အခန်း ၁၂၂

အခန်း (၁၂၂) သံတိုသံစဟောင်းများမှသည် ရတနာဆီသို့

အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးနောက် ချန်ရှင်းသည် ချန်ကွမ်လင်နှင့် ချန်အယ်တန့်တို့ လယ်ထွန်စက်ကို မောင်းနှင်ကာ ခရိုင်မြို့ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေလေသည်။

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ကို ထပ်မံစစ်ဆေးပြီး အရာအားလုံး အဆင်ပြေကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ချန်ရှင်းသည် လှည့်ကာ သူ၏အိမ်သစ်သို့ ပြန်သွား၏။

ရွှီချင်းချင်းသည် ခြံဝင်းထဲတွင် မနေ့က ဝယ်ထားသော အဝတ်အထည်သစ်ကို ရေစိမ်ကာ လှန်းရန် ပြင်ဆင်နေလေသည်။

ချန်ရှင်းသည် သူမကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူ၏အခန်းထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားကာ တံခါးကို အတွင်းမှ သော့ခတ်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှမရှိကြောင်း သေချာသွားပြီးနောက် သူသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"စတင်လုပ်ဆောင်..."

သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် အလင်းရောင်တစ်ခု လက်ကနဲ လင်းလက်သွားပြီးနောက် နူးညံ့သော အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည့် ရင်းနှီးနေသော တံခါးပေါက်တစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ချန်ရှင်းသည် အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းဝင်ရောက်သွား၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရွှံ့အိမ်လေး၏ မှောင်မိုက်မှုနှင့် ကျေးလက်ဒေသ၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုတို့ လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားလေတော့သည်။

သူ၏ မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ၁၉၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်များမှ နိမ့်ပါးသော ရွှံ့အိမ်လေးများအစား မိုးမျှော်တိုက်ကြီးများရှိရာ ခေတ်မီမြို့တော်ကြီးအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

စူးရှသော ကားဟွန်းသံများနှင့် အဆက်မပြတ် ရနေသည့် မော်တော်ယာဉ် အိတ်ဇောနံ့များက သူ့ကို ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားစေသည်။

သူသည် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ အငှားယာဉ်တစ်စီးကို တားကာ မြို့အတွင်းရှိ အကြီးဆုံးသော ဟာ့ဒ်ဝဲနှင့် လျှပ်စစ်စက်ပစ္စည်း ဈေးကွက်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

နာရီဝက်ခန့်ကြာသော် ချန်ရှင်းသည် မြို့၏ အကြီးဆုံး ဟာ့ဒ်ဝဲစတိုးဆိုင်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ဆိုင်ပေါက်ဝတွင် ဆိုင်းဘုတ်အမျိုးမျိုးကို ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဂဟေဆက်စက်၊ လေဖိအားပေးစက်၊ ရေစုပ်မော်တာ၊ ဘောလ်ဘယ်ရင် အဆို့ရှင်...။ လေထုထဲတွင်တော့ စက်ဆီနှင့် သတ္တုတို့၏ ထူးခြားသော အနံ့တို့က ပျံ့လွင့်နေလေသည်။

ချန်ရှင်းသည် လျှောက်လည်နေခြင်းမရှိဘဲ ရှင်းလင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိထားသဖြင့် လိုရင်းကိုသာ တိုက်ရိုက် သွားလေ၏။

"သူဌေး... အဲ့ဒီအသေးစား ဂဟေဆက်စက်တစ်လုံးပေးပါ... 220V အိမ်သုံးမော်ဒယ်နော်..."

"စွမ်းအားမြင့် လက်ကိုင်ဖြတ်စက်တစ်လုံးလည်းပေး..."

"ခုံတပ် လွန်စက်ရယ်... မာလ်တီမီတာရယ်... အယ်လန်ဂွအစုံနဲ့ ကြယ်ပုံစံ ဝက်အူလှည့်အစုံလည်း ပေး..."

သူသည် ကိရိယာအမျိုးမျိုး၏ မော်ဒယ်များနှင့် သတ်မှတ်ချက်များကို လက်ခုံကို မြင်ရသကဲ့သို့ အလွတ်ရနေပြီး ပစ္စည်းများ မှာယူသည့်အခါတွင်လည်း အလွန် ရှင်းလင်းပြတ်သားလှသည်။

သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်သည် ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်ရဲတော့ဘဲ အသစ်စက်စက် စက်ပစ္စည်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အမြန်ထုတ်ပေးလေသည်။

တစ်နာရီပင် မပြည့်မီအချိန်အတွင်းမှာပင် အသေးစား စက်မှုအလုပ်ရုံတစ်ခု တပ်ဆင်ရန် လိုအပ်သော ပစ္စည်းကိရိယာအားလုံးကို သူ ဝယ်ယူပြီးစီးသွားလေ၏။

ချန်ရှင်းသည် ဆိုင်ရှင်အား ကားတစ်စီးရှာပေးရန် အကူအညီတောင်းလိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင် အဝေးသို့ ရောက်သွားချိန်တွင် ပစ္စည်းအားလုံးကို သူ၏ သိုလှောင်ရုံထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူသည် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ မြို့တောင်ဘက်ရှိ စာအုပ်ဟောင်း ဈေးကွက်သို့ အပြေးအလွှား သွားလေသည်။

စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော ဟာ့ဒ်ဝဲဈေးကွက်နှင့် မတူဘဲ ဤနေရာသည် အချိန်ကာလတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည့် ခံစားချက်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

သူသည် စာအုပ်ဆိုင်လေးများကြားတွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေပြီး မကြာမီမှာပင် သူလိုချင်သော အရာကို ရှာတွေ့သွားလေသည်။

"ကျေးလက် လျှပ်စစ်ကျွမ်းကျင်သူ လက်စွဲစာအုပ်"၊ "စက်မှုသဘောတရားနှင့် အစိတ်အပိုင်းများ"၊ "ရိုးရှင်းသော စက်ပစ္စည်းများ ထုတ်လုပ်ခြင်းနှင့် ပြုပြင်ခြင်း သရုပ်ပြပုံများ"၊ "ကြက်ဘဲမွေးမြူရေးနှင့် ရောဂါကာကွယ်ရေး" ...။

သူသည် ၁၉၇၀ နှင့် ၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များက ထုတ်ဝေခဲ့သော၊ အသေးစိတ်ကျပြီး ရုပ်ပုံများစွာပါဝင်သည့် နည်းပညာဆိုင်ရာ စာအုပ်ဟောင်းများကို အထူးရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ထိုစာအုပ်များထဲမှ အသိပညာများသည် ခေတ်လူများအတွက် ခေတ်နောက်ကျနေနိုင်သော်လည်း အရင်းအမြစ်များနှင့် အသိပညာများ အလွန်ရှားပါးသော ခေတ်ကာလတစ်ခုအတွက်မူ စာအုပ်တစ်အုပ်စီတိုင်းသည် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာများပင် ဖြစ်လေသည်။

သူလိုအပ်သည်များကို ဝယ်ယူပြီးနောက် ချန်ရှင်းသည် လူသူကင်းမဲ့သော ထောင့်တစ်နေရာကို ရှာကာ ထူထဲသော ရုပ်ပုံစာအုပ်များနှင့် စာအုပ်ပေါင်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို သူ၏ သိုလှောင်ရုံအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

သူသည် လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ဒစ်ဂျစ်တယ်လက်ပတ်နာရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူ ထွက်ခွာလာချိန်မှစ၍ အရာအားလုံး ပြီးစီးချိန်အထိ သုံးနာရီပင် မကြာခဲ့ချေ။

ချန်ရှင်းသည် တံခါးပေါက်ကို ထပ်ဖွင့်လိုက်ပြီး ချင်းရွှေရွာရှိ တိတ်ဆိတ်သော အိပ်ခန်းဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလေသည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ကြက်တွန်သံများနှင့် ခွေးဟောင်သံများ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ကြားနေရပြီး ခြံဝင်းအတွင်းမှ ရွှီချင်းချင်း အလုပ်ရှုပ်နေသော အသံများလည်း ပျံ့လွင့်လာဆဲဖြစ်ရာ သူ တစ်ခါမှ ထွက်မသွားခဲ့သည့်အလားပင်။

သို့သော် သူ၏ စွမ်းရည်များကို အပြည့်အဝ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ယခုအချိန်တွင် ချန်ရှင်းကိုယ်တိုင်သာလျှင် သိရှိလေသည်။

အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ အခွင့်အခါကောင်းကိုသာ စောင့်မျှော်ရန် ကျန်တော့သည်။

နောက်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်း နေဝင်ခါနီးအချိန်တွင် ရွာထိပ်ဘက်ဆီမှ လယ်ထွန်စက်အသံတစ်သံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"သူတို့ ပြန်ရောက်လာပြီ... ရွာလူကြီးတို့ ပြန်ရောက်လာကြပြီဟေ့..."

ဆူညံသံများကို ကြားသောအခါ ရွာသူရွာသားများသည် ရွာကော်မတီရုံး ခြံဝင်းထဲသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။

လယ်ထွန်စက် နောက်တွဲယာဉ်ပေါ်တွင် ပါလာသည့်အရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။

ချန်ကွမ်လင်နှင့် ချန်အယ်တန့်တို့၏ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ နောက်တွဲယာဉ်၏ ဘေးတံခါးကို ချလိုက်ပြီးနောက် သံချေးတက်ကာ ပုံပန်းသဏ္ဍာန် ထူးဆန်းနေသည့် "အမှိုက်" ပုံကြီးတစ်ခုသည် ခြံဝင်းအလယ်ရှိ ကွင်းပြင်ထဲသို့ ပြုတ်ကျလာလေသည်။

ဟောင်းနွမ်းနေသော မော်တာသည် သံချေးတက်နေပြီး မည်သည့်စက်မှ ဖြုတ်ယူလာခဲ့မှန်းမသိပေ။

ကျိုးပဲ့နေသော သတ္တုပုံးကြီးသည် ချိုင့်ခွက်ပိန်လိမ်နေပြီး တံခါးတစ်ချပ်ပင် ပြုတ်ထွက်နေလေသည်။

အလျားအမျိုးမျိုးနှင့် အကွေးအကောက်များစွာ ပါဝင်သော စွန့်ပစ်ရေပိုက်များလည်း ပါဝင်သည်။

မည်းနက်နေသော ဆီချေးများ ကပ်နေသည့် ဂီယာများ၊ ဘောလ်ဘယ်ရင်များနှင့် အမည်ပင် မခေါ်တတ်သော သံတိုသံစဟောင်းပုံကြီးတစ်ခုလည်း ရှိနေ၏။

သံချေးနံ့နှင့် ဖုန်နံ့များ ရောနှောထွက်ပေါ်နေသည့် ဤအရာဝတ္ထုပုံကြီးသည် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသော ရွာကော်မတီရုံး ခြံဝင်းအတွင်း၌ အထူးပင် အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်နေလေသည်။

အမှိုက်ပုံကြီးအနီးသို့ ရွာသူရွာသားများ ပို၍ပို၍ စုရုံးရောက်ရှိလာကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် နားမလည်နိုင်မှုများနှင့် တွေဝေမှုတို့ အပြည့်ရှိနေသည်။

"အဲ့ဒါ... အဲ့ဒါတွေက ဘာတွေလဲ..."

"ကြည့်ရတာ... သံတိုသံစဟောင်း ဒိုင်တွေက ကောက်လာတဲ့ အမှိုက်တွေနဲ့ တူတယ်နော်..."

"ဘုရားရေ... ရွာလူကြီးနဲ့ အယ်တန့်တို့ ခရိုင်မြို့ကိုသွားပြီး အဲ့ဒီအမှိုက်ကားတစ်စီးစာကိုပဲ ပြန်သယ်လာတာလား... အဲ့ဟာတွေနဲ့ ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ..."

ချန်လောင်ကန်းသည် လူအုပ်ထဲတွင် ရောနှောနေပြီး သံတိုသံစဟောင်းပုံကြီးကို ကြည့်ကာ မထီမဲ့မြင်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်လေသည်။

"ငွေတွေကို အလကားဖြုန်းပြီး အဲ့ဒီအမှိုက်တွေကို ဘာလို့ ပြန်သယ်လာတာလဲ... အလှပြထားမလို့လား ဒါမှမဟုတ် စားမလို့လား... တကယ့် ငွေဖြုန်းတဲ့လူတွေပဲ..."

သူ၏ ဘေးနားရှိ အပေါင်းအသင်း အဘိုးကြီးအချို့ကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကြ၏။

ရွာသူရွာသားများ၏ စကားသံများသည် ပို၍ကျယ်လောင်လာပြီး ချန်ကွမ်လင်နှင့် ချန်အယ်တန့်တို့မှာ မေးခွန်းများကြောင့် ချွေးပြန်နေကြသော်လည်း မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို မသိကြချေ။

ဤအရာများသည် ချန်ရှင်း လိုချင်သော "ရတနာ" များ ဖြစ်ကြောင်းကိုသာ သူတို့ သိထားသော်လည်း မည်သို့သော ရတနာမျိုးဖြစ်ကြောင်းကိုမူ တိတိကျကျ မရှင်းပြတတ်ကြပေ။

ထိုစဉ် လူအုပ်ကြီးသည် လမ်းဖယ်ပေးရန် အလိုအလျောက် ကွဲသွားလေသည်။

ချန်ရှင်းသည် နောက်ကျောဘက်၌ လက်ပိုက်လျက် လူအုပ်ထဲမှ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်ထွက်လာ၏။

အခြားသူများ အမှိုက်ပုံဟု မြင်နေမည့် အရာများကို သူ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်နေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

သူသည် သံတိုသံစဟောင်းပုံကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ လူအုပ်ကြီး၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များကြားတွင် ငုံ့ပြီး ဆီချေးများ ပေကျံနေသည့် မော်တာငယ်တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

သူက မော်တာကို မြှောက်ပြကာ အော်ပြောလိုက်၏။

"ရွာသူရွာသားတို့... အဲ့ဒါ ဘာလဲဆိုတာ သိကြလား..."

မည်သူမျှ မဖြေနိုင်မီ သူက တည်ငြိမ်စွာပင် ဆက်ပြောလေသည်။

"အဲ့ဒါက ကျွန်တော်တို့ သားဖောက်စက်ရဲ့ နှလုံးသားပဲ... ကြက်ဥတွေကို အလိုအလျောက် လှည့်ပေးမယ့် တာဝန်ကို ယူထားတာ... အဲ့ဒါရှိရင် ကြက်ဥရာထောင်ချီကို လက်နဲ့ တစ်လုံးချင်း လိုက်လှည့်ပေးနေစရာ မလိုတော့ဘူး... သူက အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားပြီး လူ့လက်တွေထက် ပိုတိကျသေသပ်စွာနဲ့ ညီညီညာညာ လှည့်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်..."

ရွာသူရွာသားများသည် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ကောင်းစွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိကြသေးပေ။

ချန်ရှင်းသည် မော်တာကို အောက်ချလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ကျိုးပဲ့နေသော ဆီပေပါတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါလည်း အမှိုက် မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်တို့ အဲ့ဒါကို ပြုပြင်ပြီး မီးသီးတစ်လုံး တပ်ဆင်လိုက်ရင် ကြက်ပေါက်လေးတွေအတွက် နွေးထွေးတဲ့ ထီးလေးတစ်ချောင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... အပြင်ဘက်မှာ ဘယ်လောက်ပဲ အေးနေပါစေ... ကြက်ပေါက်လေးတွေက မိခင်ကြက်မကြီးရဲ့ အတောင်ပံအောက်မှာ ရှိနေသလိုမျိုး နွေးထွေးနေမှာပဲ..."

ထို့နောက် သူက သံချေးတက်နေသော ရေပိုက်တစ်ပိုင်းကို ကောက်ယူလိုက်ပြန်၏။

"ပြီးတော့ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အလိုအလျောက် ရေသောက်စနစ်ရဲ့ သွေးကြောပဲ... အခုကစပြီး ခြံထဲက ကြက်ကောင်ရေ ထောင်ချီအတွက် ရေကို ပုံးတွေနဲ့ တစ်ခေါက်ပြီးတစ်ခေါက် သယ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး... ရေတွေက အဲ့ဒီသွေးကြောထဲကနေတစ်ဆင့် ရေသောက်ခွက်ထဲကို အလိုအလျောက် စီးဝင်သွားမှာဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းနေမှာ..."

နှလုံးသား... နွေးထွေးတဲ့ထီး... သွေးကြော…

ထို့နောက် ချန်ရှင်းသည် သူ၏ စိတ်ကူးများကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလေတော့သည်။

ရွာသူရွာသားများသည် အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်နေကြပြီး သူတို့၏ အစပိုင်းက တွေဝေမှုများသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အံ့အားသင့်မှုအဖြစ်မှ စွဲမက်ဖွယ်ရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် မှော်ဆန်သော ပန်းချီကားတစ်ချပ် ထွက်ပေါ်လာသည့်အလားပင်။

အလိုအလျောက် လည်ပတ်နေသော သတ္တုသေတ္တာတစ်ခုအတွင်း သပ်ရပ်စွာ စီရီထားသည့် ထောင်သောင်းချီသော ကြက်ဥများမှ ကြက်မကြီး၏ အကူအညီမပါဘဲ ကြက်ပေါက်လေးများအဖြစ်သို့ ပေါက်ဖွားလာကြသည်...။

အသစ်ပေါက်လာသော ကြက်ပေါက်လေးများသည် အေးစက်နေသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် တိုးဝှေ့ တုန်ယင်မနေကြတော့ဘဲ နွေဦးပေါက်ကာလကဲ့သို့ နွေးထွေးသော "နေမင်းကြီးရဲ့ထီး" များအောက်တွင် ကြီးပြင်းလာကြသည်...။

ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကြက်များသည် ညစ်ပတ်နေသော ရေခွက်တစ်ခုအတွက် လုယက်ရန် မလိုတော့ဘဲ ကြည်လင်သန့်ရှင်းပြီး လတ်ဆတ်သောရေကို အချိန်မရွေး သောက်သုံးနိုင်ကြတော့သည်...။