အခန်း ၈၅၇

အပိုင်း (၈၅၇) လီထင်း

လီထင်းက ထိုနေရာတွင်ရှိနေသော အမျိုးသမီးအားလုံးကို အကြည့်ဝေ့ကာ ကြည့်ကာ မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် မေးမြန်းသည်။ "စောစောကလူက ဘယ်သူလဲ... ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးများက တုန်ယင်နေကြပြီး မည်သူကမျှ စကားမပြောရဲကြပေ။

လီထင်းက ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်ကို လက်ညိုးထိုးကာ အော်ပြောသည်။ "ဝမ်ယန်... နင် ပြောစမ်း"

ဝမ်ယန်ဟုခေါ်သော အမျိုးသမီးက ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ပြည့်ဖြိုးသည့် အိမ်ထောင်သည်အမျိုးသမီးပုံစံ ရှိပြီး ထိုစကားကိုကြားသောအခါ လန့်သွားကာ အလျင်အမြန် တုန်ယင်စွာဖြင့် ဖြေသည်။ "စောစောက ဒီမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ရောက်လာတယ်... ကျွန်မတို့ မေးကြည့်တော့ သူလည်း ဥက္ကဌကျင်း ဖမ်းခေါ်လာတာခံရတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်"

"ပြီးတော့ အမမော့က ကျွန်မတို့ကို ပြောတယ်... ဒီမိန်းကလေးက ကြည့်ရတာ အပျိုစစ်စစ်လေးပဲ... ဘာမှလည်း နားလည်တဲ့ပုံမပေါ်ဘူး တဲ့"

"ဥက္ကဌကျင်း ဝင်လာပြီး ပျော်ပါးချင်တဲ့အချိန်ကျရင် သူက သေချာပေါက် ငြင်းဆန်ရုန်းကန်လိမ့်မယ်... ဒါဆိုရင် ဥက္ကဌကျင်းရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို ဖျက်ဆီးသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် တဲ့"

"အဲဒီလိုသာဆိုရင် ဥက္ကဌကျင်းက ကျွန်မတို့အပေါ် သေချာပေါက် ဒေါသပုံချလိမ့်မယ် တဲ့"

"ဒါကြောင့်... ဒါကြောင့် သူ... သူက..."

ဤနေရာသို့အရောက်တွင် ဝမ်ယန်က ဆက်မပြောရဲတော့ပေ။

လီထင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောသည်။ "ဒါကြောင့် နင်တို့က အရင်တုန်းက ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ကြတယ်ပေါ့"

ဝမ်ယန်နှင့် အခြားသူများက အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့သွားကြပြီး ပြန်မဖြေရဲကြပေ။

လီထင်းက အေးစက်စွာ တစ်ချက်ရယ်မောသည်။ သူမကို ထိုကုန်သေတ္တာထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခဲ့သူမှာ ကျင်းရှီရုံ ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤကုန်သေတ္တာက ကြည့်ရသည်မှာ သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အထဲ၌ သင်္ကေတအစီအရင်များဖြင့် အားဖြည့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မျိုးရိုးဗီဇ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်း အဆင့်ရှိသည့် အစွမ်းထက်သူ မဟုတ်ပါက ဖွင့်နိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်မှာ ကျင်းရှီရုံ၏ ချိတ်ပိတ်ထားခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် မျိုးရိုးဗီဇ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်း အဆင့်ရှိ စွမ်းအားများကို အသုံးမပြုနိုင်ဘဲ အကျဉ်းသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပိတ်လှောင်ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်သာ ဤအမျိုးသမီးများက ဤနေရာတွင် ဗိုလ်ကျစိုးမိုးနေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက ဤနေရာတွင် မော့ချုံးယွီ ဩဇာညောင်းရန် မည်သို့မှ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ခုနကလူက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"

ဝမ်ယန်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်မတို့က အဲဒီမိန်းကလေးကို ကိုယ်လက်သန့်စင်ပေးမလို့ လုပ်နေတုန်း အဲဒီလူက ရုတ်တရက် ဝင်လာတာ... စောစောက သူ... ဥက္ကဌကျင်းကို သူ သတ်ပစ်ပြီလို့လည်း ပြောသွားတယ်"

"ဟင်... နင် ဘာပြောတယ်"

လီထင်းက အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဝမ်ယန်ကို ချက်ချင်း စိုက်ကြည့်ကာ အရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း တိုးသွားပြီး ထိတ်လန့်နေသောဟန်ဖြင့် မေးမြန်းသည်။

ဝမ်ယန်မှာ လန့်သွားပြီး အသိစိတ်လွတ်စွာဖြင့် အနောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် တွားသွားဆုတ်လိုက်ကာ အလျင်အမြန် ပြောသည်။ "သူ ပြောတာပါ... သူ ကိုယ်တိုင် နှုတ်ကနေ ပြောသွားတာ... ညီမတွေအကုန်လုံး ကြားလိုက်ကြတယ်"

လီထင်းက အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေပြီး သံသယဖြင့် ပြောသည်။ "ကျင်းရှီရုံက မျိုးရိုးဗီဇ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်း ၈၀% အထက်ကို ရောက်နေတာ ကြာပြီ... သူကိုယ်တိုင်က တခြားသူတွေရဲ့ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်ကို ပုံတူကူးချနိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိတာ... သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင် ဘယ်နှစ်မျိုးလောက်တောင် ပိုင်ဆိုင်ထားလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး"

"ဘယ်လိုလူကများ သူ့ကို သတ်နိုင်မှာလဲ"

သူမ သံသယများဖြင့် တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် လေဟာပြင်ထဲ၌ ရုတ်တရက် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပွင့်လာပြီး အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အထဲကလူတွေ... ထွက်လာလို့ ရပြီ"

လီထင်းက ထိုစကားကိုကြားသော် ကျင်းရှီရုံ တကယ်ပဲ သေသွားပြီလားဟု စိတ်ထဲတွင် ကြိတ်တွေးမိသည်။

သို့မဟုတ်ပါက သူ့အမြဲဆောင်ထားတတ်သော ဤဟင်းလင်းပြင် လက်စွပ်ကို အခြားသူထံ မည်သို့လုပ်၍ အရောက်ခံမည်နည်း။

ထို့အပြင် ယခုအချိန်တွင် သူတို့ကိုပါ အပြင်သို့ ထွက်ခွင့်ပေးနေသည် မဟုတ်ပါလား။

သူမ ဤနေရာတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသည်မှာ အလွန်ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ရာ အပြင်လောကမှ ကိစ္စရပ်များကို တစ်ခုမျှ မသိရှိပေ။

ထိုစဉ် သူမက ရင်ထဲမှ သံသယများကို ဖိနှိပ်ထားကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။ "သွားမယ်... အပြင်ထွက်ပြီး ကြည့်ရအောင်"

သူမက ဦးဆောင်ကာ ထိုဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းဝင်ရောက်သွားသည်။

အခြားအမျိုးသမီးများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကြပြီးနောက်ဆုံးတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ထိုအက်ကွဲကြောင်းအတွင်းသို့ လိုက်ပါ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

အမျိုးသမီးများအားလုံး၏ မျက်စိရှေ့တွင် မှုန်ဝါးသွားပြီး မြင်ကွင်းများ ပြောင်းလဲသွားကာ ခန်းမကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ခန်းမထဲတွင် အားအင်ပြည့်ဝသော အစွမ်းပိုင်ရှင် အချို့က သူတို့ကို ကြည့်နေကြသည်။

ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်က အပြာရင့်ရောင် အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်မှန်တပ်ထားကာ ကြည့်ရသည်မှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ပုံစံရှိပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ထိုလက်စွပ်ကို လီထင်း သိသည်။ ၎င်းမှာ ကျင်းရှီရုံ အမြဲဆောင်ထားတတ်သော ဟင်းလင်းပြင် လက်စွပ်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလျင်အမြန် အကဲခတ်ကြည့်သည်။

ဤနေရာက အလွန်ကြီးမားသော အစည်းအဝေးခန်းမကြီး တစ်ခုနှင့်တူပြီး သူမ ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော မုန်ယာကုမ္ပဏီ၏ မည်သည့်နေရာနှင့်မျှ မတူပေ။

လီချင်းဟွာက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ လက်စွပ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို အပြင်သို့ သွန်ထုတ်ပြသည်။

မော့ချုံးယွီ၏ အလောင်းပါမကျန် အပြင်သို့ ထွက်ကျလာသည်။

မော့ချုံးယွီ၏ အလောင်းကို မြင်သောအခါ လီချင်းဟွာ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏နောက်မှ ကျောက်ခိုင်နှင့် တင်းယန်တို့ နှစ်ယောက်ကလည်း စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် လျှောက်လာကြသည်။

"ဟင်... လူတစ်ယောက် သေနေတာလား"

တင်းယန်က အရှေ့သို့တိုးကာ အမျိုးသမီး၏ အလောင်းကို စမ်းကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "အခုလေးတင် သေထားတာ"

ကျောက်ခိုင်ကလည်း အပေါ်ယံ အကဲခတ်ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "အပြင်ပန်း ဒဏ်ရာတော့ မတွေ့ဘူး"

လီချင်းဟွာက ခေါင်းမော့ကာ ဤအမျိုးသမီးအုပ်စုကို ကြည့်ပြီး မေးသည်။ "မင်းတို့ လုပ်တာလား"

အမျိုးသမီးအုပ်စုက အမှတ်တမဲ့ဖြင့် လီထင်းကို လှမ်းကြည့်ကြသည်။

လီချင်းဟွာတို့ သုံးယောက်က ဤအမျိုးသမီး လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်သွားကြသည်။

လီထင်းကလည်း ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောသည်။ "ကျွန်မ သတ်လိုက်တာပါ"

လီချင်းဟွာက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "ဘာလို့ လူသတ်ရတာလဲ"

လီထင်းက ဖြေသည်။ "သူက မကောင်းမှုလုပ်တဲ့နေရာမှာ အားပေးအားမြှောက်လုပ်တယ်... သူ့ရဲ့ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်က ကာမစိတ်ကြွစေတဲ့ အစွမ်းဖြစ်နေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဥက္ကဌကျင်း အမျိုးသမီးတွေကို ကစားတဲ့နေရာမှာ ကူညီပေးခဲ့တယ်... အမျိုးသမီး တော်တော်များများက သေရင်သေပါစေ ဥက္ကဌကျင်းရဲ့ စော်ကားတာကို မခံချင်ကြဘူး... ဒါပေမဲ့ သူရှိနေလို့ ဒီအမျိုးသမီးတွေ အရှက်ခွဲ စော်ကားခံခဲ့ရတာ"

လီထင်းက မေးသည်။ "ဒီလိုလူမျိုးက မသေသင့်ဘူးလား"

လီချင်းဟွာက ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ခုနက ဆရာလင်းက လုယွီယန်ကို ပွေ့ချီပြီး အလျင်စလို ထွက်သွားသည့် အခြေအနေကို ချက်ချင်း သတိရသွားကာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို ချက်ချင်း နားလည်သွားတော့သည်။

ရုတ်တရက် ဘေးနားရှိ တင်းယန်က အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။ "ဒီလိုဖြစ်ခဲ့တာလား... ဒါဆိုရင် ဒီမိန်းမက တကယ်ကို သေသင့်တာပဲ"

လီချင်းဟွာက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကာ ပြောသည်။ "မှန်တယ်... ဒီလိုလူမျိုးက တကယ်ကို သေသင့်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက ထိုက်ယန်တောင် ဖြစ်တယ်... လူတစ်ယောက်မှာ အပြစ်ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ တရားစီရင်မှုကို ခံယူရမယ်"

"မင်းတို့တွေ ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို မသိသေးတာကို ထောက်ထားပြီး ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်... ခဏနေရင် မင်းတို့ကို ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ အခြေအနေတွေနဲ့ ရင်းနှီးသွားအောင် စီစဉ်ပေးမယ့်သူ ရှိလိမ့်မယ်... အဲဒီအခါကျရင် မင်းတို့ကို အလုပ်အကိုင်တချို့ ပေးမယ်... တစ်လတိတိ အလုပ်အကျွေးပြုရမယ်... အဲဒါပြီးသွားရင်တော့ မင်းတို့ ထိုက်ယန်တောင်ကို ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

ထိုစဉ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးသည်။ "ခွင့်ပြုပါ... ကျွန်မ... ကျွန်မတို့ အိမ်ပြန်လို့ ရမလား"

ကျောက်ခိုင်က မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး မေးသည်။ "အိမ်ပြန်မယ်... မင်းတို့မှာ အိမ်ရှိသေးလို့လား"

အမျိုးသမီးအုပ်စုမှာ ချက်ချင်းပင် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

သူတို့မှာ အိမ်မရှိတော့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး အောက်တွင် မည်သူ့၌ အိမ်ရှိပါတော့မည်နည်း။

သူတို့ပြောသော အိမ်ဆိုသည်မှာ မုန်ယာကုမ္ပဏီဘက်ရှိ ဆွေမျိုးသားချင်း တချို့ကို ဆိုလိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ခိုင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "ထိုက်ယန်တောင်ကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ ငါတို့ ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ လူဦးရေစာရင်းထဲ ဝင်သွားပြီ... နောက်ဆိုရင် ထိုက်ယန်တောင်မှာ စိတ်အေးလက်အေး နေထိုင်ကြတော့"

ထိုက်ယန်တောင်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လူဦးရေ အမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးခဲ့ရသဖြင့် ဤလူများကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

လီထင်းက ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် ပြောသည်။ "ကျွန်မ ရှင်တို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်နဲ့ တွေ့ချင်တယ်"

တင်းယန်တို့ သုံးယောက်က သူမကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ" တင်းယန်က မေးသည်။

"လီထင်း"

"ဘာဖြစ်လို့ ငါတို့ ခေါင်းဆောင်နဲ့ တွေ့ချင်ရတာလဲ"

လီထင်းက ဖြေသည်။ "ကျွန်မက အရင်တုန်းက မုန်ယာကုမ္ပဏီရဲ့ ဒုတိယမြောက် ဒါရိုက်တာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်... ရှင်တို့ ခေါင်းဆောင်နဲ့ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ကျွန်မဆီမှာ ရှိတယ်"

ထိုစကားလည်း ထွက်လာရော လီချင်းဟွာ၊ တင်းယန်နှင့် ကျောက်ခိုင်တို့အားလုံး အံ့အားသင့်သွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

လီချင်းဟွာက လီထင်းကို အပေါ်အောက် မလေ့လာဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ အံ့သြစွာဖြင့် မေးသည်။ "မင်းက မုန်ယာရဲ့ ဒုတိယမြောက် ဒါရိုက်တာလား"

တင်းယန်ကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။ "ဒါဆို မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျင်းရှီရုံရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် လက်စွပ်ထဲကို ရောက်နေရတာလဲ"

ကျောက်ခိုင်ကလည်း သံသယဖြစ်နေပြီး အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်သောဟန်ဖြင့် လီထင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

လီထင်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။ "ကျင်းရှီရုံက မိန်းမဆိုရင် အသက်ထက်တောင် ပိုမက်မောပြီး ကာမဂုဏ်ကိစ္စမှာ အရမ်းရဲတင်းလွန်းတယ်... သူ မျက်စိကျပြီဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် ရအောင်ယူတတ်တယ်"

"ဟမ်... မင်းက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မုန်ယာရဲ့ ဒါရိုက်တာလေ... သူက မင်းကို ဒီလိုကိစ္စမျိုး လုပ်ရဲလို့လား" ကျောက်ခိုင်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။

လီထင်းက ခေါင်းခါပြပြီး ပြောသည်။ "ရှင်တို့ သူ့အကြောင်းကို နားမလည်ကြပါဘူး"

"ကျင်းရှီရုံက ကပ်ဘေးမကျခင်တုန်းက အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံတစ်ခုက ထုတ်လုပ်မှုလိုင်း အရည်အသွေးစစ်ဆေးရေးမှူး တစ်ယောက်ပါ"

"သူ ငယ်ငယ်တုန်းက ထုတ်လုပ်မှုလိုင်းမှာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်... နည်းလမ်းတချို့သုံးပြီး ထုတ်လုပ်မှုလိုင်းက မိန်းကလေး တော်တော်များများကို အိပ်ရာပေါ်ရောက်အောင် ဖြားယောင်းနိုင်ခဲ့တယ်"

"အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူ့ရဲ့ စိတ်ကအစွန်းရောက်နေပြီ... မိန်းမတွေဆိုတာ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းတွေပဲလို့ သူ့အရိုးထဲအထိ စွဲနေတာ... ပိုက်ဆံရှိရင်ရှိ... ဒါမှမဟုတ် အာဏာရှိရင် မိန်းမတွေကို အလွယ်တကူ ရှာလို့ရတယ်လို့ ထင်နေတာ"

"အဲဒီလို အတွေးမျိုးကို လက်ကိုင်ထားတော့ သူ အိမ်ထောင်ကျပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းမှာလည်း ခြေဆုပ်လက်နယ်ခံဖို့ အပြင်ထွက်တာပဲ... အိမ်ကို လုံးဝ လှည့်မကြည့်ဘူး... သူ့မိန်းမက မခံနိုင်တော့လို့ ကွာရှင်းသွားတယ်"

"ကျင်းရှီရုံက သူ့မိန်းမဟာ သူ့ကို ဆင်းရဲတယ်၊ အရည်အချင်းမရှိဘူးဆိုပြီး ရွံရှာသွားတာလို့ ထင်နေတာ... ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ အစွန်းရောက်စိတ်က ပိုပြီး ဆိုးရွားလာခဲ့တယ်"

"ကပ်ဘေးမကျခင်က လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက တည်ငြိမ်နေတော့ သူလိုလူမျိုးက အဲဒီ ထုတ်လုပ်မှုလိုင်း အသေးလေးမှာပဲ အချိန်ဖြုန်းနေနိုင်ခဲ့တာ"

"နောက်ပိုင်း တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်တဲ့ လုပ်ငန်းတွေ ခေတ်စားလာတော့ လူငယ်မိန်းကလေးတွေက စက်ရုံထဲဝင်ပြီး အလုပ်လုပ်ဖို့ လုံးဝ မရွေးချယ်ကြတော့ဘူး... စားပွဲထိုးလုပ်ရင်လုပ်မယ်... အစားအသောက် ပို့ရင်ပို့မယ်... တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သူ လုပ်ရင်လုပ်မယ်... စက်ရုံထဲတော့ ဝင်မလုပ်ကြတော့ဘူး"

"ဒီတော့ သူလည်း မိန်းမတွေနဲ့ ထိတွေ့ခွင့် မရတော့ဘူးပေါ့... စိတ်ကိုထိန်းချုပ်ထားရတာ ကြာလာတော့ သူ မိန်းမတွေကို တပ်မက်တဲ့ စိတ်က ဖောက်ပြန်တဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်သွားခဲ့တာ"

"ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး ဖြစ်ပွားပြီးတဲ့နောက် သူက မထင်မှတ်ဘဲ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်ကို နိုးထလာနိုင်ခဲ့တယ်... အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားတော့တာပဲ"

လီချင်းဟွာတို့ လူစုမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

နာမည်ကြီးလှသော ဤမုန်ယာကုမ္ပဏီ၏ သူဌေးက ဤကဲ့သို့ နောက်ခံမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။

ကျောက်ခိုင်က ထူးဆန်းစွာဖြင့် မေးသည်။ "နေပါဦး... မုန်ယာကုမ္ပဏီက ကပ်ဘေးမကျခင်ကတည်းက ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... သူက အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံက အရည်အသွေးစစ်ဆေးရေးမှူး ဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းတို့ရဲ့ မုန်ယာကုမ္ပဏီကို ရောက်လာတာလဲ... ပြီးတော့ ဥက္ကဌတောင် ဖြစ်လာသေးတယ်"

လီထင်းက ခဏတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖြေသည်။ "အဲဒီ အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံက... မုန်ယာရဲ့ အီလက်ထရောနစ် စက်ရုံပဲ"

တင်းယန်က လီထင်းကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် မေးသည်။ "နင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အသေးစိတ် သိနေရတာလဲ"

လီထင်းက တင်းယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။ "အခုအချိန်သာ အင်တာနက် ရှိနေသေးရင် လုပ်ငန်းအချက်အလက်ရှာဖွေရေးကွန်ရက်ကို ဝင်ကြည့်လိုက်... မုန်ယာကုမ္ပဏီရဲ့ တရားဝင် ကိုယ်စားလှယ် နာမည်က လီထင်း လို့ ခေါ်တယ်"

လူအားလုံး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြသည်။

လီချင်းဟွာက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးသည်။ "မင်းက မုန်ယာကုမ္ပဏီရဲ့ တရားဝင် ကိုယ်စားလှယ်လား"

"နေပါဦး... မင်းက မုန်ယာကုမ္ပဏီရဲ့ သူဌေးလား... ဒါဆို ဒီမုန်ယာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျင်းရှီရုံရဲ့ လက်ထဲ ရောက်သွားရတာလဲ" ကျောက်ခိုင်ကလည်း အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။

တင်းယန်ကလည်း လီထင်းကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ထားသည်။

လီထင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။ "အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ကျွန်မ ထပ်မပြောချင်တော့ဘူး... ကျွန်မ ရှင်တို့ ခေါင်းဆောင်နဲ့ တွေ့ချင်တယ်"

ဆက်ရန်...