အခန်း ၁၂၆

အခန်း (၁၂၆) ပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် မိမိတို့အိမ်၌ နေထိုင်ကြတော့မည်ဖြစ်သည်

နောက်တစ်နေ့တွင် ရာသီဥတု သာယာသွားသည်။

မနေ့ညက သည်းထန်စွာရွာသွန်းခဲ့သော မိုးနှင့် လေပြင်းများက အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင် ထင်ရသည်။

"ဒုန်း... ဒုန်း ဒုန်း... ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း..."

အရေးတကြီး တံခါးခေါက်သံက နံနက်ခင်း၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။ အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်သော ချန်ရှင်းက ရုတ်တရက် လန့်နိုးသွား၏။

သူ၏ မျက်မှောင်များ စုကျုံ့သွားပြီး အလိုအလျောက်ပင် ကုတင်ပေါ်မှ လိမ့်ဆင်းလိုက်လေသည်။ ဘေးနားရှိ ရွှီချင်းချင်းသည်လည်း ထိုအသံကြောင့် လန့်နိုးသွားပြီး အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ထထိုင်ကာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"မကြောက်နဲ့... ကိုယ် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

ချန်ရှင်းသည် သူမကို ချက်ချင်း နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးရှိ အပေါ်အင်္ကျီကို ဆွဲယူဝတ်ဆင်လိုက်ကာ တံခါးဖွင့်ရန် ခြံဝင်းကို ဖြတ်၍ အလျင်အမြန် သွားလိုက်လေသည်။

ခြံတံခါး ဂျိန်းခနဲ ပွင့်သွားသည့်အချိန်တွင် အပြင်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် ချန်ရှင်း၏ မျက်လုံးအိမ်များ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။

လင်းရှို့ရှို့သည် တံခါးဝတွင် ဖရိုဖရဲ ဆံပင်များနှင့် စိုရွှဲနေသော အဝတ်အစားများဖြင့် ရပ်နေပြီး သူမ၏ ဘောင်းဘီစွန်းများမှ ရွှံ့ရည်များ စီးကျနေ၏။ သူမ၏ ဖရိုဖရဲ ဆံပင်များက ဖြူရော်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကပ်နေကာ နှုတ်ခမ်းများက သွေးရောင်ကင်းမဲ့နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာလည်း အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ယင်နေရှာသည်။

ချန်ရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲဖြစ်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လင်းရှို့ရှို့သည် မြောင်မြောင်ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်နေလေသည်။ ချန်ရှင်း၏ အမေးစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တင်းမာနေသော ကြိုးတစ်ချောင်း ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားသည့်အလား သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး အသံများ အက်ကွဲကာ ပြောလာသည်။

"အကြံပေးချန်... အကြံပေးချန်..."

"မနေ့ညက တစ်ညလုံး မိုးရွာပြီး အိမ်က မိုးယိုနေလို့... မြောင်မြောင် လေမိပြီး မိုးရေတွေစိုသွားတာ... အဖျားတွေ တအားတက်နေတယ်... ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး... ကျေးဇူးပြုပြီး မြောင်မြောင်ကို ကယ်ပါဦး..."

သူမသည် စကားများ ဗလုံးဗထွေးဖြစ်နေပြီး အဆက်မပြတ် ငိုကြွေးနေကာ လဲကျလုမတတ် ဖြစ်နေ၏။

ချန်ရှင်း၏ အကြည့်များက သူမ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးငယ်ဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားသည်။ မြောင်မြောင်၏ မျက်နှာလေးသည် နီရဲနေပြီး မျက်လုံးများ တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားကာ အသက်ရှူသံများက မြန်ဆန်ပြီး အားနည်းနေ၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် စုတ်ပြတ်နေသော အရုပ်လေးတစ်ရုပ်လို မလှုပ်မယှက် ရှိနေရှာသည်။

ချန်ရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။ သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ ပြတ်သားစွာ လက်ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို ပေး..."

သူသည် ကလေးငယ်ကို သူမထံမှ ဂရုတစိုက် လွှဲယူလိုက်သည်။ ကလေးငယ်၏ ပူခြစ်နေသော ကိုယ်အပူချိန်က သူ၏ ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများမှတစ်ဆင့် စိမ့်ဝင်လာပြီး သူ၏ လက်မောင်းများကိုပင် ပူလောင်သွားစေသည်။

သူသည် လှည့်လိုက်ပြီး အနောက်မှ လိုက်ထွက်လာသော ရွှီချင်းချင်းကို လေးနက်သော အသံဖြင့် မှာကြားလိုက်သည်။

"ချင်းချင်း... အစ်မရှို့ရှို့ကို ဂရုစိုက်လိုက်ဦး..."

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် မြောင်မြောင်ကို ပွေ့ချီကာ သူ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ခပ်သုတ်သုတ် ဝင်သွားပြီး အနောက်မှ တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်လေသည်။

အခန်းထဲတွင် ချန်ရှင်းသည် အချိန်မဖြုန်းတော့ပေ။ သူသည် မြောင်မြောင်ကို ကုတင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ထဲမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဖွင့်..."

အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီးနောက် တံခါးပေါက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ခေတ်မီမြို့ပြကြီးတစ်ခု၏ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေလေပြီ။ အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ ချန်ရှင်းသည် ဆေးဆိုင်ကြီးတစ်ဆိုင်ဆီသို့ အမြန်ဆုံး ပြေးသွားလိုက်သည်။

"အကောင်းဆုံးတွေချည်းပဲ ပေးပါ... ကလေးသောက် အိုင်ဘူပရိုဖန်၊ ဆီဖစ်ဇင်း အမှုန့်၊ သွေးကြောသွင်း ပဋိဇီဝဆေးနဲ့ ဂလူးကို့စ် အားဖြည့်ရည်တွေ ပေးပါ..."

သူသည် ဆေးဝါးကျွမ်းကျင်သူထံသို့ ဆေးနာမည်များကို တရစပ် ရွတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံက ငြင်းဆန်ခွင့် မပေးသည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။

အရာအားလုံး ဝယ်ယူပြီးနောက် သူသည် တံခါးပေါက်ကို ပြန်ဖွင့်ကာ ၁၉၇၀ ခုနှစ်များဆီမှ တိတ်ဆိတ်နေသော အိပ်ခန်းလေးထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

ချန်ရှင်းသည် တစ်ခါသုံး ဆေးထိုးအပ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖောက်လိုက်ပြီး ဆေးရည်များကို စုပ်ယူလိုက်ကာ ကလေးမလေး၏ လက်မောင်းပေါ်မှ သွေးကြောသေးသေးလေးကို ရှာဖွေ၍ အပ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ထိုးသွင်းလိုက်လေသည်။ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးက ချောမွေ့ပြီး အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိပေ။

ထိုအရာအားလုံး လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ချန်ရှင်းသည် ဖျော်ထားသော ဂလူးကို့စ်ရေကို ဇွန်းငယ်လေးဖြင့် မြောင်မြောင်၏ နှုတ်ခမ်းလေးဆီသို့ ဂရုတစိုက်နှင့် နည်းနည်းချင်း တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။

အိပ်ခန်းတံခါး အပြင်ဘက်တွင်မူကား...

ရွှီချင်းချင်းသည် လင်းရှို့ရှို့၏ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အခြေအနေကိုမြင်ပြီး ရင်ထဲတွင် နာကျင် ဝမ်းနည်းသွားရသည်။ သူမသည် မိမိ၏ သန့်ရှင်းပြီး ခြောက်သွေ့နေသော အဝတ်အစားများကို ရှာယူလိုက်ပြီး တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်သော လင်းရှို့ရှို့ကို ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားလိုက်သည်။

"အစ်မရှို့ရှို့... စိုနေတဲ့ အဝတ်အစားတွေ မြန်မြန်လဲလိုက်... မဟုတ်ရင် ဖျားလိမ့်မယ်..."

ရေပန်းခေါင်းမှ ရေနွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး လင်းရှို့ရှို့သည် ပူနွေးသော ရေခိုးရေငွေ့များကြားတွင် ရပ်နေလေသည်။ သူမ ခန္ဓာကိုယ်မှ အအေးဒဏ်များ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားသော်လည်း ရင်ထဲမှ အအေးဒဏ်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများကမူ အနည်းငယ်မျှ လျော့ကျမသွားခဲ့ပေ။

သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကမန်းကတန်း ဆေးကြောလိုက်ပြီး ရွှီချင်းချင်း ကမ်းပေးသော သန့်ရှင်းသည့် အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ပုံစံက တွေဝေငေးမောနေဆဲပင်။

ထို့နောက် ရွှီချင်းချင်းသည် ခုလေးတင် ချက်ပြုတ်ထားသော အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသည့် ထန်းလျက် ဂျင်းပြုတ်ရည် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ယူလာပြီး သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မြန်မြန် သောက်လိုက်နော်... ခန္ဓာကိုယ် နွေးသွားလိမ့်မယ်..."

လင်းရှို့ရှို့သည် ဂျင်းပြုတ်ရည် ပန်းကန်လုံးကို တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ကိုင်ထားပြီး စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်သောက်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ပိတ်ထားသော အိပ်ခန်းတံခါးဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်ဖွယ်ရာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက ပြည့်နှက်နေလေသည်။

အချိန်များက တစ်စက္ကန့်ပြီး တစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီး စက္ကန့်တိုင်းက ဆီပူအိုးထဲတွင် ထည့်ကြော်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

လင်းရှို့ရှို့တစ်ယောက် ထိုသေမတတ် တိတ်ဆိတ်မှုကြောင့် ရူးသွပ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အိပ်ခန်းတံခါးက ဂျိန်းခနဲ ပွင့်လာခဲ့သည်။

ချန်ရှင်းသည် မြောင်မြောင်ကို ပွေ့ချီလျက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာ၏။

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးငယ်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပုံမှန်မဟုတ်သော နီမြန်းမှုများ မှေးမှိန်သွားလေပြီ။ ကလေးငယ်က အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အသက်ရှူသံများက တည်ငြိမ်ပြီး ရှည်လျားလာကာ ရင်ဘတ်လေးကလည်း ညီညာစွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။

လင်းရှို့ရှို့သည် သူမအနီးသို့ ယိုင်တိုင်တိုင် လျှောက်သွားပြီး တုန်ယင်နေသော လက်ဖြင့် သမီးဖြစ်သူ၏ နဖူးလေးကို ညင်သာစွာ စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“မပူတော့ဘူးပဲ…”

သမီးဖြစ်သူ အန္တရာယ်ကင်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှို့ရှို့သည် တစ်ညလုံး တင်းမာနေခဲ့သော စိတ်များကို နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် လျှော့ချနိုင်ခဲ့လေပြီ။ သူမ ဆက်လက် တောင့်ခံမထားနိုင်တော့ဘဲ နံရံကိုမှီလျက် ခွေကျသွားကာ ဒူးခေါင်းကြားတွင် မျက်နှာအပ်လိုက်သည်။ သူမ တစ်ညလုံး ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော ကြောက်ရွံ့မှု၊ အကူအညီမဲ့မှုနှင့် ကြောက်လန့်မှုများက ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မျက်ရည်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ထိုငိုကြွေးသံများထဲတွင် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာသည့် သက်သာရာရမှုများ ပါဝင်သလို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများလည်း ပါဝင်နေလေသည်။

ရွှီချင်းချင်းသည် ဘေးဘက်တွင် ရပ်လျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ငိုကြွေးနေသော လင်းရှို့ရှို့ကို ကြည့်လိုက်၊ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသော မြောင်မြောင်ကို ကြည့်လိုက်နှင့်... ထို့နောက် မနေ့ညက နွေးထွေးသက်သာသော ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လေပြင်းတိုက်သံနှင့် မိုးရွာသွန်းသံများကို နားထောင်ကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ သန်မာသော လက်မောင်းများကို ခံစားခဲ့ရသည့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်တွေးမိသွားသည်။

လင်းရှို့ရှို့အပေါ် သနားကြင်နာမိသည့် ခံစားချက်တစ်ခုက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဝေလျှံလာတော့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးများအားလုံးသည် ဤရွာတွင် အတူတူ နေထိုင်ကြသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် သူတို့၏ ကံကြမ္မာများက ဤမျှလောက် ကွာခြားနေရသနည်း။

အရင်တုန်းက မိုးယိုနေသော ရွှံ့အုတ်အိမ်လေးထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့ရပြီး မိုးရွာထဲတွင် တုန်ယင်လျက် စောင်လေးပိုက်ကာ ထောင့်တစ်နေရာ၌ ကွေးကွေးလေး နေခဲ့ရသော ညများကို သူမ ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ သူမသည် ထိုချမ်းအေးမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ အကူအညီမဲ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှု ခံစားချက်များကို အလွန်ကောင်းစွာ နားလည်ထားပေသည်။

ရဲတင်းသော အကြံအစည်တစ်ခုက သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဝင်ရောက်လာပြီး လျင်မြန်စွာပင် ရှင်းလင်းပြတ်သားကာ ခိုင်မာလာတော့သည်။ ရွှီချင်းချင်းသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ဘေးနားရှိ ချန်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မေးခွန်းထုတ်ချင်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုနှင့် ဖုံးကွယ်မထားသော တောင်းဆိုမှုတစ်ခု ပါဝင်နေ၏။

ချန်ရှင်းသည် သူမ၏ အကြည့်များနှင့် ဆုံမိသောအခါ သူမ၏ အတွေးများကို ချက်ချင်းနီးပါး နားလည်သဘောပေါက်သွားလေသည်။ သဘောကောင်းပြီး သနားစရာကောင်းသော ဇနီးသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် နူးညံ့သွားတော့သည်။ သူသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထောက်ခံအားပေးမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ရွှီချင်းချင်း၏ စိတ်များ ချက်ချင်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားလေပြီ။ သူမ၏ ယောက်ျားက သူမကို အမြဲတမ်း ထောက်ခံအားပေးနေမည်ဆိုတာကို သူမ သိထားလေသည်။

သူမသည် လင်းရှို့ရှို့ထံ လျှောက်သွားကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ တုန်ယင်နေသော ပခုံးများကို ညင်သာစွာ ဆွဲထူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ငိုထားသောကြောင့် နီရဲဖောင်းအစ်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ အလွန် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မရှို့ရှို့... ကျွန်မကို နားထောင်..."

လင်းရှို့ရှို့သည် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာလေးကို မော့ကာ သူမကို ကြောင်တောင်တောင်လေး ကြည့်နေ၏။

"အစ်မနဲ့ မြောင်မြောင် အဲ့ဒီအိမ်ကို ပြန်မသွားပါနဲ့တော့..."

ရွှီချင်းချင်း၏ အသံက နူးညံ့နေသော်လည်း ပြတ်သားမှု ရှိနေသည်။

"ဒီအိမ်မှာပဲ နေပါ..."

စကားပြောနေရင်း သူမသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ခြံဝင်း၏ အနောက်ဘက်ရှိ အလွတ်ဖြစ်နေသော အခန်းဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီမှာ အရာအားလုံးရှိတယ်... ပြီးတော့ သန့်လည်း သန့်ရှင်းတယ်... အခုကစပြီး အဲ့ဒါက အစ်မနဲ့ မြောင်မြောင်ရဲ့ အိမ်ပဲ..."