အခန်း ၁၂၅

အခန်း (၁၂၅) အစစ်အမှန် အိမ်ဂေဟာ

ချန်ရှင်း၏ စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းသုံးခွက်နှင့် ဟင်းချိုတစ်ခွက်ကို ချထားလေသည်။

အဆီနှင့် အသား အချိုးကျကျ ပါဝင်ပြီး ဆီတလက်လက် တောက်နေသော ဝက်သားနီချက် ပန်းကန်လုံးကြီးတစ်လုံး ရှိနေ၏။ မှိုနှင့် ကြက်သားပေါင်းဟင်းက ရွှေရောင်ဟင်းရည်နှင့်အတူ အလွန်မွှေးကြိုင်သော ရနံ့တို့ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဘေးဘက်တွင်လည်း တောက်ပသော အစိမ်းရောင်ရှိသည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော် ပန်းကန်တစ်ချပ် ရှိနေပြီး စားပွဲတစ်ခွင်လုံးရှိ ဟင်းလျာများက အဆင်း၊ အနံ့၊ အရသာနှင့် ပြည့်စုံနေလေသည်။

မြောင်မြောင်သည် ခွေးခြေငယ်လေးပေါ်တွင် လိမ္မာရေးခြားရှိစွာ ထိုင်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးလေးများက ဝက်သားနီချက် ပန်းကန်လုံးဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကာ ပါးစပ်လေးကို စေ့ထားလျက် သွားရည်မကျစေရန် ကြိုးစားပမ်းစား ထိန်းချုပ်နေရှာသည်။

"အစ်မရှို့ရှို့လည်း ထိုင်ပါဦး... တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းထားတာပဲကို..."

ရွှီချင်းချင်းသည် လင်းရှို့ရှို့ကို ဆွဲထိုင်စေပြီးနောက် မြောင်မြောင်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ အသားပေါင်းတစ်တုံးကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမပင်ပန်းပါဘူး..."

လင်းရှို့ရှို့သည် ကပျာကယာ လက်ခါပြလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်များကို အေပရွန်ပေါ်တွင် အနည်းငယ် ကသိကအောက် သုတ်လိုက်ကာ သတိထားလျက် ထိုင်လိုက်လေသည်။

ထမင်းစားချိန်လေးက နွေးထွေးပြီး တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ချန်ရှင်းနှင့် ရွှီချင်းချင်းတို့အကြားတွင် အခြားမည်သူမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်၍မရသော ထူးခြားသည့် နီးကပ်မှုမျိုး ရှိနေသည်။

ရွှီချင်းချင်းသည် ချန်ရှင်း အကြိုက်နှစ်သက်ဆုံး ဟင်းလျာများကို သူ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ သဘာဝကျကျ ထည့်ပေးတတ်ပြီး ချန်ရှင်းကလည်း ကြက်ပေါင်မှ အနုညံ့ဆုံး အသားများကို ဖဲ့ယူကာ ရွှီချင်းချင်း၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလေသည်။ ထိုသူနှစ်ဦးသည် တစ်ခါတစ်ရံ အချင်းချင်း ပြုံးပြတတ်ကြ၏။

လင်းရှို့ရှို့သည် ထမင်းပန်းကန်ကို ကိုင်ထားပြီး တစ်ခွံ့ချင်းစီ သပ်သပ်ရပ်ရပ် စားသောက်နေကာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများက သိမ်မွေ့ပြီး ယဉ်ကျေးလှသည်။ သို့သော် သူမ၏ အကြည့်များက မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လိုက်ဖက်ညီလှသော စုံတွဲဆီသို့ အလိုအလျောက် ရောက်သွားတတ်လေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ စကားဖြင့် ဖော်ပြရန်မလိုသော နားလည်မှုများက သိသာထင်ရှားနေပြီး အကြည့်တစ်ချက် သို့မဟုတ် အမူအရာတစ်ခုမျှဖြင့်ပင် အချင်းချင်း အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ကြသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ထိုအရာက သူမ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့သည့်အပြင် စိတ်ကူးပင် မယဉ်ရဲခဲ့သော ဇနီးမောင်နှံတို့၏ ဆက်ဆံရေးမျိုး ဖြစ်နေသည်။ လင်းရှို့ရှို့၏ ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှု ရောယှက်နေသော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်နေသော်လည်း အခြားအရာအားလုံးထက် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အားကျမှုမျိုးကို ပို၍ ခံစားနေရ၏။ သူမ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ပန်းကန်ထဲမှ ထမင်းများကို တူဖြင့် ထိုးမွှေကာ မျက်လုံးထဲမှ ဖြတ်ပြေးသွားသော အထီးကျန်ဆန်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်လေသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် လင်းရှို့ရှို့သည် အနားယူရန် ငြင်းဆန်ကာ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို ကပျာကယာ ရှင်းလင်းဆေးကြောလေသည်။ ရွှီချင်းချင်းက သူမကို အနည်းငယ် ထပ်နေစေချင်သော်လည်း သူမက ပြန်ရန်သာ အတင်းအကြပ် ပြောဆိုခဲ့သည်။

"အချိန်လည်း လင့်နေပြီဆိုတော့ မြောင်မြောင်ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားရတော့မယ်... မဟုတ်ရင် သူ့အိပ်ချိန်ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

လင်းရှို့ရှို့သည် မြောင်မြောင်၏ လက်ကို ကိုင်လျက် တံခါးဝတွင် ရပ်နေကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေးဇူးတင်ရှိမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"အကြံပေးချန်နဲ့ ချင်းချင်းရယ်... ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သူမသည် အလျင်စလို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲမှ ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်ထွက်သွားကာ မှောင်မိုက်သော ညအမှောင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ခြံဝင်းလေးသည် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အင်းဆက်ပိုးမွှားတို့၏ မြည်သံများနှင့် အဝေးရှိ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ လွင့်ပျံလာသော သဲ့သဲ့မျှ လူသံများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ ရွှီချင်းချင်း လှည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျစ်လျစ်ခိုင်မာသော လက်မောင်းတစ်စုံက သူမကို အနောက်ဘက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်လေသည်။

ချန်ရှင်း၏ နွေးထွေးသော ထွက်သက်လေငွေ့များက သူမ၏ နားရွက်လေးကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး တိုးညှင်းသော ရယ်သံလေးလည်း ပါဝင်လာ၏။

"ကိုယ် ဒီနေ့ စဉ်းစားကြည့်တာ... အဲ့ဒီ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်က လူကြမ်းကြီးတွေပြောတာ တော်တော်လေး အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်လို့ ထင်တယ်..."

"ဟင်... သူတို့က ဘာပြောလို့လဲ..."

ရွှီချင်းချင်း၏ ပါးပြင်လေးများ အနည်းငယ် သွေးရောင်လွှမ်းသွားပြီး သူ၏ တောင့်တင်းသော ရင်အုပ်ကို မှီကာ သူ၏ တည်ငြိမ်ပြီး အားကောင်းသော နှလုံးခုန်သံများကို နားထောင်နေလိုက်သည်။

ချန်ရှင်းသည် သူမ၏ ပခုံးလေးပေါ်တွင် မေးစေ့ကို ညင်သာစွာ တင်လိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။

"သူတို့က ကိုယ်တို့ရဲ့ ချင်းရွှေရွာလေးအတွက် ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့ သားယောက်ျားလေးတစ်ယောက် မွေးပေးဖို့ အချိန်တန်ပြီတဲ့..."

ဝုန်း...

ရွှီချင်းချင်းသည် သူမ၏ သွေးများအားလုံး ခေါင်းထဲသို့ ဆောင့်တက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး ပျော့ခွေသွားပြီး မတ်တတ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ချေ။ သူမက မကြားတကြား အသံလေးဖြင့် ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

"ရှင်... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ..."

သူမ၏ နားရွက်ဖျားလေးများပင် ပန်းရောင်သန်းလာသည်အထိ ရှက်သွေးဖြာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ရှင်း၏ အပြုံးများက ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားတော့သည်။ သူသည် သူမ၏ ရှက်ရွံ့နေသော ချစ်စရာပုံစံလေးကို မြင်ရသည်ကို အလွန်သဘောကျလေသည်။

သူသည် သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပူနွေးနေသော ပါးပြင်လေးများကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိမ်လိုက်ကာ ပိုမို နူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းထားတာ... စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်သွားအောင် ရေသွားချိုးလိုက်တော့... ကိုယ် မင်းအတွက် ရေချိုးကန်ထဲမှာ ရေနွေးတွေ ဖြည့်ပေးထားတယ်..."

ရွှီချင်းချင်း၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် သူတို့အိမ်မှ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ရေချိုးကန်ကြီးနှင့် တဗွက်ဗွက် ဆူပွက်နေသော ရေနွေးများ၏ ပုံရိပ်က ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေး ရဲတက်သွားပြီး ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်ပြကာ ရေချိုးခန်းဆီသို့ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသည့်အလား ပြေးသွားလေတော့သည်။

အထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရေကျသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ရှင်းသည် ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်လျက် ကျေနပ်အားရစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။ အိမ်တွင် လှပသော ဇနီးသည်ရှိပြီး အောင်မြင်သော လုပ်ငန်းခွင်လည်း ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ခင်ပွန်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် အဘယ်အရာများ ထပ်မံတောင်းတစရာ လိုအပ်တော့မည်နည်း။

သန်းခေါင်ယံအချိန် ရောက်ရှိသွားချေပြီ။

လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုက ညအမှောင်ကို ဆွဲဖြဲသွားပြီးနောက် ခေါင်းထက်ဆီမှ နားကွဲမတတ် မိုးခြိမ်းသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လေပြင်းများက ကြီးမားသော မိုးပေါက်ကြီးများကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်စေပြီး ပြတင်းပေါက်များမှာလည်း ကွဲအက်သွားမတတ် တဖျပ်ဖျပ် တုန်ခါနေတော့သည်။

"အမလေး.."

ရွှီချင်းချင်းသည် အိပ်ရာမှ ရုတ်တရက် လန့်နိုးသွား၏။ ထိတ်လန့်နေသော ယုန်သူငယ်လေးတစ်ကောင်လို သူမသည် ဘေးနားရှိ နွေးထွေးသော အရင်းအမြစ်ဆီသို့ အသည်းအသန် တိုးဝင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာလည်း အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေရှာသည်။

ချန်ရှင်းသည်လည်း သူမ အော်လိုက်သည့်အချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး နိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် ချက်ချင်း လှည့်လိုက်ပြီး ဖြူဖျော့နေသော ဇနီးသည်ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ကာ တုန်ယင်နေသော ကျောပြင်လေးကို သူ၏ ကြီးမား၍ နွေးထွေးသော လက်ကြီးများဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"မကြောက်နဲ့... မကြောက်နဲ့... မိုးခြိမ်းပြီး မိုးတွေရွာနေလည်း ကိုယ်ရှိတယ်..."

အိပ်ရာမှ ခုလေးတင် နိုးလာသောကြောင့် သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ရှနေ၏။

ရွှီချင်းချင်းသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မျက်နှာလေးအပ်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လေပြင်းတိုက်သံများနှင့် မိုးရွာသွန်းသံများကို နားထောင်ရင်း သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသည့် နွေးထွေးသော ရင်ခွင်ကို ခံစားနေလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် မည်မျှပင် ဆူညံနေပါစေ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုလို တည်ငြိမ်ခိုင်မာစွာ ရှိနေသော ဤအိမ်သစ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ နှာခေါင်းလေး ရုတ်တရက် ကျိန်းစပ်လာကာ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် မျက်ရည်များ ရုတ်ခြည်း ဝဲတက်လာတော့သည်။ သူမသည် ရှိုက်သံပါသော လည်ချောင်းသံလေးဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ရှင်း... ရှင် သိလား..."

"အရင်တုန်းကလေ... အဲ့ဒီ ရွှံ့အုတ်အိမ်လေးမှာဆိုရင် အခုလို မိုးသည်းသည်းထန်ထန် ရွာပြီဆိုတာနဲ့ အပြင်မှာ မိုးကြီးရင် အထဲမှာလည်း မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ရွာချနေတာပဲ..."

"ကုတင်ခေါင်းရင်းမှာ မိုးယိုလို့ ခြေရင်းဘက် ရွှေ့လိုက်ရင်လည်း ခြေရင်းဘက်မှာပါ စိုရွှဲနေပြန်ရော... မိုးမယိုတဲ့ တစ်ခုတည်းသော ထောင့်လေးမှာပဲ စောင်လေးပိုက်ပြီး ကွေးကွေးလေး နေရတာ... တစ်ညလုံးလည်း အိပ်လို့မရဘူး... အေးလည်းအေးပြီး ကြောက်လည်း ကြောက်ရတယ်..."

စကားပြောနေရင်း သူမ၏ အသံလေးက တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားကာ အတိတ်က ဆင်းရဲဒုက္ခများ၏ အမှတ်တရများနှင့်အတူ ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာသည့် သက်သာရာရမှုများလည်း ပါဝင်နေလေသည်။

"အခုတော့ တော်တော်လေး ကောင်းသွားပြီ..."

သူမသည် ခိုလှုံရာ ရှာဖွေနေသော ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်လို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။

"အပြင်ဘက်မှာ လေပြင်းမိုးပြင်းတွေ ဘယ်လောက်ပဲတိုက်တိုက် ဒီမှာက သိပ်ကို နွေးထွေးပြီး လုံခြုံတယ်... အဲ့ဒါကလေ... ဒါက အစစ်အမှန် အိမ်ဂေဟာပဲ..."

ချန်ရှင်းသည် သဘောတူညီကြောင်း အသံပြုလိုက်ပြီး သူမကို ဖက်ထားသော လက်များကို ပိုမို တင်းကျပ်လိုက်ကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပို၍ နီးကပ်စွာ ဆွဲယူလိုက်လေသည်။ ရင်ခွင်၏ နွေးထွေးမှု၊ တည်ငြိမ်သော နှလုံးခုန်သံနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်သော လုံခြုံမှုခံစားချက်တို့က ရွှီချင်းချင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအားလုံးကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သက်သောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားတစ်ခုကို ယူလိုက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းရှို့ရှို့၏ အိမ်တွင်မူကား…

ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော သက်ကယ်မိုးတဲလေးသည် ပြင်းထန်သော လေပြင်းနှင့် မိုးရွာသွန်းမှုများအောက်တွင် ဧရာမလှိုင်းလုံးကြီးများက အချိန်မရွေး မျိုချသွားနိုင်သော လှေငယ်လေးတစ်စင်းအလား အချိန်မရွေး ပြိုကျပျက်စီးသွားနိုင်သည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။ သက်ကယ်မိုး ခေါင်မိုးသည် လေပြင်းများကြောင့် နေရာအနှံ့အပြားတွင် လန်ထွက်နေပြီး ရေခဲတမျှ အေးစက်နေသော မိုးရေများက အမိုးပေါ်မှနေ၍ အတားအဆီးမရှိ ရွာသွန်းဖြိုင်ကျနေသည်။

တောက်... တောက်... ဗွမ်း…

လင်းရှို့ရှို့သည် အိမ်ထဲတွင် ရှာတွေ့နိုင်သမျှ ဇလုံများနှင့် အိုးများကို အသုံးပြု၍ မိုးရေခံရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရသည်။ သစ်သားဇလုံများ၊ မြေအိုးများ၊ ထမင်းပန်းကန်လုံးများ... အားလုံးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော်လည်း မိုးယိုသည့်နေရာများက များပြားလွန်းပြီး မိုးကလည်း အလွန်သည်းထန်နေလေသည်။

"ဝုန်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ အခြား ခေါင်မိုးတစ်နေရာက မိုးရေများကြောင့် ပြိုကျသွားပြီး မိုးရေများက တိုက်ရိုက် သွန်းဖြိုင်ကျလာတော့သည်။

"မြောင်မြောင်..."

လင်းရှို့ရှို့သည် အံ့သြထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ရေဇလုံကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ကုတင်ဘေးသို့ ယိုင်တိုင်တိုင် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

မိုးရေများက ကုတင်တစ်ဝက်ကို စိုရွှဲသွားစေခဲ့သည်။ သုံးနှစ်အရွယ် မြောင်မြောင်သည် အအေးဒဏ်ကြောင့် လန့်နိုးလာ၏။ သူမလေးသည် စောင်များထဲတွင် ကွေးကွေးလေး နေနေရပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ဖြူဖျော့ကာ နှုတ်ခမ်းများ ပြာနှမ်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်လေးကလည်း အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေရှာသည်။

"မေမေ... မေမေ... သမီး ချမ်းတယ်..."

လင်းရှို့ရှို့၏ ရင်ထဲတွင် ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားရသည်။ သူမသည် သမီးဖြစ်သူကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ကျဆင်းလာသော မိုးရေများမှ ကာကွယ်ရန် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်လေးဖြင့် ကြိုးစားကာကွယ်ပေးနေရှာသည်။

သို့သော် ဤအရာက အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပေသည်။ အေးစက်သော မိုးရေများက သူမ၏ လည်ပင်းမှတစ်ဆင့် အင်္ကျီများထဲသို့ စီးကျလာပြီး သားအမိနှစ်ယောက်လုံး၏ အဝတ်အစားများကို လျင်မြန်စွာ စိုရွှဲသွားစေသည်။

လင်းရှို့ရှို့သည် တုန်ယင်နေသော သမီးလေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားရင်း ကြေကွဲဖွယ်ရာ လေပြင်းတိုက်သံနှင့် မိုးရွာသွန်းသံများကို နားထောင်ကာ နေရာအနှံ့ မိုးယိုနေပြီး ခိုအောင်းစရာ နေရာမရှိသော သူမ၏ အိမ်လေးကို ကြည့်နေမိသည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ ကြီးမားလှသော မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုနှင့် အကူအညီမဲ့မှုများက ပြည့်နှက်နေတော့သည်။