အခန်း ၁၂၃

အခန်း (၁၂၃) ဘယ်... ဘယ်လို မီးမွှေးရမှာလဲ

ဤသည်က မည်သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးပါနည်း။

ဤအရာက ရိုးရှင်းသော ကြက်မွေးမြူရေး မဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားများသာ လုပ်ဆောင်နိုင်မည့် နည်းပညာတစ်ခုပင် ဖြစ်နေလေသည်။

တစ်ကွင်းလုံး တစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော အားပေးသံများနှင့် လက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဘုရားရေ... အကြံပေးချန်က လူ့ပြည်ကိုဆင်းလာတဲ့ နတ်ဘုရားများလား..."

"ငါ အသက်လေးဆယ်ကျော် နေလာတာ၊ ကြက်မ မပါဘဲ ကြက်ပေါက်လေးတွေ ဖောက်နိုင်တယ်ဆိုတာ အခုမှပဲ ကြားဖူးတော့တယ်..."

"အလိုအလျောက် ရေသောက်ခွက်တဲ့လား... အလိုအလျောက် အပူပေးတာတဲ့လား... ဘုရား... ဘုရား... အဲ့ဒီကြက်တွေက လူတွေထက်တောင် ဇိမ်ကျနေပါလား..."

ရွာသူရွာသားများက ချန်ရှင်းအား ကျောက်ခဲကို ရွှေဖြစ်အောင် ဖန်ဆင်းနိုင်သည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးပမာ ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။

ချန်လောင်ကန်းနှင့် သူ၏ အဘိုးကြီးအုပ်စုမှာမူ အူမြူးနေသော လူအုပ်ကြီး၏ တွန်းထုတ်မှုကြောင့် အစွန်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

သူ၏ပတ်လည်မှ နားကွဲမတတ် အားပေးသံများကို ကြားရသောအခါ သူ၏နားထဲတွင် အလွန်ကသိကအောက် ဖြစ်နေလေသည်။ သူက မြေကြီးပေါ်သို့ တံတွေးထွေးချလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ လောင်လျူအား မုန်းတီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူ ရူးနေပြီ... ငါထင်တာတော့ သူ လုံးဝကို ရူးနေပြီပဲ... အဲ့ဒီအမှိုက်တွေကို ရတနာလို သဘောထားပြီး အလိုအလျောက်တွေ ဘာတွေ လုပ်နေသေးတယ်... ငါကြည့်ရတာ ကြက်တွေကို သေမင်းဆီ အလိုအလျောက် ပို့ပေးနေတာနဲ့ တူတူပဲ..."

ဤလူများ မည်သည့် ပြုစားမှုမျိုး ခံထားရသည်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။ သံတိုသံစဟောင်း ကောက်သူများပင် ကြီးမားရှုပ်ထွေးလွန်းသည်ဟု သတ်မှတ်မည့် အမှိုက်ပုံကြီးက ချန်ရှင်း၏ ပါးစပ်ဖျားတွင် မည်သို့လုပ်၍ ကောင်းကင်ဘုံထိ တက်လှမ်းနိုင်သော ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်သွားရသနည်း။

ကြက်မက အဘယ်ကြောင့် သားမဝပ်ဘဲ နေမည်နည်း။ ကြက်ပေါက်လေးများက မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာမည်နည်း။ ကျောက်တုံးကြားက အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ ခုန်ထွက်လာမည်များလား။

ဤသည်က လုံးဝကို အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဘေးနားရှိ အဘိုးကြီးများကလည်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"ဟုတ်တယ်... သူ အရှက်မရှိ ကြွားလုံးထုတ်နေတာ... ပြဿနာတက်ရင် ဘယ်လိုဖြေရှင်းမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရသေးတာပေါ့... အခုတော့ တစ်ရွာလုံးကို အဲ့ဒီပြဿနာထဲ ဆွဲသွင်းနေပြီ... နောက်မှ ငိုနေလို့လည်း အချိန်မီတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"စောင့်သာကြည့်နေလိုက်... သူ့ရဲ့ အားထုတ်မှုတွေက ဘာများ အသုံးကျမလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်မယ်..."

သူတို့၏ အထင်သေးလှောင်ပြောင်သော တီးတိုးစကားသံများက တိုးညင်းလှသော်လည်း အနီးအနားရှိ ရွာသားအချို့က ကြားသွားခဲ့လေသည်။

ထိုလူများက ၎င်းတို့အား ငြင်းခုံရန်ပင် စိတ်မဝင်စားကြချေ။ လူမိုက်များကို ကြည့်သည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် လူမိုက်များနှင့် အတူရှိနေမိမည်ကို စိုးရွံ့သည့်အလား ဘေးသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်စီ ရွှေ့လိုက်ကြလေသည်။

ထိုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဖယ်ကြဉ်ထားမှုနှင့် အထင်သေးမှုက ပြင်းထန်သော ငြင်းခုံမှုများထက်ပင် ပို၍ အရှက်ရစေကာ ချန်လောင်ကန်းနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာကို ပူထူသွားစေတော့သည်။

ချန်ရှင်းကမူ ဤဆူညံသံများကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

ရွာကော်မတီဝင်းအတွင်း၌ ချန်ရှင်းက ဆူညံသံများကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။

သူက လူများကို အဖွဲ့အနည်းငယ် စနစ်တကျ ခွဲခြားလိုက်သည်။ တစ်ဖွဲ့က စက်ပစ္စည်း အစိတ်အပိုင်းများမှ သံချေးများနှင့် ဆီဂျီးများကို သန့်စင်ရန် တာဝန်ယူရပြီး အခြားတစ်ဖွဲ့ကမူ သူ၏ လိုအပ်ချက်များအတိုင်း သံပုံးကြီးများကို ဖြတ်တောက် ပြုပြင်ရန် တာဝန်ယူရသည်။

အလုပ်အားလုံးကို စီစဉ်ပြီးနောက် ချန်ရှင်းသည် သူ၏လက်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး အိမ်သစ်ဆီသို့ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

စိတ်အားထက်သန်နေကြသော ရွာသားများ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ထိုကျောပြင်က ပို၍ပင် နက်နဲခက်ခဲစွာ နားလည်ရခက်သော အသွင်ကို ဆောင်နေတော့သည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ချင်းရွှေရွာ တောင်နောက်ဘက်ရှိ ကြက်ခြံဆောက်လုပ်ရေး စီမံကိန်း၏ တည်ဆောက်မှု အရှိန်အဟုန်မှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှသည်ဟုသာ ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

အုတ်မြစ်ချရေးအဖွဲ့မှ အမျိုးသားများက မိုးမလင်းမီကတည်းက အလုပ်စတင်ကြပြီး မှောင်မိုက်သွားသည့်တိုင်အောင် အလုပ်မသိမ်းကြချေ။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း စတုရန်းမီတာ ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော နေရာကြီးသည် မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ညီညာသွားပြီး အုတ်မြစ်ကျင်းများပင် ဖော်ပြီးနေလေပြီ။

ဘိလပ်မြေဖျော်စပ်ရေးအဖွဲ့မှာ ပို၍ပင် အလုပ်များနေကြသည်။ ဘိလပ်မြေများနှင့် သဲများက သူတို့၏ လက်ထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေပြီး ဖျော်စပ်ထားသော ဘိလပ်မြေများကို ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်သို့ အဆက်မပြတ် ပေးပို့နေကြရသည်။

အမျိုးသမီး ပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့ကလည်း ထမ်းပိုးများနှင့် တောင်းများကို အသုံးပြုကာ ရွာထိပ်မှ တောင်နောက်ဘက်ဆီသို့ အုတ်များနှင့် သံချောင်းများကို သယ်ယူနေကြသည်။ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုအရှိန်မှာ အမျိုးသားများထက်ပင် မလျော့ဘဲ အံ့မခန်း မြန်ဆန်လှပေသည်။

ချန်ရှင်းသည် တစ်နေ့လျှင် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် လာရောက်လေ့ရှိပြီး အလုပ်များနေသော လုပ်ငန်းခွင်တစ်လျှောက် မိမိ၏ နယ်မြေကို စစ်ဆေးနေသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးပမာ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်နေတတ်သည်။

သူက တည်ဆောက်ဆဲ နံရံထောင့်တစ်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ခဏလောက် ရပ်လိုက်ပါဦး... အဲ့ဒီက အုတ်ဆက်တွေက ညီမနေဘူး... ပြီးတော့ ဝန်ကို ခံနိုင်စွမ်းမှာ ပြဿနာရှိနေတယ်... အဲ့ဒါကို ဖြိုချပြီး အသစ်ပြန်စီလိုက်..."

အတွေ့အကြုံရင့် ပန်းရံဆရာက ခဏရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သေချာစွာ ကြည့်ရှုရန် အနီးသို့ တိုးသွားရာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

တကယ်ပင် ဖြစ်သည်။ ကွာဟချက်က သေးငယ်လွန်းလှပြီး သေချာမကြည့်လျှင် သတိပြုမိနိုင်မည်ပင် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် အဆောက်အအုံသာ ပိုမြင့်လာပါက ဤနေရာသည် သေချာပေါက် ဖုံးကွယ်နေသော အန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"အကြံပေးချန်... ခင်ဗျား မျက်စိက တကယ့်ကို စူးရှတာပဲ..."

ပန်းရံဆရာကြီးက အထင်ကြီးလေးစားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ၏ ကိရိယာများကို ကောက်ကိုင်ကာ နံရံထောင့်ကို စတင်ဖြိုချတော့သည်။

ချန်ရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရုံသာပြုပြီး အခြားတစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားကာ လူငယ်အချို့ သံချောင်းများကို အချိုးမကျစွာ ချည်နှောင်နေသည်ကို ရပ်ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ထောက်ပြလိုက်၏။

"သံကြိုးတွေကို ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ ချည်ပြီး အောက်ကနေ ဖြတ်ရမယ်... အဲ့ဒီလိုလုပ်မှ ခိုင်မာမှာ..."

ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး သံကြိုး အရှည်မလောက်တော့ကြောင်း ပြောကာ ဘာလုပ်ရမည်ကို ချန်ရှင်းအား မေးမြန်းလေသည်။

ချန်ရှင်းက ဒုတိယအကြိမ် စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"သံကြိုးက အရှည်မလောက်ဘူးလား... ဟို ပျက်နေတဲ့ မော်တာကနေ ဖြုတ်ထားတဲ့ ကြိုးခွေကို သုံးလို့မရဘူးလား... အပြင်က အခွံကို ခွာပြီး အထဲက ကြေးနန်းကြိုးကို ဆက်လိုက်လေ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထိုသူက ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... နားလည်ပါပြီ အကြံပေးချန်... ခင်ဗျားရှိနေတာ တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ..."

သူတို့အတွက် ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်နေသော နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာများကို ချန်ရှင်းက စကားအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။

မည်သည့်ပြဿနာကမျှ သူ့အား အခက်မတွေ့စေနိုင်ပေ။

ရွှီချင်းချင်းသည် ဆေးဘက်ဝင် လက်ဖက်ရည်များ အပြည့်ထည့်ထားသော ရေနွေးအိုးကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် မလှမ်းမကမ်းရှိ တောင်ကုန်းငယ်လေးတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေလေသည်။

တည်ငြိမ်မှု အပြည့်ဖြင့် လူအများကို ညွှန်ကြားနေသော ထိုအမျိုးသားအား သူမ စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အလုပ်သမားများက သူ့ကို နှလုံးသားထဲမှ လှိုက်လှဲစွာ လေးစားယုံကြည်မှုများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့က လျှံကျလာတော့သည်။

နေရောင်ခြည်အောက်တွင် သူ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာကြောက ပြတ်သားပေါ်လွင်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက စူးစိုက်ကာ ခိုင်မာနေသည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သော အမူအရာက သူမ၏ အမျိုးသားသည် လောကတွင် အထူးချွန်ဆုံးသော သူရဲကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူမကို ခံစားရစေသည်။

သူမ၏ ရင်တွင်းမှ လှုပ်ခတ်မှုများကို ဖိနှိပ်ထားလျက် ရေနွေးအိုးကို ဘေးနားရှိ အဒေါ်ကြီးတစ်ဦးထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး တောင်အောက်သို့ လှည့်ပြေးသွားလေသည်။

သူမက ရွာ၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ အမြန်ပြေးသွားပြီး လင်းရှို့ရှို့၏ ခြံဝင်းထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားတော့သည်။

"အစ်မရှို့ရှို့... အစ်မရှို့ရှို့ အိမ်မှာရှိလား..."

ရွှီချင်းချင်း ရောက်ပင်မလာသေးခင် သူမ၏ ကြည်လင်သော အသံလေးက လင်းရှို့ရှို့၏ ခြံဝင်းထဲသို့ လွင့်ပျံလာလေသည်။

လင်းရှို့ရှို့သည် ခြံဝင်းထဲတွင် သမီးဖြစ်သူ၏ အဝတ်ဟောင်းများကို ဖာထေးနေစဉ် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမက အပ်ချုပ်အလုပ်ကို ကပျာကယာ ချထားလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

"ချင်းချင်း... ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ..."

ရွှီချင်းချင်းက လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုလို အပြေးအလွှား ဝင်လာကာ သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေပြီး မျက်လုံးလေးများကလည်း ကောင်းကင်မှ ကြယ်လေးများပမာ တလက်လက် တောက်ပြောင်နေလေသည်။

"အစ်မရှို့ရှို့... သွားရအောင်... ဒီရက်ပိုင်း ချန်ရှင်းက အရမ်းပင်ပန်းနေတာ... သူ့ကို အရသာရှိတဲ့ ဟင်းလေးတွေ ချက်ပြီး ကောင်းကောင်း ကျွေးရအောင်..."

သူမက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော လင်းရှို့ရှို့ကို သူမ၏ အိမ်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားလေတော့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လင်းရှို့ရှို့၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုနှင့် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာမှုတို့ ရောယှက်နေလေသည်။

အကြံပေးချန်အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးရမည်ဆိုပါက သူမ အနေဖြင့် သဘာဝကျကျပင် ဆန္ဒရှိနေမိသည်။

သိပ်မကြာမီမှာပင် ထိုသူနှစ်ဦးသည် ချန်မိသားစု၏ အိမ်သစ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ရွှီချင်းချင်းက နေရာကို ရင်းနှီးပြီးဖြစ်သဖြင့် လင်းရှို့ရှို့ကို ဆွဲကာ ခြံဝင်းထဲရှိ ကျောက်စားပွဲကို ကွေ့ပတ်သွားပြီး တံခါးတစ်ချပ်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီမှာပဲ လုပ်ကြမယ်..."

ရွှီချင်းချင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှို့ရှို့က သူမ၏ ဆွဲခေါ်ရာနောက်သို့ ပါသွားပြီး အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသော စိတ်ဖြင့် အထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားလေသည်။

သို့ရာတွင် ထိုတံခါးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူမ လုံးဝ အေးခဲသွားတော့သည်။

သူမရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက သူမ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် လုံးဝကို ကျော်လွန်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော အခန်းတစ်ခန်း ဖြစ်သည်။ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော နံရံများနှင့် ပြောင်လက်နေသော ကြမ်းပြင်တို့နှင့်အတူ ယုံကြည်နိုင်လောက်စရာ မရှိအောင် သန့်ရှင်းလွန်းနေသည်။

သူမ၏ ခေါင်းထဲကို လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားစေသည်က အခန်းအလယ်တွင်ရှိနေသော ထူးဆန်းသည့် စားပွဲကြီးပင် ဖြစ်သည်။

စားပွဲကြီးကလည်း နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ချောမွေ့ကာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ အနက်ရောင် ပြားချပ်ကြီးတစ်ခုကို မြှုပ်နှံထားသည်။ ဟင်းအိုးတင်ရန် အပေါက်လည်း မရှိသလို၊ မီးခိုးခေါင်းတိုင်လည်း မရှိပေ။ ထို့ပြင် ထင်းထည့်ရန် မီးဖိုပေါက်လည်း မရှိချေ။

“ဘယ်... ဘယ်လို မီးမွှေးရမှာလဲ…”

လင်းရှို့ရှို့၏ ပါးစပ်လေးက သူမ မသိလိုက်ဘဲ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ ဗလာကျင်းမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများက ပြည့်နှက်နေလေသည်။

*ဒါမှမဟုတ်... ထင်းတွေကို ဒီကျောက်စိမ်းပြားပေါ်မှာ တိုက်ရိုက် မီးရှို့ရမှာများလား…*

*ဒါပေမဲ့ ဒီကျောက်စိမ်းပြားကြီးက အရမ်းလှနေတာ၊ မီးလောင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…*