အခန်း ၈၄၂

အပိုင်း (၈၄၂) ဧရာမနွယ်ပင်ကြီးနှင့် ပန်းပွင့်များ

"အားလုံး သတိထားကြ... ကျွန်တော့်နောက်က လိုက်ခဲ့"

လင်းယွမ်က အသံကိုနှိမ့်ကာ သူတို့သုံးယောက်ကို ပြောဆိုသည်။

လုယွီယန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ လက်ချောင်းများကို အလျင်အမြန် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မလွှတ်ရဲတော့ပေ။

လင်းယွမ်က သူမကို ခေါ်ဆောင်ကာ အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အပင်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ မြက်ပင်များနှင့် ရေညှိများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ခြေဖဝါးအောက်တွင် မြေကြီးအစား အစိမ်းရောင် အရည်များက နေရာယူထား၏။

လုတရုံက မြေပြင်ပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင် အရည်များကို လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ ပြောဆိုလာသည်။

"သစ်ဓာတ် စွမ်းအင်တွေ တော်တော်လေး ပြင်းထန်တာပဲ"

ဤအရည်များထဲတွင် ပြင်းထန်သော သစ်ဓာတ်စွမ်းအင် အမြောက်အမြား ပါဝင်နေသည်။

လင်းယွမ်ကလည်း စမ်းသပ်ကြည့်ရာ ပြင်းထန်သော သစ်ဓာတ်ကို ခံစားမိသဖြင့် စကားဆိုသည်။

"အားလုံး သတိထားကြ... ဒီနေရာက သာမန်မဟုတ်ဘူး"

လုတရုံကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လျန်မင်ရှု၏ လက်ဖဝါးကို လှမ်းဆွဲထားသည်။

ဤနေရာတွင် သစ်ဓာတ် အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ အန္တရာယ်ရှိလာပါက သစ်ဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်ဖြစ်သော လုတရုံက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့သော် လျန်မင်ရှုမှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ သူမက ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်သောကြောင့် ဤနေရာတွင် အားသာချက် များများစားစား မရှိလှပေ။

"ချွတ်"

ရုတ်တရက် အဝေးရှိ ဧရာမ ခြုံပုတ်ကြီးထဲမှ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ စိတ်စွမ်းအင်ကို အလျင်အမြန် ဖြန့်ကြက်လွှမ်းခြုံထားသည်။

"ဘာအကောင်လဲ"

လုတရုံက မနေနိုင်ဘဲ အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်သည်။

လင်းယွမ်က တုံဆိုင်းနေခြင်း မရှိဘဲ လုယွီယန်ကို ဆွဲယူကာ နောက်သို့ လိုက်ပါသွား၏။

"လိုက်"

"ဝှစ်"

သူ၏ အလျင်မှာ အလွန် မြန်ဆန်လွန်းလှရာ လေထုကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်သန်းသွားမှုကြောင့် လေပေါက်ကွဲသံများ တစ်ရစပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြက်ပင်များ အသီးသီး ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီသို့ လဲကျသွားကြသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် လင်းယွမ်က ထိုခြုံပုတ်ကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ခြုံပုတ်ထဲရှိ သစ်ရွက်များက ယိမ်းယိုင်နေဆဲဖြစ်ရာ တစ်စုံတစ်ခု ယခုလေးတင် ထွက်ခွာသွားသည့် ပုံပေါ်သည်။

လင်းယွမ်က စိတ်စွမ်းအင်ကို အလျင်အမြန် ဖြန့်ကြက်အာရုံခံသည်။ သူ၏ လက်ရှိ လူသားအခြေအနေတွင် စိတ်စွမ်းအင်မှာ ၂၀၂ မှတ်သို့ ကျော်လွန်ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး စိတ်စွမ်းအင် လွှမ်းခြုံနိုင်သော အတိုင်းအတာသည် ပေ ၅၁၅၀ ခန့်အထိ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်မိုင်ခန့် ပတ်လည်အတွင်းရှိ မည်သည့်အပင်မျိုးမဆို သူ၏ စိတ်စွမ်းအင် အာရုံခံမှုမှ ရှောင်လွှဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ခဏချင်းမှာပင် သူက လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသော အရာဝတ္ထုကို ရှာတွေ့သွားသည်။

"တွေ့ပြီ"

သူ၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားပြီး အခြေအနေကို နားမလည်နိုင်သေးသော လုယွီယန်ကို ပွေ့ချီကာ မူလနေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။

"ဝုန်း"

ပေ ၁၆၀၀ ကျော် အကွာအဝေးမှနေ၍ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

လုတရုံနှင့် လျန်မင်ရှုတို့လည်း အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားကြသည်။

မြေပြင်ပေါ်၌ လင်းယွမ်က ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် နင်းထားပြီး ထိုအောက်တွင် လူတစ်ယောက်စာခန့် တုတ်ခိုင်သော ဧရာမ နွယ်ပင်ကြီး တစ်ပင်က စပါးအုံးမြွေကြီး တစ်ကောင်အလား အဆက်မပြတ် လူးလွန့်နေသည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။

သို့သော် လင်းယွမ်၏ ခြေအောက်တွင် ဖိနင်းခံထားရသဖြင့် နွယ်ပင်ကြီး တစ်ခုလုံး အစိမ်းရောင် အရည်များထဲသို့ နစ်ဝင်နေပြီး ရုန်းကန်နေရသည်။

လုတရုံက ချက်ချင်း ပျံသန်းရောက်ရှိလာပြီး စကားဆိုသည်။

"ဒါ နွယ်ပင်လား"

လျန်မင်ရှုက အံ့သြတကြီး ရေရွတ်သည်။

"တုတ်လိုက်တဲ့ နွယ်ပင်ကြီး"

လင်းယွမ်က ပြောသည်။

"ခင်ဗျားတို့ သူ့ရဲ့ ပင်မကိုယ်ထည်က ဘယ်မှာလဲ ဆိုတာကို... ဒီနွယ်ပင်အတိုင်း အထဲကို လိုက်ရှာကြည့် "

လုတရုံနှင့် လျန်မင်ရှုတို့က ချက်ချင်း ထရပ်ကာ နွယ်ပင်အတိုင်း အထဲသို့ အလျင်အမြန် ရှာဖွေကြတော့သည်။

သို့သော် အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ခင်မှာပင် အဝေးမှ အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တရုံ"

လျန်မင်ရှု၏ အသံ ဖြစ်နေသည်။

လင်းယွမ် ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး နောက်တစ်ခဏမှာပင် လျန်မင်ရှု၏ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံကိုပါ ဆက်တိုက် ကြားရသည်။

လင်းယွမ်က တုံဆိုင်းမနေဘဲ လုယွီယန်ကို ဆွဲယူကာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေဟာနယ်ကို လက်ဝါးဖြင့် အားကုန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ အအေးဓာတ်များ ချက်ချင်း စုစည်းလာသည်။

လေထဲတွင် ဧရာမ ရေခဲလှံကြီး တစ်ချောင်း ပေါ်ထွက်လာ၏။

လင်းယွမ်၏ လက်ဝါး အောက်သို့ ဖိချမှုနှင့်အတူ "ဖောက်" ဟူသော အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဧရာမ ရေခဲလှံကြီးက နွယ်ပင်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း သံမှိုရိုက်သကဲ့သို့ စွဲကပ်သွားစေသည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အလွန်အမင်း အေးခဲသော အပူချိန် ပြန့်နှံ့သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစိမ်းရောင် ရေမျက်နှာပြင်များ အလျင်အမြန် အေးခဲသွားသည်။

ထို နွယ်ပင်ကြီးပင်လျှင် တိုက်ရိုက် အေးခဲသွားလေသည်။

လုယွီယန်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။

"အစ်ကို... ကျွန်မ အဖေက"

"စိတ်မပူနဲ့"

လင်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်က လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားသွားပြီး လျန်မင်ရှု အော်ဟစ်ခဲ့ရာ အရပ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားသည်။

၁.၂ မိုင်ခန့် အကွာအဝေးကို ပျံသန်းရန် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင် ဧရာမ ပန်းပင်လယ်ကြီး တစ်ခု ရှိနေပြီး ပန်းပွင့် တစ်ပွင့်စီတိုင်းသည် အိမ်တစ်လုံးစာခန့် ကြီးမားနေသည်ကို တွေ့မြင်ရ၏。

ဤပန်းပွင့်များသည် ဧရာမ နွယ်ပင်ကြီးများပေါ်တွင် ပေါက်ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနွယ်ပင်များမှာ ရှုပ်ထွေးစွာ ယှက်နွယ်နေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ဧရာမ ပိုက်လုံးကြီးများ ရစ်ပတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လင်းယွမ်၏ မြင်ကွင်းတစ်ဆုံးတွင် နေရာအနှံ့ ဤနွယ်ပင်မျိုးများချည်းသာ ဖြစ်ပြီး နွယ်ပင်များပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပန်းပွင့်များ ဖူးပွင့်နေကာ ပန်းရောင် အလင်းတန်းများ တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

ဤနွယ်ပင်များ ထပ်နေမှုမှာ ပေ ၃၃၀ ထက် မနိမ့်နိုင်ပေ။

လင်းယွမ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ အထက်ကောင်းကင်ယံ တစ်ခုလုံး ဤနွယ်ပင်များ ချိတ်ဆွဲနေပြီး နေရာအနှံ့ လှပသော ပန်းပွင့်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကိုသာ တွေ့မြင်ရသည်။

ဤနေရာသည် လွန်စွာ လှပလွန်းလှပြီး ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုအလားပင်။

သို့သော် လင်းယွမ်မှာမူ လုတရုံနှင့် လျန်မင်ရှုတို့၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရချေ။

"အစ်ကိုလင်း... ဒါ... ဒါက ဘယ်နေရာလဲ... ကျွန်မအဖေနဲ့ အန်တီမင်ရှုရော" ဟု လုယွီယန်က မနေနိုင်ဘဲ မေးမြန်းသည်။

လင်းယွမ်ကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ အချိန်အတွင်း လျန်မင်ရှုနှင့် လုတရုံတို့ ဤကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအရာက သူ့ကို သတိဝင်လာစေသော်လည်း လုယွီယန် စိတ်အေးစေရန်အတွက် သူက နှစ်သိမ့်ပြောဆိုသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... မင်းအဖေနဲ့ လျန်မင်ရှုမှာ ဒီနတ်သစ်ပင်ကျွန်းရဲ့ နှလုံးအမြူတေနဲ့ ဦးနှောက်အမြူတေတွေ ရှိနေကြတာပဲ... ဒီက အပင်တွေက သူတို့ကို ဒုက္ခပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဤစကားမှာ ရင်ခွင်ထဲမှ လုယွီယန်အား နှစ်သိမ့်ပေးရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

လုတရုံနှင့် လျန်မင်ရှုတို့ နှစ်ဦးစလုံး ဤနေရာကို အာရုံမခံနိုင်ကြသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့၏ ဦးနှောက်အမြူတေနှင့် နှလုံးအမြူတေတို့သည် ဤနေရာရှိ အပင်များကို အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိ၊ မရှိ ဆိုသည်ကို လင်းယွမ်ပင် သံသယ ဝင်လာမိသည်။

"ဒါဆို ကျွန်မတို့ အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ" ဟု လုယွီယန်က မနေနိုင်ဘဲ မေးသည်။

လင်းယွမ် အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဒီနေရာက နိမ့်လွန်းတော့ အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရဘူး... အပေါ်တက်ကြည့်ရအောင်"

ထိုသို့ပြောရင်း လင်းယွမ်က လုယွီယန်၏ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော ခါးလေးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ပြောဆိုသည်။

"အစ်ကို့ကို တင်းတင်းဖက်ထား"

လုယွီယန်၏ ပါးပြင်လေးများ ရဲတက်သွားသော်လည်း လင်းယွမ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပြန်လည် ဖက်တွယ်ထားသည်။

လင်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်က လေထဲသို့ ချက်ချင်း မြောက်တက်သွားပြီး အထက်ကောင်းကင်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားသည်။

သူက အမြင့်ပိုင်းမှနေ၍ ဤအပင်ကမ္ဘာကို ကြည့်ရှုရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

သို့သော် သူ အမြင့်သို့ မပျံသန်းနိုင်ခင်မှာပင် ရုတ်တရက် ဘေးတစ်စောင်းမှ နွယ်ပင်တစ်ပင်က အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားပြီး သူ၏ အသိစိတ်က စိတ်စွမ်းအင် အကာအကွယ်ကို ကြိုတင် ဖန်တီးထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒုန်း"

ထိုနွယ်ပင်က အကာအကွယ်ကို ဝင်တိုက်မိသွားပြီး ကျယ်လောင်သော မြည်ဟည်းသံကြီး ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုအောက်တွင် နွယ်ပင်မှ သစ်ရည်များပင် ထွက်ကျလာပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းစွာဖြင့် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

"ဝုန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။

သို့သော် ၎င်းသည် သေဆုံးသွားသည့်ပုံ မပေါ်ဘဲ ယိမ်းထိုးကာ ပြန်ထရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

လုယွီယန်၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့သွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလင်း... အဲ့... အဲ့ဒါမှာ အသိစိတ် ရှိနေတာလား"

လင်းယွမ်လည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောသည်။

"အစ်ကို ကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်များ အလျင်အမြန် လည်ပတ်သွားပြီး ကြိုးမျှင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဤဧရာမ နွယ်ပင်ကြီးဆီသို့ အမြန်ဆုံး တိုးဝင်သွားသည်။

သို့သော် သူက ရုပ်သေးကြိုးမျှင် ဖြင့် နွယ်ပင်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခင်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဧရာမ နွယ်ပင် အမြောက်အမြား ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော နွယ်ပင်များက သံကြိုး မြွေပွေးများအလား လင်းယွမ် ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ရစ်ပတ်လာကြသည်။

လင်းယွမ်၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ ထူးဆန်းနေတာကိုး... ငါ့ကို ဝိုင်းတိုက်ရမယ်ဆိုတာတောင် သိနေတယ်ပေါ့"

"ဝီဝီဝီ" ဟူသော အသံများနှင့်အတူ နွယ်ပင်များက လင်းယွမ် ဖန်တီးထားသော စိတ်စွမ်းအင် နံရံကို အလျင်အမြန် ရစ်ပတ်သွားပြီး တစ်ပတ်ပြီးတစ်ပတ် ရစ်နှောင်ကာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဤနေရာသည် နွယ်ပင်များ ဖုံးအုပ်ထားသော လှောင်အိမ်ကြီးတစ်ခုအလား လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားတော့သည်။

လင်းယွမ်၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး မည်သည့် ထိတ်လန့်မှုမျှ မရှိပေ။

သူ့အနေဖြင့် ဤမျှလောက်သော နွယ်ပင်များ၏ ရစ်ပတ်မှုကြောင့် ပိတ်မိသွားမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

သူ စောင့်ဆိုင်းနေ၏။

"အစ်ကိုလင်း... ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲဟင်" ဟု လုယွီယန်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းသည်။

လင်းယွမ်က ပြောသည်။

"မလောနဲ့... သူတို့ ဖမ်းပါစေ... သူတို့မှာ ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်"

"သူတို့က မင်းနဲ့ငါ့ကို မင်းအဖေတို့ ရှိတဲ့ဆီ ဖမ်းသွားရင် ဖမ်းသွားနိုင်တယ်... အဲဒီအခါကျမှ လူကယ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရလိမ့်မယ်"

လုယွီယန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နွယ်ပင်များက သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်မသွားဘဲ နွယ်ပင်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲဆန့်နေဆဲ ဖြစ်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဤစိတ်စွမ်းအင် နံရံသည် အထဲရှိ သားကောင်ကို ကာကွယ်ပေးထားကြောင်း သူတို့ သိရှိထားသည်မှာ ထင်ရှားပြီး ဤနံရံကို မချိုးဖျက်နိုင်ပါက သားကောင်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လင်းယွမ်က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စိတ်စွမ်းအင် နံရံများကို တိုက်ရိုက် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သူက စိတ်စွမ်းအင်ကို အလျင်အမြန် ရုပ်သိမ်းကာ ပါးလွှာသော အလွှာတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးပြီး သူနှင့် လုယွီယန်၏ ခန္ဓာကိုယ် အပြင်ပိုင်းကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဤနွယ်ပင်များက သားကောင်၏ အခွံ ပျက်စီးသွားသည်ကို ခံစားမိသည်နှင့် ချက်ချင်း အလျင်အမြန် ကျုံ့ဝင်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ပန်းတော၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ အလျင်အမြန် ဆွဲယူသွားကြတော့သည်။

နွယ်ပင်များက အလွန် တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားပြီး လင်းယွမ်နှင့် လုယွီယန်တို့မှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြရာ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ကာကွယ်ထားသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ အတင်းအကျပ် ပူးကပ်သွားကြရသည်။

မိန်းမပျိုလေး၏ ကိုယ်သင်းနံ့များက လင်းယွမ်၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တသုတ်ပြီးတသုတ် ဝင်ရောက်လာသည်။

လုယွီယန်၏ ကြီးမားထွားကြိုင်းသော အရာနှစ်ခုက သူ၏ ရင်ဘတ်နှင့် ဖိမိပြီး ပုံပန်းသဏ္ဍာန် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက လုယွီယန်၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရန် မသိစိတ်အရ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။

သို့သော် ထိုသို့ ခေါင်းငုံ့လိုက်ချိန်တွင် လုယွီယန်၏ မျက်နှာကို မမြင်ရဘဲ နက်ရှိုင်းသော ရင်သားအဟိုက်ကိုသာ အရင်ဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းယွမ်က မနေနိုင်ဘဲ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး မေးသည်။

"မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား"

လုယွီယန်က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောသည်။

"အင်း... အသက်ရှူရတာ နည်းနည်း ကျပ်နေတယ်"

လင်းယွမ်က ပြောသည်။

"နည်းနည်းလောက် သည်းခံထားလိုက်... ဒီကနေ သူ့ရဲ့ ပန်းတိုင်ဆီ သိပ်ဝေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

"အစ်ကိုသာ ရုန်းကန်လိုက်ရင် သူက သတိထားမိသွားပြီး သူ့ရဲ့ ပင်မကိုယ်ထည်ရှေ့ကို ဆွဲခေါ်သွားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

လုယွီယန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ပြောသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်မ သည်းခံထားပါ့မယ်"

သို့သော် ဤကဲ့သို့ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ရင်ဘတ်မှာ ရှောင်လွှဲ၍မရဘဲ ဖောင်းကားလာရာ ဖိအားကို အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်ရသည်။

လင်းယွမ်က ချက်ချင်း အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး သူ၏ အာရုံကို ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေအပေါ်သို့ စုစည်းထားလိုက်သည်။

နွယ်ပင်များ ဆွဲယူမှုနှင့်အတူ သူနှင့် လုယွီယန်တို့သည် ဧရာမ ပန်းဖူးများ ပြည့်နှက်နေသော နေရာတစ်ခုသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဤနေရာတွင် အလွန် ကြီးမားလှသော ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင် ရှိနေပြီး သစ်ပင်၏ အခေါက်မှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေကာ ၎င်းအပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ရွှေရောင် မျဉ်းကြောင်းများ ရစ်ပတ်နေသည်။

ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးမှ သစ်ကိုင်းပေါင်း သောင်းချီ တွဲကျနေပြီး ဧရာမ နွယ်ပင်များအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

နွယ်ပင်များပေါ်တွင် ပန်းပွင့်များနှင့် သစ်ရွက်စိမ်းများ နေရာအနှံ့ ပြည့်နှက်နေ၏။

လင်းယွမ် သတိထားမိသည်မှာ ဤနေရာရှိ ပန်းပွင့် အများစုသည် ပွင့်နေသော အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး ပန်းဝတ်ဆံများကို မြင်တွေ့နေရသည်။

သို့သော် ပန်းတစ်ပွင့်တည်းကသာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်နေသည်။

ထိုပန်းပွင့်မှာ လင်းယွမ်နှင့် လုယွီယန်တို့နှင့် သိပ်မဝေးလှဘဲ လင်းယွမ်က စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် စူးစမ်းကြည့်လိုက်ရာ အင်အားတစ်ရပ်၏ တားဆီးပိတ်ဆို့မှုကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရသည်။

ဤဧရာမ ပန်းပွင့်ကြီးသည် စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် စူးစမ်းမှုကိုပင် တားဆီးပိတ်ဆို့နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

လင်းယွမ်က စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ပန်းပွင့်ကို အတင်းအကျပ် ဖွင့်ဖောက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နွယ်ပင်များက လျော့ရဲသွားပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်များ အောက်သို့ အလျင်အမြန် ပြုတ်ကျသွားသည်။

လင်းယွမ်က ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလင်းရောင်များ ရုတ်တရက် မှောင်မည်းသွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဧရာမ နံရံကြီးတစ်ခုက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပိတ်ကျလာပြီး လင်းယွမ်က သူသည် ပန်းဝတ်ဆံတစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်သွားကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်။

သူတို့ ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက် ဤဧရာမ ပန်းပွင့်ကြီးက တိုက်ရိုက် ပိတ်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပန်းချပ်များက အထပ်ထပ် အခိုင်အမာ ဖုံးအုပ်သွားပြီး ဧရာမ သင်္ချိုင်းဂူကြီး တစ်ခုအလား သူတို့နှစ်ဦးကို အတွင်း၌ မြှုပ်နှံထားလိုက်သည်။

"ဝုန်း"

သူတို့နှစ်ဦး ပန်းဝတ်ဆံ အတွင်းပိုင်းသို့ ကျရောက်သွားပြီး ပန်းဝတ်ဆံ အတွင်းပိုင်းမှာ မွေ့ရာတစ်ခုအလား နူးညံ့ပျော့ပျောင်းနေသည်။

လင်းယွမ်က လုယွီယန်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလျင်အမြန် အကဲခတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ဟုတ်... ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု လုယွီယန်က မျက်နှာလေး ရဲတက်ကာ အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။

သူမက ချက်ချင်း ဆက်မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလင်း... ဒါ ဘယ်နေရာလဲ... ကျွန်မအဖေနဲ့ အန်တီမင်ရှုရော"

လင်းယွမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပန်းချပ် နံရံများကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ ဤနူးညံ့ပြီး ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော ပန်းချပ် နံရံများသည် ဧရာမ ပိုးအိမ် ကန့်လန့်ကာကြီး တစ်ခုအလား သူနှင့် လုယွီယန်ကို အတွင်း၌ ရစ်ပတ်ဖုံးအုပ်ထားသည်။

သူက အနည်းငယ် အားစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ဤပန်းချပ် နံရံများမှာ ဆွဲဆန့်နိုင်စွမ်း အလွန် ကောင်းမွန်ပြီး သူ၏ အင်အားများကိုပင် ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ဒါက ဟိုပန်းပွင့်တွေရဲ့ အထဲမှာပဲ... အစ်ကိုတို့ ပန်းပွင့်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရပြီ"

"အစ်ကို ခုနက သတိထားမိလိုက်တယ်... အနီးအနားက တခြားပန်းပွင့်တွေ အကုန်ပွင့်နေပြီး တစ်ပွင့်တည်းကပဲ ပိတ်နေတာ... မင်းအဖေတို့က ဟို နောက်ထပ် ပိတ်နေတဲ့ ပန်းပွင့်ထဲမှာ ရှိနေလောက်တယ်"

လုယွီယန်က မနေနိုင်ဘဲ သံသယဖြင့် မေးသည်။

"ဒီနေရာက တကယ်ကို ဘယ်နေရာကြီးလဲ... ဟိုနွယ်ပင်တွေက ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို ဒီပန်းပွင့်ထဲ ဖမ်းလာတာလဲ"

လင်းယွမ်က ခြေလှမ်းလိုက်ရာ ရုတ်တရက် "ရွှပ်" ဟူသော အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခြေဖဝါးအောက်တွင် မည်သည့်အချိန်က ပေါ်လာမှန်း မသိသော စေးကပ်သည့် အရည်များ အများအပြား ရှိနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ခုနက ပန်းပွင့်ထဲသို့ ကျရောက်လာချိန်တွင် ဤအရာများ မရှိသေးပေ။

လင်းယွမ်က အလျင်အမြန် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဤအရည်များသည် ပန်းဝတ်ဆံ ဗဟိုချက်ရှိ ဝတ်ဆံဖူးများမှ စစ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤဝတ်ဆံဖူးများမှာ ဧရာမ ရေပိုက်ခေါင်းကြီးများအလား စေးကပ်သော အရည်များကို အဆက်မပြတ် စီးကျလာစေသည်။

ဤအရည်များတွင် မူးယစ်စေတတ်သော ပန်းရနံ့များပင် ပါဝင်နေသေး၏။

ဆက်ရန်...