အခန်း ၁၂၄

အခန်း (၁၂၄) ချင်းချင်း၏ ဘဝလေးက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှပေသည်

လင်းရှို့ရှို့၏ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးကို ကြည့်ကာ ရွှီချင်းချင်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုနှင့် ချိုမြိန်မှုတို့ ရောယှက်နေသည့် အပြုံးလေးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်လေသည်။

သူမက ရှေ့သို့ လှမ်းသွားကာ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများကို ဆန့်တန်း၍ မှန်ချပ်ကဲ့သို့ ချောမွေ့ပြောင်လက်နေသော အမည်းရောင် မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဖိနှိပ်လိုက်၏။

"ဘီ..."

တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံလေးတစ်ခုက ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ကျောက်စိမ်းနက်ကဲ့သို့သော မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အနီရောင်အလင်းတန်းလေးတစ်ခု တောက်ပလာ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောင်တာပေါ်ရှိ သံဒယ်အိုးထဲတွင်လည်း သေးငယ်သော ပူဖောင်းလေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဖြူရောင် အခိုးအငွေ့လေးများ စတင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အမလေး..."

လင်းရှို့ရှို့မှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိရာ သူမ၏ ခြေဖနောင့်က တံခါးဘောင်ကို တိုက်မိပြီး တုံးတိတိအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်သွားသည်။

သူမက နာကျင်မှုကို လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ လှပသော မျက်လုံးလေးများက အခိုးအငွေ့များ ထွက်နေသော ဒယ်အိုးဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုတို့ အပြည့်အနှက် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

ထင်းလည်းမရှိ၊ မီးလည်းမရှိ၊ မီးခိုးငွေ့ အရိပ်အယောင်ပင် မရှိပါဘဲ လက်ချောင်းလေးဖြင့် ညင်သာစွာ ထိလိုက်ရုံဖြင့် အိုးထဲမှရေများ ဆူပွက်လာခဲ့သည်။

"ဒီ... ဒီဟာက ဘယ်လို ပြုစားလိုက်တဲ့ မှော်ပညာလဲ..."

“ခစ်ခစ်..."

ရွှီချင်းချင်းမှာ သူမ၏ ထိတ်လန့်နေသော ပုံစံလေးကို ကြည့်ပြီး အသည်းယားသွားကာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

သူမက လင်းရှို့ရှို့၏ အေးစက်နေသော လက်လေးကို ဆွဲကိုင်ကာ မီးဖိုဆီသို့ ပြန်လည် ဆွဲခေါ်သွားပြီး ဒယ်အိုးဆီမှ နွေးထွေးမှုကို ခံစားစေလိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံတွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"အစ်မရှို့ရှို့ မကြောက်ပါနဲ့... အဲ့တာက မှော်ပညာမဟုတ်ပါဘူး၊ လျှပ်စစ်သံလိုက်မီးဖိုလို့ ခေါ်တယ်... ချန်ရှင်းက လုပ်ပေးထားတာ... ထင်းမီးထိုးရတာထက် အများကြီး ပိုသန့်ရှင်းတယ်၊ ပိုအဆင်ပြေပြီး ပိုမြန်တယ်လို့ သူက ပြောတယ်..."

“လျှပ်စစ်သံလိုက်မီးဖို”

လင်းရှို့ရှို့က ထိုစိမ်းသက်နေသော စကားလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေမိပြီး အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

သူမက တုန်ရီနေသော လက်လေးကို သတိကြီးစွာ ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ဒယ်အိုးအစွန်းအထက်တွင် ရွယ်ထားလိုက်၏။

ပူလောင်သော အပူလှိုင်းတစ်ခုက သူမဆီသို့ ရိုက်ခတ်လာသည်။

တကယ်ပင် မီးတောက်များ မရှိသော်လည်း အလွန်တရာ ပူလောင်နေလေသည်။

လင်းရှို့ရှို့၏ ဦးနှောက်က လုံးဝ အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

သူမ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် နေထိုင်လာခဲ့ရာတွင် အစားအစာများကို ထင်းမီးဖြင့် ချက်ပြုတ်ရပြီး အပူဆိုသည်မှာ မီးတောက်များဆီမှ လာသည်ဟုသာ မွေးကတည်းက သိရှိထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူမရှေ့ရှိ ဤအရာက သူမ၏ နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသော ယုံကြည်ချက်များကို တစ်စစီ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်လေ၏။

လျှပ်စစ်သံလိုက်မီးဖို၏ ထိတ်လန့်မှုမှ သူမ သတိမကပ်နိုင်သေးခင်မှာပင် ရွှီချင်းချင်းက သူမကို အခန်း၏ အခြားထောင့်တစ်နေရာရှိ ဘေစင်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြန်သည်။

ထိုရေကန်လေးမှာလည်း နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးကာ တလက်လက် တောက်ပြောင်နေပြီး လည်ပင်းကွေးကွေး ငွေရောင်ပိုက်လုံးတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားကာ ပိုက်လုံး၏ အဆုံးတွင် ထူးဆန်းသော ခလုတ်တစ်ခု ပါရှိသည်။

ရွှီချင်းချင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်၏။

"ရွှမ်း..."

သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော ရေကျသံနှင့်အတူ ရှင်းလင်းတောက်ပနေသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခုက ငွေရောင်ပိုက်လုံးဆီမှ ပန်းထွက်လာကာ ဖြူဖွေးနေသော ရေကန်အောက်ခြေကို အဆက်မပြတ် ဆေးကြောပေးနေလေသည်။

လင်းရှို့ရှို့၏ အကြည့်များက ရေစီးကြောင်းဆီသို့ ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်။

သူမ ငေးမောကြည့်နေမိစဉ် ရွာထိပ်ရှိ ရေတွင်းမှ မိမိအိမ်ရှိ ရေစည်ပိုင်းဆီသို့ နေ့စဉ် မနက်တစ်ကြိမ်၊ ညနေတစ်ကြိမ် အလေးချိန်စီးလှသော သစ်သားရေပုံးနှစ်ပုံးကို ထမ်းကာ ရေခပ်ရသည့် သူမ၏ မြင်ကွင်းများက စိတ်ထဲတွင် အလိုအလျောက် ပေါ်လာတော့သည်။

နွေရာသီဆိုလျှင် ချွေးသံတရွဲရွဲနှင့်၊ ဆောင်းရာသီဆိုလျှင် လမ်းများက ချော်နေပြီး လမ်းလျှောက်ရ ခက်ခဲလှသည်။ မိုးရွာရွာ နေပူပူ တစ်နေ့လျှင် နှစ်ခေါက် သွားရသည်။

သို့သော် ဤအခန်းထဲတွင်မူ သန့်ရှင်းကြည်လင်သော ရေများက ဘုံဘိုင်ခေါင်းကို ညင်သာစွာ လှည့်လိုက်ရုံဖြင့် အဆုံးအစမရှိ စီးဆင်းနေပုံရလေသည်။

ကြီးမားလှသော အံ့အားသင့်မှုများကြောင့် ဖိစီးလာကာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၏။

သူမ နံဘေးရှိ ရွှီချင်းချင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှု အလင်းရောင်များ လွှမ်းခြုံနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လင်းရှို့ရှို့၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် နီရဲလာတော့သည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရစ်ပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

အကြံပေးချန်ကဲ့သို့သော အမျိုးသားတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ခွင့်ရခဲ့သည့် ချင်းချင်း၏ ဘဝလေးက အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လှပေသည် ဟူ၍သာ။

ညနေစောင်းအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ချန်မိသားစု၏ အိမ်သစ်လေးရှိ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် သွေးဆောင်ဖြားယောင်းနေသော အစားအသောက် ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ရွှီချင်းချင်းက သူမ၏ ခါးစညောင်းကို ချွတ်လိုက်ကာ လက်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ပစ္စည်းများ ကူညီရှင်းလင်းပေးနေဆဲဖြစ်သော လင်းရှို့ရှို့ကို ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အစ်မရှို့ရှို့... ထိုင်ပြီး ခဏလောက် နားလိုက်ပါဦး... ကျွန်မ ချန်ရှင်းကို ညစာစားဖို့ သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ခြံထဲမှနေ၍ ပေါ့ပါးစွာ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်၌ မှောင်စပြုနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း...

အမျိုးသားများ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကတော့ လျော့ကျသွားခြင်း မရှိပေ။ သူတို့က မြေကြီးများတူးခြင်း၊ နံရံများ တည်ဆောက်ခြင်းနှင့် အလေးအပင်များ သယ်ပိုးခြင်းစသည့် အလုပ်များကို တက်ကြွစွာ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေကြဆဲဖြစ်သည်။

ရွှီချင်းချင်း၏ ပေါ်လာမှုက တောက်ပသော အရောင်အသွေးတစ်ခုလိုဖြစ်နေပြီး လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားလေသည်။

သူမက အလုပ်များနေသော လူအုပ်ကြီးကြားမှ ဖြတ်လျှောက်သွားကာ ချန်ကွမ်လင်နှင့်အတူ ပုံစံကြမ်းများကို တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးနေသော ချန်ရှင်းထံသို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်သည်။ ရွာသားများ၏ နောက်ပြောင်ချင်သော်လည်း စေတနာပါသော အကြည့်များအောက်တွင် သူမက မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီသွေးဆင်သွားပြီး ချန်ရှင်း၏ လက်မောင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်၏။

"ချန်ရှင်း... အိမ်မှာ ညစာလာစားတော့လေ..."

သူမ၏ အသံလေးက နူးညံ့ချိုသာနေပြီး ချွဲနွဲ့ချင်သော အရိပ်အယောင်လေးများလည်း ပါဝင်နေသည်။

ချန်ရှင်းက ခေါင်းလှည့်ကာ မီးရောင်အောက်တွင် ပိုမိုလှပနေပုံရသော သူ့ဇနီး၏ မျက်နှာလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခုက အလိုအလျောက် ပေါ်လာတော့၏။

သူ စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် သူ၏ဘေးတွင် အမောဖြေနေသော အမျိုးသားတစ်ယောက်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟေး... ခယ်မလေးက အကြံပေးချန်ကို ညစာစားဖို့ လာခေါ်နေပြီဟေ့..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝန်းရံနေကြသော ရွာသားများက ချက်ချင်းပင် နားကွဲမတတ် ဝိုင်းဝန်းရယ်မောကြတော့သည်။

"ဟားဟား... အကြံပေးချန်... ဇနီးလေးနဲ့ မြန်မြန် ပြန်လိုက်သွားပါတော့... လူတွေက အသက်ရှင်ဖို့ အစားအစာလိုတယ်လေ... သူတို့ကို ဗိုက်ဆာအောင် ထားလို့မရဘူး..."

"အဲ့ဒါ မှန်တယ်..."

အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးက ပို၍ အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရွှီချင်းချင်းကို မျက်စိမှိတ်ပြကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ခယ်မလေး... ငါတို့ရဲ့ အကြံပေးချန်ကို မြန်မြန် အိမ်ခေါ်သွားလိုက်ပါတော့... သူ ဗိုက်ဝအောင် စားထားမှ ငါတို့ ချင်းရွှေရွာအတွက် ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက် မြန်မြန် မွေးပေးနိုင်မယ့် အားအင်တွေ ရှိမှာပေါ့..."

"ဝုန်း..."

လူအုပ်ကြီးထံမှ ရယ်သံများနှင့် နောက်ပြောင်သံများက ပိုမို ကျယ်လောင်လာပြီး လှိုင်းတံပိုးများအလား နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေလေသည်။

ရွှီချင်းချင်းမှာ ယခင်က ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ချေ။ သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေးက သွေးထွက်မတတ် ချက်ချင်း ပူထူသွားကာ ရှက်လွန်းလှသဖြင့် မြေကြီးထဲသို့ပင် တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

သူမက အလိုအလျောက်ပင် ချန်ရှင်း၏ လက်မောင်းနောက်သို့ မျက်နှာကို ဖွက်လိုက်ပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးနီးပါးကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝှေ့ဝင်သွားလေ၏။

ချန်ရှင်း၏ အပြုံးက ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားသည်။ သူက ဤသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီး ကြင်နာတတ်သော လေထုကို သဘောကျနေ၏။

သူက အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် ရဲတင်းစွာပင် ရွှီချင်းချင်း၏ ပူနွေးနေသော လက်လေးကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူ့အနီးသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက လက်ကိုမြှောက်ကာ ထိုအမျိုးသား၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကဲ... အဲ့ဒီ ခယ်မလေးကို နောက်ပြောင်နေတာတွေ ရပ်လိုက်ကြတော့... ဒီနေ့အတွက် ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီမလို့ အားလုံး အိမ်ပြန်ပြီး ညစာစားကြတော့... မနက်ဖြန်လည်း ဒီအတိုင်း ဆက်ကြိုးစားကြတာပေါ့..."

"ကောင်းပါပြီ..."

ရွှင်လန်းတက်ကြွသော အော်ဟစ်သံများနှင့် ပိုမိုကျယ်လောင်လာသော ရယ်သံများကြားတွင် ချန်ရှင်းက ခေါင်းပင် မမော့ရဲလောက်အောင် ရှက်သွေးဖြာနေသော ရွှီချင်းချင်း၏ လက်လေးကို ဆွဲကိုင်ကာ အိမ်ဘက်သို့ လှည့်၍ လျှောက်သွားလေတော့သည်။

ထိုလူနှစ်ဦး၏ အရိပ်များက မီးရောင်အောက်တွင် ရှည်လျားစွာ ကျရောက်နေပြီး နွေးထွေးကာ သဟဇာတဖြစ်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေလေသည်။