အခန်း ၃၀၆

အခန်း။ ၃၀၆

ပုံသဏ္ဍန်မဲ့ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စု၊ ဘိုးဘေးသွေးကြော လျှို့ဝှက်နယ်မြေ...

ဝိုင်းစက်နေသော ဆီစိမ်စက္ကူပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် သစ်ပင်ရိပ်များ ထပ်ထပ်ထပ်ထပ် ကျရောက်နေသည်။

လေတိုက်ခတ်ရာ၌ လှုပ်ခတ်နေသော ပန်းခက်ပန်းနွယ်များ၏ အသံမှာ စိတ်ကို လန်းဆန်းစေသည်။

စာကြည့်ခန်းငယ်လေးအတွင်း ထန်ရှောင်ခုန်းမှာ ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်လျက် လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးကို ငှဲ့ကာ ခွက်နှစ်ခွက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

စုန်ယန်ကို မြင်သောအခါ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ပြုံးလျက် "မေ့သွားတယ် မေ့သွားတယ်။ ဒီအဘိုးအိုက လက်ဖက်ရည်ကြိုက်တော့ မင်းအတွက်လည်း တစ်ခွက်ငှဲ့ထားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ဝိုင်တွေနဲ့ အနှစ်သာရအရည်တွေလည်း ရှိသေးတယ်။ မင်း ကြိုက်တာ သောက်လို့ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြီးနောက် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သစ်သားစားပွဲဟောင်းပေါ်တွင် ကျွမ်းကျင်စွာ ပြုလုပ်ထားသော ကျောက်စိမ်းပုလင်းများ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး စီတန်းသွားသည်။

ထန်ရှောင်ခုန်းမှာ ခြေထောက်ကို အေးဆေးစွာ လှုပ်ခတ်ရင်း လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို မော့သောက်ကာ အသံမြည်အောင် စုပ်သောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို သက်သောင့်သက်သာ ချလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း မေးခွန်းတစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေဟန် ရှိသည်။

စုန်ယန်သည် လက်ဖက်ရည်ကို ယူ၍ သောက်လိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်မှာ အလွန်ပင် ပေါ့ပါးနေသည်။ ထူးခြားသော အာနိသင်မျိုး မရှိချေ။

သာမန်လူတို့ သောက်သုံးသည့် သာမန်လက်ဖက်ရည်မျှသာ ဖြစ်ပုံပင်။ ရေမှာလည်း စမ်းရေ သို့မဟုတ် မိုးရေကဲ့သို့ သာမန်ရေသာ ဖြစ်ပြီး ထူးခြားသည့် ရေမျိုး မဟုတ်ပေ။

ဤလက်ဖက်ရည်မျိုးမှာ လူ့ပြည်ရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များတွင် နေရာတိုင်း၌ တွေ့နိုင်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားပေ။

ထန်ရှောင်ခုန်းမှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီးနောက် စုန်ယန်၏ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပြုံးလျက် "စဉ်းစားမနေနဲ့ မှတ်မိနေဖို့လည်း မလိုဘူး။ စပါးပင်ကို အမြန်ကြီးထွားအောင် အတင်းဆွဲမနေနဲ့။ ရေစီးကြောင်းအတိုင်း သဘာဝအတိုင်း စီးဆင်းပါစေ။ အချိန်တန်တဲ့အခါ စိတ်က အလိုလို သိလာလိမ့်မယ်။ အဆင့်မရောက်သေးဘဲ နားလည်ဖို့ ကြိုးစားရင်လည်း အကျိုးမရှိတဲ့အပြင် အန္တရာယ်တောင် ဖြစ်စေနိုင်တယ်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါသောက်နေတာက သာမန်လက်ဖက်ရည် မဟုတ်ဘူး။ မင်းသောက်နေတာကလည်း သာမန်လက်ဖက်ရည်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင်... ပြဿနာတက်လိမ့်မယ် ဟားဟားဟား" ဟု ပြောသည်။

စုန်ယန် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ထန်ရှောင်ခုန်းမှာ နတ်ဘုရားမွေးဖွားခြင်းအဆင့်သို့ တက်

လှမ်းရန် ကြိုးစားနေကြောင်း ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် စကားအများကြီး မပြောတော့ဘဲ "ရှောင်ဟန် နားလည်ပါပြီ" ဟုသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထန်ရှောင်ခုန်းမှာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျေးလက်လူကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ယပ်တောင်ခတ်ရင်း လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကိုင်ကာ တိုက်ရိုက်မော့သောက်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ပုံသဏ္ဍန်မဲ့ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုက ငါးထောင်ကျော် သက်တမ်းရှိခဲ့ပြီ။ အစဦးပိုင်းကတည်းက မွေးရာပါ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တွေနဲ့ မျက်နှာဖုံးမဲ့အမွေအနှစ်တွေ ရှိခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ထောင်က ဘိုးဘေးသွေးကြောမှာ ယင်ယန်ထူးကဲ နဂါးကျောက်စာတိုင် ပေါ်လာတဲ့အချိန်ကစပြီး အဲဒီကျောက်စာတိုင်မှာ ငါတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ တတိယမြောက် အမွေအနှစ်ဖြစ်တဲ့ အတ္တမဲ့စစ်မှန်သောနည်းစနစ်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်။ ဒီနည်းစနစ်ကို မျိုးနွယ်စုပြင်ပကလူတွေ ဘယ်တော့မှ မသင်ယူနိုင်ဘူး"

ပြောရင်းနှင့်ပင် သူ၏ လက်ဖဝါးမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို စတင်လှုပ်ရှားလိုက်ရာ လေဟာနယ်ထဲတွင် ကျောက်စာတိုင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ထန်ရှောင်ခုန်းက "ရှောင်ဟန်" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် စုန်ယန်မှာ စိုးရိမ်စိတ်ဝင်ကောင်း ဝင်မိလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူသည် လက်ရှိမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှင့် ရှေးဘိုးဘေးများ၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ခံထားရသည့် ပုံသဏ္ဍန်မဲ့မျိုးနွယ်စုဝင် စစ်စစ်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကျောက်စာတိုင်ကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့လိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် စစ်ဆေးလိုက်သောအခါ ဆန်းကြယ်သော အရောင်အသွေးရှိသည့် အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့၏ ရွှေရောင်ဝိညာဉ်ဇယားနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူ၏ စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း ပြောင်းလဲလှုပ်ရှားနေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ အရည်းအချင်းပြဘောင်ပေါ်တွင် စာသားတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။

[မှော်ပညာ - ပုံသဏ္ဍန်မဲ့ စုတ်ပြတ်နေသော နတ်ဘုရားအဆင့် ဘိုးဘေးတို့၏ ကောင်းချီး(ကျင့်ကြံရန် မလိုအပ်)]

အနည်းငယ် စူးစမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဤမှော်ပညာမှာ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားပြီး စိတ်ကူးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို လွှမ်းခြုံထားနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

၎င်းသည် သူ၏ အရှိန်အဝါ အတက်အကျများကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပြီး မည်သူမျှ မသိနိုင်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားစေနိုင်သည်။

သူသည် ယခင်က ထန်ရှောင်ခုန်း၏ အဆင့်ကို လုံးဝမသိရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထန်ရှောင်ခုန်းပင်လျှင် သူ့၏ အဆင့်ကို ခန့်မှန်း၍မရတော့ပေ။

ဤသည်မှာ တကယ့်ကို အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသည်။

အတ္တမဲ့စစ်မှန်သောနည်းစနစ်အကြောင်းနှင့် ပြင်ပလူများ ကျင့်ကြံရန် ခက်ခဲသည်ဆိုသည့် စကားမှာ လိမ်ညာချက်များသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ထန်ရှောင်ခုန်းက သူ့၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ "မင်း အခု အတ္တမဲ့စစ်မှန်သောနည်းစနစ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သိသွားပြီလား" ဟု မေးသည်။

စုန်ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြကာ "ကျွန်တော် ဒါကို လေ့ကျင့်စရာတောင် မလိုတော့ဘူးနဲ့ တူတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ထန်ရှောင်ခုန်းမှာ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး "မှန်တယ် ဒါပေမဲ့ အပြင်ပန်းမှာတော့ လေ့ကျင့်နေဟန် ဆောင်ထားရမယ်။ အကယ်၍ ဒီအကြောင်းအရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စကားစမြည်ပြောဖြစ်ရင် ဒါက အတ္တမဲ့စစ်မှန်သောနည်းစနစ်ပဲလို့ ပြောရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် "တခြား ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုတွေမှာ ဒါမျိုး မရှိဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထန်ရှောင်ခုန်းက အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ချီးကျူးစကားပြောလိုက်သည်။

"တော်လိုက်တဲ့ ကောင်လေး ပါရမီလည်း ထူးချွန်တယ်။ စိတ်သဘောထားလည်း ကောင်းတယ်။ အခုလို ထက်မြက်တဲ့ အတွေးအခေါ်မျိုးကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသေးတယ်။ တကယ်တော့ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စု တော်တော်များများမှာ ဘိုးဘေးတွေဆီက ဒီလိုမျိုး ဒုတိယအကြိမ် ကောင်းချီးပေးမှုမျိုး မရှိကြဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ပုံသဏ္ဍန်မဲ့ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ တကယ့်လက်စွမ်းတွေကို အပြင်ကို မထုတ်ဖော်ပြဖို့ ဝါသနာပါတဲ့ လူမျိုးတွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် အပြင်လောကကိုတော့ ဒါက ဘိုးဘေးတွေရဲ့ အကာအကွယ် မဟုတ်ဘဲ မှော်ပညာတစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်လို့ လိမ်ညာပြီး ပြောဆိုထားကြတာပဲ"

စုန်ယန်က "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက ဒီလိုမျိုး ဒုတိယအကြိမ် ကောင်းချီးကို ဘာလို့ ပေးနိုင်စွမ်း ရှိရတာလဲ" ဟု မေးသည်။

ထန်ရှောင်ခုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် "ဒီကိစ္စတွေက မင်းအတွက်တော့ အလွန်ဝေးကွာလွန်းနေပါသေးတယ်။ မင်း အခုထိ စဉ်းစားဖို့ ဒါမှမဟုတ် ရှာဖွေစူးစမ်းဖို့ မလိုအပ်သေးတဲ့ အရာတွေပါပဲ။ နောက်ထပ် ခြောက်လလောက်ကိုတော့ ဒီဥယျာဉ်ထဲမှာပဲ နေပြီး စာအုပ်တွေဖတ်ပြီး ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်တွေအကြောင်း လေ့လာပါ။ ခြောက်လကြာလို့ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့်ရှိတဲ့ မိန်းမပျို ရောက်လာရင်တော့ အပြင်ထွက် ကျင့်ကြံပြီး လေ့ကျင့်နိုင်ပြီ။ ငါတို့မျိုးနွယ်စုက သာမန်လူတွေထက် အများကြီး အစပျိုးနိုင်ပေမဲ့လည်း ခရီးတစ်ထောင်က ခြေတစ်လှမ်းက စတယ်ဆိုတာကို မမေ့ပါနဲ့။ ခြေလှမ်းတိုင်းကို သတိရှိရှိနဲ့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းရမယ်"

"သား နားလည်ပါပြီ အဖေ"

ထန်ရှောင်ခုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ခုပ်တစ်ချက် တီးလိုက်သည်။ စာကြည့်ခန်းငယ်လေးမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် စာအုပ်စင်များ တန်းစီ၍ ပေါ်လာသည်။

"ဒီမှာ ကျင့်စဉ်တွေ မရှိဘူး။ ပုံသဏ္ဍန်မဲ့မျိုးနွယ်စုက ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်အပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုတွေပဲ ရှိတယ်။ မင်း နောက်ပိုင်းမှာ လမ်းမှားမရောက်အောင် ဒါတွေကိုပဲ စူးစမ်းလေ့လာပါ။ ဒီအဆင့်က တကယ့်ကို အရေးကြီးဆုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့လို ကြီးမားတဲ့ မိသားစုမျိုးမှသာ ဒီလိုမျိုး ရနိုင်တာ။ တခြားသူတွေက ကိုယ့်လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေဖို့ ရုန်းကန်နေရချိန်မှာ မင်းကတော့ မင်းသွားရမယ့် လမ်းကြောင်းကို ကြိုသိနေပြီးသား ဖြစ်နေတော့မှာ။ အဲဒီအခါကျရင် အချိန်ကုန်သက်သာပြီး လမ်းကြောင်းမမှားတော့ဘူးပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့"

ထန်ရှောင်ခုန်း စကားဆုံးသွားသောအခါ ယပ်တောင်ကို ဆက်ခတ်လျက် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကိုင်ကာ သီချင်းအေးအေးလေးဆိုရင်း အပြင်ဘက်သို့ အေးဆေးစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

စုန်ယန်သည် ထွက်ခွာသွားသော ထန်ရှောင်ခုန်း၏ ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

ခဏတာ စိတ်ကူးယဉ် အလင်းတန်းတစ်ခုအတွင်း၌ တတိယဦးလေးထန်မှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးတို့တွင် ပေါင်းစပ်သွားပြီး မည်သည်က လူ၊ မည်သည်က သဘာဝမှန်း မခွဲခြားနိုင်တော့သည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

သူ အကြည့်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး အရည်းအချင်းပြဘောင်ပေါ်ရှိ ပုံသဏ္ဍန်မဲ့ စုတ်ပြတ်နေသော နတ်

ဘုရားအဆင့် ဘိုးဘေးတို့၏ ကောင်းချီးဟူသော စာသားသစ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်

သည်။

သူ၏ အကြည့်များမှာ စုတ်ပြတ်နေသောဟူသော စကားလုံးအပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေပြီး အတွေးနက်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ပြသနေမိတော့သည်။