အခန်း (၉၃၁-၉၃၂)

အခန်း (၉၃၁) ရဲရင့်သောနှလုံးသား၊ လျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်း၊ အပြုံးအရယ်မရှိသော လန်ကျွင်းနှင့် အေးစက်စက်မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်

ထိပ်ပြောင်ပြောင်အဖိုးအိုသည် စောစောက စိတ်အာရုံတစ်ခုဝေဝါးသွားခဲ့ရသဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုခွေးနက်ကြီး၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်ရတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို...

ထိုခွေးနက်ကြီးသည် လေထုထဲ၌ပင် ခဲသွားသည့်အလား ရုတ်ချည်း ငြိမ်သက်တောင့်တင်းသွားခဲ့လေသည်။

ဤမြင်ကွင်းက အလွန်တရာ ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသော်လည်း ထိပ်ပြောင်အဖိုးအိုခမျာ တွေးတောဆင်ခြင်နေရန် အချိန်မရှိသဖြင့် နောက်သို့ ခပ်သွက်သွက် ဆုတ်ခွာလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ အမည်းရောင်သံလုံးနှစ်လုံးဖြစ်သည့် ‘မီးလျှံမိုးကြိုးသီး’ ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

၎င်းတို့သည် ပေါက်ကွဲသွားပါက ပြင်းထန်လှသော စွမ်းပကားရှိပြီး ရှေးခေတ်လက်ပစ်ဗုံးဟုပင် တင်စားနိုင်ပေသည်။

သူသည် မီးလျှံမိုးကြိုးသီးကို လက်ထဲ၌ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားစဉ်မှာပင် မိမိအနီးအပါးသို့ ငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာတစ်ပါး ရောက်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ယုတ်မာရိုင်းစိုင်းစွာ ပြုံးရယ်နေပြီး ယုတ်ညံ့သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ထိုအမိစ္ဆာတာအိုဆရာ သုံးဦးနှင့်မတူဘဲ...

ဤပျိုမြစ်သော တာအိုဆရာသည်ကား အဆင်းသဏ္ဌာန် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး လောကုတ္တရာအငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေကာ ဖျော့တော့သော အစိမ်းနုရောင် တာအိုဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသည်။ သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားက အလွန်တရာ မတ်မတ်စူးစူးရှိလှပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သန့်စင်သော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့ချောမွေ့နေကာ နတ်ဒေဝါတစ်ပါး လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ထိပ်ပြောင်အဖိုးအိုမှာ ခဏတာမျှ ထိုသူသည် ရန်သူလော၊ မိတ်ဆွေလောဟူ၍ မဝေခွဲနိုင်ဖြစ်သွားရသည်။

ခေတ်ကာလက အဆင်းလှပြီး အသွင်အပြင် ကောင်းမွန်သူတိုင်း လူကောင်းဟု မပြောနိုင်သည့် ကာလမဟုတ်ပါလော။

သူသည် လက်ထဲ၌ မီးလျှံမိုးကြိုးသီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင်...

ထိုပျိုမြစ်သော တာအိုဆရာသည် မျက်ခုံးကို အသာအယာတွန့်လိုက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်းဆိုသလို အေးစက်သွားကာ

“မင်းတို့က တရားဝင် လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနေကြတာ ထင်ရှားပါလျက်နဲ့ ဘေးပန်းလမ်းကို လိုက်ပြီး ဒီလို ‘တိရစ္ဆာန်အသွင်ပြောင်းအတတ်’ ကို သင်ယူထားကြတာကိုး”

ဟု မိန့်ဆိုလိုက်လေသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူက ဝတ်ရုံစကို အသာဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုခွေးနက်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် အစိမ်းလိုက် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့တော့သည်။

ထိုအခါ အမြှောင်းလိုက်ဖြစ်နေသော ပါးရိုးနှင့် အရပ်ပုပြတ်ပြတ် တာအိုဆရာအလတ်စားသည် ပါးစပ်အပြည့် သွေးတစ်လုတ်ကို ပြင်းထန်စွာ အော့အန်လိုက်ရလေသည်။

ဤသည်က ရိုးရှင်းသော တိရစ္ဆာန်အသွင်ပြောင်းအတတ် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ နှလုံးသွေးကြော အသက်သွေးခဲနှင့် ဆက်နွှယ်နေသည့် အတတ်ဖြစ်ပေသည်။

ထိုပျိုမြစ်သော တာအိုဆရာက အတတ်ပညာကို တိုက်ရိုက်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းကြောင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြီးစွာသော ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရရှိစေခဲ့သည်။

“ဒီကောင်က လက်ပေါက်ကပ်မယ့်ပုံပဲ... အရင်ဆုံး ဒီကိစ္စထဲ ဝင်ပါတဲ့ တာအိုဆရာကို သတ်ပစ်ကြစို့”

အရပ်ပုပြတ်ပြတ် တာအိုဆရာအလတ်စားက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

လီယန်ချူသည် ဤနေရာသို့ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသည့် ‘မဟာရှ ကြေးညိုဒယ်အိုးကြီး’ ရှိရာနေရာကို ရှာဖွေရန် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သော်လည်း အနီးအပါး၌ ကျင့်ကြံသူများ တိုက်ခိုက်နေကြသည့် အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသဖြင့် လာရောက်ကြည့်ရှုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကို တွေ့မြင်ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့မိပေ။

ထိုအချိန်တွင် တာအိုဆရာအလတ်စား သုံးဦးသည် ဒေါသတကြီး ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်လာကြသည်။ သူတို့မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများက ယုတ်မာရိုင်းစိုင်းလှပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ အငွေ့အသက်များကလည်း အလွန်တရာ အန္ဓတိုက်ဆန်လှသဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားသော တာအိုဝတ်စုံနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လူကို အလွန် နေရထိုင်ရ ခက်ခဲစေသည်။

ကျန်ရှိသော လူနှစ်ဦးစလုံးသည်လည်း သူတို့လက်ထဲမှ ပြိုင်ဘက်များကို ထားရစ်ခဲ့ကာ လီယန်ချူထံသို့ တပြိုင်နက်တည်း ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။

ထိုစဉ် မီးလောင်ကျွမ်းခံရသဖြင့် အရေပြားများ စုတ်ပြတ်နေသော ရဟန်းပျိုက ကျယ်လောင်စွာ သတိပေးလိုက်၏။

“မိတ်ဆွေ... သတိထားပါဦး”

လက်ထဲ၌ ထက်မြက်လှသော သံလျက်ရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အမိစ္ဆာတာအိုဆရာအလတ်စားက နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ် ကွေးညွတ်ကာ ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

“သတိထားရမယ် ဟုတ်လား”

“အခုမှ သတိထားလည်း နောက်ကျသွားပြီ”

သို့သော်လည်း... သူသည် ထိုပျိုမြစ်သော တာအိုဆရာ၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသော မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌...

ရင်ထဲတွင် ရုတ်ချည်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားရလေသည်။

ဘုန်း

ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထို့နောက်တွင် အမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်မှ ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးစလုံးသည် စောစောက အကြောတင်းကာ မောက်မာနေခဲ့သော အမိစ္ဆာတာအိုဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ရုတ်တရက် အပိုင်းပိုင်းအစစ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

သူတို့သည် ဤရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ချောမောသော တာအိုဆရာငယ်က မည်သည့်မန္တန်အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်ကိုပင် မမြင်လိုက်ရချေ။

သို့သော် ထိုအမိစ္ဆာတာအိုဆရာမှာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် အသားစ အပိုင်းပိုင်းအစစအဖြစ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေပြီ။

ဘုန်း

ဘုန်း

သူတစ်ဦးတည်းတင် မကဘဲ အခြားသော အမိစ္ဆာတာအိုဆရာ နှစ်ဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်များလည်း အလားတူပင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရရှာသည်။

လောကဓံအတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝလှသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သည့် ထိပ်ပြောင်အဖိုးအိုသည်ပင် မည်သည့် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား လှိုင်းခတ်မှုကိုမျှ အာရုံမခံမိခဲ့ချေ။

သူက အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့်

“ဒါ... ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူတစ်ဦးတည်းသာမက သန်မာထွားကျိုင်းသော ဝူကျူရဟန်းနှင့် ကျော်ကြားသော မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသည့် သိုင်းလောကသား လူငယ်ဆရာလေး လန်ကျွင်းတို့သည်လည်း အလားတူပင် အလွန်တရာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြရသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ စောစောက သူသည် ဝိညာဥ်မျက်စိဖြင့် အကဲဖြတ်ကြည့်ပြီးဖြစ်၍ ဤအမိစ္ဆာတာအိုဆရာ သုံးဦး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်လှသော နာကျည်းမှု အငွေ့အသက်များ ကပ်ညှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရရာ အချို့သော မိစ္ဆာကောင်များထက်ပင် ပိုမိုဆိုးဝါးနေသေးသည်။

ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာတာအိုဆရာ သုံးဦး၏ ဝိညာဉ်များကို သူက လက်ဖဝါးထဲသို့ ဖမ်းယူ ဆွဲသွင်းလိုက်၏။

အတင်းအဓမ္မ မှတ်ဉာဏ်များကို ရှာဖွေပြီးနောက်တွင် ဤရွှမ်ယွီဂိုဏ်းမှ အမိစ္ဆာတာအိုဆရာ သုံးဦး၏ ဝိညာဉ်များသည် ချက်ချင်းပင် လွင့်ပျယ်ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

“မဟာရှရဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်ကို မရှာဖွေနိုင်ရင်တောင် မင်းတို့လို လူဖျင်းလူနုံ အနည်းငယ်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုတော့ ရှာဖွေလို့ရတာပေါ့”

ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲက ကျိတ်၍ တွေးလိုက်သည်။

သူ၏ ယန်ဝိညာဉ် က အလွန်တရာ သန်မာလှသဖြင့် စောစောက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုမိစ္ဆာတာအိုဆရာများ၏ မှတ်ဉာဏ်ကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း... ကြာပန်းတာအိုဆရာ၊ အဆင့်သုံးဆယ့်သုံးသော ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကြာပန်းဝင်စားခြင်းတဲ့လား... အင်း၊ လေကြီးတာကတော့ နည်းနည်း သိက္ခာစောင့်နေသေးတယ်လို့ ပြောရမယ်”

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

ထိပ်ပြောင်အဖိုးအို အပါအဝင် လူသုံးဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အမြန်ပင် ရှေ့သို့တိုးကာ အရိုအသေပေးလိုက်ကြ၏။

“စီနီယာကို ဂါရဝပြုပါတယ်ခင်ဗျာ”

လီယန်ချူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ တားမြစ်လိုက်သည်။ စောစောက အမိစ္ဆာတာအိုဆရာ သုံးဦး၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှတစ်ဆင့် ‘အမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်’ တည်ရှိနေမှုကို သူ သိရှိပြီးဖြစ်သည်။

သူသည် ဤကဲ့သို့ မိစ္ဆာကောင်များကို နှိမ်နင်းနေကြသည့် ကျင့်ကြံသူများကို အလွန်ပင် လေးစားမိသည်။

ဤကဲ့သို့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် သောင်းကျန်းလှသော နေရာမျိုးတွင် မိမိတို့စိတ်ထဲမှ ဖြောင့်မတ်သော စိတ်ဆန္ဒကို မြဲမြံစွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်းက လီယန်ချူ၏ အမြင်တွင် အလွန်ပင် မွန်မြတ်လှပေသည်။

“ဒီတာအိုဆရာက လီယန်ချူပါ၊ ဘယ်လို စီနီယာမှ မဟုတ်ပါဘူး”

လီယန်ချူက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောဆိုရင်း လူသုံးဦးကို လက်သီးဆုပ်ကာ အရိုအသေ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

လူသုံးဦးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြမိသည်။

ဤမျှ နက်ရှိုင်းလှသော စွမ်းရည်ရှိသည့် တာအိုဆရာက ဤမျှအထိ ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

အပြန်အလှန် အမည်နာမများ မိတ်ဆက်ပြီးနောက်...

သိုင်းလောက ကျော်ကြားသော မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသည့် လန်ကျွင်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့်

“ဒီမိစ္ဆာတာအိုဆရာတွေက တကယ်ပဲ သေသင့်တာပါ၊ တကယ်လို့ တာအိုဆရာလီသာ မရှိရင် ဒီနေ့ ဒီအမိစ္ဆာတာအိုဆရာတွေကို သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက အံ့ဩစွာဖြင့်

“အစ်ကိုလန်က မိမိအသက်အန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်ပုံမရဘဲ မိစ္ဆာတာအိုဆရာတွေရဲ့ အသေအပျောက်ကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်နေပုံပဲနော်” ဟု မေးလိုက်၏။

လန်ကျွင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ တည်ကြည်သောမျက်နှာထားဖြင့်

“ယောက်ျားကောင်းဆိုတာ သေသင့်ရင် သေရမှာပဲ၊ ငါက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ထဲ ဝင်ကတည်းက သေခြင်းရှင်ခြင်းကို ဘေးဖယ်ထားပြီးသား၊ မိစ္ဆာတာအိုဆရာတွေက မကောင်းမှု အပေါင်းကို ပြုလုပ်နေကြတာ၊ သူတို့ကို မသတ်ရရင် ရင်ထဲက ဒေါသက ငြိမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

လီယန်ချူက လေးစားစွာဖြင့်

“အစ်ကိုလန်က မွန်မြတ်လှပေတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လန်ကျွင်း၏ စရိုက်က အလွန်အေးစက်ပြီး အပြုံးအရယ်မရှိသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ စကားကြောင့် မျက်နှာ အနည်းငယ် ရဲသွားရရှာသည်။

“တာအိုဆရာက ငါ့ကို လှောင်ပြောင်နေတာလား”

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး

“ငါက မင်းရဲ့ စရိုက်ကို လေးစားလို့ပါ၊ ဘာလို့ လှောင်ပြောင်ရမှာလဲ”

သူ ဤစကားကို ပြောဆိုစဉ် မျက်နှာအမူအရာက အလွန်တရာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး မျက်ဝန်းများကလည်း သန့်စင်ကြည်လင်နေသည်။

လန်ကျွင်းမှာ ရင်ထဲ၌ အလွန်ပင် လှုပ်ခတ်သွားရသည်။ သူက ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ သိုင်းလောကသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး သိုင်းသမားများကို ကျင့်ကြံသူများက အစဉ်အမြဲ အထင်သေးတတ်ကြသည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ယနေ့တွင် နတ်ဒေဝါကဲ့သို့သော ဤပျိုမြစ်သော တာအိုဆရာက သူ့ကို ဤမျှအထိ အသိအမှတ်ပြုပေးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့်...

လန်ကျွင်း၏ ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးသွားကာ စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ချေ။

ထိပ်ပြောင်အဖိုးအို ဝမ်ထုန်းက

“တာအိုဆရာလီက ဒီတစ်ခေါက် ကျင့်ရှန့်လို နေရာသေးသေးလေးကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာခဲ့တာလဲဆိုတာ မသိရနိုင်ဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး

“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်တော့ ဒီတစ်ခေါက် ငါက ဒီနယ်မြေထဲက ရတနာတစ်ခုကို ရှာဖို့ လာခဲ့တာပါ၊ မမျှော်လင့်ဘဲ အားလုံးနဲ့ ဆုံတွေ့ရတာကလည်း ရေစက်တစ်ခုလို့ ပြောရမှာပေါ့”

ထိပ်ပြောင်အဖိုးအို ဝမ်ထုန်းက သဘောပေါက်သွားကာ ပြုံးလျက်

“ဒီလိုကိုး”

လီယန်ချူသည် ထိုအမိစ္ဆာတာအိုဆရာ သုံးဦး၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှတစ်ဆင့် အမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်နှင့် ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းတို့၏ ဆက်နွှယ်မှုကို သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။

အမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်က အပေါ်ယံတွင် ကျင့်ကြံခြင်းအင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း၏ ဖိနှိပ်ခြင်းနှင့် လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက သတိပေးလိုက်၏။

“အမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ထဲမှာ သစ္စာဖောက် ရှိနေတယ်၊ ရာထူးလည်း မနိမ့်ဘူး၊ လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်တဲ့အခါ သတိထားကြပါ၊ မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ကြိမ်လည်း ချုံခိုတိုက်ခိုက်တာ ခံရလိမ့်မယ်”

ထိပ်ပြောင်အဖိုးအို၏ မျက်နှာအမူအရာက လေးနက်သွားကာ

“တာအိုဆရာလီ... မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ”

လီယန်ချူက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

“ငါက ဝိညာဉ်ရှာဖွေတဲ့အတတ်ကို အနည်းငယ် တတ်ကျွမ်းပါတယ်၊ စောစောက မိစ္ဆာတာအိုဆရာ သုံးယောက်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲကနေ သိရတာကတော့ ဒီနေ့ကိစ္စက သက်သက်စီစဉ်ထားတာဖြစ်ပြီး မင်းတို့ကို အကွက်ထဲ ဆွဲသွင်းဖို့အတွက်ပဲ”

လူသုံးဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာပျက်သွားကြတော့သည်။

ထိပ်ပြောင်အဖိုးအိုသည် ဤကိစ္စကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသော်လည်း မသေချာခဲ့ချေ၊ ယခုအခါ လီယန်ချူ ပြောပြသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာအမူအရာက အလွန်တရာ ဆိုးဝါးသွားရသည်။

သိုင်းလောကသား မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသည့် ဝတ်စုံဖြူလူငယ် လန်ကျွင်းက တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်၏။

“တာအိုဆရာလီ... အဲဒီသစ္စာဖောက်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရလား”

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး

“ဒီသုံးယောက်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ အဲဒီလူရဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေ မပါရှိဘူး”

ဝူကျူရဟန်းက အမြန်ပင် မေးလိုက်သည်။

“တာအိုဆရာမှာ အဲဒီလူကို ဖော်ထုတ်ဖို့ နည်းလမ်းရှိလား”

ထိပ်ပြောင်အဖိုးအိုသည်လည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီယန်ချူထံသို့ အကြည့်ကို ပို့ထားလိုက်လေသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများက တည်ငြိမ်နေပြီး ပြုံး၍ ဆိုလိုက်၏။

“ငါ ပြောလိုက်ရင်တောင် ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ”

လူသုံးဦး၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားရသည်။

မှန်ပေသည်၊ အားလုံးက လမ်းခရီးတွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည့် သူစိမ်းများသာ မဟုတ်ပါလော။

သူတို့ကိုယ်တိုင်က လီယန်ချူကို ယုံကြည်ချင်သော်လည်း၊ တကယ်လို့ ပြန်ရောက်သွားတဲ့အခါ အပြင်လူတစ်ယောက်ရဲ့ စကားကို ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။

စွပ်စွဲခံရသူက မဟာမိတ်ရဲ့ အထက်လူကြီးလည်း ဖြစ်နေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

လီယန်ချူက ထိပ်ပြောင်အဖိုးအိုကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက်

“ငါက မင်းတို့ သုံးယောက်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာတောင် ငါ့ကို မယုံကြည်သေးဘူး၊ ဒါဆိုရင် မဟာမိတ်ထဲက တခြားလူတွေက ပိုပြီး ယုံပါဦးမလား”

ဝတ်စုံဖြူလူငယ် လန်ကျွင်းနှင့် ရဟန်းပျို ဝူကျူတို့သည် ရုတ်ချည်း ခေါင်းလှည့်ကာ ထိပ်ပြောင်အဖိုးအိုကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိပ်ပြောင်အဖိုးအိုက အိုးတိုးအမ်းတမ်းဖြင့် ပြုံးကာ

“ငါက တာအိုဆရာလီကို မယုံဘဲ နေမလား၊ တာအိုဆရာလီက ငါတို့ရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်ပဲဥစ္စာ”

လီယန်ချူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး

“မယုံတာက သဘာဝကျပါတယ်၊ ငါကသာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ရဲ့ လူဆိုရင်၊ ဒီမိစ္ဆာတာအိုဆရာ သုံးယောက်ကို အနစ်နာခံပြီး မင်းတို့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရယူမယ်၊ ပြီးရင် မင်းတို့ရဲ့ စုရပ်ကို ရှာဖွေပြီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်ရင် ပိုပြီး မလွယ်ကူဘူးလား”

ဝတ်စုံဖြူလူငယ် လန်ကျွင်းမှာ မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားရပြီး ဝူကျူရဟန်းသည်လည်း မျက်ခုံးကို အလွန်တရာ တွန့်လိုက်မိသည်။

အဖိုးအိုမှာမူ အပြန်အလှန်အားဖြင့် သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီး ပြုံး၍ ဆိုလိုက်၏။

“တာအိုဆရာလီက ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား မြင့်မားရုံတင်မကဘဲ အတွေးအခေါ်ကလည်း အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပေတယ်”

လီယန်ချူက မချိပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး

“ဦးလေး ‌ဝမ်... မင်းရဲ့ ချီးမွမ်းမှုက နည်းနည်း အတင်းအကြပ် ဖြစ်နေသလိုပဲနော်”

ထိပ်ပြောင်အဖိုးအိုမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“ဒီနယ်မြေထဲမှာ ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းကို အန်တုဖို့ဆိုတာ သတိမထားလို့ မရဘူး၊ တာအိုဆရာကို ရယ်စရာ ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီ”

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သိုင်းလောက အတွေ့အကြုံရှိသည့် အဖိုးအိုတစ်ဦး ရှိနေရန် လိုအပ်ပေသည်၊ တကယ်လို့ အားလုံးက စိတ်အားထက်သန်ပြီး အပူအပင်မရှိတဲ့ လူငယ်တွေချည်းပဲ ဖြစ်နေကာ သွေးပူရုံသက်သက်နဲ့ ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းကို ဆန့်ကျင်နေကြရင်တော့ အမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်က ပျက်စီးသွားတာ ကြာလှပြီ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထိပ်ပြောင်အဖိုးအိုက တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့်

“ဒီကိစ္စက အမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်နဲ့ သက်ဆိုင်နေပါတယ်၊ တာအိုဆရာအနေနဲ့ ကူညီတဲ့လက်ကမ်းပေးပြီး ငါတို့နဲ့အတူ မဟာမိတ်ထဲကို လိုက်ခဲ့ကာ သစ္စာဖောက်ကို ဖော်ထုတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်”

လင်းကျိုးနယ်မြေထဲတွင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆန့်ကျင်လာခဲ့သည့် ထိပ်ပြောင်အဖိုးအိုသည် ယခုအခါ လီယန်ချူကို ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာက အလွန်တရာ တည်ကြည်လေးနက်နေသည်။

လီယန်ချူက ခေတ္တမျှ တွေးတောဆင်ခြင်ပြီးနောက် တိုးညင်းသော လေသံဖြင့်

“ကောင်းပါပြီ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လူတိုင်းတွင် မိမိတို့ ကံကြမ္မာနှင့်မိမိ ရှိကြသဖြင့် အမှန်တကယ်တော့ ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်သင့်ချေ။

သို့သော်လည်း... သူသည် တရားသောလမ်းကို နှလုံးသွင်းပြီး မိစ္ဆာကောင်များကို နှိမ်နင်းနေကြသည့် ဤတရားလမ်းစဉ်ကို စောင့်ရှောက်သူများ အုပ်စုတစ်စုယုတ်မာသော လှည့်ကွက်များ ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားရမည်ကို မမြင်ချင်ပေ။

ထိပ်ပြောင်အဖိုးအို အပါအဝင် လူသုံးဦးစလုံးက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပြီး အမြန်ပင် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြကာ တစ်စုတစ်ဝေးတည်း လင်းကျိုးမြို့ဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

လီယန်ချူက ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူပြီး စရိုက်က နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ လန်ကျွင်းနှင့် ဝူကျူရဟန်းတို့ကလည်း လူငယ်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် မကြာခင်မှာပင် ရင်းနှီးသွားကြသည်။

ဝတ်စုံဖြူလူငယ် လန်ကျွင်းက ထိပ်ပြောင်အဖိုးအို၏ ဝတ်ရုံစကို အသာအယာ ဆွဲလိုက်ပြီး တိုးညင်းသော လေသံဖြင့်

“ဦးလေး ဝမ်... ဒီတာအိုဆရာလီက လူဆိုးနဲ့မတူပေမယ့်၊ တကယ်လို့ သူ ပြောသလို သူကိုယ်တိုင်က သူလျှို ဖြစ်နေရင်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် မဟာမိတ်ထဲက လူတွေကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်မသွားဘူးလား”

မင်းက တကယ်ကို တော်တာပဲ... ထိပ်ပြောင်အဖိုးအိုက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“မင်းရဲ့ ဒီအသံကို တာအိုဆရာလီ ကြားနိုင်တယ်၊ နောက်ပြီး တာအိုဆရာလီရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ဆိုရင် ငါတို့နောက်ကို လိုက်ပြီး အမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ရဲ့ တည်နေရာကို ရှာချင်ရင် မင်း သိနိုင်ပါ့မလား၊ ဘာလို့ ဒီကိစ္စကို တိုက်ရိုက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောနေစရာ လိုဦးမလဲ”

ဝတ်စုံဖြူလူငယ် လန်ကျွင်းမှာ ကိုယ်ဟန်အနေအထား တုန်လှုပ်သွားရပြီး အနည်းငယ် အိုးတိုးအမ်းတမ်းဖြစ်စွာဖြင့် လီယန်ချူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

လီယန်ချူက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက်

“အစ်ကိုလန်က သိုင်းလောက မျိုးရိုးက ဆင်းသက်လာပေမယ့် အတွေ့အကြုံကတော့ မပြည့်စုံသေးဘူးနော်”

လန်ကျွင်းက မျက်နှာရဲသွားကာ

“ဒါကြောင့်မို့လို့ အတွေ့အကြုံ ရှာဖို့ ထွက်လာတာပေါ့”

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ ဒဏ်ရာကုသဆေးလုံးများကို ထုတ်ယူကာ လူနှစ်ဦးကို ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။

ဤသည်က မဟာရှကျင့်ကြံသူများ၏ လက်ထဲမှ လုယူထားသည့် အထူးအဆန်း ဒဏ်ရာကုသဆေးလုံးမျိုး မဟုတ်သော်လည်း မီးလောင်ဒဏ်ရာနှင့် လက်နက်ကြောင့် ဖြစ်ရသည့် ဒဏ်ရာများကို ကုသရန်အတွက်မူ အလွန်ပင် အသုံးဝင်လှပေသည်။

လူနှစ်ဦးစလုံး ဆေးလုံးကို သောက်သုံးပြီးနောက်တွင် ဒဏ်ရာများသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

ဝူကျူရဟန်းက မီးလောင်ပျက်စီးသွားခဲ့သော အရေပြားကို အသာအယာ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ ယခုအခါ အသစ်အတိုင်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်နေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မီးဆိပ်က စောစောက သူ့ကို နာကျင်လွန်းသဖြင့် သွားဖြဲနေရလောက်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

“တာအိုဆရာလီကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်”

လူနှစ်ဦးစလုံးက တပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။

ဤဒဏ်ရာကုသဆေးက အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှသော်လည်း တာအိုဆရာလီက လက်လွတ်စပယ် ပေးကမ်းလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

……

လူအနည်းငယ်သည် မကြာခင်မှာပင် လင်းကျိုးမြို့ရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ စားသောက်ဆိုင်အမည်က ‘လိုင်ဖူစားသောက်ဆိုင်’ ဖြစ်သည်။

လိုင်ဖူစားသောက်ဆိုင်ဟူသော အမည်က အလွန်ပင် ရိုးရှင်းရိုးမှန်လှပြီး ဆိုင်ရှင်က ဝဖြိုးသော ကိုယ်ဟန်ရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦး ဖြစ်ကာ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ပြုံးရွှင်သော အမူအရာ ရှိသည်။

သူတို့ စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သီးသန့်အခန်းတစ်ခုတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

မကြာခင်မှာပင် လူတစ်ယောက်က အရက်နှင့် ဟင်းလျာများကို စီစဉ်ပေးလာသည်။

ထိပ်ပြောင်အဖိုးအို၏ စကားအရဆိုလျှင်လည်း အိမ်ရှင်ကောင်းပီသစွာဖြင့် လီယန်ချူကို အရက်ကောင်း ဟင်းကောင်းများဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးရမည် မဟုတ်ပါလော။

လီယန်ချူက အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသည့် ကြေးညိုဒယ်အိုးကြီး၏ တည်နေရာက သူရှိနေသည့် ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိရသဖြင့် ကံတရားက ဤနေရာ၌ ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ... တောတောင်ထဲ၌ မဟုတ်ဘဲ မြို့ထဲ၌ ရှိနေခြင်းဖြစ်၍ ဤတွေ့ရှိမှုက သူ့ကို အနည်းငယ် အံ့ဩသွားစေသည်။

မကြာခင်မှာပင် သွယ်လျသော ကိုယ်ဟန်ရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဤမိန်းကလေး၏ မျက်နှာသွင်ပြင်က လှပသေသပ်ပြီး မျက်ဝန်းအစုံကလည်း အရောင်အဆင်း တောက်ပကာ အလွန်တရာ သန့်စင်ကြည်လင်လှသည်။

ထိပ်ပြောင်အဖိုးအို ဝမ်ထုန်းက လီယန်ချူကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။

“ဒါက ဝမ်ရှမ်းပါ၊ သူကလည်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ထဲက လူပဲ”

“ဒီဘက်ကတော့ လီယန်ချူ၊ တာအိုဆရာလီပါ၊ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား နက်ရှိုင်းပြီး လူကျင့်ဝတ်ကို တန်ဖိုးထားတဲ့သူ ဖြစ်တယ်၊ ငါတို့ အမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ထဲကို ဝင်ဖို့ စိတ်ဆန္ဒ ရှိနေတယ်”

ရိုးရှင်းသော မိတ်ဆက်မှုအပြီးတွင် မိန်းကလေး ဝမ်ရှမ်းမှာ မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားကာ လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်ရင်း

“တကယ်ကို ခန့်ညားလှတဲ့ တာအိုဆရာတစ်ပါးပဲ” ဟု စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

လီယန်ချူက သူမကို အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ဝမ်ရှမ်း၏ ဖြူစင်နုနယ်သော ပါးပြင်ထက်တွင် ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသော အသွင် ဆောင်သွားရပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်ကာ လီယန်ချူကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲတော့ဘဲ ထိပ်ပြောင်အဖိုးအိုကို တိုးညင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ ဦး‌လေး ဝမ်... ထမင်းစားပြီးရင် ငါ မင်းတို့နဲ့အတူ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ဆီကို လိုက်ခဲ့မယ်”

ဝမ်ထုန်းက ပြုံး၍

“ကောင်းပြီ”

လိုင်ဖူစားသောက်ဆိုင်က အမှန်တကယ်တော့ သူတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ ဆိုင်ရှင်နှင့် အလုပ်သမားများအားလုံးက မိမိတို့လူများဖြစ်ကြပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်၏ လက်အောက်ခံများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် ထိုင်ရာမှထကာ မြို့ငယ်လေး၏ တစ်နေရာရာဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

လမ်းသွယ်အနည်းငယ်ကို လှည့်ပတ် ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အားလုံးက အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်လှသော လမ်းကြားလေးများ ဖြစ်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြ၏။

ဤအိမ်ကြီးက သာမန် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော အိမ်ထောင်စုတစ်ခု၏ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူက ထိုအထဲတွင် ဘေးအန္တရာယ်ကို ကာကွယ်ပေးသည့် စွမ်းအားကို ခံစားမိသဖြင့် ၎င်းက ဖုန်းရွှေပညာရှင်တစ်ဦး စီမံပေးထားခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

“ဒီနေရာရဲ့ ဖုန်းရွှေအပြင်အဆင်က တကယ်ကို မဆိုးဘူးပဲ” ဟု လီယန်ချူက ဆိုလိုက်သည်။

လန်ကျွင်းက ခေါင်းလှည့်ကာ ပြုံးလျက်

“အားလုံးက ဝမ်ရှမ်း စီစဉ်ထားတဲ့ ဖုန်းရွှေအပြင်အဆင်တွေချည်းပဲ”

လီယန်ချူက အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရသည်။ စောစောက သူက တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်ခဲ့ရသော်လည်း ဝမ်ရှမ်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသော်လည်း သူမက မည်သည့်စနစ်၏ ကျင့်ကြံသူဖြစ်သည်ကိုမူ မသိရှိချေ။

ဝမ်ရှမ်းက ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးလိုက်ပြီး လီယန်ချူကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်နှင့် တည့်တည့် တိုးသွားသဖြင့် မျက်နှာပေါ်မှ နီမြန်းမှုက ပိုမို ထင်ရှားလာခဲ့သည်။

လန်ကျွင်းက မူလက အပြုံးအရယ်မရှိသောသူ ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူနှင့် စရိုက်ချင်း တိုက်ဆိုင်နေသဖြင့် ယခုအခါ ပြုံး၍ စကားဆိုလိုက်၏။

“ဝမ်ရှမ်းက ပုံမှန်ဆိုရင် လူတကာအပေါ် စိတ်သဘောထား အလွန်ကြီးမားတတ်တာ၊ ဒီနေ့ တာအိုဆရာလီကို တွေ့တော့မှပဲ မျက်နှာ ခဏခဏ ရဲနေတော့တယ်”

ဝမ်ရှမ်းက မျက်နှာနီမြန်းစွာဖြင့်

“လန်ကျွင်းက ဒီနေ့ စကားပြောတာ ပုံမှန် နှစ်ရက် ပိုများနေသေးသုံးရက်စာထက်တောင်တယ်”

ဟု ရန်တွေ့လိုက်သည်။

လန်ကျွင်းက သက်ပြင်းချကာ

“ငါလည်း တာအိုဆရာလီနဲ့ သိပြီးတော့မှပဲ သိလိုက်ရတာ၊ တကယ်တော့ ငါက စကားပြောရတာ တော်တော်ဝါသနာပါတာပဲကိုး”

ဝူကျူရဟန်းက မကျေမနပ်ဖြင့်

“ဒီလိုပြောတော့... ငါ့ကို မကျေနပ်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား”

လန်ကျွင်းက သူ၏ ပုခုံးကို ဖက်ကာ ပြုံးလျက်

“တစ်နေ့လုံး အမိတ္တာဗုဒ္ဓါပဲ ရွတ်နေတာ၊ ငါ မင်းနဲ့ စကားမပြောချင်တာ မှားလို့လား”

ဝူကျူရဟန်းက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ဖြစ်နေသဖြင့် သက်ပြင်းချကာ

“ဒီလိုပြောတော့လည်း မမှားပါဘူး၊ အမိတ္တာဗုဒ္ဓါ”

လန်ကျွင်း - “………………”

ဤအိမ်ကြီးထဲတွင် လေကို ထိန်းသိမ်းပြီး ရေကို စုစည်းပေးထားသည်။

ကျောက်တောင်အတုများ၊ ရေပေါ်ပြာသာဒ်များနှင့် ရေကန်ဥယျာဉ်များ ရှိပြီး အပြင်အဆင်က အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လှပေသည်။

သာမန်ကျင့်ကြံသူများ၏ ယင်ဝိညာဉ် က ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာလာလျှင်ပင် ဤအိမ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ တားဆီးခြင်း ခံရလိမ့်မည်။

၎င်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများလည်း ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် လေလွင့်ဝိညာဉ်များနှင့် မိစ္ဆာနတ်ဆိုးများ ဝင်ရောက်လာပါက တားဆီးထားသည့် လက်နက်များ၏ တုန်ခါမှုကြောင့် တိုက်ရိုက် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရရှိသွားလိမ့်မည်။

သံလျက်၊ မှန်ဟောင်း၊ သံပေတံ... လီယန်ချူ လမ်းလျှောက်လာရင်းဖြင့် ဝိညာဉ်များနှင့် ဘေးပန်းကျင့်ကြံသူများကို အထူးနှိမ်နင်းနိုင်သည့် တားဆီးရေးလက်နက် ခုနစ်ချက် ရှစ်ချက်ခန့်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါမှ ဤနေရာတွင် လူတစ်ဒါဇင်ကျော် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

ကိုယ်ဟန်ထွားကျိုင်းပြီး ထက်မြက်သော မျက်ဝန်းများရှိသည့် သိုင်းလောကသားများ ရှိသည်။

လောကုတ္တရာအငွေ့အသက်များရှိပြီး မက်မွန်သစ်သားဓားကို ကျောပိုးထားသည့် တာအိုဆရာများ ရှိသည်။

လက်ထဲ၌ ဆည်းလည်းတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ရဟန်းတော်များလည်း ရှိသည်။

စနစ်အမျိုးမျိုး ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့် အင်အားစု ဖွဲ့စည်းပုံက အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကလည်း အနိမ့်အမြင့် အမျိုးမျိုး ရှိကြသည်။

အလယ်ဗဟိုတွင် ထိုင်နေသူမှာကား အသားအရေက နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်လှသော ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဤအမျိုးသမီး၏ အငွေ့အသက်က အေးစက်တည်ငြိမ်ပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်က လှပတောက်ပလှပေသည်။

ထိုအထဲတွင် ရှိနေကြသော လူငယ်အချို့သည် ရံဖန်ရံခါ ချစ်မြတ်နိုးသော အကြည့်များကို ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသမီးထံသို့ ပို့ထားကြသည်။

လန်ကျွင်းက တိုးညင်းသော လေသံဖြင့်

“ဒါက ငါတို့ အမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ရဲ့ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ကျန်း ဖြစ်တယ်၊ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားက နက်ရှိုင်းပြီး ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ မန္တန်အတတ်တွေကလည်း အလွန် သန်မာတယ်”

လန်ကျွင်းက ဆက်လက်၍

“ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရုပ်ရည်ကတော့ လှတယ်မလား”

လီယန်ချူက ထိုအမျိုးသမီးမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ တိုးညင်းသော လေသံဖြင့်

“ရုပ်ရည်က မဆိုးဘူး၊ လှတယ်”

လန်ကျွင်းက ပြုံးလျက်

“ဓားကောင်းက သူရဲကောင်းနဲ့ ထိုက်တန်တယ်၊ ဒီလို အလှနတ်သမီးမျိုးက ငါလို လူငယ်ပညာရှိနဲ့ ထိုက်တန်တာပေါ့၊ နှမြောစရာကောင်းတာက မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ စရိုက်က ယောက်ျားလေးတွေနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် နေရတာကို မကြိုက်ဘူး ထင်ရတယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့နှစ်ယောက် ဓားနှစ်လက် ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲတစ်တွဲ ဖြစ်မှာပဲ”

လီယန်ချူက လန်ကျွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ပထမဆုံး ဆုံတွေ့စဉ်က သူသည် အပြုံးအရယ်မရှိသော အေးစက်စက် အသွင်အပြင် ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ စကားအလွန်များသောသူအဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားသည့် လက္ခဏာ ရှိနေသည်။

သူက မျက်တောင်အသာခတ်ကာ ပြုံး၍ မေးလိုက်၏။

“မင်း သူ့ကို လိုက်ခဲ့ဖူးတာလား”

လန်ကျွင်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး

“မိန်းမတွေက ငါ့ရဲ့ ဓားထုတ်တဲ့ အရှိန်ကိုပဲ နှောင့်နှေးစေလိမ့်မယ်၊ ငါက သူ့ကို ကြိုက်ပေမယ့် သူက ငါ့ကို ပြန်လိုက်တာကိုပဲ လိုချင်တာ”

“………” လီယန်ချူ

လခွီးလိုပဲ။

ဝူကျူရဟန်းက သက်ပြင်းချကာ တိုးညင်းသော လေသံဖြင့်

“အမိတ္တာဗုဒ္ဓါ”

လီယန်ချူက ရုတ်တရက် ဝူကျူရဟန်းသည် အမြဲတမ်း ဘုရားဘွဲ့တော် ရွတ်ဆိုနေခြင်းက လန်ကျွင်းနှင့် သက်ဆိုင်နေသလားဟု တွေးတောမိလိုက်သည်။

စိတ်ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် ဝေဖန်နေရင်းဖြင့် ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ထက်မြက်လှသော အကြည့်အချို့က သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

စူးစမ်းလိုစိတ်များ၊ အကဲဖြတ်လိုစိတ်များ ရှိသလို၊ ရန်လိုမှုများနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများလည်း ရှိကြပြီး အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။

ဝမ်ရှမ်းက အထူးနည်းလမ်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် သတင်းကို ကြိုတင် ပို့ထားပြီးဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လူတိုင်းသည် သူတို့က တာအိုဆရာတစ်ပါးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်ကို သိရှိထားကြသဖြင့်...

ယခုအချိန်တွင် သူတို့ မအံ့ဩကြသော်လည်း ဤ တာအိုဆရာ၏ နောက်ကြောင်းကိုမူ အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ် ရှိနေကြသည်။

တပြိုင်နက်တည်းမှာပင် မိမိ၏ စွမ်းအားတစ်ခုတည်းဖြင့် မိစ္ဆာတာအိုဆရာ သုံးဦးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည့် ဤလူငယ်၏ စွမ်းရည်ကိုလည်း စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူကို ဦးနှောက်မရှိဘဲ လာရောက် စိန်ခေါ်သူမျိုးမူ မရှိချေ။

လီယန်ချူက သူတို့၏ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုများ၏ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင် မဟုတ်ပါလော။

လူတိုင်းက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးနေကြသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ထိုင်ရာမှ ထလိုက်သောအခါတွင်မူ အခြေအနေက ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တော့သည်။

ထင်ရှားသည်မှာ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအမျိုးသမီးမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်က အလွန်ပင် အရေးပါလှပေသည်။

ဤမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်က ယောက်ျားလေးများနှင့် နီးနီးကပ်ကပ် မနေတတ်သော်လည်း မိစ္ဆာကောင်များကို နှိမ်နင်းရာတွင် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား သန်မာလှပြီး လက်ထဲ၌လည်း ထိုက်ဖျင်မန္တန်အတတ် ဟု ခေါ်ဆိုသော ရှေးဟောင်းမန္တန်အတတ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ စိတ်သဘောထားကလည်း အလွန်ပင် ကြီးမြတ်လှပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများက အရောင်တောက်သွားပြီး

“ရှင်... ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ရောက်လာတာလဲ”

လူတိုင်း၏ လေးစားမှုကို ခံနေရသော ဤအမျိုးသမီးမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ယခုအချိန်၌ ဖုံးကွယ်ထား၍မရသော ဝမ်းမြောက်မှု အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ပြုံးရွှင်သွားခဲ့လေသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ

“မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်” ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

နှုတ်ဆက်စကား ကြားလိုက်ရသောအခါ ဤအမျိုးသမီးမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်၏ အပြုံးက ပိုမို၍ ပျော်ရွှင်သွားခဲ့ကာ စောစောက တည်ငြိမ်လေးနက်လှသော မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်၏ အသွင်အပြင် လုံးဝမရှိတော့ဘဲ အချစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ရသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

လူတိုင်းမှာ မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကြရသည်။

အထူးသဖြင့် လီယန်ချူ၏ နောက်ကွယ်မှ ဝတ်စုံဖြူလူငယ် လန်ကျွင်း ဖြစ်သည်။

စောစောကတင် သူက ဤအမျိုးသမီးမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်က ယောက်ျားလေးများနှင့် မနီးစပ်ဘဲ စရိုက်က အနည်းငယ် အေးစက်သည်ဟု သတိပေးခဲ့သေးသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်လို ပြုံးရွှင်နေသည့် ပုံစံက သူ့ကို အနည်းငယ် ရုတ်ချည်း ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

လန်ကျွင်း၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရပြီး မိမိနှင့် တစ်စုံတစ်ခု ဝေးကွာသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့်...

အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲသွားရရှာသည်။

လီယန်ချူကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားမိသည်။

စောစောက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူသည် ဤအမျိုးသမီးမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကို မှတ်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်က သူသည် လူးအိုတောင်တန်း၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာသို့ သွားရောက်စဉ်က ဤဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသမီးကို တွေ့မြင်ခဲ့ဖူးပြီး...

နောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းရွှေမြို့ငယ်လေးသို့ သွားရောက်ကာ ကယ်ဆယ်ခဲ့ဖူးသည့်...

ကျန်းလင်း... ဖြစ်ပေသည်။

အခန်း (၉၃၂) အကြွင်းမဲ့အင်အား ၊ ကိစ္စမရှိဘူး၊ ငါကိုယ်တိုင် ရှင်းပေးမယ် ၊ တကယ့်ကို ပရမ်းပတာပဲ

ကျန်းလင်းက လီယန်ချူကို အလွန်နွေးထွေးလှသော အမူအရာဖြင့် နေရာထိုင်ခင်း စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး လန်ကျွင်းနှင့် ဝူကျူရဟန်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ လန်ကျွင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလျက်

“ကျန်းမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်က လီတာအိုဆရာနဲ့ အရင်ကတည်းက ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတွေ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး” ဟု ရေရွတ်လိုက်၏။

ဝူကျူရဟန်းကမူ မျက်နှာသေဖြင့်

“မင်းအတွက်တော့ မျှော်လင့်ချက် လုံးဝမရှိတော့ဘူး” ဟု ပြောချလိုက်သည်။

လန်ကျွင်း - “………………”

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ထဲမှ ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြသည်။

မူလကတည်းက လီယန်ချူအပေါ် ရန်လိုစိတ် အနည်းငယ် ရှိနေကြသည့် လူငယ်ကျင့်ကြံသူ အချို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ယခုအချိန်၌ ခံစားချက်တို့က ပိုမိုရှုပ်ထွေး သွားရတော့သည်။

လီယန်ချူက ထိုလူများ၏ တုံ့ပြန်မှုအားလုံးကို မျက်ခြေမပြတ် ကြည့်ရှုမှတ်သားရင်း စိတ်ထဲကနေ ကျိတ်၍ ပြုံးလိုက်မိသည်။

ကျန်းလင်းသည် ဤနေရာ၌ ဤမျှအထိ ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် ကြည့်ရသည်မှာ လူငယ်များ၏ ချစ်ခင်လေးစားမှုကိုလည်း အလွန်အမင်း ရရှိထားပုံရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောက်ရိုးဖိနပ်ကို စီးထားပြီး ခါး၌ အရက်ဘူးသီးခြောက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည့် ထိပ်ပြောင်အဖိုးအိုသည် စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာ အလုံးစုံကို အစမှအဆုံးအထိ သွက်လက်စွာ ရှင်းလင်း ပြောပြလိုက်လေသည်။

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ် ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း တည်ကြည်လေးနက် သွားကြတော့သည်။

အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်လှသော ကျင့်ကြံသူ အများစုသည် ဤအခြင်းအရာကို ကြားရုံမျှဖြင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ထဲ၌ သစ္စာဖောက်တစ်ဦး အသေအချာ ရှိနေပြီဆိုသည်ကို ရိပ်မိလိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

မဟုတ်လျှင် ယနေ့ပြုလုပ်ခဲ့သော ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှု အစီအစဉ်သည် တစ်ဖက်လူ၏ ပြန်လည် ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်းကို ခံရစရာ အကြောင်းမရှိချေ။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူတို့သည် လီယန်ချူက ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာတာအိုဆရာ သုံးဦးကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်ဟူသော အချက်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီယန်ချူထံသို့ အံ့ဩတုန်လှုပ်သော အကြည့်များဖြင့် လှမ်းမျှော် ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။

ကျန်းလင်းက တိုးညင်းသော လေသံဖြင့်

“ဒီနေရာမှာ လီတာအိုဆရာနဲ့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရတာ တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ၊ ငါတို့ အထဲက အဆောင်ကိုသွားပြီး အသေးစိတ် ဆွေးနွေးကြရအောင်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ထဲမှ ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ထင်ဟပ်သွားကြသည်။

ဤအမျိုးသမီး မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်သည် ထိုက်ဖျင်မန္တန်အတတ် ကို ကျွမ်းကျင်ရုံတင်မကဘဲ ထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားကာ တတိယအဆင့် သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။

မဟာမိတ်ထဲမှ လူများသည် သူမကို ရိုသေကြသလို တစ်ဖက်ကလည်း ကြောက်ရွံ့ကြရသည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ယနေ့တွင် သူမသည် မည်သည့်နေရာမှန်း မသိသော နောက်ကြောင်းမထင်ရှားသည့် တာအိုဆရာငယ်တစ်ဦးနှင့် ဤမျှအထိ ရင်းနှီးပွင့်လင်းစွာ ဆက်ဆံနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အားလုံး စိတ်ကူးပေါက် လျက်ရှိကြသည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းလင်း၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် အဆင့်အတန်းက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ မြင့်မားလှသဖြင့် မည်သူမျှ ရှေ့သို့ထွက်ကာ လီယန်ချူကို ဆန့်ကျင်ရန် မဝံ့ရဲကြချေ။

အမှန်တကယ်တော့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ထဲ၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သူများ အားလုံးသည် ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သော စိတ်နှလုံး ရှိကြပြီး မိစ္ဆာကောင်များကို နှိမ်နင်းရန် မိမိတို့ကိုယ်ကို ပေးဆပ်ထားကြသည့် ကျင့်ကြံသူများသာ ဖြစ်ကြသဖြင့် မကောင်းသော လှည့်ကွက် အကြံအစည်များ စိတ်ထဲ၌ ရှိမနေကြချေ။

လီယန်ချူသည် ဝိညာဥ်မျက်စိကို အသုံးပြုကာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်မှ ကျင့်ကြံသူများကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အရှိန်ဝါကြည့် အတတ်ကို သုံးလိုက်သည်။

ထိုအခါ ထိုလူများ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အငွေ့အသက်များသည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ စွဲထင်သွားခဲ့တော့သည်။

ထိုသူများထဲတွင် မျက်နှာထား တည်ကြည်အေးစက်လှသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားများ ပါဝင်သလို၊ မျက်ခုံးအစုံက ထက်မြက်စူးရှလှသော လူငယ်များ၊ ကိုယ်ဟန်အနေအထား နွဲ့နှောင်းလှပသော အမျိုးသမီးများ၊ ကရုဏာမျက်နှာရှိသည့် ရဟန်းတော်များနှင့် လောကုတ္တရာအငွေ့အသက် လွှမ်းခြုံနေသော တာအိုဆရာများ စသည်ဖြင့် ပုံသဏ္ဌာန်မျိုးစုံ ရှိကြပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါများကလည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတူညီကြချေ။

ကျင့်ကြံသူအားလုံးသည် လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ တိုးလျှိုပေါက် မြင်နိုင်စွမ်းရှိသော ထက်မြက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အကြည့်များကို အလျှိုလျှို လွှဲဖယ်လိုက်ကြရသည်။

သို့သော် ထိုအရာက စိတ်အာရုံ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သွားသည့်အလား လီယန်ချူသည် သူတို့ကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်ပြီးနောက် ၎င်းတို့ကိုယ်ပေါ်၌ သော့ခတ်ခံထားရသည့် ခံစားချက်ကြီးက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ ထိုတာအိုဆရာငယ်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ပင် ထူးခြားဆန်းပြားသော အငွေ့အသက်များကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခါးဘေးတွင် ဟောင်းနွမ်းလှသော ဓားရှည်ကြီးတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲမထားပါက တစ်ကိုယ်လုံးသည် တောင်ပေါ်ကျောင်း၌ ကျမ်းစာရွတ်ဖတ်ပြီး ဆေးလုံးဖော်စပ်နေသည့် တာအိုဆရာငယ်လေးတစ်ပါးနှင့်သာ တူပေလိမ့်မည်။

ဤမျှ ခန့်ညားချောမွေ့လှသော မျက်နှာသွင်ပြင်က တောင်ပေါ်သို့ ဘုရားဖူးလာကြသည့် အမျိုးသမီး အပေါင်းကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်ပြီး ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲပွေ့ထားချင်စိတ် ပေါက်အောင်အထိ ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိလှပေသည်။

အထဲက အဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျန်းလင်းကိုယ်တိုင် လီယန်ချူအတွက် လက်ဖက်ရည်ကို ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီး နှစ်ဦးသား မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းလင်းက ပြုံးလျက်

“လီတာအိုဆရာက ဒီတစ်ခေါက် လင်းကျိုးနယ်မြေကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာခဲ့တာလဲ” ဟု မေးလိုက်၏။

လီယန်ချူက

“ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ရတနာလက်နက်တစ်ခုက အပိုင်းအစတစ်ခု လိုအပ်နေသေးတယ်၊ အဲဒီအပိုင်းအစက လင်းကျိုး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိနေတယ်လို့ အာရုံခံမိလို့ သီးသန့် လာရှာတာပါ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းလင်းက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ကာ

“လီတာအိုဆရာကိုယ်တိုင် လာရှာရတဲ့ ရတနာလက်နက်ဆိုရင်တော့ တကယ်ကို သာမန်မဟုတ်တာ သေချာပါတယ်”

စကားဆုံးသောအခါ ကျန်းလင်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ခုံးအစုံက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလျက်

“လူးအိုတောင်တန်းမှာတုန်းက မင်းက ဒီလိုပုံစံမျိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ ပြတ်သားလှတဲ့ အမျိုးသမီးသူရဲကောင်းတစ်ယောက်က မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာပြီးတဲ့နောက်မှာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တွန့်ဆုတ်နေရတာလဲ” ဟု စနောက်လိုက်၏။

ကျန်းလင်းက အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး

“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်တော့ စောစောက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ထဲက သစ္စာဖောက်ကို လီတာအိုဆရာရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ဖော်ထုတ်ခိုင်းဖို့ အကြံရှိခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ပြန်တွေးကြည့်တော့လည်း ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို သူတပါးအပေါ်မှာပဲ အမြဲတမ်း အားကိုးနေလို့ မဖြစ်ဘူးဆိုပြီး စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်တာ၊ မမျှော်လင့်ဘဲ လီတာအိုဆရာရဲ့ အမြင်ကို မကျော်နိုင်ခဲ့ဘူးပေါ့”

လီယန်ချူက

“လူတစ်ယောက်ကို သုံးရက်လောက် ခွဲခွာပြီးရင်တောင် မျက်လုံးကို ပွတ်ပြီး အသစ်တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်ရတယ်ဆိုတဲ့အတိုင်း မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာတာကတော့ အလကား မဟုတ်ပါဘူး”

ကျန်းလင်းက ပြုံးလျက် လီယန်ချူအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ထပ်မံ ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ဆက်လက်၍

“ဒီနေရာရဲ့ အခြေအနေကို ငါ အတော်အသင့် သိရှိပြီးပါပြီ၊ အားလုံးက မိတ်ဆွေတွေပဲဥစ္စာ၊ ဘာအခက်အခဲပဲရှိရှိ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောနိုင်ပါတယ်”

ထို့နောက် လီယန်ချူက ထပ်မံပြုံးလျက်

“ဒီလောက် တိုက်ရခိုက်ရ တော်တဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက် ဘေးမှာရှိနေတာကို အသုံးမချရင် နှမြောစရာကြီး မဟုတ်ဘူးလား”

ကျန်းလင်း ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“ဒီလိုပြောတော့လည်း အကြောင်းပြချက်က မှန်နေတာပဲ”

ထို့နောက် ကျန်းလင်းသည် ဤနေရာ၏ အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို လီယန်ချူအား အသေးစိတ် ရှင်းလင်း ပြောပြလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ဤနေရာ၏ အခြေအနေကို ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာတာအိုဆရာများ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှတစ်ဆင့် သိရှိထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ထိုမှတ်ဉာဏ်များသည် မကောင်းသော အငွေ့အသက်များနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဗီလိန်တစ်ယောက်၏ ရှုထောင့်မှသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအခါ ကျန်းလင်း၏ နှုတ်မှ ကြားရသောအခါမှသာ ပိုမို၍ ပြည့်စုံကွဲပြားသွားခဲ့သည်။

ကျန်းလင်းက သုံးသပ်ပြသည်

“ သံသယဖြစ်တာကတော့ ဒီရွှမ်ယွီဂိုဏ်းရဲ့ ကြာပန်းတာအိုဆရာဟာ တစ်စုံတစ်ဦးသော အင်အားစုရဲ့ ညစ်ညမ်းစေခြင်းကို ခံလိုက်ရတာ ဖြစ်မယ်၊ အဲဒီအင်အားက သူ့ကိုတင်မကဘဲ သူရဲ့ တပည့်သားမြေးတွေကိုပါ ကူးစက်ညစ်ညမ်းစေခဲ့တာကြောင့် ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းဟာ တရားသောလမ်းကနေ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲကို တိုက်ရိုက် သက်ဆင်းသွားခဲ့ရတာပဲ”

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ကာ

“ငါ့ရဲ့ အမြင်ကလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ”

ကျန်းလင်း၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းပသွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အလိုအလျောက် ကွေးညွတ်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ အသာအယာ မှီချလိုက်ရင်း ပျင်းရိစွာဖြင့် အကြောဆန့်လိုက်လေသည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုက သူမ၏ နွဲ့နှောင်းလှပသော ကိုယ်ဟန်အချိုးအစားကို အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်သွားစေသည်။

ကန်းလင်းက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ကျသွားသည့်အလား သက်ပြင်းချရင်း

“ဒီမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ရာထူးကို လုပ်ရတာ တကယ်ကို မောပန်းလှပြီ၊ တကယ်လို့ လျောင်ဝူဆရာတော်ကြီးက ကျွန်မကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ခိုင်းခဲ့ရင် ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာသွားတာ ကြာလှပြီ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

“အခုတော့ လီတာအိုဆရာ ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်ပြီး လင်းကျိုးနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို သန့်စင်ကြည်လင်တဲ့ လောကကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲပေးနိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ”

လီယန်ချူ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး

“မင်းက အခွင့်ကောင်းယူပြီး အေးအေးဆေးဆေး ခိုးနားချင်လို့မလား”

ကျန်းလင်းက သဘောကျစွာ ရယ်မောရင်း

“မှန်တာပေါ့”

သူမသည် ဖန့်ချင်းလန်ကဲ့သို့ပင် ဓားတစ်လက်ဖြင့် လောကကြီးကို လှည့်ပတ်ကာ မတရားမှုကို နှိမ်နင်းတတ်သည့် အမျိုးသမီး သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဖန့်ချင်းလန်နှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက ကျန်းလင်းသည် ထိုမျှအထိ အေးစက်တည်ငြိမ်ခြင်း မရှိဘဲ ပိုမို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အငွေ့အသက် ရှိသည်။

သို့သော်လည်း သူမတို့ နှစ်ဦးစလုံးတွင် တူညီသော ထူးခြားချက်တစ်ခု ရှိသည်မှာ ရင်ထဲ၌ ဖြောင့်မတ်သော သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ် ရှိကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်ကလည်း ကျန်းရွှီမြို့ငယ်လေး၏ ဆန်းပြားသော ရောဂါဆိုးကြီးကို ကုသရန်အတွက် ဘေးအန္တရာယ်ကြီးမားလှသော လူးအိုတောင်တန်း၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာသို့ ရဲရဲဝံဝံ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်းကို ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ဤကဲ့သို့ ဓားတစ်လက်ဖြင့် လောကကို အလှဆင်သော အမျိုးသမီး သူရဲကောင်းများကို အစဉ်အမြဲ သဘောကျနှစ်သက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

သူက တိုးညင်းသော လေသံဖြင့်

“မင်းပြောတဲ့ လျောင်ဝူဆရာတော်ကြီးဆိုတာ... စောစောက ရှေ့ခန်းမထဲမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ထားတဲ့ ရဟန်းအိုကြီးလား”

စောစောက ရှေ့ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ရဟန်းအို သုံးပါး ရှိခဲ့ရာ တစ်ပါးက လက်ထဲ၌ ရွှေသားသပိတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ အခြားတစ်ပါးက ကိုးကွင်းသံဓားကြီးကို ကိုင်ထားသည်။

တတိယမြောက်ဖြစ်သည့် အမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရဟန်းအိုကြီးမှာမူ အလွန်တရာ ကရုဏာမျက်နှာ ရှိလှသဖြင့် အထက်တန်းကျသော ကျင့်ကြံသူ ရဟန်းတော်တစ်ပါးအသွင် အသေအချာ ရှိလှပေသည်။

ကျန်းလင်းက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြကာ

“အရင်မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် သေဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ လျောင်ဝူဆရာတော်ကြီးက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ထဲမှာ သြဇာအရှိဆုံး ဝါရင့်မဟာထေရ်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့တာ၊ ကျွန်မ ကလည်း ရေစက်ဆုံလို့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ထဲ ဝင်လာရင်းနဲ့ သူကပဲ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်အဖြစ် မြှောက်စားခဲ့လို့ အချို့သော ကိစ္စတွေကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ရတာပေါ့”

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

“အဲဒီလူက သူ့ကိုယ်ပေါ်က အငွေ့အသက်တွေကို အလွန် ကောင်းမွန်စွာ ဖုံးကွယ်ထားပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ပြည့်နှက်နေတာ မှန်ပေမဲ့၊ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ပြင်းထန်လှတဲ့ နာကျည်းမှုနဲ့ မကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ကပ်ညှိနေတယ်၊ သူက တကယ်တော့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ”

ကျန်းလင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီး အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့်

“ဘာ... ဘာပြောလိုက်တယ်”

လီယန်ချူက

“ငါသာ ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းနေရာမှာဆိုရင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ကို ချက်ချင်း အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်ဖို့ ပထမဆုံး စဉ်းစားမှာ မဟုတ်ဘူး”

ကျန်းလင်းသည် လျောင်ဝူဆရာတော်ကြီးက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ဟူသော အချက်ကြောင့် စိတ်ထဲ၌ လှုပ်ခတ်နေဆဲဖြစ်ရာ လီယန်ချူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် တုံ့ပြန်မှု နှေးကွေးစွာဖြင့်

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးလိုက်မိသည်။

လီယန်ချူက အေးအေးဆေးဆေးပင်

“ဘယ်နေရာမှာမဆို ဖိနှိပ်မှု ရှိရင် တော်လှန်မှု ဆိုတာ ရှိစမြဲပဲ၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ကို အပေါ်ယံမှာ ကြီးထွားအောင် မွေးမြူထားခြင်းအားဖြင့် အနီးအပါး နယ်မြေအသီးသီးက တရားသောလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူတွေကို သဘာဝအတိုင်း ဆွဲဆောင် စုစည်းပြီးသား ဖြစ်သွားမယ်၊ အဲဒီအထဲမှာ အထက်လူကြီး အဆင့်ရှိတဲ့ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်ကို မြှုပ်နှံထားလိုက်ရင်... ငါတို့က လူသတ်ချင်တဲ့အခါ လက်ညှိုးတစ်ချက် ခတ်ရုံနဲ့တင် လိုသလို လုပ်လို့ရတာပေါ့”

ကျန်းလင်းသည် အလွန်ပင် ဉာဏ်ပညာ ထက်မြက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားကာ နာကျင်ကိုက်ခဲလာသော နားထင်ကို အသာအယာ နှိပ်နယ်ရင်း

“တကယ်လို့ သာ အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်နေရင်တော့ ဒီရွှမ်ယွီဂိုဏ်းက လူတွေဟာ တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းတာပဲ”

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“ဒီကိစ္စက ရိုးရှင်းပါတယ်၊ အကြွင်းမဲ့ အင်အားရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ ဘယ်လို လှည့်ကွက် အကြံအစည်မျိုးမဆိုဟာ တိမ်တိုက်တွေလိုပဲ လွင့်ပျယ်သွားမှာပါ၊ ငါ မင်းနဲ့အတူ အဲဒီသစ္စာဖောက်ကို ဖော်ထုတ်ပြီး ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းကို အပြတ် ရှင်းပေးမယ်”

ကျန်းလင်း၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းပသွားရသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ လီယန်ချူ၏ စကားကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူ ပြောပြသည့် စကားများက သူမကို ပါဝင်ပတ်သက်ခွင့် ရစေ၍လား မသိချေ။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကိုယ်ကို မတ်မတ်ဆန့်လိုက်ကာ

“ကောင်းပြီ” ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား ကောင်းကင်အထိ မြင့်မားလှသည့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဤနေရာ၌ ရှိနေခြင်းကြောင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ထဲမှ ကျင့်ကြံသူများအနက် ပြဿနာရှိသူ မည်သူမျှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

စောစောက တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် သူသည် လူနှစ်ဦးကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးတုတ်ကောက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လျောင်ဝူဆရာတော်ကြီး အပြင်၊ ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းပြည့်ဖြိုးပြီး လူအများအပေါ် နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ဆက်ဆံတတ်သည့် အမျိုးသမီးကြီး ဆွန်းမဒမ် လည်း ပါဝင်ပေသည်။

ဆွန်းမဒမ်သည် အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဆေးဝါးကုသခြင်း အတတ်ပညာကို အထူးကျွမ်းကျင်လှသဖြင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ထဲမှ လူအများအပြား ဒဏ်ရာရရှိပါက သူမ၏ ကုသမှုကို ခံယူကြရသဖြင့် မဟာမိတ်ထဲ၌ ဂုဏ်သတင်း အလွန်ကြီးမားသူ ဖြစ်သည်။

လျောင်ဝူဆရာတော်ကြီးသည်လည်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ထဲတွင် ကျန်းလင်းပြီးလျှင် ပထမဆုံးသော ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

အထူးဖော်ပြရလျှင် ကျန်းလင်းသည် ယခုအချိန်၌ ဒုတိယအဆင့် ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ကံတရားက အလွန်ပင် ထူထပ်လှပြီး ကျင့်ကြံထားသော ထိုက်ဖျင်မန္တန်အတတ်သည်လည်း သာမန် ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ် သို့မဟုတ် တာအိုလမ်းစဉ် မန္တန်များထက် ပိုမို၍ ပြင်းထန်လှပေသည်။

ထိုလူနှစ်ဦးသည် မိမိတို့၏ အကြံအစည်များ ပေါ်ပေါက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည့် ခဏ၌ လျောင်ဝူဆရာတော်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ လက်ထဲမှ အမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးတုတ်ကောက်သည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာခဲ့သည်။

၎င်းက အမျက်ထွက်နေသော စောင့်ရှောက်သူ နတ်မင်းကြီးတစ်ပါး ကဲ့သို့ပင်။

ဤကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါမျိုးကို ကျန်းလင်းပင်လျှင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ရဲချေ။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ သူက လက်ညှိုးတစ်ချက် အသာအယာ ခတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ချုပ်နှောင်ခြင်း အတတ် ကို သုံးကာ ထိုရဟန်းအိုကြီးအား လှုပ်ရှား၍မရအောင် တိုက်ရိုက် ချုပ်နှောင် ပစ်လိုက်လေသည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဆေးဝါးအတတ်ကို ကျွမ်းကျင်လှသော ဆွန်းမဒမ်သည်လည်း ချုပ်နှောင်ခြင်းအတတ် ၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရသည်။

ကျန်းလင်း ကျင့်ကြံထားသော ထိုက်ဖျင်မန္တန်အတတ်ထဲတွင် စိတ်အမှန်ကို မေးမြန်းခြင်း ဟူသော တန်ခိုးစွမ်းအား ရှိသည်ကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်တစ်ခုလုံးက သိရှိထားကြသည်။

ထိုက်ဖျင်မန္တန်ကျမ်းစာ စာအုပ်အဟောင်းကြီးပေါ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းလင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး မျက်နှာအမူအရာက တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့်

“မင်းက ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းကနေ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ထဲကို ထည့်သွင်းထားတဲ့ သူလျှိုတစ်ယောက် ဟုတ်မဟုတ် ပြောစမ်း” ဟု မေးလိုက်လေသည်။

လျောင်ဝူဆရာတော်ကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေရသော်လည်း ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းများ၏ လွှမ်းခြုံခြင်းအောက်တွင် သူသည် လိမ်ညာ၍မရဘဲ တုန်ရီသော လေသံဖြင့်

“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ဖြေကြားလိုက်ရတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တစ်ပြင်လုံးရှိ လူများအားလုံး ဆူညံသွားကြတော့သည်။ မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ၊ ဤမျှ ဂုဏ်သတင်းကြီးမားပြီး လေးစားခြင်းခံရသည့် လျောင်ဝူဆရာတော်ကြီးက တကယ်တော့ သစ္စာဖောက် သူလျှိုတစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု။

ကျန်းလင်းက မျက်နှာအမူအရာမပျက်ဘဲ ဆက်လက်၍

“မင်း ဘာဖြစ်လို့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေရတာလဲ၊ ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိလို့လဲ” ဟု မေးလိုက်ပြန်သည်။

လျောင်ဝူဆရာတော်ကြီးသည် ထိုက်ဖျင်မန္တန်ကျမ်းစာ၏ ဆွဲဆောင်မှုအောက်တွင် လိမ်ညာခွင့်မရှိဘဲ စိတ်ထဲရှိ အမှန်တရားကိုသာ‌ေပြာရင်း

“ကြာပန်းတာအိုဆရာက ငါ့ကို ဒီနေရာမှာ ထားတာဟာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ကို ပိုပြီး ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့အတွက်ပဲ၊ ဒါမှ ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းကို ဆန့်ကျင်နေတဲ့ အင်အားစုအားလုံးကို တစ်နေရာတည်းမှာ စုစည်းထားနိုင်မှာ ဖြစ်လို့ပဲ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှူး...

အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံးတွင် အေးစက်စက် သက်ပြင်းချသံများ တပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လန်ကျွင်းမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့်

“ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းက ဒီလောက်အထိ ယုတ်မာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး” ဟု ရေရွတ်မိသည်။

အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ အဖေပြောခဲ့သည်က မမှားပါချေ၊ လောကကြီးက ဘေးအန္တရာယ် များလှသည်၊ ကျင့်ကြံခြင်းလောကသည်လည်း အလားတူပင်။

ကျန်းလင်းက ထပ်မံ၍

“အရင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ကျောက် သေဆုံးသွားတာကော မင်းနဲ့ သက်ဆိုင်နေသလား”

လျောင်ဝူဆရာတော်ကြီးက

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျောက် က ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိသွားလို့ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ လက်စဖျောက် သတ်ပစ်ခဲ့တာပါ” ဟု ဖြေကြားလိုက်သည်။

ယခင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်၏ ခေါင်းဆောင် ကျောက်သည် ယင်ဝိညာဥ် ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဓားအတတ်ကို အထူးကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ နောက်ပိုင်းတွင် သူတစ်ပါးနှင့် တိုက်ခိုက်ရင်း သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်ဟု အားလုံးက ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ မိမိတို့လူယုံ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်နေသည်။

ဝတ်စုံဖြူလူငယ် လန်ကျွင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့်

“အပေါ်ယံသူတော်ကောင်း ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ ကောင်၊ သေသင့်တယ်”

သူသည် စိတ်မကျေနပ်သေးသဖြင့် ဘေးနားမှ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဝူကျူရဟန်းကို လှည့်၍

“ဒီလိုကောင်မျိုးဟာ တကယ်ကို သေသင့်တာ” ဟု ထပ်ပြောလိုက်မိသည်။

ဝူကျူရဟန်း - “………………”

သူကိုယ်တိုင်လည်း ဒေါသတကြီး ခံပြင်းနေရသော်လည်း၊ လန်ကျွင်း၏ စကားကြောင့် ယခုအချိန်၌ စိတ်ခံစားချက်က အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားရရှာသည်။

ဘေးနားတွင် ကြည့်နေသည့် လီယန်ချူမှာမူ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်မိသည်။

ဤသည်က တကယ်ပဲ ရဟန်းကို စောင့်ပြီး ဆဲလိုက်သလို ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုက်ဖျင်မန္တန်ကျမ်းစာ၏ စိတ်အမှန်ကို ထိန်းသိမ်းပေးသည့် စွမ်းအားအောက်တွင် လျောင်ဝူဆရာတော်ကြီး တစ်ဦးတည်းတင် မကဘဲ ဆေးဝါးကုသပေးသည့် ဆွန်းမဒမ်သည်လည်း အလားတူပင် အမှန်တရားကို အကုန်အစင် ထုတ်ဖော် ပြောကြားလိုက်ရသည်။

လူတိုင်းမှာ ထပ်မံ၍ ဆူညံသွားကြတော့သည်။

သူတို့ ယခုမှပဲ သိလိုက်ရသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်းက သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည့် ညီအစ်ကို အများအပြားသည် အမှန်တကယ် သေစရာ အကြောင်းမရှိခဲ့ချေ။

ဒဏ်ရာများ ချက်ချင်း ဆိုးဝါးလာခြင်းက ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း၏ မန္တန်အတတ်များ ယုတ်မာလွန်း၍ မဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့ကို ကုသပေးနေသည့် လူကိုယ်တိုင်က ကွယ်ရာတွင် ဆေးခတ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လူတိုင်းမှာ ဒေါသအဟုန် ပြင်းထန်လှပြီး၊ မိမိတို့ကိုယ်တိုင်က ရင်ထဲ၌ သွေးပူလှသော မိစ္ဆာကောင်များကို နှိမ်နင်းလိုသည့် သူရဲကောင်းများ ဖြစ်ကြသော်လည်း...

မမျှော်လင့်ဘဲ သူတပါး၏ သီးသန့် စုစည်းခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး နွားများ သိုးများကဲ့သို့ အချိန်မရွေး အသတ်ခံရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ခံပြင်းလွန်းလှပေသည်။

“ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်ပြီး ကြာပန်းတာအိုဆရာကို သတ်ပစ်ကြစို့၊ ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းက မိစ္ဆာတာအိုဆရာအားလုံးကို သတ်ပစ်မှပဲ ရင်ထဲက ဒေါသက ငြိမ်းမယ်”

ကိုယ်ဟန်ထွားကျိုင်းပြီး မျက်ဝန်းများ ထက်မြက်လှသော သိုင်းလောကသားကြီးက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ကြာပန်းတာအိုဆရာက လူကို အလွန် အနိုင်ကျင့်လွန်းတယ်၊ ငါတို့ကို လက်ဖဝါးထဲမှာ လှည့်ပတ် ကစားနေတာ၊ သတ်ပစ်ကြစို့”

ဘေးနားမှ တာအိုဆရာအိုကြီးတစ်ပါးက သက်ပြင်းချကာ

“ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းရဲ့ လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်ပုံက အလွန်တရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှတယ်၊ ဘယ်နေရာကို သွားပြီး ကြာပန်းတာအိုဆရာကို ရှာရမှာလဲ”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ အမူအရာ ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

လင်းကျိုးနယ်မြေထဲတွင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က အလွန်တရာ သောင်းကျန်းလှသဖြင့် အပြန်အလှန်အားဖြင့် သူတို့ကသာ ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

တာအိုဆရာအိုကြီးက ထပ်မံ၍ သက်ပြင်းချကာ

“ကြာပန်းတာအိုဆရာရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က တတိယအဆင့် ကို ရောက်နေပြီလို့ ကြားမိတယ်၊ ဘယ်သူက သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာလဲ”

လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသနှင့် ခံပြင်းမှုများ ပိတ်ဆို့နေကြရသည်။

တိုက်ခိုက်ချင်သော်လည်း မတိုက်နိုင်၊ ရှာချင်သော်လည်း မရှာနိုင်သည့် အခြေအနေက လူကို တကယ်ပဲ ပေါက်ကွဲမတတ် ဖြစ်စေသည်။

ကျန်းလင်းက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်၏ ခေါင်းဆောင်ပီသစွာဖြင့် ယခုအချိန်၌ ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး တည်ကြည်သော လေသံဖြင့်

“လီတာအိုဆရာက ငါနဲ့အတူ ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း ရှိရာနေရာကို ရှာဖွေပြီး ကြာပန်းတာအိုဆရာကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်”

ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို ထိုသွေးပူလှသော ကျင့်ကြံသူအားလုံးသည် သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ အကြည့်များကို ပို့ထားလိုက်ကြတော့သည်။

လန်ကျွင်းက အံ့ဩစွာဖြင့်

“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်က ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း ရှိရာနေရာကို ရှာတွေ့နိုင်လို့လား” ဟု မေးလိုက်၏။

ကျန်းလင်းက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြကာ

“လီတာအိုဆရာ ရှိနေရင်တော့ ဒီကိစ္စက လက်တစ်ချောင်းစာလောက်ပဲ လွယ်ကူပါတယ်”

ရှူး...

လူတိုင်း အေးစက်စက် သက်ပြင်း ထပ်မံချလိုက်ကြသည်။

လန်ကျွင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်

“ဒါပေမဲ့ ကြာပန်းတာအိုဆရာက တတိယအဆင့်ကို ချိုးဖျက် ဝင်ရောက်သွားပြီလို့ ကြားရတယ်၊ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားက နက်ရှိုင်းပြီး ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းရဲ့ မန္တန်အတတ်တွေကလည်း အလွန် ယုတ်မာလှတယ်...”

သူသည် စိတ်ရင်းမှန်သော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ကျန်းလင်းက ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းမှ လူအိုကြီးများ၏ လက်ချက်ဖြင့် အလကား သေဆုံးသွားရမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက သူ့ကို ကြည့်ကာ အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး

“ကိစ္စမရှိဘူး၊ ငါကိုယ်တိုင် ရှင်းပေးမယ်” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်အေးဆေးလှပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါက တောင်ကမ္ဘာကြီးကဲ့သို့ ခိုင်ခံ့လှသဖြင့် လူကို အလွန်တရာ ယုံကြည်ကိုးစားစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ကျန်းလင်းက ဘေးနားမှ ထပ်လောင်း၍

“လီတာအိုဆရာကလည်း တတိယအဆင့်က ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပဲ” ဟု ပြောလိုက်၏။

လန်ကျွင်း မှင်တက်သွားရသည်။

မိမိကိုယ်တိုင်က တတိယအဆင့်ရှိ ယန်ဝိညာဥ် အဆင့် မြင့်မြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးနှင့် ညီအစ်ကိုလို ပခုံးချင်းဖက် ပေါင်းသင်းခဲ့မိတာလား။

ယခုအချိန်တွင် လူတိုင်းသည် လီယန်ချူကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာပေါ်၌ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း အတွေ့အကြုံရှိလှသော ကျင့်ကြံသူ အချို့ကမူ ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားကြပြီးဖြစ်၍ လျောင်ဝူဆရာတော်ကြီးကဲ့သို့သော ယင်ဝိညာဥ် အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူကို လက်တစ်ချက် ခတ်ရုံဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်သူသည် ဒဏ္ဍာရီလာ တတိယအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်ရပေမည်။

ထိပ်ပြောင်အဖိုးအိုက လေးနက်သော လေသံဖြင့်

“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်... ဒီကိစ္စကို သေချာ ထပ်မံ တိုင်ပင် ဆွေးနွေးရအောင်ပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းထဲမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ မနည်းလှဘူး၊ ကြာပန်းတာအိုဆရာမှာလည်း အခြား ကူညီပေးမယ့်သူတွေ ရှိနေနိုင်သေးတယ်”

ကျန်းလင်းသည် လီယန်ချူထံသို့ အကြည့်ကို ပို့လိုက်သည်။

သူမကိုယ်တိုင်က အဆင့်တစ်ခု နိမ့်ကျနေသဖြင့် တတိယအဆင့် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြလျှင် မည်မျှအထိ ပြင်းထန်လိမ့်မည်ကို မသိရှိချေ။

တကယ်လို့ လီယန်ချူက ကြာပန်းတာအိုဆရာကို မယှဉ်နိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

လီယန်ချူက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပင်

“သူက မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့် ဖြစ်မနေရင်တော့ အကုန်လုံး ရှင်းလို့ရပါတယ်”

ကျန်းလင်း - “………………”

လျောင်ဝူဆရာတော်ကြီးနှင့် ဆွန်းမဒမ်ကဲ့သို့သော သစ္စာဖောက် နှစ်ဦးစလုံးသည် ထိုနေရာတင် လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။

လက်ညှိုးကို အသာအယာ ခတ်လိုက်ရာ ထက်မြက်လှသော စွမ်းအင်လှိုင်းများက ၎င်းတို့၏ နဖူးကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားခဲ့ပြီး ချက်ချင်း သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို လီယန်ချူက လက်ဖဝါးထဲသို့ ဖမ်းယူ ဆွဲသွင်းလိုက်၏။

ပြင်းထန်လှသော ကာကွယ်ရေး စွမ်းအင်လှိုင်းများက ဝိညာဉ်များကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဖြတ်သန်းသွားပြီး တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲပျက်စီးစေခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသော သိုင်းလောက ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ မန္တန်အတတ်ကို တတ်ကျွမ်းသူများ အားလုံးသည် လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။

နားမလည်နိုင်လောက်အောင်ပင်။

တကယ်လို့ စကားလုံးတစ်လုံးဖြင့် ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင် နတ်ဘုရားတို့၏ နည်းလမ်းဟုသာ ပြောရပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူနှင့် ကျန်းလင်းတို့သည် အိမ်ရာဝင်းထဲသို့ ထွက်လာခဲ့ကြပြီး ခြေဖဝါးအောက်တွင် မင်္ဂလာတိမ်တိုက်များ ထွက်ပေါ်လာကာ နှစ်ဦးသား တိမ်စီးလျက် ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ပျံသန်း ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ဘေးနားမှ လန်ကျွင်းမှာ အားကျမလို ဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့်

“ဒါမှ တကယ့် သိုင်းလောကကို လှည့်ပတ်သွားလာရတဲ့ အဆင့်အတန်းမျိုးပဲ”

စိတ်ဆိုးတဲ့အခါ လူသတ်တယ်၊ ပြီးရင် နတ်ဒေဝါတစ်ပါးလို လှပတဲ့ အမျိုးသမီးကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ပိုက်ပြီး သွားလာနိုင်တာကို တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် တကယ်ကို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလှပေသည်။

သူက ဘေးနားမှ ဝူကျူရဟန်းကို လှည့်ကြည့်ကာ

“ငါ ဘယ်တော့မှ ဒီလိုမျိုး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနိုင်မှာလဲ” ဟု မေးလိုက်၏။

ဝူကျူရဟန်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တိုးညင်းသော လေသံဖြင့်

“အမိတ္တာဗုဒ္ဓါ”

“အိပ်မက် မက်မနေပါနဲ့တော့”

လန်ကျွင်း - “………………”

လီယန်ချူသည် လျောင်ဝူဆရာတော်ကြီးနှင့် ဆွန်းမဒမ်ဟူသော သစ္စာဖောက် နှစ်ဦး၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ရှာဖွေပြီးနောက်...

စောစောက မိစ္ဆာတာအိုဆရာ သုံးဦး၏ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း၏ အဓိက အခြေစိုက်စခန်းကြီးတစ်ခုကို ရှာဖွေ တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားစေသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းပြည့်ဖြိုးလှသော ဆွန်းမဒမ်သည် တစ်ချိန်က ကြာပန်းတာအိုဆရာ၏ အပျော်အပါး လေ့ကျင့်ဖော် တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ချင်း အပြန်အလှန် ကျင့်ကြံခြင်း အတတ်ကို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အသုံးမဝင်တော့သဖြင့် အပြင်သို့ ထုတ်ပယ်လိုက်ရာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပို၍ပင် သူ လက်မခံနိုင်စရာ ကောင်းသည်မှာ... အပေါ်ယံတွင် ဂုဏ်သတင်းကြီးမားလှသော လျောင်ဝူဆရာတော်ကြီးသည် ဆွန်းမဒမ်နှင့် ကွယ်ရာတွင် တိတ်တဆိတ် ပတ်သက်မှု ရှိနေကြပြီး နှစ်ဦးသား မကြာခဏဆိုသလို တရားဓမ္မများ ဖလှယ်လေ့ရှိကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ဤအခြင်းအရာကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲကနေသာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

“တကယ်ကို... ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းပဲ”

ရွှမ်ပေါင် တာအိုကျောင်း

ဤနေရာသည် လင်းကျိုးမြို့ထဲတွင် အတော်အသင့် ကျော်ကြားလှသော တာအိုကျောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး အလှူငွေနှင့် ဘုရားဖူးများ အလွန် စည်ကားလှကာ ၎င်းတို့ ပေးကမ်းသော အဆောင်ရေများသည် ရောဂါဝေဒနာများကို ကုသနိုင်သည်ဟု နာမည်ကြီးသည်။

ရွှမ်ပေါင် တာအိုကျောင်းတွင် အထဲက အဆောင်ခန်းမကြီးတစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး သော့ခတ်ထားလေ့ ရှိသည်။

အထဲက အဆောင်ခန်းမကြီးထဲတွင် အခြားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေပြီး နတ်ဘုရား ရုပ်တုကြီး၏ အောက်ခြေမှတစ်ဆင့် လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည်။

လျှို့ဝှက်အခန်းက အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှပြီး ယခုအချိန်တွင် ထိုအထဲ၌ လူခုနစ်ဦး ရှိနေကြသည်။

အမျိုးသားများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးကွယ်ထား၍မရသော မကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက် အပြုံးများ ရှိကြပြီး၊ အမျိုးသမီးကမူ ရမက်ပြင်းပြစွာ ပြုံးလျက် လက်ထဲ၌ သားရေနှာရိုက်ပတ်ကြိုးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ထိုသားရေကြိုးမှတစ်ပါး မည်သည့် အဝတ်အထည်မျှ ဝတ်ဆင်ထားခြင်း မရှိချေ။

သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်က ပြားချပ်နေပြီး ခြေတံရှည်များ ရှိကာ အသက်သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့် ရှိပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်က အလွန် ညှို့ဓာတ်ပြင်းလှသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် သားရေကြိုးဖြင့် တာအိုဆရာတစ်ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်ရာ...

ထိုတာအိုဆရာက အလွန်အမင်း သဘောကျစွာ ရယ်မောနေတော့သည်။

“ချင်းမေ အန်တီ... နောက်ထပ် အားနည်းနည်း ထပ်စိုက်ပါဦး၊ ကျွန်တော့်ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုခွင့်ပေးပါ”

လူငယ် အမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းခိုင်မာလှပြီး ယခုအချိန်တွင် အရေပြားများ စုတ်ပြတ်နေအောင် ရိုက်နှက်ခံထားရသော်လည်း သွားဖြဲလျက် ဆက်လက် ရယ်မောနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤအမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများက မောက်မာလွန်းလှပြီး မေးစေ့ကို အသာမော့ကာ လက်ထဲမှ သားရေကြိုးကို ထပ်မံ လွှဲယမ်းလျက် ထိုအမျိုးသားများ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ရိုက်နှက်လိုက်ပြန်သည်။

လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ထွန်းညှိထားပြီး အနံ့က အလွန်တရာ ချိုအီလွန်းလှသဖြင့် လူကို အသက်ရှူလိုက်သည့်အခါ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ၌ မီးတောက်တစ်ခု လောင်ကျွမ်းနေသည့်အလား ခံစားရစေသည်။

ဤအမျိုးသမီးသည် ရွှမ်ပေါင် တာအိုကျောင်းထဲတွင် ရာထူးအလွန်မြင့်မားသူ ဖြစ်ပြီး ကြာပန်းတာအိုဆရာ၏ အပျော်အပါး လေ့ကျင့်ဖော် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကြာပန်းတာအိုဆရာသည် ထိုကဲ့သို့သော မိန်းကလေးများအပေါ်တွင် အလွန်တရာ တင်းကျပ်လှသော သတ်မှတ်ချက်များ ရှိသဖြင့်...

ယခုအခါ ဤအမျိုးသမီးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း မျက်နှာသာပေးခြင်း မခံရတော့ဘဲ အပြင်သို့ ထုတ်ပယ်ခြင်း ခံလိုက်ရကာ လူငယ် အမျိုးသား မိန်းမပျိုများနှင့် အချို့သော ရတနာအရင်းအမြစ်များကို လုယက်ရန်အတွက် သီးသန့် တာဝန်ပေးခြင်း ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုတာအိုဆရာများထဲတွင် လူငယ်များ ရှိသလို၊ လူလတ်ပိုင်းများနှင့် လူကြီးများလည်း ရှိကြသည်။

ဤရင့်ကျက်လှသော အမျိုးသမီးသည် ကြာပန်းတာအိုဆရာထံတွင် ခံခဲ့ရသမျှသော အရှက်ရမှုနှင့် နာကျည်းမှုများကို ထိုလူများ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲပစ်နေပုံရပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများက ထိုလူများထက်ပင် ပိုမို၍ ရူးသွပ်လျက် ရှိသည်။

အတိအကျပင်...

လျှို့ဝှက်အခန်းထဲသို့ လူရိပ်နှစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တစ်ဦးမှာ အသားအရေက နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်လှသော ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသမီး ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ဟန်အနေအထားက အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် မျက်နှာသွင်ပြင်က လှပတောက်ပလှသည်။

အခြားတစ်ဦးမှာမူ မျက်နှာသွင်ပြင် သန့်ပြန့်ချောမောလှသော တာအိုဆရာငယ် ဖြစ်ပြီး နတ်ဒေဝါတစ်ပါး ကဲ့သို့ပင် ခန့်ညားလှပေသည်။

သူသည် ဖျော့တော့သော အစိမ်းနုရောင် တာအိုဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး ရိုးရှင်းသန့်စင်လှသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးကို နတ်ဒေဝါတစ်ပါး လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသည့်အလား ပိုမို ထင်မှတ်ရစေသည်။

ဤမျှ ခန့်ညားလှသော တာအိုဆရာငယ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လက်ထဲ၌ သားရေကြိုးကို ကိုင်ထားသည့် ခန္ဓာကိုယ် ပြည့်ဖြိုးလှသော အမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း အရောင်တောက်သွားပြီး

“လောကကြီးထဲမှာ ဒီလောက်အထိ ကြည့်ကောင်းတဲ့ အမျိုးသား ရှိနေပါသေးလား”

သူမသည် အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရမက်ဇောများဖြင့် နီမြန်းသွားရတော့သည်။

လီယန်ချူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ထိုလူများ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဖုံးကွယ်ထား၍မရသော ရမက်စိတ်ဆန္ဒများနှင့် မျက်ဝန်းထဲမှ ရူးသွပ်မှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အပြင်...

ဤကဲ့သို့သော ပြုမူဆောင်ရွက်ပုံများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်ခုံးအစုံ ချက်ချင်းပင် တွန့်ကွေးသွားရတော့သည်။

“ဒီရွှမ်ယွီဂိုဏ်းက လူတွေဟာ တကယ်ကို ပရမ်းပတာ ဆော့ကစားနေကြတာပဲ”

ကျန်းလင်းသည်လည်း ဘေးနားမှ အလွန်တရာ သဘောတူညီသည့်အလား မျက်နှာပေါ်တွင် နီမြန်းသော အသွင် ဆောင်သွားရပြီး မျက်နှာကို အသာအယာ လွှဲဖယ်ထားလိုက်လေတော့သည်။