အခန်း ၁၀၄

အခန်း (၁၀၄) လူငါးဆယ်တပ်မှူး

"အား….ငါ့လက်..."

ကျန်းဖုန်းက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။

ကျန်းဖုန်းသည် သူ၏အာရုံအားလုံးကို ကျောက်လင်ထံသို့သာ ပုံဖော်ထားသည့်အတွက် ဘယ်ဘက်လက်ပြတ်ကျသွားသည့်တိုင်အောင် ထိုကြွက်လေး၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှပင် မမြင်လိုက်ရချေ။

သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ချည်နှောင်ထားသော 'ပုလဲပန်းပွင့် အပ်မိုးပျံ လက်နက်ပုန်း' သည်လည်း လက်မောင်းနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းဘုန်းလဲကျသွားတော့သည်။

ကျောက်လင်က ခေါင်းပင်လှည့်မကြည့်သော်လည်း သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

ကျန်းဖုန်း၏ နောက်ကျောဓားဖြင့် ခုတ်မည့်အရေးကို ကျောက်လင်က ဘယ်လိုလုပ် သတိမထားဘဲနေမည်နည်း။

စစ်တလင်းထဲသို့ မဝင်ရောက်မီကပင် ကျောက်လင်သည် ကျန်းဖုန်းကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ရန် ကြွက်လေးကို ညွှန်ကြားထားပြီးဖြစ်သည်။ ကျန်းဖုန်းက ကျောက်လင်အပေါ် မကောင်းကြံစည်ရန် ကြိုးပမ်းသည်နှင့် ကြွက်လေးက ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ယခုမူ ကြွက်လေးသည် သေစေနိုင်သော ဒဏ်ရာကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး ကျန်းဖုန်း၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို အကြောဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ယွီရွှေစခန်းက ကောင်တွေ... သေဖို့သာ ပြင်ထားကြတော့..."

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် သံမဏိအရိုးအဆင့်ရှိသော ဓားပြတစ်ယောက်က ကျန်းဖုန်းထံသို့ ပြေးဝင်လာ၏။ ကျန်းဖုန်း၏ ဘယ်ဘက်လက် ပြတ်တောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုဓားပြသည် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးကောင်းကို လက်လွတ်မခံတော့ချေ။

ထို့ကြောင့် ကျန်းဖုန်းတစ်ယောက် အသနားခံရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ဓားပြက သူ၏ခေါင်းကို ဓားဖြင့် ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် ကျန်းဖုန်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကို တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကြွက်လေး ပျံထွက်လာပြီး ကျန်းဖုန်း၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ ထို့နောက် ကျန်းဖုန်းက ဓားပြ၏ ခုတ်ချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် အသက်ပျောက်သွားသည်ကိုလည်းကောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အလွန်အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ဒီနေရာမှာ ဘာလို့ ကြွက်လေးတစ်ကောင် ရှိနေရတာလဲ..."

"အဲ့ဒါက ဝိညာဉ်ကြွက်ဖြစ်နေမလား..."

ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းက စိတ်ထဲတွင် သံသယဝင်နေမိတော့သည်။

ကျန်းဖုန်းကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ကြွက်လေးသည် 'ပုလဲပန်းပွင့် အပ်မိုးပျံ လက်နက်ပုန်း' ကို ဆွဲယူကာ အနီးနားရှိ တောအုပ်ထဲသို့ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းသွား၏။

“ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို ဆက်ပြီး မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး..."

ထိုအခိုက်တွင် ဓားပြတစ်ယောက်က ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

စစ်တလင်းပေါ်တွင် ချီလင်အကယ်ဒမီမှ နည်းပြငါးယောက်က ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်ရှိ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ခုနစ်ယောက်ကို တားဆီးထားကြ၏။

ချီလင်အကယ်ဒမီမှ ငွေရောင်ရိုးတွင်းခြင်ဆီအဆင့်ရှိ ကျောင်းသား ဆယ်ယောက်နှင့် အတူ ငွေရောင်ရိုးတွင်းခြင်ဆီအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ကျောက်လင်တို့သည် စစ်တလင်းတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းနေပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လှီးဖြတ်သကဲ့သို့ ဓားပြများကို အလွယ်တကူပင် ခုတ်ထစ်နေကြသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ကြေးဝါအရေပြားနယ်ပယ်နှင့် သံမဏိအရိုးနယ်ပယ်ရှိ ယွီရွှေစခန်းမှ စစ်သားများသည် စစ်တပ်၏ သုံးယောက်တစ်စု တိုက်ခိုက်ရေးစစ်ကြောင်းကို အသုံးချကာ ဓားပြများကို တရစပ် ဖိနှိပ်ကာ သတ်ဖြတ်နေကြ၏။

ထို့ကြောင့် ဓားပြများမှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြပြီး ဤနေရာတွင် အလကားသက်သက် အသက်မသေချင်ကြတော့ချေ။

ဓားပြတစ်ယောက်က အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးရာမှ အခြားသူများကလည်း ထိုနည်းတူ လိုက်လံထွက်ပြေးကြတော့သည်။

ထို့ကြောင့် ချီလင်အကယ်ဒမီမှ နည်းပြငါးယောက်၏ လက်ချက်ကြောင့် ကြောက်လန့်နေရသော ဟူပုယွင်နှင့် အခြားရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်မှ ခေါင်းဆောင်ခုနစ်ယောက်သည် စစ်တလင်း၏ တစ်ဖက်သတ် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြ၏။

"ဆုတ်ခွာမယ်..."

"ချက်ချင်း ထွက်ပြေးကြ..."

ခေါင်းဆောင်ခုနစ်ယောက်လုံးက အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့က ဓားပြများဖြစ်ကြပြီး ထွက်ပြေးရခြင်းမှာ သူတို့အတွက် ရိုးအီနေသည့် အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် ရှက်စရာဟု မမှတ်ယူကြချေ။

အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ဖို့က ပထမဦးစားပေးပင်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော ဓားပြသုံးရာကျော်သည် သူတို့ခေါင်းဆောင်များ၏ အမိန့်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် လှည့်ပြန်၍ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

တောယုန်တစ်ကောင်ထက်ပင် ပို၍ မြန်ဆန်နေကြ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အနီးဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက သစ်တောများဖြစ်ကြရာ ထိုဓားပြများ တောအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်နှင့် ယွီရွှေစခန်းမှ စစ်သားများနှင့် နယ်ခြားစောင့်တပ်များသည် နောက်မှ လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ဝံ့ရဲကြမည်မဟုတ်ချေ။

ယွီရွှေစခန်းမှ စစ်သားများအားလုံး ရပ်တန့်သွားကြသည်။

မိမိတို့၏ လက်အောက်ခံ ဓားပြများအားလုံး ထွက်ပြေးသွားကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်မှ ခေါင်းဆောင်ခုနစ်ယောက်သည်လည်း ဆက်လက်မတိုက်ခိုက်နိုင်တော့ဘဲ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ကြတော့၏။

"ဝံပုလွေတောင်ထွတ်က ခေါင်းဆောင်နှစ်ယောက်... မင်းတို့ မပြေးနဲ့ဦး..."

ခေါင်းဆောင်ခုနစ်ယောက် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စီထူယန့်လုံက ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝံပုလွေတောင်ထွတ်ရှိ အခြေချစခန်းကို စီးနင်းပြီးနောက် စီထူယန့်လုံ၏ ပထမဆုံးပန်းတိုင်မှာ ရတနာဂိုဒေါင်ကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်သော်လည်း ထိုဂိုဒေါင်တစ်ခုလုံး ဗလာကျင်းနေသည်ကိုသာ တွေ့ရှိခဲ့ရသောကြောင့်ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် စီထူယန့်လုံက ဝံပုလွေတောင်ထွတ်မှ ခေါင်းဆောင်နှစ်ယောက်သည် ရတနာများကို ကြိုတင်ရွှေ့ပြောင်းထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

သဘာဝကျစွာပင် စီထူယန့်လုံသည် ထိုခေါင်းဆောင်နှစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးပြီး ရတနာများ ရှိရာနေရာကို အတင်းအကျပ် မေးမြန်းလိုနေခြင်းဖြစ်၏။

စကားဆုံးသည်နှင့် စီထူယန့်လုံက သူ၏အင်အားအားလုံးကို အသုံးချကာ သူ၏ဓားရှည်ကြီးကို လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။

ကြီးမားလှသော လေဓားသွားလှိုင်းလုံးကြီးက ဟူပုယွင်ထံသို့ တရစပ် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွား၏။

"ငါ့အစ်ကိုကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်နဲ့..."

ဝံပုလွေတောင်ထွတ်၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင်သည် ထွက်ပြေးရန် ပြင်နေစဉ် စီထူယန့်လုံက ဟူပုယွင်အပေါ် ထိုမျှပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ပြုလုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် လှည့်ပြန်လာပြီး သူ၏ဓားကောက်ကြီးဖြင့် ပြန်လည်ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

လှိုင်းလုံးနှစ်ခုက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားကြ၏။

စီထူယန့်လုံ၏ လေဓားသွားလှိုင်းလုံးက ဒုတိယခေါင်းဆောင်၏ လေအရှိန်အဟုန်ကို ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်သည်။

ဟူပုယွင်က မျက်စိကန်းနေသော်လည်း သူ၏ စိတ်စွမ်းအား အာရုံခံစားမှုကရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက ပြင်းထန်သော လေဓားသွားလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု မိမိထံသို့ ဦးတည်လာနေသည်ကို အာရုံရလိုက်သဖြင့် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် မပေါ့ဆဝံ့ဘဲ သူ၏ဓားရှည်ကြီးကို မိမိရှေ့တွင် အသည်းအသန် လွှဲယမ်းလိုက်တော့သည်။

ဝဲကရက်ကဲ့သို့ လေပြင်းများက ဟူပုယွင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပိတ်ဆို့ထားသော်လည်း...

၎င်းက စီထူယန့်လုံ၏ လေဓားသွားလှိုင်းလုံးကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

နည်းပြချုပ်ဟူသော ဘွဲ့အမည်က အလကားရလာခြင်းမဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော စွမ်းရည်ဖြင့် ရရှိထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အား..."

ဟူပုယွင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားပြီး လေဓားသွားလှိုင်းလုံးက သူ့ကို ထိမှန်ကာ ရင်ဘတ်ရှိ နံရိုးအားလုံး ကျိုးကြေသွားရတော့သည်။

မူလက ဂိုဒေါင်ဂူအတွင်း၌ ဟူပုယွင်သည် စနိုက်ပါ ကျည်ဆန်ကြောင့် နံရိုးသုံးချောင်း ကျိုးခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူ၏ နံရိုးအားလုံး ကျိုးကြေသွားရလေပြီ။

"အစ်ကိုကြီး..."

ဒုတိယခေါင်းဆောင်က ရှေ့သို့ တိုးဝင်ကာ ဟူပုယွင်ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် ကြိုးပမ်းလိုက်၏။

"ဟွန်း... မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး..."

စီထူယန့်လုံက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ဓားကို ထပ်မံခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်သည်။

"ညီလေး... ငါ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့တော့... အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးပါ..."

မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ပြီးနောက် ဟူပုယွင်သည် ဒုတိယခေါင်းဆောင်က မိမိကို ကယ်တင်ရန် ရောက်ရှိလာသည်ကို အာရုံရလိုက်သော်လည်း မိမိ၏ ရုပ်ခန္ဓာအခြေအနေအရ အသက်ရှင်ရန် သိပ်မကြာတော့ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိနေ၏။

အခြားလေဓားသွားလှိုင်းလုံးတစ်ခုက ထပ်မံ ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။

ဒုတိယခေါင်းဆောင်သည်လည်း မိမိက သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိရှိသွား၏။

တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ ဒုတိယခေါင်းဆောင်သည် ချက်ချင်းပင် လေထဲသို့ ပျံတက်ကာ အသက်လွတ် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူက ထွက်ပြေးရန် အသေအလဲ ဆုံးဖြတ်ထားသဖြင့် စီထူယန့်လုံသည် ဒုတိယခေါင်းဆောင်၏ ခန္ဓာကိုယ် တောအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ချေ။

ဟူပုယွင်က နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေရှာသည်။ သူ၏ နံရိုးအားလုံး ကျိုးကြေသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်နေသော စူးရှလှသည့် နာကျင်မှုက သူ့ကို စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်စေခဲ့၏။

စီထူယန့်လုံက လှမ်းလျှောက်လာသည်။

စီထူယန့်လုံ ထိုနေရာသို့ မရောက်မီမှာပင် ကြွက်လေးတစ်ကောင်က တောအုပ်ထဲမှ ဖြတ်ပြေးလာပြီး ဟူပုယွင်၏ လည်ချောင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ လည်ပင်းကို ကိုက်ဖြတ်ပစ်လိုက်လေသည်။

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေသော ဟူပုယွင်သည် ရုတ်တရက် အသံပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ လည်ချောင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

ကြွက်လေးသည် တိုက်ခိုက်မှု အောင်မြင်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးသွားတော့၏။

စီထူယန့်လုံ တောအုပ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လာသောအခါ ဟူပုယွင်၏ သေဆုံးနေသော ရုပ်အလောင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏မျက်လုံးများက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။

"ဒါ... သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတာလား..."

သစ်ရွက်များ ဖုံးအုပ်နေသည့်အတွက် စီထူယန့်လုံသည် ကြွက်လေးက ဟူပုယွင်၏ လည်ချောင်းကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်ကို မမြင်လိုက်ရချေ။ ထို့ကြောင့် ဟူပုယွင်က မိမိ၏ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခြင်း ဖြစ်သည်ဟုသာ ထင်မှတ်လိုက်တော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ယွမ်ကော်ကော်က ကျောက်လင်၏ အနားသို့ ရောက်ရှိလာ၏။

"ကျောက်လင်... မင်းက တော်တော်လေးကို အထင်ကြီးစရာကောင်းတာပဲ..."

"ခုနက တိုက်ပွဲမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်းတင် ဓားပြ အနည်းဆုံး ငါးဆယ်လောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်တာပဲ..."

ယွမ်ကော်ကော်သည် ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်ရှိ ခေါင်းဆောင်ကို တားဆီးနေစဉ်အတွင်း သူမ

၏ မျက်လုံးထောင့်မှတစ်ဆင့် ကျောက်လင်၏ တိုက်ပွဲစွမ်းဆောင်ရည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် အတော်လေး ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

"ဟုတ်ပါလိမ့်မယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြန်ပြောလိုက်၏။

ထိုအခိုက်တွင် ယောင်ဟွဲ့သောက်နှင့် အခြားလူခြောက်ယောက်သည် သူတို့ ဖြတ်တောက်ထားခဲ့သော ဓားပြများ၏ ဘယ်ဘက်နားရွက်များကို စုစည်းလိုက်ကြသည်။

ရေတွက်ကြည့်လိုက်သောအခါ စုစုပေါင်း ဘယ်ဘက်နားရွက် ၅၂ ခု ရှိနေ၏။

"ကျောက်လင်... ဒီဘယ်ဘက်နားရွက် ၅၂ ခုက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာစွမ်းဆောင်ရည် ၅၂ မှတ်ပဲ..."

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က မင်ချွမ်မြို့က စစ်ဌာနချုပ်မှာ မင်းမှတ်ပုံတင်ထားတုန်းက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာစွမ်းဆောင်ရည် ၃၇ မှတ် ရှိခဲ့တယ်..."

"ဒီစွမ်းဆောင်ရည် ၅၂ မှတ်ကို ပေါင်းလိုက်ရင် စုစုပေါင်း ၈၉ မှတ် ရှိသွားပြီ..."

"မင်းက လူငါးဆယ်တပ်မှူးတစ်ယောက်နဲ့ ညီမျှနေပြီပဲ..."

ယောင်ဟွဲ့သောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ စွမ်းဆောင်ရည်စနစ်အရ ကျောက်လင်သည် လူငါးဆယ်တပ်မှူးတစ်ဦး၏ စွမ်းဆောင်ရည်အမှတ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ကျောက်ဟယ်ရွှမ်းသည် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာတစ်ခုလုံး အေးစက်သွားတော့၏။