့၏ ရုပ်အလောင်းများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျနေပြီး ထူးဆန်းသော အမည်းစက်များက သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် တွားသွားနေကြသည်။

သေချာကြည့်မည်ဆိုပါက ကျင့်ကြံသူများ၏ ရုပ်အလောင်းများသာမက သူတို့၏ ထူးကဲချီ ရတနာများမှာလည်း ထိုအမည်းစက်များ၏ အစာဖြစ်နေသည်။

၎င်းတို့မှာ ပိုးမွှားများပင်။

ထိုပိုးမွှားများသည် ကောင်းကင်ကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို အမည်းရောင် တော်နီဒိုမုန်တိုင်းတစ်ခုအဖြစ် လွှမ်းခြုံထားကြသည်။

ထိုမုန်တိုင်း၏ ဗဟိုချက်တွင်မူ အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူ တစ်ဦးက မတ်တပ်ရပ်နေသည်။

သူသည် အနီးအနားရှိ စိတ်စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသော အလင်းတန်းအတွင်း ရုန်းကန်နေရသည့် ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူကို အေးစက်စက် ကြည့်နေသည်။

ထိုခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူမှာ ဤနေရာတွင် တာဝန်ကျနေသော ဂိတ်မှူးဖြစ်ပြီး ထန်ယီတို့က သခင်ကြီးဝမ်ဟု ခေါ်ဝေါ်လေ့ရှိသူဖြစ်သည်။

သခင်ကြီးဝမ်မှာ ယခင်က ဂုဏ်သရေရှိပုံပေါက်သော်လည်း ယခုမူ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်လုံးများတွင်မူ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ပိုးမွှားဘုရင် မင်း ဒီအစီအရင်ကို လာရောက်တိုက်ခိုက်တာဟာ စစ်ပွဲကို စတင်ဖို့ ကြိုးစားတာလား"

သာမန် ပဋိပက္ခများသည် စစ်ပွဲဟု မဆိုသာပေ။

စစ်ပွဲအစစ်အမှန်မှာ နှစ်ဖက်စလုံးက ကျင့်ကြံသူများကို စစ်မြေပြင်သို့ အဆက်မပြတ် ပို့လွှတ်ပြီး အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူများ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျဆုံးနေမှသာ ဖြစ်သည်။

မည်သည့်နိုင်ငံကမှ ထိုသို့သော စစ်ပွဲမျိုး ဖြစ်ပွားလာမည်ကို မလိုလားကြပေ။

သို့သော်လည်း ကုန်ကျမည့်စရိတ်ထက် ပိုမိုတန်ဖိုးရှိနေလျှင်တစ်မျိုးဖြစ်သည်။

အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူက အလင်းတန်းအတွင်းမှ ခရမ်းရောင်နန်းတော်

အဆင့် ကျင့်ကြံသူကို ကြည့်ကာ ထူးဆန်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးလနဲ့ ဆယ့်တစ်ရက် ချန်အချိန်မှာ လူတစ်စုက ဒီနေရာကနေ ရှေးဟောင်းကူးပြောင်းရေး အစီအရင်ကို အသုံးပြုသွားတယ်။ သူတို့နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်အားလုံးကို ငါ လိုချင်တယ်"

သခင်ကြီးဝမ်က "သူတို့က ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုကလူတွေနဲ့ ဝှက်ထားသော နဂါးအသင်းက ရွေးချယ်ထားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေလောက်ပဲလေ။ ဘာလို့ အဲ့ဒီအချက်အလက်တွေကို လိုချင်နေရတာလဲ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ပိုးမွှားဘုရင်က "ငါ့ကို အဲ့ဒီနေ့က ချန်အချိန်မှာ ဒီရှေးဟောင်းကူးပြောင်းရေး အစီအရင်ကို အသုံးပြုသွားတဲ့သူတွေရဲ့ အချက်အလက်ကိုပဲ ပေး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သခင်ကြီးဝမ်သည် ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုဝင် မဟုတ်သော်လည်း ဤတောင်နှင့်ပင်လယ်မျိုးနွယ်စုမှ မိစ္ဆာကောင်သည် ရှေးဟောင်းနိုင်ငံကို ပြဿနာရှာရန် ကြိုးစားနေမှန်း နားလည်လိုက်သည်။

အကယ်၍ သူသာ ယခု အချက်အလက်ကို ထုတ်ဖော်ပေးလိုက်ပါက ရှေးဟောင်းနိုင်ငံအတွက် မလိုအပ်ဘဲ ဆုံးရှုံးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပြီး ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုကို မျက်နှာမပြရဲတော့ပေ။

သူ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ရေတွက်၍မရနိုင်သော ပိုးမွှားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် အနက်ရောင် တော်နီဒိုမုန်တိုင်းသည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးထားသော အလင်းတန်း အကာအကွယ်ကို အကြမ်းပတမ်း စားသုံးကာ ဖျက်ဆီးနေသည်။

ဟိန်းထွက်နေသော အနီရောင်ဝတ်ရုံ၏ ဗဟိုမှ လက်တစ်ဖက်က သူ့နဖူးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

အနက်ရောင်ပိုးမွှားများက အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်သွားပြီး ထိုထူးဆန်းသော လက်မှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အရောင်အသွေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအရောင်အသွေးများမှာ ချုပ်နှောင်ထားသည့် ကွင်းဆက်များကဲ့သို့ သခင်ကြီးဝမ်၏ မျက်ခုံးကြားထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

"ချန်ဝမ်ကျားသွေး"

"ပိုးမွှားဘုရင် မင်းဆီမှာ ချန်ဝမ်ကျားသွေးတောင် ရှိနေတာလား"

သခင်ကြီးဝမ်သည် စိတ်ကူး၍ပင်မရနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် လောကတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။

မကြာမီမှာပင် သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ပိုးမွှားဘုရင်၏ မျက်ခုံးကြားမှာ ပွင့်ထွက်သွားပြီး အတွင်း၌ လည်ပတ်နေသော အနက်ရောင်

ရွှေရောင်ဆိုးဝါးသည့် ပုလဲလုံးငါးလုံး ပေါ်လာသည်။

ပုလဲလုံးများသည် အကွာအဝေးညီစွာဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေပြီး ဆာလောင်နေသည့် ဝိညာဉ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ထိုနတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို ထိုပုလဲလုံးများကြားသို့ ပစ်သွင်းလိုက်သောအခါ ဆာလောင်နေသည့် ဝိညာဉ်များက ဝိုင်းဝန်းစားသောက်ကြပြီး ပိုးမွှားဘုရင် သိလိုသည့် အချက်အလက်အားလုံးကို အမှန်အတိုင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် နာမည်ဆယ့်ခြောက်ခုစာရင်းမှာ ပိုးမွှားဘုရင်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ရှေ့ရှိ ရှေးဟောင်းကူးပြောင်းရေး အစီအရင်ကို ကြည့်ကာ ကိုယ်တိုင်ဝင်ရောက်ရန် မဝံ့ရဲပေ။

တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူများကို ခေါ်ယူ၍ တစ်ဦးချင်းစီ စုံစမ်းထောက်လှမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

...

...

ရက်အနည်းငယ်အကြာ...

မနက်ခင်းအလင်းရောင်မှာ မီးခိုးရောင် တိမ်တိုက်များကို ထိုးဖောက်ကာ နိုးထစပြုလာသော လူ့ပြည်ရှိ မြို့ငယ်လေးများပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေသော ပလ္လင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို လူတိုင်း မသိစိတ်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် သူတို့၏ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ပြန်လည်လုပ်ဆောင်ကြသည်။

ထိုပျံသန်းနေသော ပလ္လင်သည် ပုံသဏ္ဍန်မဲ့ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စု၏ ဘိုးဘေးသွေးကြောလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဝင်ပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

"အဒေါ်ဆင်းအာ ကျွန်တော် ဒီမှာတင်ပဲ နှုတ်ဆက်ပါတော့မယ်"

"ရှောင်ဟန် ငါ သွားတော့မယ်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဂရုစိုက်ပါဦး"

"အဒေါ်ဆင်းအာလည်း ဂရုစိုက်ပါဗျာ"

လူငယ်လေးသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထိုအချိန်က နေရောင်ခြည်ထက်ပင် နွေးထွေးနေသည်။

ပလ္လင်ပျံ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူသည် သူ၏ သက်သေခံအမှတ်တံဆိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေက လှိုင်းထသွားပြီး လူငယ်လေး၏ ပုံရိပ်မှာ ရှေးဟောင်းဥယျာဉ်တစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

...

ခဏအကြာတွင်...

"ကောင်လေး... နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာဖို့ စိတ်ကူးပေါက်ပြီပေါ့လေ"

ကျောက်တိုင်ထိုင်ခုံ၏ တကျီကျီမြည်သံနှင့်အတူ ထန်ရှောင်ခုန်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အမြဲတမ်းလိုလို သက်သောင့်သက်သာရှိသည့်အနေအထားဖြင့် လှဲလျောင်းနေတတ်သည်။

ပုံသဏ္ဍန်မဲ့မျိုးနွယ်စု၏ ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးမှာ သဘာဝတရားနှင့်အညီ နေထိုင်နိုင်စေရန် တည်ဆောက်ထားသည်။

မခမ်းနားသော်လည်း ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ခြင်းက မည်မျှ သက်သောင့်သက်သာရှိမည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် သိနိုင်သည်။