အခန်း ၁၃၀

အခန်း (၁၃၀) ကျွန်မကို လွှတ်စမ်း…

ယန်ကျန့်ဝမ်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ ခြံထဲရှိ အမှိုက်ပုံကြီးကို ညွှန်ပြလျက် သူ့နံဘေးမှ စုဝမ်အား ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံသည် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်နေ၏။

"ရှောင်ဝမ် ကြည့်စမ်း... အဲ့တာကို သူတို့က နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အကြံပေးမှူးချုပ်လို့ ခေါ်နေကြတာ..."

သူသည် ရွှေရောင်ကိုင်းမျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး သူ၏ အထင်သေးလှောင်ပြောင်မှုကို အနည်းငယ်မျှပင် ဖုံးကွယ်မထားချေ။

"သံတိုသံစဟောင်းတွေကို မီးပွင့်အောင်လုပ်ပြီး အသံတွေထွက်လာအောင် လုပ်ပြတာက ရွာသားတွေ မျက်စိထဲမှာတော့ တော်တဲ့သူပေါ့... အဲ့တာ နည်းပညာကျွမ်းကျင်မှု မဟုတ်ဘူး... ပေါက်ကရတွေလုပ်ပြီး နိုင်ငံတော်ရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ဖြုန်းတီးနေတာ... ကလေးကလား အလုပ်တွေ..."

သို့သော်လည်း စုဝမ်သည် သူ မျှော်လင့်ထားသလို အထင်သေးသည့်ပုံစံ မပြသခဲ့ပေ။

ရှုပ်ပွနေသည်ဟု ထင်မြင်မည့်အစား သူမ၏ မျက်လုံးလေးများက တောက်ပနေတော့သည်။

ထိုအမျိုးသား၏ အာရုံစူးစိုက်နေပြီး အားအင်အပြည့်ရှိသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့်အတူ ချွေးနှင့် စက်ဆီများ ရောနှောနေသည့် ယောက်ျားဆန်သော အငွေ့အသက်သည် သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သော စက်မှုလုပ်ငန်းဆိုင်ရာ အလှတရားတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် မဂ္ဂဇင်းများထဲရှိ အလုပ်လုပ်ခြင်းက အမွန်မြတ်ဆုံးဟု ဆိုထားသော ဝါဒဖြန့် ပိုစတာများထက် များစွာ ပို၍ ရှင်သန်နေပြီး အသက်ဝင်လှသည်။

သူမက ဤမြင်ကွင်းကို အလွန်တရာ ခမ်းနားပြီး စွမ်းအားများ ပြည့်ဝနေသည်ဟု ထင်မှတ်နေမိ၏။

"ဝိုး..."

စုဝမ်သည် ယန်ကျန့်ဝမ်၏ မှတ်ချက်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ပိုမို သေချာစွာ မြင်ရရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အနီးသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။

"ဟေ့... အဲ့ဒီကို မသွားနဲ့..."

ယန်ကျန့်ဝမ်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး စုဝမ်ကို တားဆီးရန် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ လှမ်းသွားလိုက်သည်။

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ဝမ် ဒီနေရာက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်... မြေပြင်ကို ကြည့်ဦး သံချေးတွေ ဖုန်တွေနဲ့ ပြည့်နေတာ ဘက်တီးရီးယားတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေမလဲမသိဘူး..."

"အဲ့ဒီမီးပွားတွေ လွင့်စင်လာလို့ အပူဟပ်ခံရရင် ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုနဲ့ ရှမိပြီး မေးခိုင်ရောဂါ ရသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏အသံက ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး ဆရာလုပ်ချင်သော လေသံဖြင့် ခြံထဲရှိ ချန်ရှင်းအား တိုက်ရိုက် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ့လူ... ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ပြောမယ်... ကုန်ထုတ်လုပ်မှုဆိုတာ သိပ္ပံပညာလိုအပ်ပြီး စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာရတယ်... ခင်ဗျား လုပ်ချင်တိုင်း လုပ်လို့မရဘူး..."

"ခင်ဗျား လုပ်နေတာက ထုတ်လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး ဖျက်ဆီးနေတာ... ခင်ဗျားရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များလဲဆိုတာ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်ရော သိရဲ့လား..."

အထက်စီးဆန်မှုနှင့် ဆရာလုပ်လိုသော ခံစားချက်များ အပြည့်ပါဝင်နေသည့် ယန်ကျန့်ဝမ်၏ အသံသည် ဆူညံနေသော ခြံဝင်းထဲ၌ အထူးသဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော်လည်း ခြံထဲရှိ အမျိုးသားက ခေါင်းပင် မမော့လာဘဲ သူ၏အလုပ်ကိုသာ ဆက်လက် အာရုံစိုက်နေသည်။

သူသည် ဝရိန်ဆော်သည့်ကိရိယာကို ချထားလိုက်ပြီး သံတူငယ်တစ်လက်ကို ယူကာ အသစ် ဆော်ထားသော အဆက်ကို စတင် ခေါက်လိုက်သည်။ တောက်တောက်နှင့် ခေါက်သံက ယန်ကျန့်ဝမ်၏ ဒေါသထွက်နေသော အသံကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။

သူသည် လုံးဝ လျစ်လျူရှု ခံလိုက်ရ၏။

ယန်ကျန့်ဝမ်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် အသည်းရောင် အညိုရင့်ရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူသည် နိုင်ငံခြားမှ ပြန်လာသည့် စိုက်ပျိုးရေး ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခရိုင်ခေါင်းဆောင်များပင် အလွန်တရာ လေးစားစွာ ဆက်ဆံရသောသူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ရှေ့မှ ရွှံ့များပေကျံကာ နံစော်နေသော ဤအမျိုးသားက သူ့အား လူရာမသွင်းဘဲ တမင်လျစ်လျူရှုရဲနေသည်။

ဤသည်မှာ လုံးဝ အရှက်ခွဲခံလိုက်ရခြင်းပင်။

အထူးသဖြင့် ဤသို့ အရှက်ခွဲခံရခြင်းက စုဝမ်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သွေးများအားလုံး သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ ဆောင့်တက်သွားသလို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

"ဟေ့လူ... ခင်ဗျား ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

ယန်ကျန့်ဝမ် တစ်ဖန် ဒေါသပေါက်ကွဲရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏နံဘေးမှ စုဝမ်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ့... ရှင် လမ်းပိတ်နေတယ်..."

စုဝမ်သည် ယန်ကျန့်ဝမ်အား အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် ညင်သာစွာ ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး သူ၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ပတ်သွားလေသည်။

သူမသည် ယန်ကျန့်ဝမ်၏ အထိတ်တလန့် သတိပေးမှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမရှေ့မှ ခွန်အားကြီးမားသော အမျိုးသားနှင့် ထူးဆန်းသော သံသေတ္တာအကြောင်းကိုသာ စပ်စုချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သူမ ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်းခန့် တိုးသွားလိုက်သည်။

"ရဲဘော်... မင်္ဂလာပါ..."

သူမ၏ အသံလေးမှာ ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲဟင်..."

ဤအသံကို ကြားသောအခါ ချန်ရှင်းက နောက်ဆုံးတွင် ခေါက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူသည် ခါးဆန့်လိုက်ပြီး သူ၏လည်ပင်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော၊ မူလအရောင်ကိုပင် ခွဲခြား၍မရတော့သည့် မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ယူကာ မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်၏။

ဤလှုပ်ရှားမှုက သူ၏ အပေါ်ပိုင်းရှိ ကြေးနီရောင်သန်းနေသော တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်သည့် ကြွက်သားများကို အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်သွားစေသည်။

ချွေးများက သူ၏ သေချာစွာ ဖွဲ့စည်းထားသော ဗိုက်ကြွက်သားများနှင့် ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးများကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေပြီး၊ ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားကာ ယဉ်ကျေးသယောင်ရှိသော်လည်း ဒေါသထွက်နေသည့် နံဘေးမှ ယန်ကျန့်ဝမ်နှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားစွာဖြင့် ကြမ်းတမ်းရိုင်းစိုင်းသော စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

ချန်ရှင်းသည် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စုဝမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ မျက်နှာပျက်နေသော ယန်ကျန့်ဝမ်ကို ကြည့်ကာ ခပ်အေးအေးပင် စကားလုံး အနည်းငယ် ပြောလိုက်သည်။

"အလိုအလျောက် သားဖောက်စက်..."

"အလိုအလျောက် သားဖောက်စက် ဟုတ်လား..."

စုဝမ်၏ မျက်လုံးများက တိုက်ကြီးအသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသကဲ့သို့ ပို၍ တောက်ပသွားသည်။

“ဘယ်လိုမျိုး အလိုအလျောက် အလုပ်လုပ်တာလဲ..."

ဤမေးခွန်းက ချန်ရှင်း၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို နောက်ဆုံးတွင် ဆွဲဆောင်သွားနိုင်ပုံရ၏။

သူသည် ဆီများပေကျံနေသော လက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏နံဘေးတွင် ဖြုတ်ချထားသော မော်တာအဟောင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်ပြီးနောက် ထိုမော်တာနှင့် သစ်သားဘောင်တန်းတစ်ခုကို ဆက်သွယ်ထားသည့် သံကြိုးကို ညွှန်ပြလျက် တိကျပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်မှတ်စက်... မီးဖွင့်... ဥလှန်မယ်..."

ရိုးရှင်းသည်၊ တိုက်ရိုက်ကျပြီး အဓိကအချက်ကို ရောက်လေသည်။

စကားတစ်ခွန်းမျှ ပိုမနေသော်လည်း ၎င်းက စုဝမ်၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ပြီးပြည့်စုံသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖန်တီးပေးလိုက်၏။

မော်တာက သံကြိုးကို လည်ပတ်စေပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် ကြက်ဥများ ထည့်ထားသော စင်ကို လည်ပတ်စေကာ ကြက်ဥများကို ပုံမှန် အချိန်ကာလတစ်ခုအလိုက် ကြက်မတစ်ကောင်၏ အပြုအမူကို အတုယူ၍ လှန်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်က... ဤသည်က အလွန် ဉာဏ်ကြီးရှင်ဆန်သော စိတ်ကူးတစ်ခုပင်။

စုဝမ်သည် ဤအရာကို အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်သွားပြီး စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ယန်ကျန့်ဝမ်၏ ဂေဟစနစ် သံသရာနှင့် ပတ်သက်သော သီအိုရီများထက် အဆပေါင်း သန်းချီ၍ ပိုမို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေတော့သည်။

"အရမ်းမိုက်တာပဲ..."

စုဝမ်မှာ အံ့ဩတကြီး မရေရွတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ချန်ရှင်းကို ကြည့်နေသည့် သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိသော အထင်ကြီးလေးစားမှုများ မသိမသာ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိသော ဤလေးစားကြည်ညိုသည့် အကြည့်က ယန်ကျန့်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် သတိပေးခေါင်းလောင်းများကို ချက်ချင်း မြည်ဟည်းသွားစေသည်။

ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်ရှိသည့် ခံစားချက်နှင့် သဝန်တိုမှုတို့က သူ၏ ရင်ထဲတွင် ချက်ချင်း ဆူပွက်လာတော့၏။

သူသည် ဤနေရာသို့ သူ၏ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှုနှင့် ဩဇာအာဏာကို စုဝမ်အား ပြသရန်နှင့် အကြံပေးချန်ဆိုသူအား ချေမှုန်းရန် ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင် စုဝမ်၏ အာရုံစိုက်မှုက ဤတောသားဆီသို့ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မဖြစ်ဘူး... လုံးဝ မဖြစ်ရဘူး…

ယန်ကျန့်ဝမ်သည် ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ခြင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား သွားကာ စုဝမ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အတင်းဆွဲကိုင်၍ သူမကို နောက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဝမ်... သူ့ရဲ့ ပေါက်ကရစကားတွေကို နားမထောင်နဲ့... ဒီအမှိုက်ပုံနားကနေ ဝေးဝေးနေစမ်းပါ..."

သူ၏ အသံတွင် မသိမသာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေမှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေ၏။

"ဒီဟာက သေသေချာချာ ဖုံးအုပ်ထားတာတောင် မဟုတ်ဘူး... ဝါယာကြိုးတွေက ဒီတိုင်း အပြင်မှာ ပေါ်နေတာ အချိန်မရွေး ဓာတ်လိုက်နိုင်တယ်..."

"ပြီးတော့ ဒီသံသေတ္တာက လေလုံတယ်... အထဲက အပူချိန်ကို သေချာမထိန်းချုပ်နိုင်ရင် ပေါက်ကွဲသွားနိုင်တယ်..."

"သူက တစ်ရွာလုံးရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ ကစားနေတာ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက်လှည့်ကာ ချန်ရှင်းအား အထက်စီးဆန်သော ပုံစံဖြင့် ငုံ့ကြည့်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလို အန္တရာယ်များပြီး တာဝန်မဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်ကို ချက်ချင်းရပ်ဖို့ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် အမိန့်ပေးတယ်... ခင်ဗျားက ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်နေတာ ခင်ဗျား သိရဲ့လား..."

သို့သော် သူ စကားပြော၍ မဆုံးမီမှာပင် စုဝမ်၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားပြီး သူမသည် သူ၏လက်ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ခါထုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မကို လွှတ်စမ်း..."

စုဝမ်သည် ညှစ်ခံထားရသဖြင့် နီရဲနေသော သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မာနထောင်လွှားမှုနှင့် ကြိုတင် အစွဲအလမ်းများ ပြည့်နှက်နေသည့် ယန်ကျန့်ဝမ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ သူ့အား အလွန်တရာ ရွံရှာစရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်လာမိသည်။

အရင်က ယန်ကျန့်ဝမ်သည် အနည်းငယ် မာနကြီးသော်လည်း သူသည် နိုင်ငံခြားမှ ပညာသင်ပြန်လာသည့် ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အစစ်အမှန် အရည်အချင်းနှင့် ဗဟုသုတများ ရှိသောကြောင့် အနည်းငယ် မာနကြီးနေခြင်းမှာ ပုံမှန်သာဖြစ်သည်ဟု သူမ ထင်မြင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူသည် လူရွှင်တော်တစ်ဦးသာဖြစ်သည်ဟု သူမ ခံစားနေရ၏။

ကိုယ်တိုင်နားမလည်ရုံမျှဖြင့် အခြားသူများ၏ လုပ်ရပ်ကို ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု သတ်မှတ်၍ မရပေ။

ကိုယ်တိုင်မလုပ်နိုင်လျှင် အခြားသူများလည်း မလုပ်နိုင်ဟု ထင်မှတ်နေခြင်းပင်။

ပညာရှင်ဟု အမည်ခံထားသူတစ်ဦးထံတွင် ဤကဲ့သို့သော ကျဉ်းမြောင်းသည့် အမြင်နှင့် အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့မှုမျိုး ပေါ်ပေါက်လာခြင်းက ရယ်စရာပင် ကောင်းလှသည်။

လူပုံအလယ်တွင် စုဝမ်၏ ပစ်ပယ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသောကြောင့် ယန်ကျန့်ဝမ်က နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားတော့သည်။

စုဝမ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိသော စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုနှင့် အေးစက်မှုတို့ကို ကြည့်ရင်း၊ သူ၏နံဘေးမှ ချန်ရှင်းထံမှ လှောင်ပြောင်နေသည့် အကြည့်များကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် သွေးဆုတ်ကာ ဖြူလျော့သွားလေသည်။

အရှက်ရမှု၊ ဒေါသထွက်မှု၊ မျက်နှာပူမှု... စသည့် ခံစားချက်ပေါင်းစုံက သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လှိုင်းထန်လာပြီး သူ့အား မီးလောင်မတတ် ဖြစ်စေတော့သည်။

နိုင်ငံခြားတွင် ပညာသင်ကြားခဲ့သော ထူးချွန်သည့် ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သူ ယန်ကျန့်ဝမ်သည် သူ ချစ်မြတ်နိုးရသော အမျိုးသမီးက တောသားတစ်ယောက်၏ ရှေ့မှောက်တွင် လူပုံအလယ်၌ အရှက်ခွဲခြင်းကို ခံလိုက်ရလေပြီ။