အခန်း ၈၄၃

အပိုင်း (၈၄၃) နဂါးသွေးနွယ် သစ်ပင်လူသား

"အစ်ကိုလင်း... ဒီအရည်တွေက အရမ်းမွှေးတာပဲ" လုယွီယန်က မနေနိုင်ဘဲ အော်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် လင်းယွမ်က တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်သည်။ ဤအရည်များ၏ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိပြီးနောက် သူ၏ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင် လည်ပတ်မှုမှာ နှေးကွေးလေးလံလာကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

"မကောင်းတော့ဘူး... ဒီအရည်တွေရဲ့ ရနံ့က ပြဿနာရှိတယ်"

လင်းယွမ်က ထိုအချက်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ချက်ချင်း အော်ဟစ်သတိပေးလိုက်သည်။ "မရှူနဲ့... ဒီရနံ့က ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး"

သူက လုယွီယန်ကို အမြန် ဆွဲယူလိုက်ရာ လုယွီယန်မှာ "အာ" ဟု ရေရွတ်လိုက်ရင်း သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်သွားလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းယွမ်က လေထဲသို့ ချက်ချင်း ခုန်တက်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို လေပေါ်တွင် ဝဲပျံစေကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အရည်များနှင့် ကင်းကွာသွားစေသည်။

ထို့ပြင် သူက အသက်ကို ကြိုတင် အောင့်ထားပြီး စိတ်စွမ်းအင်များဖြင့် အကာအကွယ် တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ဖန်တီးကာ ပြင်ပမှ အရည်များကို တားဆီးလိုက်၏။

သို့သော် သူ လေပေါ်သို့ တက်သွားစဉ် လုယွီယန်က တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိထားမိသွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလင်း... အစ်ကို့ ခြေထောက်"

လင်းယွမ် ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ စီးထားသည့် နိုင်ကီ အားကစားဖိနပ်မှာ ထက်ဝက်ကျော်ခန့် တိုက်စားခံလိုက်ရပြီး သူ၏ ခြေဖဝါးများပင် ပေါ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် ခြေဖဝါးတစ်ခုလုံး နီရဲနေပြီး သွေးစများပင် စိမ့်ထွက်နေချေပြီ။

သို့သော် သူ့အနေဖြင့် လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့သည့်အပြင် နာကျင်မှုကိုလည်း အနည်းငယ်မျှပင် မခံစားခဲ့ရပေ။

လင်းယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ "ဒီအရည်တွေက ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်စားနိုင်စွမ်း ရှိတာပဲ"

သူက ရေအစုအဝေး တစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖန်တီးလိုက်ပြီး ခြေဖဝါးပေါ်ရှိ အချွဲရည်များကို အလျင်အမြန် ဆေးကြောလိုက်သည်။

သေချာ ဆေးကြောပြီးနောက် လုယွီယန်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ခြေဖဝါးရှိ သားရေဖိနပ်လေးမှာလည်း တိုက်စားခံထားရသော်လည်း သူ၏ ဖိနပ်ထက် အရည်အသွေး သိသိသာသာ ပိုကောင်းမွန်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ထို့ကြောင့် သူမ၏ ခြေဖဝါးများအထိ တိုက်စားခြင်း မခံရပေ။

လင်းယွမ် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ပြီး မျက်နှာအမူအရာ တည်တင်းသွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအရည်တွေက ဒီပန်းပွင့်ကနေ ထွက်လာတာ... အရမ်းပြင်းထန်တဲ့ တိုက်စားနိုင်စွမ်း ရှိတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့က ဘာလို့ ဘာမှမခံစားရတာလဲ" လုယွီယန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် "ဒီအရည်ရဲ့ ရနံ့ထဲမှာ ထုံဆေးအာနိသင် တစ်မျိုးမျိုး ပါနေလို့ ဖြစ်ရမယ်"

"ညီမ အခု သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်ကို လည်ပတ်ကြည့်လိုက်စမ်း... ဘယ်လို ခံစားရလဲ"

လုယွီယန်က စကားနားထောင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်ကို ချက်ချင်း လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

သူမ၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ချက်ချင်း ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မရဘူး... ကျွန်မရဲ့ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင် လည်ပတ်ရတာ အရမ်း ခက်ခဲနေတယ်... ကိုယ့်အတွေးတွေတောင် နှေးကွေးသွားသလိုပဲ"

လင်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... ဒီနေရာက ရနံ့မှာ ထုံဆေးအာနိသင် ရှိနေတယ်... အာရုံကြော အဆိပ်တစ်မျိုးမျိုးနဲ့ တူတယ်"

"စောစော သိလိုက်လို့ တော်သေးတာပေါ့... အများကြီး ရှူမိသွားရင် အစ်ကိုတို့တွေလည်း သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ဒီအရည်တွေရဲ့ တိုက်စားတာကို ခံလိုက်ရမှာ သေချာတယ်"

ထိုအချိန်တွင် လင်းယွမ်ကလည်း ရင်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် အံ့သြနေမိသည်။

သူ၏ စိတ်စွမ်းအင် အရည်အသွေး ၂၀၂ မှတ်လောက်အထိ မြင့်မားနေသည်တောင်မှ ဤတိုက်စားနိုင်သော အရည်များ၏ ပြဿနာကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ဤသည်က အရည်များ၏ အဆိပ်ပြင်းထန်မှုကို မီးမောင်းထိုးပြနေခြင်းပင်။

ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် လင်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"တကယ်လို့များ ဒီအရည်တွေကို စုဆောင်းပြီး သန့်စင်စစ်ထုတ်ပြီး ပိုပြင်းထန်အောင် လုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင်... ပိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အာရုံကြော အဆိပ်ကို ဖန်တီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ထိုသို့တွေးပြီးနောက် လင်းယွမ်က သူ၏ သုမာရု ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ဧရာမ ပလပ်စတစ်ပုံးကြီး တစ်လုံးကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အရည်များကို ခံယူရန် ပန်းဝတ်ဆံအောက်တွင် တိုက်ရိုက် ထားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြား ပလပ်စတစ်ပုံးများကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပန်းပွင့်ထဲရှိ အရည်များ အားလုံးကို စတင် စုဆောင်းလေတော့သည်။

အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပေ... ဤဧရာမ ပန်းပွင့်အခန်းကြီးထဲရှိ အရည်အားလုံးကို သူ ရှင်းလင်း စုပ်ယူပြီးသွားလေပြီ။

လင်းယွမ်က ဖိနပ်တစ်ရန် လဲစီးလိုက်ပြီးနောက် လုယွီယန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။

လုယွီယန်က အလျင်စလိုဖြင့် "အစ်ကိုလင်း... ကျွန်မ အဖေတို့ရော ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"

လင်းယွမ်က "မလောနဲ့... ညီမကို အပြင် အရင်ခေါ်သွားပေးမယ်"

ထိုသို့ပြောရင်း သူက လုယွီယန်ကို ဆွဲယူလိုက်ကာ အရိပ်နှစ်ခုအသွင် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှေ့ရှိ ပန်းပွင့်နံရံကြီးကို လျစ်လျူရှုကာ ပန်းပွင့်အပြင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လင်းယွမ် အပြင်ရောက်ပြီးနောက် လားရာကို လျင်မြန်စွာ ခွဲခြားလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်၌ တစ်ခုတည်းသော ပိတ်နေသည့် ပန်းပွင့်ကို လျင်မြန်စွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းယွမ်က ထိုပန်းပွင့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ညီမ အဖေတို့ အဲဒီအထဲမှာ ရှိလောက်တယ်... သွားကြည့်ရအောင်"

သူက လုယွီယန်ကို ဆွဲခေါ်ပြီး ထိုပန်းပွင့်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ပန်းပွင့်အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ ဤနေရာတွင်လည်း ရနံ့မွှေးသော အရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ယခုအချိန်တွင် ထိုပန်းဝတ်ဆံ၏ အပေါ်၌ လုတရုံနှင့် လျန်မင်ရှုတို့ ရပ်နေကြပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အကာအကွယ်များ လွှမ်းခြုံထားကာ မျက်နှာပေါ်၌လည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

"ဘာမှမထူးပါလား... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ... ငါ့ရဲ့ သစ်ဒြပ်စင်ပြောင်းလဲခြင်းက ဘာလို့ ဒီပန်းပွင့်ထဲကို စိမ့်ဝင်လို့ မရတာလဲ" လုတရုံက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

လျန်မင်ရှုကလည်း အလျင်စလိုဖြင့် "ဒီအရည်တွေက ရေမှ မဟုတ်တာ... ကျွန်မလည်း ထိန်းချုပ်လို့ မရဘူး"

"ဟူး... မလောပါနဲ့... နည်းလမ်းတော့ ရှိရမှာပါ"

"အသက်မရှူနဲ့... ဒီရနံ့က ပြဿနာရှိတယ်"

လုတရုံက တစ်ဖက်မှ ပြောနေရင်း လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပတ်လည်ရှိ ပန်းပွင့်များ ပွင့်လာစေရန် ကြိုးစား ထိန်းချုပ်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ သစ်ဓာတ် အစွမ်းမှာ ဤနေရာတွင် လုံးဝ အသုံးမဝင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မည်သည့် သစ်ဓာတ်အပင်ကိုမျှ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ"

"ဒီ သစ်ဓာတ်တွေက ငါ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ လုံးဝ မရှိသလိုပဲ"

အရိပ်ထဲတွင်တော့ လင်းယွမ်နှင့် လုယွီယန်တို့သည် ပန်းပွင့်အတွင်းသို့ ခိုးဝင်လာခဲ့ပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုယွီယန်က စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။

လင်းယွမ်က တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်ကာ သူမကို ခေါင်းယမ်းပြလိုက်၏။

လုယွီယန် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသော်လည်း လင်းယွမ် မော့ကြည့်ကာ ကန့်လန့်ကာသဖွယ် ဖြစ်နေသော ပန်းရောင် ကောင်းကင်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုကောင်းကင်၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ဧရာမ စက်လုံးကြီး တစ်ခုရှိနေပြီး မျက်လုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပန်းပွင့်အတွင်းရှိ လှုပ်ရှားမှုများကို အကဲခတ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွားသည့်အလား ထိုစက်လုံးကြီးက ရုတ်တရက် လှည့်ပတ်သွားပြီး လင်းယွမ်တို့ နှစ်ဦးရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လာသည်။

လင်းယွမ်က အသက်ရှူရပ်ကာ ချက်ချင်း အာရုံစူးစိုက်လိုက်ပြီး အမှောင်ဓာတ် စွမ်းအင်များဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် တိတ်တဆိတ် ဖုံးအုပ်လိုက်ကာ အရိပ်ထဲသို့ လုံးဝ ပျော်ဝင်သွားစေသည်။

ထိုစက်လုံးကြီးက တစ်ပတ် လည်သွားသော်လည်း ထူးခြားသည့်အရာ တစ်ခုမျှ မတွေ့ရသည့်ပုံပင်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ လှည့်ပတ်သွားပြီး လုတရုံနှင့် လျန်မင်ရှုတို့ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ယခုအချိန်တွင် လုတရုံသည် ပန်းပွင့်နံရံများကို မခွဲထုတ်နိုင်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာရသည်။

လျန်မင်ရှုက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "တရုံ... နှလုံးအမြူတေကို သုံးကြည့်ပါလား"

လုတရုံက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စဉ်းစားလိုက်ပြီး နှလုံးအမြူတေကို ချက်ချင်း လှုံ့ဆော်ကာ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်နှင့် ပေါင်းစပ်၍ ကြမ်းပြင်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ထပ်မံ ကြိုးစားလိုက်သည်။

"အုန်း"

မြေကြီးက ချက်ချင်း တုန်ခါသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေနှင့် သစ်ပင်များပါ လိုက်လံ ယိမ်းထိုးလာသည်။

"ဟေ... အသုံးဝင်တာပဲ"

လုတရုံမှာ ချက်ချင်းပင် အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားလေသည်။

ဘေးနားရှိ လျန်မင်ရှုကလည်း ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ဦးနှောက်အမြူတေကို ချက်ချင်း လှုံ့ဆော်လိုက်ပြီး ဤဧရာမ ပန်းပွင့်ကြီးကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ပူးပေါင်း လုပ်ဆောင်မှုအောက်တွင် ဤထူးဆန်းသော ပန်းပွင့်ကြီးကို အမှန်တကယ်ပင် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီး ပန်းပွင့်တစ်ခုလုံး ယိမ်းထိုးလာကာ ပန်းပွင့်ဖတ်များလည်း တုန်ခါပွင့်ဟလာပြီး အက်ကြောင်းလေးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ချက်ချင်း အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကြသည်။

"သွားမယ်"

လုတရုံက လျန်မင်ရှုကို ချက်ချင်း ဆွဲယူလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုအက်ကြောင်းဆီသို့ ခုန်ပျံသွားလေသည်။

"ဝှစ်"

အက်ကြောင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုကြီးလာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦး အက်ကြောင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့ ဤဧရာမ ပန်းပွင့်ကြီးမှ မခွာခွာနိုင်မီမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ နွယ်ပင် အမြောက်အမြားက လျင်မြန်စွာ ဝန်းရံလာခဲ့သည်။

"ကျွီ"

နွယ်ပင်များသည် သံကြိုးများသဖွယ် သူတို့နှစ်ဦးကို လျင်မြန်စွာ ရစ်ပတ်သွားလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး လုံးဝ တုံ့ပြန်ချိန် မရလိုက်ဘဲ နွယ်ပင်များ၏ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခြင်းကို ထပ်မံ ခံလိုက်ရပြန်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုဧရာမ ပန်းပွင့်ကြီးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပွင့်အာလာလေသည်။

လင်းယွမ်နှင့် လုယွီယန်တို့သည် ဤမြင်ကွင်းကို အစမှအဆုံး မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုမျက်လုံးနှင့်တူသော စက်လုံးကြီးသည် ရုတ်တရက် သေးငယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခဏအကြာတွင် နွယ်ပင်များ ပျံ့နှံ့လာချိန်၌ ရှုပ်ထွေးနေသော နွယ်ပင်များကြားမှ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက လူရိပ်တစ်ခုအသွင် စုစည်းဖြစ်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ သစ်ပင် ပင်စည်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မီးခြစ်ဆံလူရုပ်ကဲ့သို့ သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် သစ်ရွက်တစ်ရွက်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ၎င်း ဖမ်းဆီးထားသော လုတရုံနှင့် လျန်မင်ရှုတို့ကို အကဲခတ်နေလေသည်။

"ဟီးဟီး... မင်းတို့နှစ်ယောက်ကိုး... ငါက မင်းတို့ကို သွားမရှာရသေးဘူး... မင်းတို့ကတောင် ငါ့ဆီ အရင်ရောက်လာကြတာပဲ"

ထိုသစ်ပင်လူသားက သစ်ရွက်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

၎င်းက စကားပြောတတ်နေသည်။

လုတရုံနှင့် လျန်မင်ရှုတို့ အလွန် အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

"မင်း... မင်းက ဘာကောင်လဲ... ငါတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ" လုတရုံက ထိတ်လန့်သံသယဖြစ်စွာ မေးလိုက်သည်။

သစ်ပင်လူသားက ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟေး... မင်းက ငါ့ရဲ့ နွယ်ပင်ကို စီးပြီး တက်လာခဲ့တာလေ... ငါက မင်းကို နှလုံးအမြူတေ ပေးခဲ့တာကို... မင်းက ငါ့ကို မမှတ်မိဘူးလား"

"ဘာ"

လုတရုံ၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး ထိုသစ်ပင်လူသားကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

သစ်ပင်လူသားက ရယ်မောလိုက်သည်။ "သဘောပေါက်သွားပြီလား... ငါကမှ ဒီမိုးမြေနတ်ညောင်ပင်ရဲ့ သခင်ပဲ... ဟီးဟီး... မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါ့ကိုတွေ့တာတောင် ဒူးမထောက်ကြသေးဘူးလား"

လုတရုံနှင့် လျန်မင်ရှုတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အရိပ်ထဲတွင်လည်း လင်းယွမ်နှင့် လုယွီယန်တို့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေကြသည်။

ဤနတ်သစ်ပင်ကျွန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် နတ်သစ်ပင်ကျွန်း၏ သခင်ဟု သူ့ကိုယ်သူ သမုတ်နေသော ဤသို့ ထူးဆန်းသည့်ကောင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ သိသာလှသည်။

ဤသည်မှာ မည်သူမျှ မတွေးမိခဲ့သော အချက်ပင်။

လုတရုံက မနေနိုင်ဘဲ "မင်းက တကယ်တော့ ဘာကောင်လဲ"

လျန်မင်ရှုလည်း ကြောက်လန့်၍ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့နေပြီး စကားမဟရဲတော့ပေ။

မျက်မှောက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှက သူတို့၏ သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသောကြောင့် သူမအနေဖြင့် လုံးဝ မပြောရဲတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သစ်ပင်လူသားက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါလား... ငါက ဒီမိုးမြေနတ်ညောင်ပင်မှာ ကပ်ပါးပြုနေတဲ့ နဂါးသွေးနွယ်ပင်ပဲ... မိုးမြေနတ်ညောင်ပင်က သေသွားပြီဆိုတော့ ငါက ဒီမိုးမြေနတ်ညောင်ပင်ရဲ့ သခင်ပဲပေါ့"

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငါ သေချာ ရွေးချယ်ထားတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေပဲ... ငါက မင်းကို နှလုံးအမြူတေ ချီးမြှင့်ခဲ့တာကို... မင်းက ငါ့ကို ကျေးဇူးမတင်ဘူးလား"

လုတရုံမှာ ထိုသစ်ပင်လူသားကို အံ့သြမှင်တက်စွာ ကြည့်နေမိပြီး ဦးနှောက်များပင် ထုံကျဉ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

တစ်ဖက်လူ ဘာကြောင့် ဤသို့ လုပ်ရသည်ဆိုသည့် အကြောင်းရင်းကို သူ တကယ်ပင် စဉ်းစား၍ မရခဲ့ပေ။

"ကိုယ်စားလှယ်... ဘာသဘောလဲ"

"ဟေး... နားမလည်သေးဘူးလား... ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးဖို့ မင်းကို လိုအပ်တယ်... ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်းက ပွင့်သွားပြီ... မင်းတို့အမြင်မှာတော့ ကမ္ဘာပျက်မယ့် ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး ဖြစ်ပေမဲ့... တကယ်တော့ ငါတို့အတွက်ကတော့ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးကြီးပဲ"

သစ်ပင်လူသားက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း လုတရုံနှင့် လျန်မင်ရှုတို့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။

"ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်း... ဘာသဘောလဲ"

လုတရုံက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

အရိပ်ထဲရှိ လင်းယွမ်ပင်လျှင် မျက်လုံးများ မနေနိုင်ဘဲ ပြူးကျယ်သွားရ၏။

ဤသစ်ပင်လူသားက ကမ္ဘာပျက် ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး၏ အမှန်တရား အချို့ကို သိနေပုံရသည်။

သစ်ပင်လူသားက သူ့ကို ပြန်မဖြေဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ထပ်မမေးနဲ့တော့... မင်းတို့ရဲ့ လက်ရှိ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု အဆင့်နဲ့ဆိုရင် ဒါတွေကို သိဖို့ မလုံလောက်သေးဘူး... ပြောစမ်း... မင်းတို့က ဘာလို့ ငါ့နေရာကို ကျူးကျော်လာရတာလဲ"

လုတရုံ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သစ်ပင်လူသား၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။ "သေချင်နေတာပဲ... ငါက မင်းတို့ကို အခွင့်အရေး ပေးထားတာကို... မင်းတို့က ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ထားချင်သေးတာလား"

"ကြည့်ရတာ မင်းတို့ကို ပညာနည်းနည်း မပြရင် ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကို မင်းတို့ သိမှာ မဟုတ်ဘူး"

စကားပြောနေရင်း သစ်ပင်လူသားက ရုတ်တရက် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးပြလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် လုတရုံ၏ နှလုံးမှာ ရူးသွပ်စွာ ခုန်ပေါက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ သန့်စင်ထားပြီးဖြစ်သော ထိုနှလုံးအမြူတေသည် ချက်ချင်းပင် ရင်ခေါင်းကို ဆွဲဖြဲတော့မည့်အလား ဖြစ်လာသည်။

သူက ရင်ဘတ်ကို ချက်ချင်း ဖိကိုင်လိုက်ပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"အား"

ဘေးနားရှိ လျန်မင်ရှုမှာလည်း အခြေအနေ သိပ်မကောင်းလှပေ။ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲရှိ ထိုဦးနှောက်အမြူတေမှာလည်း မျိုးစေ့တစ်စေ့ကဲ့သို့ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အမြစ်တွယ်တော့မည့်အလား၊ သူမ၏ ဦးနှောက်ကို အချိန်မရွေး ဆွဲဖြဲတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

သူမက ခေါင်းကို ဖိကိုင်ထားရင်း အလားတူပင် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းထဲမှလည်း သွေးများ စီးကျလာလေသည်။

"ဟားဟားဟား... ငါပေးလိုက်တဲ့ နှလုံးအမြူတေနဲ့ ဦးနှောက်အမြူတေက အဲဒီလောက် အလွယ်တကူ ယူလို့ရတယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား"

"မိုက်မဲတဲ့ လူသားတွေ... ဟီးဟီး... အခု တောင်းပန်ပြီး ငါ့ဆီမှာ အညံ့ခံမယ်ဆိုရင် ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်တယ်"

သစ်ပင်လူသားက မျက်နှာပေါ်တွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်သည်။

လင်းယွမ် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဒီသစ်ပင်လူသားက လူသားမဟုတ်ဘူးလား။

ဒါမှမဟုတ် ၎င်းကိုယ်တိုင်က သန္ဓေပြောင်း သားရဲကနေ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာတာများလား။

ဘေးနားရှိ လုယွီယန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ ဤမျှ နာကျင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများပင် နီရဲလာလေသည်။

လင်းယွမ် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ သူကိုယ်တိုင် ဝင်မပါလျှင် လုတရုံနှင့် လျန်မင်ရှုတို့ အမှန်တကယ် အန္တရာယ်ရှိသွားနိုင်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် လင်းယွမ်က အားကုန် ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး အရိပ်အခြေအနေမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထို့နောက် အလွန်အမင်း နာကျင်နေသော လုတရုံနှင့် လျန်မင်ရှုတို့ကို ဆွဲဖမ်းလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်များ လျင်မြန်စွာ ဝါးတားတားဖြစ်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အရိပ်နှစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ချက်ချင်းပင် အရိပ်အခြေအနေအောက်၌ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဦးနှောက်နှင့် နှလုံးနေရာများမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ထိုနှလုံးအမြူတေနှင့် ဦးနှောက်အမြူတေမှာလည်း ဤအချိန်တွင် အရိပ်နှစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။

ဆက်ရန်...