အခန်း ၁၀၁

အခန်း (၁၀၁) ငါ ရှေ့ကနေ တက်ပြီးမတိုက်ဘူး... မင်း ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ…

ယွမ်ကော်ကော်သည် သူ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် ဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျောက်တံတိုင်းနှင့် သစ်သားတံခါးဆီသို့ လွှဲယမ်းကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။

ထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုက သစ်သားတံခါးကို ပြင်းထန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ သစ်သားတံခါးသည် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး လေထဲတွင် သစ်သားစများ လွင့်စင်သွားတော့၏။

"သွားကြစို့... စစ်တပ်က တောင်ပေါ်ကို ဆက်တက်မယ်..."

ယွမ်ကော်ကော်သည် သစ်သားတံခါးကို ရိုက်ခွဲဖွင့်လိုက်ရင်း ပြုံးစိစိဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

ယွမ်ကော်ကော်သည် သူ့အား ဘေးအန္တရာယ်မှ ကယ်တင်ရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျောက်လင် နားလည်လိုက်သည်။

ဤကျေးဇူးတရားကို သူ့ရင်ထဲတွင် အမြဲ မှတ်သားထားမည် ဖြစ်၏။

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်၊ ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် အခြားလူခြောက်ယောက်တို့သည် မြင်းရိုင်းများကို စီးနင်းကာ တောင်ပေါ်သို့ အရင်ဆုံး ဦးတည်တက်လှမ်းသွားကြ၏။

မကြာမီ သူတို့သည် ဒုတိယမြောက် ကျောက်တံတိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤကျောက်တံတိုင်း၏ သစ်သားတံခါးမှာ ပိတ်မထားသဖြင့် ကျောက်လင်သည် မြင်းရိုင်းကို တိုက်ရိုက် အရှိန်ပြင်းမောင်းနှင်ကာ တတိယမြောက် ကျောက်တံတိုင်းရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားတော့၏။

ဤနေရာ၌ ဝံပုလွေတောင်ထွတ်မှ ဓားပြအားလုံး ရောက်ရှိနေကြပြီး ကျောက်တံတိုင်းပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်လျက် ကျောက်လင်နှင့် သူ၏ လူစုအား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

"မင်းတို့နောက်ထပ် တစ်လှမ်းတင် ထပ်လှမ်းဝံ့ရင်... ငါ မင်းတို့ကို မြှားတွေနဲ့ အပေါက်ပေါက်ဖြစ်အောင် ပစ်သတ်ပစ်မယ်..."

ထိုအခိုက်တွင် ငွေရောင်ရိုးတွင်းခြင်ဆီနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိထားသော ဓားပြခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက ကျောက်တံတိုင်းပေါ်မှနေ၍ ခြိမ်းခြောက်စကား ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

မြှားသမားဓားပြ နှစ်ဆယ်ခန့်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ဦးချိုလေးများကို တင်းနေအောင် ဆွဲကြိုးတင်လိုက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း မြှားများကို ချက်ချင်း ပစ်ခတ်ခြင်း မပြုကြချေ။

၎င်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဝံပုလွေတောင်ထွတ်သည် ယွီရွှေတပ်စခန်း၏ စစ်တပ်ကို ခြောက်လှန့်မောင်းထုတ်ရန်အတွက် တတိယမြောက် ကျောက်တံတိုင်းတွင် ဓားပြအားလုံးကို စုရုံးစေခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာပေသည်။ သူတို့သည် ယွီရွှေတပ်စခန်း၏ စစ်တပ်နှင့် တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်မတွေ့လိုကြချေ။

"ငါတို့ တစ်လှမ်းလောက် နောက်ဆုတ်ကြစို့..."

ကျောက်လင်တွင် ကျောက်တံတိုင်းကို ဗုံးကြဲဖျက်ဆီးနိုင်သည့် နည်းလမ်းများ ရှိနေသော်လည်း သူသည် ရှေ့တန်း၌ မရှိလိုပေ။

ခုနတင် စစ်ထူယန်လုံနှင့် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းတို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောဆိုနေကြသည်ကို ကျောက်လင်က သူ၏ စိတ်စွမ်းအားအမြုတေ၏ ထက်မြက်သော အာရုံခံနိုင်စွမ်းဖြင့် ကြားပစ်လိုက်သည်။

ဤလူနှစ်ဦးက ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကျန်းဖုန်းအား သူ့ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခိုင်းရန် ကြံစည်နေကြသဖြင့် ကျောက်လင်အနေဖြင့် မည်သည့် အားထုတ်မှုမျိုးကိုမျှ ပြုလုပ်ရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ပေ။

ချီလင်ကျောင်းတော်မှ နည်းပြများနှင့် ထူးချွန်သော ကျောင်းသားများကို ဖိတ်ကြားခြင်းအတွက် ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးတစ်ခု ရှိပေသည်။ ၎င်းမှာ ဓားပြများ၏ ရတနာများကို လုယူနိုင်သူများသည် ထိုပစ္စည်းများကို ဦးစားပေး ရွေးချယ်ခွင့် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ချီလင်ကျောင်းတော်က တိုက်ပွဲသိမ်းပစ္စည်းအများစုကို ရယူမည်ဖြစ်သောကြောင့် ချီလင်ကျောင်းတော်မှ လူများသည်သာ အဓိက တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားစု ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့ကသာ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ရမည်ဖြစ်၏။

မကြာမီ စစ်တပ်ကြီးသည် တတိယမြောက် ကျောက်တံတိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ယွမ်ကော်ကော်က ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကျောက်လင်အနီးသို့ လျှောက်လှမ်းလာ၏။

"လူငယ်လေး... မင်းက တကယ့်ကို သတ္တိရှိတာပဲ... အမြဲတမ်း ရှေ့ဆုံးကနေ ပြေးထွက်နေတာ..."

ယွမ်ကော်ကော်က ချီးမွမ်းစကား ဆိုလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က သူတို့နဲ့ ရောပြီး တိုးမနေချင်ရုံတင်ပါ... တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က အဲ့ဒီလို ချုံခိုတိုက်ခိုက်လာရင်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရ ခက်လိမ့်မယ်..."

ကျောက်လင်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယွမ်ကော်ကော်က သဘောကျနှစ်ခြိုက်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သေချာပေါက်ပင် ယွမ်ကော်ကော်သည်လည်း စစ်ထူယန်လုံနှင့် သူ၏ တပည့်ဖြစ်သူ ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို ကြားဖြတ်ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် စစ်ထူယန်လုံနှင့် အမြဲတစေ သဘောထားချင်း မတိုက်ဆိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်၏။

စစ်ထူယန်လုံက ကျောက်လင်ကို သတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်းကြောင့် ယွမ်ကော်ကော်က ကျောက်လင်ကို ကာကွယ်ပေးလိုပြီး စစ်ထူယန်လုံ၏ အကြံအစည်ကို ပျက်ပြားစေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ရန်သူ၏ ရန်သူသည် မိမိ၏ မိတ်ဆွေပင် မဟုတ်ပါလော။

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် ဆယ်မီတာပင် မပြည့်သော အကွာအဝေးရှိ တတိယမြောက် ကျောက်တံတိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာ၏။

သူ၏ ငွေရောင်ရိုးတွင်းခြင်ဆီနယ်ပယ် စွမ်းအားဖြင့်ဆိုပါက ကျောက်တံတိုင်းပေါ်ရှိ မြှားသမားများသည် သူ့အတွက် မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမျိုးမျှ မဖြစ်စေနိုင်ချေ။ မြှားအားလုံးက သူ့ထံသို့ ပစ်ခတ်လာလျှင်ပင် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို ထိမှန်ခြင်းမှာ ယားကျိကျိဖြစ်ရုံမျှသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

တပ်မှူးတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် ဤဓားပြများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေ၍ မရနိုင်ပေ။

"ဝံပုလွေတောင်ထွတ်က ဓားပြတွေအားလုံး နားထောင်ကြစို့... အခုချက်ချင်း ထွက်လာပြီး အညံခံရင် မင်းတို့အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်... တကယ်လို့ ခုခံနေမယ်ဆိုရင်တော့... ဒီနေ့က မင်းတို့ရဲ့ သေနေ့ပဲ..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက ငါးမီတာကျော် မြင့်မားသော ကျောက်တံတိုင်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ဤကဲ့သို့သော ကျောက်တံတိုင်းမှာ ကျောက်တုံးပုံမျှသာဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက်မူ တိုက်ခိုက်မှု အနည်းငယ် ပြုလုပ်ရုံမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခိုက်တွင် အနက်ရောင် မျက်စိအကာတပ်ထားသော မျက်စိတစ်ဖက်လပ်လူတစ်ဦး ကျောက်တံတိုင်းပေါ်၌ ပေါ်လာ၏။ သူသည် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော မျက်နှာထားရှိပြီး ကျောက်ဟယ်ရွှမ်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပုံရသည်။

"မင်းတို့ ယွီရွှေတပ်စခန်းကလူတွေ... ငါတို့ ဝံပုလွေတောင်ထွတ်ကို တိုက်ခိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း... လာခဲ့ကြလေ..."

"ဒီနေ့ ငါ တစ်ယောက်သတ်နိုင်ရင် အရင်းပဲ... တကယ်လို့ ဆယ်ယောက်သတ်နိုင်ရင်တော့... ငါ မြတ်ပြီပေါ့..."

ထိုမျက်စိတစ်ဖက်လပ်လူသည် ပထမနှင့် ဒုတိယခေါင်းဆောင်များလောက် မသန်မာသော်လည်း သူသည် ငွေရောင်ရိုးတွင်းခြင်ဆီနယ်ပယ်၏ နောက်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ လောလောဆယ်တွင် ဤကျောက်တံတိုင်းပေါ်၌ အသန်မာဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပေသည်။

"မင်းတို့ တံခါးဖွင့်ပြီး တကယ်ပဲ အညံမခံချင်ဘူးပေါ့..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် စိတ်ရှည်မှု ကုန်ဆုံးလာချေပြီ။ မျက်စိတစ်ဖက်လပ်လူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ စုစည်းတက်ကြွလာတော့၏။

"မြှားပစ်ကြ..."

မျက်စိတစ်ဖက်လပ်လူသည် အပိုစကားများ ဖက်ပြိုင်ပြောဆိုမနေတော့ဘဲ မည်သည့်တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ထို့နောက် ကျောက်တံတိုင်းပေါ်ရှိ မြှားသမား နှစ်ဆယ်ခန့်က မြှားများကို ပစ်ခတ်ကြလေသည်။

သူတို့အားလုံးသည် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းထံသို့သာ ဦးတည်ပစ်ခတ်ကြခြင်း ဖြစ်၏။

"ကိုယ့်အရည်အချင်းကိုယ် မသိတဲ့ ကောင်တွေ..."

"ဆရာ... ဒီသစ်သားတံခါးကို ဖျက်ဆီးပေးပါဦး..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက သူ၏ ငွေရောင်လှံကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပစ်ခတ်လာသော မြှားအားလုံးကို လွှဲဖယ်ပစ်လိုက်၏။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စစ်ထူယန်လုံသည် ဤဓားပြများနှင့် စကားအပိုပြောရန် စိတ်ရှည်မှု မရှိတော့ချေ။ သူက ချက်ချင်းပင် ဓားကြီးကို ဆွဲထုတ်ကာ သစ်သားတံခါးဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းတစ်ခုက ဖြတ်သန်းသွားပြီး သစ်သားတံခါးပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ ချက်ချင်းပင် နက်ရှိုင်းသော အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားစေ၏။

နောက်ထပ် တစ်ချက် ထပ်မံ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်သည်။

ဤတစ်ချက်တည်းသော တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းစွမ်းအားက သစ်သားတံခါးကို လုံးဝ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေတော့၏။

"ဘာလဲ..."

"ချီလင်ကျောင်းတော်က နည်းပြတွေလည်း ရောက်လာတာလား..."

စစ်ထူယန်လုံ၏ တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်စိတစ်ဖက်လပ်လူက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်မိသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မျက်စိတစ်ဖက်လပ်လူ၏ မျက်နှာ၌ ကြောက်ရွံ့မှု အမူအရာများ ထင်ဟပ်သွား၏။

စစ်ထူယန်လုံ ရှိနေသရွေ့ ဝံပုလွေတောင်ထွတ်မှ တစ်ရာကျော်သော ဓားပြများထဲမှ မည်သူမျှ သူ၏ ဓားချက်တစ်ချက်ကိုပင် တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ညီအစ်ကိုတို့... စခန်းထဲကို ပြန်ဆုတ်ကြစို့..."

မျက်စိတစ်ဖက်လပ်လူသည် အလွန်ပင် ပြတ်သားလှပေသည်။ မိမိတို့အနေဖြင့် မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် အလဟဿ ခုခံမနေတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ ဓားပြအားလုံးကို သေတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ရှူးခနဲ အသံနှင့်အတူ…

ဓားပြအားလုံးသည် စစ်ထူယန်လုံ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို သိရှိသွားကြသဖြင့် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်ကူးမရှိကြတော့ချေ။ သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် တောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်ကာ မိမိတို့၏ စခန်းဆီသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားကြတော့၏။

"ယွီရွှေတပ်စခန်းက စစ်သည်တော်တို့... ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်ကြစို့... အခုချက်ချင်း ဓားပြတွေကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ကြ..."

တပ်မှူးဖြစ်သူ ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် ဓားပြများ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ အခွင့်ကောင်းကို အရယူလျက် တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ပြန်လိုက်၏။

ရှေ့တန်းမှ စွမ်းဆောင်ရည်ရမှတ်များ ရရှိရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသော ယွီရွှေတပ်စခန်း၏ စစ်သည်တော်များသည် ဓားပြများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှေ့သို့ တိုးဝှေ့ တက်လှမ်းသွားကြတော့သည်။

ကျောက်လင်ကမူ ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းဆောင်ရည်ကို လုယူရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။

အဆုံးစွန်၌ သူသည် ဝံပုလွေတောင်ထွတ်၏ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ပြောင်စင်အောင် ရှင်းလင်းထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဤဓားပြအားလုံးကို သတ်ပစ်လျှင်ပင် သူတို့ထံမှ ငွေပြား မည်မျှများများ ရရှိနိုင်မည်နည်း။

တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးပြီးနောက် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် ကျောက်လင်၊ ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် အခြားလူခြောက်ယောက်တို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက ရင်ထဲ၌ အလွန်အမင်း ပူပန်သွားတော့သည်။

သူ၏ အစီအစဉ်အရ ကျောက်လင်သာ ဓားပြများကို သွားရောက်တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက ကျန်းဖုန်းက ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ကျောက်လင်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး "ဇီးပန်းပွင့်အပ်မိုး" ကို အသုံးပြုကာ ကျောက်လင်အား ချုံခိုတိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်နိုင်မည်ဖြစ်၏။

သို့သော် ယခုအခါ ကျောက်လင်က စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ စွမ်းဆောင်ရည်များကို ရယူရန် စိတ်ကူးမရှိသဖြင့် ကျန်းဖုန်းအတွက် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ချေ။

ထို့ကြောင့် ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းကိုယ်တိုင် ကျောက်လင်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

"ကျောက်လင်... မင်းက ဘယ်လို အမူအရာမျိုး လုပ်နေတာလဲ..."

"စစ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီးတော့... တိုက်ပွဲနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ နောက်ဆုတ်ကြောက်ရွံ့ပြီး ဓားပြတွေကို မတိုက်ရဲဘူးပေါ့..."

"မင်းရဲ့ အဲ့ဒီလို အပြုအမူမျိုးကြောင့်... ဒီတစ်ကြိမ် ဝံပုလွေတောင်ထွတ်ကို အပြတ်ရှင်းပြီးရင်... ငါ ဗိုလ်ချုပ် ရှန့်ယွင်ချွမ်း ထံကို သေချာပေါက် တိုင်ကြားပြီး မင်းကို စစ်စည်းကမ်းအရ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခိုင်းမယ်..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက ဟန်ကြီးပန်ကြီးဖြင့် ပြစ်တင်ရှုတ်ချလိုက်၏။

"မင်း မျက်စိကန်းနေတာလား..."

"အဲ့ဒီသစ်သားတံခါးက တစ်ကြိမ်မှာ လူနှစ်ယောက်ပဲ ဖြတ်လို့ရတာကို မင်း မမြင်ဘူးလား..."

"ယွီရွှေတပ်စခန်းက ညီအစ်ကိုတွေက ရှေ့ကနေ အတင်းတိုးဝင်သွားကြပြီလေ... တကယ်လို့ ငါက မြင်းစီးပြီး လိုက်သွားမယ်ဆိုရင်... ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ကြားထဲမှာ မြင်းက လူတွေကို နင်းမိပြီး သေကုန်လိမ့်မယ်..."

"မင်းက တပ်မှူးတစ်ဦးဖြစ်ပြီးတော့... ဒီလို အခြေခံ အသိပညာလေးတောင် မသိဘူးလား..."

ကျောက်လင်က အလျှော့ပေးမည့်ဟန်မရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် လှောင်ပြောင်စော်ကားသော စကားများဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"မင်း..."

"ကျောက်လင်... မင်း စောင့်နေလိုက်..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် လောလောဆယ်တွင် ကျောက်လင်အား မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ကြောင်း သိရှိသွားသဖြင့် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ကာ ရင်ဘတ်ပင် အောင့်လာတော့၏။