အခန်း (၉၃၃-၉၃၄)

အခန်း (၉၃၃) ထူးခြားသော ဝါသနာ၊ ခြေရာခံခြင်း၊ မိခင်ကျားမကြီး နှင့် တောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်း

ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ပြည့်ဖြိုးမောက်မောက်နှင့် ခြေတံရှည်ရှည် ရှိလှသော ထိုရင့်ကျက်သည့် အမျိုးသမီး တာအိုဆရာမသည် လီယန်ချူကို ညှို့ဓာတ်ပြင်းပြသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ကာ တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်၏။

“တာအိုဆရာငယ်လေး... မင်းက ဘယ်ကလာတာလဲ”

သူမသည် မိမိတို့ဂိုဏ်းထဲတွင် ဤမျှ ခန့်ညားချောမောပြီး ဩဇာအရှိန်အဝါ ရှိလှသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

‘ဒီမိန်းမ ဆေးတွေ အလွန်အကျွံ သောက်ပြီး ဦးနှောက် ပျက်သွားတာလား မသိဘူး...’ လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို အသာအယာ တွန့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ကြာပန်းတာအိုဆရာ ဘယ်မှာလဲ”

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လျှို့ဝှက်အခန်းထဲရှိ ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း တပည့်များ အားလုံး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။

“သတ္တိရှိလှချေလား... ငါတို့ ဆရာသခင်ရဲ့ ဘွဲ့နာမကို မင်းလိုကောင်က တိုက်ရိုက် ခေါ်ဝံ့တယ်ပေါ့လေ”

“ဘယ်က ရောက်လာတဲ့ မိုးမမြင် လေမမြင် တာအိုဆရာလဲကွ”

“သူ့ဘေးက အမျိုးသမီးကလည်း တကယ့် အလှပိုင်ရှင်ပဲ၊ ဒီခြေတံရှည်ရှည်တွေရဲ့ အရသာကတော့ တကယ် အကြိုက်တွေ့စရာပဲဟေ့”

ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း တပည့်များသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရမက်ဇောများဖြင့် သွားဖြဲနားဖြဲ ရယ်မောရင်း၊ ၎င်းတို့၏ အကြည့်များတွင်လည်း ဖုံးကွယ်၍မရသော ရန်လိုမှုများနှင့် စက်ဆုပ်ဖွယ် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေကြသည်။

လက်ထဲတွင် သားရေနှာရိုက်ပတ်ကြိုးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မည်သည့်အဝတ်အစားမျှ ဝတ်ဆင်မထားသည့် ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးကြီးက အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“ဒီလူနှစ်ယောက်လုံးကို ဖမ်းဆီးလိုက်ကြ”

သူမသည် ဤနေရာတွင် အဆင့်အတန်း အမြင့်မားဆုံး ဖြစ်ပြီး၊ ဤနေရာရှိ ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းမှ အမျိုးသားကျင့်ကြံသူများ အားလုံးသည် သူမ၏ လိမ်ဖည်ကောက်ကျစ်လှသော ကာမရမက်စိတ်များကို ဖြေဖျောက်ရန်အတွက်သာ အသုံးတော်ခံနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ အလုအယက် ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။ သို့သော်လည်း တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ အဝတ်အစားများ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကြသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ လွန်စွာ အော့နှလုံးနာဖွယ် အပြုအမူများသာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းလင်းသည် လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားရသည်။ ဤမျှအထိ အဝတ်ဗလာ ဖြစ်နေကြသော အမျိုးသားများနှင့် ဤလျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှ ထူးဆန်းလှသော အမွှေးတိုင်နံ့များကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် လူကို လျှောကျပျက်စီးစေရန် ဆွဲဆောင်နေသည့်အလား ရှိနေသည်။

သူမသည် တတိယအဆင့်ဟု သံသယရှိရသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျွမ်းကျင်သူ ကြာပန်းတာအိုဆရာနှင့် လီယန်ချူတို့အနက် မည်သူက ပိုမိုအစွမ်းထက်မည်ကို တိတိကျကျ မခန့်မှန်းနိုင်သေးသော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့သော အခြေစိုက်စခန်းငယ်ကို ရှင်းလင်းသည့်နေရာတွင်မူ လီယန်ချူကို မည်သူမျှ ယှဉ်နိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သေချာစွာ ယုံကြည်ထားသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ညှိုးကို အသာအယာ ခတ်လိုက်ရာ၊ ထက်မြက်လှသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ ချက်ချင်း ပျံသန်းထွက်ပေါ်သွားတော့သည်။

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်...

ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြသော ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း တပည့်များ၏ ဦးခေါင်းများ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားကြပြီး၊ ဦးနှောက်နှင့် သွေးသားအသားစများ လွင့်စင်ကာ ခေါင်းပြတ်ကြီးများဖြင့် အလောင်းများ မြေပြင်ပေါ်သို့ အလိပ်လိပ် လဲပြိုသွားကြတော့သည်။

ဤလျှို့ဝှက်ခန်းထဲတွင် ထွန်းညှိထားသော အမွှေးတိုင်သည် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲမှ ကာမရမက်များကို နှိုးဆွပေးနိုင်သည့် ထူးခြားသော မန္တန်ဆေးတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကာမအားဖြည့်အတတ်နှင့် အခန်းတွင်းကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်ရာတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သော အထောက်အကူပြုပစ္စည်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ပြည့်ဖြိုးလှသော တာအိုဆရာမ ‘ချင်းမေ’ သည် ပထမဆုံးအချိန်တွင် ရန်လိုစိတ်များကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်မပြနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဤနေရာရှိ လူများအားလုံး၏ အခြေအနေမှာလည်း ဆေးရှိန်တက်နေသည့်အလား ဖြစ်နေကြခြင်းပင်။

သို့သော် ယခုအခါ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းချင်း ထပ်နေသော မြင်ကွင်းက လှပသော တာအိုဘွဲ့အမည် ချင်းမေ ရှိသည့် အမျိုးသမီးကြီးကို ရေခဲတမျှ အေးစက်တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသူများထဲ၌ ယင်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျွမ်းကျင်သူများ ပါဝင်သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ရှေ့မှောက်၌ လက်တစ်ချက်မျှပင် ပြန်လည်မခုခံနိုင်ခဲ့ကြချေ။

သူမသည် ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်စူးရှလှသော မျက်ခုံးအစုံရှိသည့် လူငယ်တာအိုဆရာကို ကြည့်ကာ နှလုံးသားထဲမှ အေးစက်လှသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ထွက်ပေါ်လာရသည်။

“မလုပ်ပါနဲ့... မလုပ်ပါနဲ့... ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့... ကျွန်မ ကြာပန်းတာအိုဆရာရဲ့ တည်နေရာကို သိပါတယ်၊ ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် အများကြီးကိုလည်း သိပါတယ်၊ ကျွန်မ အရှင်မင်းကြီးကို အလုပ်အကျွေးပြုပါ့မယ်၊ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဘေးနားမှာ နိမ့်ကျလှတဲ့ ကျွန်မတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခစားပါ့မယ်”

ကျန်းလင်းက မခံချိမခံရဲဘဲ တံတွေးထွေးလိုက်၏။

“အရှက်မရှိလိုက်တာ”

ဤအမျိုးသမီးသည် ကိုယ်ဟန်အနေအထား နွဲ့နှောင်းလှပပြီး၊ ခြေတံများကလည်း ပြည့်ဖြိုးဝိုင်းစက်ကာ အနည်းငယ် အသားစိုင်အပြည့် ရှိလှသည်။ နှုတ်ခမ်းလွှာများကလည်း ထူထပ်လှသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ကုတင်ကြီးပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သော ရင့်ကျက်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် စိတ်နှလုံး တစ်ချက်မျှ မလှုပ်ခတ်ဘဲ လက်ညှိုးကို ထပ်မံခတ်လိုက်ရာ၊ အရှိန်အဝါလှိုင်းတစ်ခုက ထိုအမျိုးသမီး၏ နဖူးအလယ်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။ ကြာပန်းတာအိုဆရာ၏ အပျော်အပါး လေ့ကျင့်ဖော် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ထိုအမျိုးသမီးသည် နေရာတင် ချက်ချင်း သေဆုံးသွားခဲ့ရတော့သည်။

သေဆုံးသွားသည့်တိုင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အံ့ဩတုန်လှုပ်သော အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဇဝေဇဝါလည်း ဖြစ်နေပုံရသည်။ တစ်ဖက်လူသည် ကြာပန်းတာအိုဆရာကို လာရှာခြင်း ဖြစ်ပါက၊ ဘာဖြစ်လို့ သူမထံမှ ထွက်ဆိုချက်ကို မယူဘဲ သို့မဟုတ် အတွင်းလူအဖြစ် အသုံးမချဘဲ ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်ရသနည်း။

လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်ဖမ်းစားခြင်းအတတ် ကို အသုံးပြုကာ ထိုရွှမ်ယွီဂိုဏ်း မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ၏ ဝိညာဉ်များကို လက်ဖဝါးထဲသို့ ဖမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ထိုလှပညှို့ဓာတ်ပြင်းသော အမျိုးသမီးကြီး၏ ဝိညာဉ်သည် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

တစ်ဖက်လူသည် မေးမြန်းရန် လုံးဝမလိုအပ်ချေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ‘ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်’ ကို အလွန်ကျွမ်းကျင်လှသော ဝိညာဉ်ရေးရာ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သူမသည် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ဝိညာဉ်သည် လီယန်ချူ၏ ပြင်းထန်လှသော မန္တန်စွမ်းအားများအောက်တွင် ချက်ချင်း အပိုင်းပိုင်း ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရကာ၊ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များ အားလုံးကို တပြိုင်နက်တည်း ရှာဖွေစစ်ဆေးခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

“ဘယ်လိုလဲ...” ကျန်းလင်းက မေးလိုက်သည်။

“ကြာပန်းမိစ္ဆာတာအိုဆရာရဲ့ တည်နေရာကို ရှာတွေ့ပြီလား”

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး

“ဒီကောင်ရဲ့ ခြေရာက တကယ်ကို လျှို့ဝှက်လွန်းတယ်၊ တခြား အခြေစိုက်စခန်း အချို့ရဲ့ တည်နေရာကိုပဲ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်”

ကျန်းလင်းက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ၊ ကျန်းလင်း၏ ဖြူစင်လှသော ပါးပြင်ပေါ်တွင် နီမြန်းသော အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သတိပေးလိုက်၏။

“ဒီနေရာက အမွှေးတိုင်နံ့က လူတွေရဲ့ စိတ်ထဲက ရမက်ဆန္ဒကို နှိုးဆွပေးနိုင်တယ်၊ သတိထားပြီး စိတ်ကို ထိန်းပါ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလင်း၏ မျက်နှာက ပိုမို၍ နီမြန်းသွားရတော့သည်။

မည်သည့်အမှားအယွင်းမျှ မရှိစေရန်အတွက် လီယန်ချူသည် နတ်အာရုံကို သုံးရုံတင်မကဘဲ ထိုရွှမ်ယွီဂိုဏ်း မိစ္ဆာတာအိုဆရာများ၏ မှတ်ဉာဏ်များ အားလုံးကို အကုန်အစင် ရှာဖွေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျန်းလင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် လင်းကျိုးနယ်မြေအတွင်းရှိ ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း၏ အခြေစိုက်စခန်း ၇ ခုလုံးကို တစ်ခုမကျန် အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်လိုက်လေသည်။

ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာတာအိုဆရာများသည် မည်သူမျှ ချွင်းချက်မရှိ၊ အားလုံးသည် နာကျည်းမှု အငွေ့အသက်များ ဝန်းရံနေသော မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အတားအဆီးမဲ့လှသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများနှင့် ယုတ်မာမှုများ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ အရိုးထဲအထိ စွဲနေသော ဗီဇဆိုးများက နှိုးဆွခြင်း ခံထားရသည့်အလား ရှိနေကြသည်။

ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း၏ ဓမ္မစောင့်ရှောက်သူသည် ယင်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ တစ္ဆေမွေးမြူခြင်းအတတ်ကို အထူးကျွမ်းကျင်ကာ ကြာပန်းတာအိုဆရာ၏ တည်နေရာကို သိရှိထားသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ကျန်းလင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းအလား ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားဖြင့် လင်းကျိုးနယ်မြေအတွင်းရှိ ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း အခြေစိုက်စခန်းများကို တိုက်ခိုက်ရင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ဤဓမ္မစောင့်ရှောက်သူကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်သတ်ကာ ‘ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်’ ကို တိုက်ရိုက် သုံးလိုက်တော့သည်။

ထိုသူသည် ကြာပန်းတာအိုဆရာအတွက် ဂိုဏ်းအတွင်းနှင့် သိုင်းလောကထဲမှ လှပသော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ အမျိုးသမီးများကို လိုက်လံရှာဖွေ စုဆောင်းပေးပြီး၊ အပျော်အပါး လေ့ကျင့်ဖော် အဖြစ် ပျိုးထောင်ပေးရသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကြာပန်းတာအိုဆရာနှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်နိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်ပေသည်။

“သူက တောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်းထဲကနေ ကြာပန်းတာအိုဆရာနဲ့ ဆက်သွယ်တာပဲ”

လီယန်ချူသည် မှတ်ဉာဏ်များကို ရှာဖွေပြီးနောက် တိုးညင်းသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းလင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩသွားသော အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ

“မြို့ပြင်က အဲဒီ တောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်းလား”

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကြာပန်းတာအိုဆရာ၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအားကို တိတိကျကျ မသိရသေးသော်လည်း၊ သူ၏ အငွေ့အသက်များကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် နည်းလမ်းကမူ အလွန်တရာ မြင့်မားလှသည်။ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လီယန်ချူသည် ကျန်းလင်း၏ လက်ကို ဆွဲကာ မြေလျှိုးအတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများ သိသိသာသာ တိုးတက်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် မြေလျှိုးအတတ်ကို သုံးသည့်အခါ လူတစ်ဦးကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းလင်းသည် မြေလျှိုးအတတ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားဖူးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် လွန်စွာ အံ့ဩဆန်းပြားနေမိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေသားများသည် ရေစီးကြောင်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုအထဲ၌ အလွန်လျင်မြန်သော နှုန်းဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားလာရင်း၊ မကြာမီမှာပင် မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ဘဲ မြို့ပြင်ရှိ တောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်း၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတော့သည်။

ဤတောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်းသည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ကျောင်းထဲရှိ တောင်စောင့်နတ်မင်း ရုပ်တုကြီးမှာမူ လက်ထဲ၌ စာအုပ်ကျမ်းစာကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် စာ‌ေပပညာရှိလူငယ် တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

သာမန်အားဖြင့် မြင်တွေ့ရလေ့ရှိသော အားကောင်းမောင်းသန် တောင်စောင့်နတ်မင်း ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် မတူဘဲ၊ ဤနေရာမှ နတ်မင်းသည် စာဆိုတစ်ဦး ဖြစ်နေသည့်အပြင် ဓားလှံလက်နက်များ ဆင်မြန်းထားခြင်း မရှိဘဲ ဘေးနားတွင်မူ ကျားရဲကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသည်။

လီယန်ချူက

“ဒီတောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်းက အလွန် နာမည်ကြီးတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူက တောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်းဟု ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျန်းလင်းက ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းလင်းက တိုးညင်းသော လေသံဖြင့် ရှင်းပြသည်

“ဒီတောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်းက စာပေပညာရှိ ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ရာခန့်က လင်းကျိုးနယ်မြေက ဒေသခံတစ်ယောက်ပဲ၊ တောင်ပေါ်မှာ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံတွေ့ပြီး အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ကြတယ်၊ အိမ်ထောင်သက် သုံးနှစ်ရှိမှ အဲဒီအမျိုးသမီးဟာ တောင်ပေါ်က ကျားမိစ္ဆာမကြီး ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရတာ”

ကျန်းလင်းသည် လင်းကျိုးနယ်မြေတွင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် ဤနေရာ၏ ရိုးရာဓလေ့နှင့် သမိုင်းကြောင်းများကို အလွန်တရာ ကောင်းမွန်စွာ သိရှိထားကာ၊ ဤတောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်း၏ နောက်ကြောင်းရာဇဝင်ကို အသေးစိတ် ရှင်းလင်းပြောပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီး စိတ်ထဲကနေ ကျိတ်၍ တွေးလိုက်မိသည်။

‘ဒါက တကယ့်ကို... အိမ်ထဲမှာ မိခင်ကျားမကြီး ရှိနေတာပဲဥစ္စာ...’

“နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီစာဆိုက ဘာဖြစ်လို့ တောင်စောင့်နတ်မင်း ဖြစ်သွားရတာလဲ”

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းလင်းက ဆက်လက်၍

“နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီစာဆိုက ကုမရတဲ့ ရောဂါဆိုးကြီး စွဲကပ်ခဲ့တယ်၊ သူ့ရဲ့ဇနီးဖြစ်တဲ့ ကျားမိစ္ဆာမကြီးဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံထားတဲ့ ကျင့်စဉ်အတွင်းဓာတ်လုံး ကို စာပေပညာရှိကို ပေးအပ်လိုက်ပြီး၊ သူ့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းရာချီတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး စာဆိုရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်၊ စာဆိုဟာလည်း အဲဒီအကြောင်းကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်ထဲကို ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ဒီအရပ်ဒေသရဲ့ ရာသီဥတု ကောင်းမွန် မျှတစေဖို့ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တယ်”

“နောက်ပိုင်းမှာ လူတွေက သူ့ရဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးတွေကို အောက်မေ့ သတိရတဲ့အတွက်ကြောင့် တောင်စောင့်နတ်မင်းအဖြစ် ဘွဲ့နှင်းသတ်မှတ်ပြီး ဒီအရပ်ကို စောင့်ရှောက်စေခဲ့တာပေါ့”

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မိစ္ဆာကောင်များထဲတွင်လည်း အကောင်းနှင့်အဆိုး ခွဲခြားထားနိုင်သော်လည်း၊ လူသားတစ်ဦးသည် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲသို့ ခြေစုံပစ် ဝင်ရောက်သွားပါက ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ဘေးအန္တရာယ်သည် မိစ္ဆာကောင်များထက်ပင် ပိုမို၍ ကြီးမားလှပေသည်။

သူသည် ဤတောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး နတ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သော်လည်း ထူးခြားသည်ကို မတွေ့ရှိရချေ။

ဤကြာပန်းတာအိုဆရာသည် တောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်းကို အခြေစိုက်စခန်းအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့်လူကြီးများနှင့် ဆက်သွယ်ခြင်းက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းလား။

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း အသေးစိတ် ထပ်မံ မစဉ်းစားတော့ဘဲ ရင်ခွင်ထဲမှ အမွှေးတိုင် သုံးတိုင်ကို ထုတ်ယူကာ တောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်း၏ အမွှေးတိုင်အိုးထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အဆောင် တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ မီးရှို့လိုက်၏။

အဆောင် မီးလောင်သွားပြီးနောက်တွင် ထိုအမွှေးတိုင်များသည် လေမတိုက်ဘဲ အလိုအလျောက် တောက်လောင်လာခဲ့ပြီး၊ မီးပွားများ တဖျတ်ဖျတ် လက်ကာ အလွန်လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းသွားတော့သည်။

ဤသည်က ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း ဓမ္မစောင့်ရှောက်သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ကြာပန်းတာအိုဆရာနှင့် ဆက်သွယ်ရသော နည်းလမ်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုက်ဖျင်မန္တန်ကျမ်းစာကို သုံးပြီး မေးမြန်းခြင်းထက် လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်က ပိုမို၍ တိုက်ရိုက်ကျလှသည်။

အမွှေးတိုင် သုံးတိုင်သည် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် လောင်ကျွမ်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး၊ လေထုထဲတွင် အမွှေးတိုင်နံ့များ ကြွင်းကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း တောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်းသည် ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထိုအနံ့များကို တောင်စောင့်နတ်မင်းက စုပ်ယူခြင်း မရှိချေ။ ထိုအမွှေးတိုင် အငွေ့အသက်များသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် လူရိပ်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့ရာ၊ ဦးခေါင်းတွင် ကြာပန်းသရဖူကို ဆင်မြန်းထားပြီး လက်ထဲ၌ သားမြီးယပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လူလတ်ပိုင်း တာအိုဆရာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ နတ်ဒေဝါတစ်ပါး ကဲ့သို့ပင် အလွန် သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်လှသဖြင့် လူအများအား တရားရပြီးသား ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးအသွင် ခံစားရစေသည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်း တာအိုဆရာကြီးသည် မျက်ဝန်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး ထည်ဝါလေးနက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ငါ့ကို ဘာကိစ္စနဲ့ ဆင့်ခေါ်တာလဲ”

ဤသည်က အမွှေးတိုင် အငွေ့အသက်များကို အသုံးပြုကာ ဖန်တီးထားသည့် ထူးခြားသော ကိုယ်ပွား တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ရှိနေသူသည် ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းမှ ဓမ္မစောင့်ရှောက်သူ မဟုတ်ဘဲ၊ လူငယ် အမျိုးသား အမျိုးသမီး တစ်စုံ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အမျိုးသမီးမှာ ကိုယ်ဟန်အနေအထား အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ဖြူစင်လှပလှပြီး၊ အမျိုးသားမှာမူ မျက်နှာသွင်ပြင် သန့်ပြန့်ချောမောကာ ခါးဘေးတွင် ဟောင်းနွမ်းလှသော ဓားရှည်ကြီးတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ကြာပန်းတာအိုဆရာ၏ ဤမန္တန်ကိုယ်ပွားသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကိစ္စရပ်များစွာကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီး တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်၏။

“ဘယ်က တာအိုမိတ်ဆွေလဲ”

ဤဆက်သွယ်မှု နည်းလမ်းကို ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း၏ ဓမ္မစောင့်ရှောက်သူ တစ်ဦးတည်းသာ သိရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ထွက်ပေါ်လာသူများထဲတွင် ဓမ္မစောင့်ရှောက်သူ မပါဝင်ဘဲ ဤလူငယ် တစ်စုံသာ ရှိနေသဖြင့်၊ ဓမ္မစောင့်ရှောက်သူမှာ ယခုအချိန်၌ အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ သို့သော်လည်း ကြာပန်းတာအိုဆရာသည် ဓမ္မစောင့်ရှောက်သူ၏ အသက်ဘေးအတွက် စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိဘဲ၊ မျက်စိရှေ့မှောက်ရှိ လူငယ် တစ်စုံအပေါ်တွင်သာ ပိုမို၍ စိတ်ဝင်စားလျက် ရှိသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်အေးဆေးလှကာ

“ငါ့ရဲ့နာမည်ကို သိဖို့ မင်းမှာ အရည်အချင်း မရှိသေးဘူး”

ကြာပန်းတာအိုဆရာ - “………………”

သူ၏ အကြည့်က ကျန်းလင်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့်အခါ မျက်ခုံးအစုံ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီးနောက် တိုးညင်းသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ရဲ့ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ကျန်း မဟုတ်လား”

ကျန်းလင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားရသည်။ ဤကြာပန်းတာအိုဆရာ၏ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားသည် သာမန် ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် မိမိ၏ ရုပ်သွင်ကို ချက်ချင်း မှတ်မိနေခြင်းက သူမသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကြာပန်းတာအိုဆရာ၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ကျန်းလင်းက

“ကြာပန်းမိစ္ဆာအိုကြီး... ရှင်က မြင့်မြတ်တဲ့ဟန် ဆောင်ထားတာပဲ၊ ဒီနေ့က ရှင့်ရဲ့ သေနေ့ပဲ”

ကြာပန်းတာအိုဆရာက ပြုံးလျက်

“ငါက မူလကတည်းက တတိယကောင်းကင်ယံက ကြာပန်းတစ်ပွင့် လူ့လောကကို ဝင်စားလာတာ ဖြစ်ပြီး သန့်စင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် သေနေ့ ရှိနိုင်မှာလဲ”

လီယန်ချူနှင့် ကျန်းလင်းတို့ မျက်ခုံး တွန့်သွားကြသည်။ ဤလူ၏ စကားပြောပုံက တည်ငြိမ်လှသော်လည်း... လူကို တကယ့် နတ်ဘုရားဟန်ဆောင်ထားသည့် လူလိမ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်၏။

“မင်းက ကောင်းကင်ဘုံက လာတဲ့လူဆိုရင်... အခု နတ်ဘုရားလောက မှာ ဘာပြဿနာတွေ ဖြစ်ပျက်နေလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား”

ကြာပန်းတာအိုဆရာက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလျက်

“ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ပေါက်ကြားလို့ မရဘူး၊ မင်းတို့နှစ်ဦးရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ ရန်လိုစိတ်တွေ ရှိနေတာကို ကြည့်ရတာ ကတုံးပေါ် ထိပ်ကွက်ဖို့ လာရှာတာပဲ၊ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ကြီးမားလှတဲ့ ကံတရားတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာ မှတ်ထားပါ၊ ဒီလို အကြံအစည်မျိုး ရှိနေရင် မဆင်မခြင် ဖြစ်ပြီး ဘဝပျက်သွားလိမ့်မယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမှားမလုပ်မိကြစေနဲ့”

လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ

“နတ်ဘုရားဟန်ဆောင်ပြီး လူလိမ်နေတာပဲ၊ မင်းကိုယ်မင်း တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ဘုံက လာတဲ့လူလို့ ထင်နေတာလား”

ကြာပန်းတာအိုဆရာက တည်ကြည်စွာဖြင့်

“ငါပြောတာတွေက လုံးဝ အမှန်တရားပဲ၊ လင်းကျိုးနယ်မြေရဲ့ ကိစ္စတွေက မင်းတို့လို တာအိုမိတ်ဆွေတွေ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်နိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး၊ အသက်မဆုံးရှုံးချင်ရင် စောစောစီးစီး ဆုတ်ခွာသွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ”

ကြာပန်းတာအိုဆရာသည် ကျန်းလင်းကို မှတ်မိထားသဖြင့်၊ ဤလူငယ်တာအိုဆရာသည် ကျန်းလင်းက ရှာဖွေခေါ်ဆောင်လာသည့် ကူညီပေးမည့်သူ ဖြစ်ကြောင်း သဘာဝအတိုင်း ရိပ်မိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက အေးအေးဆေးဆေးပင်

“တကယ်လို့ မဆုတ်ခွာရင်ကော မင်း ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ”

ကြာပန်းတာအိုဆရာက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“တာအိုမိတ်ဆွေက အတင်းအကျပ် လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့... မင်းကို လူ့လောကထဲကနေ သံသရာထဲကို ပို့ပေးလိုက်ရုံပဲ ရှိတာပေါ့”

လီယန်ချူ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူတွင် လက်ဦးမှုယူ တိုက်ခိုက်မည့် အရိပ်အယောင် မရှိချေ။ သို့ဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင် သူက... စကားလုံးများဖြင့်သာ ကြွားဝါနေခြင်း လား။

လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ

“မင်းရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကို ငါ ရှာမတွေ့နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား”

ကြာပန်းတာအိုဆရာက ပြုံးလျက်

“ငါက မူလကတည်းက ကောင်းကင်ဘုံက ဧည့်သည်တော်ပဲ၊ ငါက မင်းကို အတွေ့မခံချင်ရင် မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ရှာနိုင်မှာလဲ”

ဤလူ၏ မျက်ဝန်းများသည် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ လီယန်ချူကမူ သူ၏ မျက်ဝန်းနက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ရူးသွပ်မှုနှင့် ခေါင်းမာမှု အနည်းငယ် ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အမွှေးတိုင် အငွေ့အသက်များဖြင့်သာ ခြားထားခြင်း ဖြစ်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံနေခြင်း မဟုတ်ချေ။ သူသည် ဤလူနှင့် အပိုစကားများ ထပ်မံမပြောချင်တော့သဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုအမွှေးတိုင် အငွေ့အသက်များဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် မန္တန်ကိုယ်ပွားကို ချက်ချင်း ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။

ကျန်းလင်းက မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်ပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“ကြာပန်းမိစ္ဆာအိုကြီးက တကယ်ကို မလွယ်ဘူးပဲ၊ စကားပြောတဲ့အထဲမှာ လူကို အတွေးရခက်စေတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနိုင်တယ်၊ သူက ကံတရား တွက်ချက်ခြင်းအတတ်ကို အထူးကျွမ်းကျင်တာလား”

လီယန်ချူက ပြုံးလျက်

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ နတ်ဘုရားဟန်ဆောင်ပြီး စကားလုံးအဆန်းတွေ သုံးနေတာပဲ၊ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး”

ဤအမွှေးတိုင် အငွေ့အသက်များထဲတွင် ကြာပန်းတာအိုဆရာ၏ အငွေ့အသက်များ စွဲကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် ခြေရာခံခြင်း အတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ၊ ထိုအမွှေးတိုင် အငွေ့အသက်များသည် မပြတ်မကွက်ဘဲ သူ့အား လမ်းညွှန်ပြသပေးလိုက်တော့သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရသည်။ ကြာပန်းတာအိုဆရာ ရှိရာနေရာကို အာရုံခံမိရုံတင်မကဘဲ၊ သူ၏ လက်ထဲ၌ ရှိနေသော မဟာရှ ‌ေကြးအိုးကြီး သည်လည်း အနည်းငယ် အာရုံခံမိလာပြီး၊ တည်နေရာကလည်း တစ်ထပ်တည်း ကျနေသောကြောင့်ပင်။

“အော်... ဒါဆိုရင် နောက်ဆုံး မဟာရှ ‌ေကြးအိုးကြီးက သူ့ရဲ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတာပေါ့၊ ဒီလိုဆိုတော့လည်း အလုပ်ရှုပ် သက်သာသွားတာပေါ့”

ကျန်းလင်းကမူ စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။ မူလကတည်းက ဤကြာပန်းတာအိုဆရာ၏ စွမ်းအားနှင့် ပတ်သက်၍ သူမက မရေမရာ ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုသူသည် တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ကို သေချာစွာ သိရှိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူပိုင်ဆိုင်ထားသော နည်းလမ်းများသည်လည်း အလွန်တရာ ဆန်းပြားယုတ်မာလှသဖြင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အစဉ်အမြဲ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကို ပေးစွမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သဘာဝအတိုင်းပင် သူမ၏ အဆင့်အတန်းက နိမ့်ကျနေသဖြင့် တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုး ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းလင်းက သူမ၏ လှပသော မျက်ခုံးအစုံကို တွန့်လိုက်ကာ

“အခု ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”

လီယန်ချူက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး

“သူ့ကို အပြတ် ရှင်းပစ်ရုံပဲ ဥစ္စာ”

ကျန်းလင်း - “.....”

................................................

ခန့်ညားထည်ဝါပြီး တိတ်ဆိတ်လှသော အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင်...

၎င်းသည် ကြီးမားလှသော တောင်လိုဏ်ဂူကြီးတစ်ခု၏ အတွင်း၌ တည်ရှိသည်။ တောင်လိုဏ်ဂူကြီးသည် အလွန်တရာ ခြောက်သွေ့လှပြီး လိုဏ်ဂူ၏ ထိပ်မျက်နှာကြက်တွင် ညဉ့်အလင်းရတနာများနှင့် ကျောက်မျက်ရတနာများ ချက်ချင်း တောက်ပလင်းလက်နေကြသည်။ ထိုကျောက်မျက်ရတနာများ၏ အလင်းရောင်ကြောင့် တောင်လိုဏ်ဂူအတွင်းပိုင်းသည် အလွန်တရာ လင်းထိန်နေပြီး မည်သည့်မှောင်မိုက်သော အရိပ်အယောင်မျှ ရှိမနေချေ။

တောင်လိုဏ်ဂူအတွင်း၌ ကြီးမားလှသော ကုတင်ကြီးတစ်လုံး ရှိပြီး နွေးထွေးသက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။ ထိုကုတင်ကြီး၏ အပေါ်တွင် ဦးခေါင်း၌ ကြာပန်းသရဖူကို ဆင်မြန်းထားသည့် လူလတ်ပိုင်း တာအိုဆရာကြီးတစ်ဦး ရှိနေကာ၊ ယခုအချိန်၌ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး ကိုယ်အထက်ပိုင်း ဗလာဖြင့် တောင့်တင်းခိုင်မာလှသော ကြွက်သားများကို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူ၏ ဘေးနားတွင် လှပသော အမျိုးသမီး နှစ်ဦး ရှိနေကြသည်။

တစ်ဦးမှာ အသက် ၁၅-၁၆ နှစ်အရွယ်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး အလွန်တရာ နုနယ်လှသော်လည်း မျက်ဝန်းများကမူ လွန်စွာ ညှို့ဓာတ်ပြင်းလှသည်။ အခြားတစ်ဦးမှာမူ အသက် ၂၇-၂၈ နှစ်အရွယ်ခန့်ရှိသော အလှပိုင်ရှင် ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် ပါးလွှာလှသော ခြုံထည် တစ်ထည်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူတို့ သုံးဦးသည် ပြင်းထန်လှသော ထူးခြားသည့် ကာမတိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဆင်နွှဲပြီးစ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် ရေကြည်ရာနုရာ အရည်အမှတ်အသားများ ကြွင်းကျန်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ကုတင်ခင်းကလည်း အလွန်တရာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။

ဦးခေါင်းတွင် ကြာပန်းသရဖူ ဆင်မြန်းထားသူမှာ ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း၏ ကြာပန်းတာအိုဆရာ ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအချိန်တွင် သူက မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်ကာ

“ထူးဆန်းတယ်... ဘာဖြစ်လို့ စိတ်ထဲမှာ အန္တရာယ် အချက်ပြသံတွေ ပေါ်နေရတာလဲ”

အသက် ၁၅-၁၆ နှစ်အရွယ် အလွန်နုနယ်လှသော မိန်းကလေးက ကြည်လင်ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ရယ်မောရင်း

“ဆရာသခင်က ဘာလို့ စိတ်ရှုပ်နေရတာလဲ၊ အဲဒီ တာအိုဆရာငယ်လေးက ဒီနေရာအထိ ရှာတွေ့နိုင်ပါ့မလား”

အခြားတစ်ဖက်မှ အသက် ၂၇-၂၈ နှစ်အရွယ် အလှပိုင်ရှင် အမျိုးသမီးကလည်း နူးညံ့စွာဖြင့်

“မှန်ပါတယ်၊ ဒါ့ပြင် ဆရာသခင်ရဲ့ မန္တန်စွမ်းအားတွေနဲ့ဆိုရင် အပြင်က ရန်သူတွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့က လက်တစ်ချက် ခတ်ရုံတင် လွယ်ကူလှပါတယ်”

ကြာပန်းတာအိုဆရာက ရယ်မောလျက် ဆဲဆိုလိုက်၏။

“မင်းတို့ မိန်းမပျက်မလေးနှစ်ယောက်၊ ငါ့ကို မြှောက်မပေးကြနဲ့”

နုနယ်လှသော မိန်းကလေးက ပြုံးလျက်

“ဆရာသခင်က တန်ခိုးစွမ်းအား ကြီးမားပြီး မန္တန်စွမ်းအားတွေကလည်း အတိုင်းအဆမရှိပါဘူး၊ လက်ညှိုးတစ်ချက် ခတ်ရုံနဲ့တင် အပြင်က ရန်သူတွေကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပြီး ရဲရဲဝံဝံ ရှိလှပါတယ်”

ကြာပန်းတာအိုဆရာက သူမ၏ ရေထွက်မတတ် နုနယ်လှသော ပါးပြင်လေးကို ဆွဲလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များဖြင့်

“မယ်တော်ကြီး က မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ဒီနေရာကို စေလွှတ်လိုက်တာဟာ... ဒီလို အတွေးမျိုးနဲ့ ငါ့ကို တခြားလူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ မြှောက်ပေးချင်လို့မလား”

ထို့နောက် သူက လက်ဝါးတစ်ချက် ချက်ချင်း ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဖြောင်း

နုနယ်လှသော မိန်းကလေး၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် နီမြန်းသော လက်ဝါးရာကြီး ထင်ကျန်သွားခဲ့ပြီး၊ သူမသည် ပါးကို ကိုင်ကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာဖြင့် ငိုကြွေးလိုက်ရရှာသည်။

“ဆရာသခင်... ကျွန်မက ဒီလို ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးက ဆရာသခင်ရဲ့ အပေါ်မှာပဲ ရှိတာပါ၊ မယ်တော်ကြီးနဲ့ ဘာအဆက်အသွယ်မှ မရှိတော့ပါဘူး”

အသက် ၂၇-၂၈ နှစ်အရွယ် အလှပိုင်ရှင်ကလည်း နူးညံ့စွာဖြင့်

“မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးဟာ ဆရာသခင်ရဲ့ အစွမ်းတွေအောက်မှာ ကျရှုံးသွားခဲ့ရပြီးသားမို့လို့၊ စိတ်နှလုံးအပြည့်နဲ့ ခစားနေကြတာပါ၊ ဘာအကြံအစည်မှ မရှိပါဘူး”

ကြာပန်းတာအိုဆရာက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့်

“နှာရိုက်ကြိုးကို သွားယူခဲ့စမ်း၊ ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ကောင်းကောင်း ဆုံးမပေးရဦးမယ်”

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးလုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အသက် ၁၅-၁၆ နှစ်အရွယ် နုနယ်လှသော မိန်းကလေးသည် နှုတ်ခမ်းလွှာကို အသာအယာ ကိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်၌ ပြားပြားဝပ် တွားသွားရင်း နှာရိုက်ကြိုးကို သွားရောက် ယူဆောင်လိုက်သည်။

အမှတ်မထင်

ဤတောင်လိုဏ်ဂူ၏ ကာကွယ်ရေး မန္တန်စည်းကြီးသည် ရုတ်တရက် ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

လူရိပ်နှစ်ခုသည် ဤအခန်းထဲသို့ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းတို့မှာ စောစောက တောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်း၌ တွေ့ရှိခဲ့ရသော လူငယ် အမျိုးသား အမျိုးသမီး ပင် ဖြစ်သည်။

ကြာပန်းတာအိုဆရာ၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

“မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဝင်လာတာလဲ”

လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ

“ဒီတောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်းရဲ့ အောက်ခြေမှာ ဒီလောက်ရှိတဲ့ မျက်လှည့်ပြကွက် တွေကို ခင်းကျင်းထားရုံနဲ့တင်... ငါ့ရဲ့ မျက်စိကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”

ကြာပန်းတာအိုဆရာက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

“မင်းက သေချင်နေတာပဲ”

သူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ ထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ကောင်းကင်ယံသို့ ထွက်ပေါ်လာကာ လီယန်ချူ၏ မျက်နှာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ဤဓားအရှိန်အဝါသည် အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပြီး ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်ပေါ်နေကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးအစုံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လီယန်ချူက တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ အလွန်လျင်မြန်လှသဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုဓားအရှိန်အဝါကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီး၊ ရှေ့သို့ လက်လှမ်းကာ ဖမ်းယူလိုက်တော့သည်။

ကြာပန်းတာအိုဆရာသည် မန္တန်များကို အသုံးပြုလိုက်ရာ၊ သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို ကာကွယ်ထားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်၌ သိုင်းလောကကျင့်စဉ် အောင်မြင်ပြီးမြောက်ထားသူ ဖြစ်သဖြင့်၊ ခြေလှမ်းတစ်ချက် လက်လှမ်းတစ်ချက် တိုင်းတွင် မြေပြင်ကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သော အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူက ထို နတ်ဘုရားအလင်းတန်းကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီး၊ လက်ကို မြှောက်ကာ ကြာပန်းတာအိုဆရာ၏ ရင်ဘတ်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

ဖူး

ဤကြာပန်းတာအိုဆရာသည် ရုတ်တရက် လေလျှော့လိုက်သည့် ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ပင် တစ်ကိုယ်လုံး လျင်မြန်စွာ ပိန်လိမ်သွားခဲ့သည်။ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် လူသားအရေခွံတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးထဲမှမီးတောက် များ ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုလူသားအရေခွံကို ချက်ချင်း ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

ပုံသဏ္ဌာန်မျိုးစုံ ရှိကြသော ထိုလူငယ်အမျိုးသမီး နှစ်ဦးသည် မျက်နှာအမူအရာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ အဝါရောင် အငွေ့အသက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ မြေအောက်သို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်ကြတော့သည်။

ဤသည်က မြေလျှိုးအတတ် ပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာ ထောက်လိုက်ရာ၊ ‘မြေပြင်ကို သံမဏိအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းအတတ် ’ ကို သုံးလိုက်သဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ မြေလျှိုးအတတ်သည် ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ဖူး ဖူး ဟူသော အသံနှစ်ချက်နှင့်အတူ သူတို့နှစ်ဦးသည် မီးတောက်နှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အပြင်သို့ ထပ်မံ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြပြန်သည်။

ပထမဆုံးက မြေလျှိုးအတတ်၊ ထို့နောက်တွင် မီးလျှိုးအတတ်။

လီယန်ချူက လက်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ရာ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ ကိုယ်ဟန်များ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ လက်ဝဲလက်ယာ နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ဖမ်းဆီးခြင်း ခံလိုက်ရကာ မန္တန်စွမ်းအားများဖြင့် ချက်ချင်း ချုပ်နှောင်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ထို့နောက် သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ တောင်လိုဏ်ဂူအတွင်းရှိ လူ ၄ ဦးစလုံးသည် တောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်းထဲသို့ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ရှိနေခဲ့သော တည်နေရာမှာ မူလကတည်းက တောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်း၏ အောက်ခြေ မြေနက်ပိုင်း၌ ဖြစ်သဖြင့် အပြင်က စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများကို ကာကွယ်ထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အမျိုးမျိုးသော အစီရင်အတားအဆီးများ ခင်းကျင်းထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤကြာပန်းတာအိုဆရာ၏ ခြေရာသည် အစဉ်အမြဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ လီယန်ချူက ခြေရာခံ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သဖြင့် ကြာပန်းတာအိုဆရာသည် လူသားအရေခွံတစ်ခုကိုသာ ချန်ထားရစ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် တောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မျက်နှာအမူအရာ တည်ကြည်အေးစက်စွာဖြင့် ဟောင်းနွမ်းလှသော လေးတော်ကြီးကို ထုတ်ယူကာ၊ မြားကို တင်၍ လမင်းအပြည့်ပုံသဏ္ဌာန် ချက်ချင်း ဆွဲတင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ ကြွက်သားများတွင် ပေါက်ကွဲလုမတတ် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှူး

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြားအလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းထွက်ပေါ်သွားခဲ့ပြီး၊ တောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်း၏ အမိုးကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်ကာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့တော့သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကို စီးနင်းကာ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ထားသည့် ကြာပန်းတာအိုဆရာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါလှိုင်းတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မန္တန်စွမ်းအားများကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ပြီး၊ ခြေဖဝါးအောက်မှ ကြာပန်းကို ပိတ်ဆို့ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ထားလိုက်သည်။

ဒိုင်း

ကိုယ်ပေါ်မှ ကြာပန်းသည် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး၊ သူသည် စောစောက ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် မြားချက်ကို လုံးဝ မခုခံနိုင်ခဲ့ချေ။ သူသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ချင်းချန်လဲလှယ်ခြင်းအတတ် ကို ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်ရပြန်သည်။

လူသားအရေခွံကို သုံးပြီး နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင် သူသည် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ကောင်းကင်ယံ၌ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားရတော့သည်။ သူ၏ မျက်ခုံးအလယ်မှ အဖြူရောင် ကြာပန်းတစ်ပွင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လီယန်ချူဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ဤ ကြာပန်းသည် ပုံသဏ္ဌာန်မရှိ၊ ဒြပ်မရှိဘဲ ဝိညာဉ်ဦးခေါင်း သတ်ဖြတ်ခြင်းကျင့်စဥ် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းသည် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့်အခါ မည်သည့်လှိုင်းတံပိုးမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

အခန်း (၉၃၄) တာအိုဆရာကြီး... ကျွန်မတို့ကို သိမ်းပိုက်ပေးပါလား ၊ သူ တစ်ခါမှ ရည်းစားမထားဖူးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်

ဤလူသားအရေခွံသုံး၍ အသက်ဘေးမှ လဲလှယ်လွတ်မြောက်ရသော အတတ်ပညာတွင် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိပေသည်။ ကြာပန်းတာအိုဆရာသည် ရှေ့တွင် ထိုအတတ်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အသုံးပြုခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထပ်မံအသုံးပြုရန် မစွမ်းသာတော့ချေ။ သူ၏ ကြာပန်းကျိန်စာမန္တန် ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြာပန်းတာအိုဆရာသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပျက်သွားပြီး၊ လက်မှ မန္တန်ကွက်များကို အလျင်အမြန် ထုတ်ဖော်ပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ကောင်းကင်ပျံအတတ်ဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးချက်တစ်ချက်က သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ကျရောက်လာခဲ့ပြီး၊ ကလီစာများ အားလုံး ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ် ကြေမွသွားကာ အရိုးအဆစ်များလည်း တစ်စစီ ကျိုးပြတ်သွားရတော့သည်။

ကျန်းလင်းသည် အလွန်ပြင်းထန်လှသော ကမ္ဘာပျက်မတတ် တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း...

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လီယန်ချူသည် ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရိုက်ခံထားရသော ကြာပန်းတာအိုဆရာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်ကာ ဤနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ကျန်းလင်းသည် လီယန်ချူ ပြောခဲ့သောစကားများက လုံးဝမှန်ကန်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ အကြွင်းမဲ့ စွမ်းအားကြီးမားမှု၏ ရှေ့မှောက်တွင် မည်သည့် လှည့်ကွက်ယုတ်မာမှုများမဆို တိမ်သဖွယ် လွင့်စင်သွားရုံသာ ရှိတော့သည်။

လီယန်ချူသည် တောင် ‌နှင့် မြစ်ထာဝရချုပ်နှောင်ခြင်း အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ဤသည်က အလွန်အစွမ်းထက်လှသော နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်၏ မန္တန်စာလုံးများ ဖြစ်သဖြင့် ကြာပန်းတာအိုဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်လိုက်လေသည်။

ကြာပန်းတာအိုဆရာသည် မျက်နှာအမူအရာ အကြီးအကျယ် ပျက်သွားပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်၏။

“မင်း... မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ”

ဖြောင်း

လီယန်ချူသည် လက်ဝါးဖြင့် ခပ်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ရာ ကြာပန်းတာအိုဆရာ၏ သွားများသည် သွေးများနှင့်အတူ လွင့်စင်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးသည်လည်း ချက်ချင်းပင် ဖူးယောင်လာပြီး နီမြန်းညိုမည်းသွားကာ ကြည့်ရသည်မှာ လွန်စွာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ရှိလှသည်။

ကြာပန်းတာအိုဆရာသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားပြီး ဒေါသလည်း အလွန်ထွက်သွားရသည်။ သူသည် လင်းကျိုးနယ်မြေတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ စိုးမိုးခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်တိုင်လည်း တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော အရှက်ခွဲမှုကို မည်သည့်အခါကမျှ မခံစားခဲ့ဖူးချေ။

“စောစောကတော့ တော်တော်လေး ဟန်ဆောင်လို့ ကောင်းနေခဲ့တယ် မဟုတ်လား”

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း နောက်ထပ် လက်ဝါးတစ်ချက် ထပ်မံရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။ သူသည် ဤကောင်ကို မတော်တဆ ရိုက်သတ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လက်ဝါးအရှိန်ကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြာပန်းတာအိုဆရာသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ နောက်သို့ လန်ကျသွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်သွားခဲ့ရသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများ ချုပ်နှောင်ခံထားရပြီးနောက်တွင် သူသည် သာမန်လူသားတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ဖဝါးထဲမှ စွမ်းအင်လှိုင်းကို ထုတ်ဖော်ကာ ကြာပန်းတာအိုဆရာကို မိမိထံသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို ကြာပန်းတာအိုဆရာ မြင်လိုက်ရသောအခါ နှလုံးသားထဲမှ ပြင်းထန်စွာ ကြောက်ရွံ့သွားမိသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မံမပြောဝံ့တော့ချေ။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူက လက်ဝါးဖြင့် ထပ်မံ၍ ဖြတ်ရိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ဖြောင်း

ကြာပန်းတာအိုဆရာသည် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ကြီးမားလှသော အရှက်ရမှုနှင့် နာကျည်းမှုများက သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ရတော့သည်။

ဘေးနားတွင် ရှိနေသော ကျန်းလင်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ဆွံ့အမှင်တက်နေမိသော်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ရင်ထဲ၌ အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်သွားရသည်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်သည် လင်းကျိုးနယ်မြေတွင် ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို နေရာအနှံ့ ခံခဲ့ရပြီး လင်းကျိုးနယ်မြေမှ ပြည်သူများသည်လည်း ၎င်းတို့ကြောင့် ဒုက္ခဆိုးများကို ခါးစည်းခံခဲ့ကြရသည်။

ယခုအခါ ဤဒုက္ခအားလုံး၏ တရားခံဖြစ်သော ကြာပန်းတာအိုဆရာသည် ဤမျှအထိ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် လွန်စွာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသော မျက်ခုံးအစုံကို ပင့်တင်ကာ စစ်ဆေးမေးမြန်းလိုက်၏။

“မင်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူရှိနေတာလဲ”

ကြာပန်းတာအိုဆရာသည် အပြင်းအထန် အရိုက်ခံထားရသဖြင့် စကားပြောရာတွင် ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်နေပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီ... ဒီနိမ့်ကျလှတဲ့ ကျွန်တော်မျိုးက အရှင်မင်းကြီး ပြောတာကို နားမလည်ပါဘူးဘုရား”

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြီး၊ လက်ဖဝါးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ကြာပန်းတာအိုဆရာ၏ ဝိညာဉ်သည် အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပြီး အရေပြားပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မန္တန်စင်းကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေကာ၊ တရားရပြီးသား ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး၏ အသွင်သဏ္ဌာန် လုံးဝမရှိဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ဖဝါးကို ပြန်လည်စေ့ပိတ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ဖမ်းစားခြင်းအတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

“အားးးးးးးးး အားးးးးးးးး”

ကြာပန်းတာအိုဆရာသည် ရင်ကွဲမတတ် ပြင်းထန်လှသော အော်ဟစ်သံကြီးကို ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်အပေါ်တွင် သက်ရောက်လာသော နာကျင်မှုသည် ခန္ဓာကိုယ်ထက် အဆပေါင်း ရာချီ၍ ပိုမိုပြတ်သားလှသဖြင့် လီယန်ချူ၏ မန္တန်စွမ်းအားအောက်တွင် သူသည် သေချင်စိတ် ပေါက်သွားရလောက်အောင် ခံစားလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူသည် စွမ်းအားကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာ တည်ကြည်အေးစက်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ငါ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်ပဲ မေးမယ်၊ မင်း မပြောရင်လည်း... ကိစ္စမရှိဘူး”

ကြာပန်းတာအိုဆရာသည် အလွန်တရာ နာကျင်လွန်းလှသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေမိပြီး အလျင်အမြန်ပင် အော်ပြောလိုက်တော့သည်။

“ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ”

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို အသာအယာ တွန့်လိုက်ကာ

“ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ”

ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းသည် မူလက တရားသောလမ်းစဉ်ဂိုဏ်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ဂိုဏ်းချုပ်မှစ၍ အောက်ခြေတပည့်များအထိ အားလုံး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲသို့ ခြေစုံပစ် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြပြီး စရိုက်များလည်း အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြသည်။ ကြာပန်းတာအိုဆရာသည် ယခုအခါ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် မူလကတည်းက အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်ဆိုပါက စောစီးစွာကတည်းက တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ရမည် ဖြစ်ပြီး၊ ဘာဖြစ်လို့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်ရောက်ပြီးမှသာ တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားရသနည်း။ သေချာပေါက်ပင် တစ်စုံတစ်ခုသော ထူးခြားသည့် အခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးတောနေခဲ့ရာ၊ မထင်မှတ်ဘဲ ထိုအရာက ‘ရှန့်ရှန်းနန်းတော်’ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ” လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ကြာပန်းတာအိုဆရာသည် လီယန်ချူ၏ ရက်စက်ပြတ်သားလှသော နည်းလမ်းများကြောင့် လုံးဝ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် ထွက်ဆိုလိုက်တော့သည်။

“ရှန့်ရှန်းနန်းတော် က ကျွန်တော့်ကို လာရောက်ရှာဖွေခဲ့ပြီး၊ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကျောက်စိမ်းကရား နတ်ဘုရားကျမ်းစာ တစ်စောင် ပေးအပ်ခဲ့လို့သာ ကျွန်တော် တတိယအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာပါ”

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်မိသည်။ ရှန့်ရှန်းနနိးတော် တွင် ယင်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်၌ ပိတ်ဆို့နေသော ကျင့်ကြံသူများကို အဆင့်ကျော်ဖြတ်စေနိုင်သည့် ထူးခြားသော နတ်ဒေဝါကျမ်းစာများ ရှိနေကြောင်း သူ စောစီးစွာကတည်းက သိရှိထားခဲ့သော်လည်း၊ ကြာပန်းတာအိုဆရာသည်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

“မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာမှာပဲ အမြဲတမ်း နေနေရတာလဲ” လီယန်ချူက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

စောစောပိုင်းက သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ရှန့်ရှန်းနန်းတော် မှ ကျွမ်းကျင်သူများသည် ရှန့်ရှန်းနန်းတော် အတွင်း၌သာ ကျင့်ကြံနေထိုင်ကြသူများ ဖြစ်ပြီး၊ ကြာပန်းတာအိုဆရာကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကိုမူ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ရှိရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြာပန်းတာအိုဆရာက အလျင်အမြန်ပင်

“နန်းတော်က ကျွန်တော့်ကို ဒီအရပ်ဒေသမှာ စုံစမ်းစစ်ဆေးခိုင်းပြီး၊ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ရှာဖွေခိုင်းလို့ပါ...”

သူ၏ စကားလုံးများ ဆုံးခါနီးတွင်ပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဒန်တျန်၊ ယုံချွမ် နှင့် နီဝမ် စသည့် အဓိက အချက်အချာနေရာများအားလုံးမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးတောက်များ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူ့အား ပြာအဖြစ် သို့ ပြောင်းလဲပစ်ရန် လောင်ကျွမ်းလာတော့သည်။

“ဒီလို တားမြစ်ချက်မန္တန် က နောက်တစ်ကြိမ် ရှိနေပြန်ပြီပေါ့ ”

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကာ၊ တားမြစ်ချက်မန္တန် အပြည့်အဝ အသက်မဝင်မီမှာပင် ကြာပန်းတာအိုဆရာ၏ ယင်ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ခွဲခြေမှုန်းပစ်လိုက်တော့သည်။

ကုသိုလ်ကံ ၆ သောင်း ရရှိသည်။

ရင်းနှီးလှသော မဟာတာအို ၏ အသံသည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ သူတစ်ပါး လက်ဦးမှုယူပြီး အသက်ကို လုယူသွားတော့မည့် အခြေအနေမှ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ပြန်လည် လုယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤတားမြစ်ချက်မန္တန်သည် မည်သည့်နည်းလမ်းနှင့်မျှ ပြောင်းလဲ၍မရဘဲ၊ အလွန်တရာ ရှေးကျပြီး အစွမ်းထက်လှသည်။ စောစောပိုင်းက သူ ရှန့်ရှန်းနန်းတော် အကြောင်းကို မေးမြန်းသည့်အချိန်တွင်လည်း သူ ဖမ်းဆီးထားခဲ့သော ဝတ်စုံဝါနှင့် လူငယ်လေးသည် ဤတားမြစ်ချက်မန္တန်ကြောင့်ပင် ချက်ချင်း အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် နတ်ဘုရားပန်းချီကားချပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထိုက်ဖင် တည်းခိုခန်း သို့ လာရောက်ခဲ့သော အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ လျန်ယွီချင်း သည်လည်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

‘ရှန့်ရှန်းနန်းတော် က သူ့ကို ဒီနေရာမှာ ဘာကို ရှာဖွေခိုင်းတာလဲ...’

လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးများ ပိုမို၍ တွန့်ကွေးသွားရသည်။

ရုတ်တရက် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ စောစောပိုင်းက သူ အာရုံခံမိခဲ့သော မဟာရှခေတ်က နောက်ဆုံး ‘မဟာရှ အိုးကြီး’ ၏ တည်နေရာသည် သူ ရောက်ရှိနေသော နေရာနှင့် ထပ်တူကျနေသော်လည်း၊ ထိုလိုဏ်ဂူအတွင်း၌မူ မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

‘ဒါဆိုရင်... သူတို့က သူ့ကို မဟာရှ ‌ေကြးအိုးကြီးကို ရှာဖွေခိုင်းနေတာလား...’ လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်မိသည်။

သူ၏ အကြည့်သည် မြေပြင်ပေါ်၌ မည်သည့်အဝတ်အစားမျှ ဝတ်ဆင်မထားကြသော ပျိုမျစ်လှပသည့် အမျိုးသမီး နှစ်ဦးထံသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မန္တန်အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားပြီး ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ် ကို အသုံးပြုကာ ကြည့်ရှုလိုက်တော့သည်။

ထိုအခါမှသာ ရိုးရိုးမျက်စိဖြင့် ကြည့်ပါက အသားအရေ ဝင်းမွတ်ကာ ကိုယ်ဟန်အနေအထား လှပလွန်းလှသော ဤအမျိုးသမီး နှစ်ဦးသည် ဝိညာဥ်မျက်စိအောက်တွင်မူ မြေခွေး နှစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့ အငွေ့အသက်များနှင့် နာကျည်းမှု အရိပ်အယောင်များ ဝန်းရံနေသဖြင့်၊ ၎င်းတို့သည် လုံးဝ ကောင်းမွန်သော မိစ္ဆာကောင်များ မဟုတ်ကြကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

“ မိစ္ဆာနှစ်ကောင်လား” လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်မိသည်။

ဘေးနားရှိ ကျန်းလင်းသည် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရပြီး

“သူတို့နှစ်ယောက်က မိစ္ဆာမတွေလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးသော အလှပိုင်ရှင် အမျိုးသမီးက ညှို့ဓာတ်ပြင်းပြသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“တာအိုဆရာကြီး... ကျွန်မတို့က ချင်းချိုး က လာခဲ့တာပါ၊ မြေခွေးနတ်သမီးမယ်တော်ကြီး ရဲ့ ဘေးနားက ခစားရတဲ့ ကျောက်စိမ်းအမျိုးသမီးလေးတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်၊ တာအိုဆရာကြီးအနေနဲ့ မြေခွေး နတ်သမီးမယ်တော်ကြီးရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး ကျွန်မတို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါလို့ တောင်းပန်ပါတယ်”

တတိယအဆင့်ရှိသော ယန်ဝိညာဉ် ကျွမ်းကျင်သူကြီးတစ်ဦးသည်ပင် ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ရှေ့မှောက်၌ လက်တစ်ချက်မျှ ပြန်လည်မခုခံနိုင်ခဲ့ဘဲ၊ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချင်တိုင်း ရိုက်ကာ ယင်ဝိညာဉ်ကိုလည်း တိုက်ရိုက် ရိုက်ခွဲခြေမှုန်းပစ်ခဲ့သည်ကို ၎င်းတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့်၊ ယခုအချိန်တွင် ဤလူငယ်တာအိုဆရာက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး မိမိတို့နှစ်ဦးကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်မည်ကို အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

‘ကျောက်စိမ်းအမျိုးသမီးလေးတွေ ဖြစ်ရမယ်လို့...’ လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို ပင့်တင်ကာ

“ မြေခွေး နတ်သမီးမယ်တော်ကြီး” ဟု မေးလိုက်သည်။

အသက်ကြီးသော မြေခွေး မိစ္ဆာမသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဆိုလိုက်သည်။

“မှန်ပါတယ်၊ တာအိုဆရာကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားက အလွန်မြင့်မားလှသဖြင့် ချင်းချိုးရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံမှာ မြေခွေး နတ်သမီးမယ်တော်ကြီးက အစစ်အမှန် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားမှာပါ၊ ကျွန်မတို့နှစ်ဦးက အရေးမပါတဲ့ သူငယ်မလေးတွေ ဖြစ်ကြပြီး၊ ဒီကြာပန်းတာအိုဆရာရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရလို့သာ သူ့ကို အလုပ်အကျွေးပြုနေရတာ ဖြစ်ပါတယ်၊ တာအိုဆရာကြီးအနေနဲ့ အသက်ချမ်းသာပေးပါ၊ ဒီကိစ္စကြောင့် မြေခွေး နတ်သမီးမယ်တော်ကြီးနဲ့ ရန်ငြိုးမဖွဲ့ဘဲ ချင်းချိုးရဲ့ ဝဋ်ကြွေးကံကြမ္မာတွေကို မငြိမိတာ အကောင်းဆုံးပါပဲရှင်”

လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

မြေခွေး နတ်သမီးမယ်တော်ကြီးနှင့် သူသည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ဆုံတွေ့ဖူးခဲ့သည်။ မြေခွေး နတ်သမီးမယ်တော်ကြီးကျောင်း ထဲ၌ ခန္ဓာကိုယ်သုံးခု တစ်ခုတည်းအဖြစ် တည်ရှိနေခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် မြေခွေး နတ်သမီးမယ်တော်ကြီး၏ အစစ်အမှန်ခန္ဓာသည် အောင်မြင်စွာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ကာ ချင်းချိုးသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် စောစီးစွာကတည်းက ဝဋ်ကြွေးကံကြမ္မာများ ရှိနေခဲ့သော်လည်း၊ ထိုအချိန်ကမူ ကောင်းမွန်သော သံယောဇဉ် ဖြစ်သင့်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ အတွေးပွားလိုက်ပြီးနောက်

“ မြေခွေး နတ်သမီးမယ်တော်ကြီးက မင်းတို့ကို အပြင်ကို စေလွှတ်လိုက်တာ ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိလို့လဲ”

ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ပထမဆုံးအချိန်တွင် မိမိတို့အား ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ အသက်ကြီးသော မြေခွေး မိစ္ဆာမက ညှို့ဓာတ်ပြင်းပြသော လေသံဖြင့် ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“ကျွန်မတို့က မယ်တော်ကြီးရဲ့ ဘေးနားမှာ နေထိုင်ခဲ့တာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်လို့၊ မယ်တော်ကြီးက ကျွန်မတို့ကို လောကီလောကထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာဖို့ အထူး စေလွှတ်လိုက်တာပါ၊ ဘာရည်ရွယ်ချက်မျှ မရှိပါဘူးရှင်”

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“လူတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး အသက်ကို ယူတာကလည်း မယ်တော်ကြီးက မင်းတို့ကို ခိုင်းစေလိုက်တာလား”

ဟု မေးလိုက်သည်။

မြေခွေး မိစ္ဆာမနှစ်ကောင်သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ တစ်ဖက်လူသည် တာအိုလမ်းစဉ်၏ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သေချာပေါက်ပင် အရှိန်ဝါကြည့်ရှုခြင်းအတတ် သို့မဟုတ် ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ် ကို ကျွမ်းကျင်ထားရမည် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အလျင်အမြန်ပင် ရိုသေစွာဖြင့် လျှောက်တင်လိုက်ကြတော့သည်။

“တာအိုဆရာကြီးအနေနဲ့ မယ်တော်ကြီးရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး ကျွန်မတို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါရှင် ကျွန်မတို့နှစ်ဦးက အဆင်အခြင်မရှိဘဲ ကာမအားဖြည့်အတတ်ကို သုံးတာ လွန်ကဲသွားလို့၊ မတော်တဆ လူအချို့ကို အသက်စုပ်ယူမိသွားတာပါ၊ တာအိုဆရာကြီးအနေနဲ့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ကျွန်မတို့ နောက်နောင်မှာ သေချာပေါက် လူကောင်းတွေအဖြစ် ပြန်လည် နေထိုင်ပါ့မယ် ”

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြီး

“လိမ်ညာနေတာပဲ တကယ်လို့ ကာမအားဖြည့်အတတ်နဲ့ လူကို သေစေခဲ့တာ ဆိုရင်၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က သွေးညှီနံ့ အငွေ့အသက်တွေက ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်နေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် စားသုံးခဲ့တဲ့ လူသားအရေအတွက်က နည်းတာမဟုတ်ဘူး ”

အသက်ကြီးသော မြေခွေး မိစ္ဆာမသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ ပြားပြားဝပ် ဝပ်တွားရင်း တောင်းပန်လိုက်တော့သည်။

“တာအိုဆရာကြီးက တကယ့်ကို ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားလှပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ ချင်းချိုးကနေ ထွက်ခွာလာတာ မကြာသေးသဖြင့် အဆင်အခြင် မရှိခဲ့မိတာပါ တာအိုဆရာကြီးအနေနဲ့ အသက်ချမ်းသာပေးပါ၊ ကျွန်မတို့ နောက်နောင်မှာ တာအိုဆရာကြီးရဲ့ ဘေးနားမှာ အမြဲတမ်း ခစားပြီး အပြစ်တွေကို ဆေးကြောပါ့မယ်ရှင်”

အမှန်အတိုင်း ပြောရပါက၊ ဤ မြေခွေး မိစ္ဆာမနှစ်ကောင်၏ ရုပ်သွင်နှင့် ကိုယ်ဟန်အနေအထားများသည် အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှပြီး၊ အထူးသဖြင့် မြေခွေး မိစ္ဆာမများ၏ သဘာဝအတိုင်း ထွက်ပေါ်နေသော ညှို့ဓာတ်ကမူ သာမန်အမျိုးသမီးများ မယှဉ်နိုင်သော အရိုးထဲအထိ စွဲနေသည့် အလှတရား ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းလင်းသည် လီယန်ချူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

‘အော်... သူက ထိုက်ဖျင်မန္တန်ကျမ်းစာ ကို မသုံးဘဲနဲ့တောင် ကိစ္စရပ် အများကြီးကို ကြည့်ရှုနိုင်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဒီ မြေခွေး မိစ္ဆာမနှစ်ကောင်ကို သိမ်းပိုက်ထားမလား မသိဘူး...’

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များသည် ကျင့်ကြံခြင်းသိုင်းလောကထဲတွင် သာမန်မြင်တွေ့နေရကျ ဖြစ်ပြီး၊ အဓိကအချက်မှာ အမှားတစ်ခုခုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးခြင်း ရှိမရှိ မဟုတ်ဘဲ၊ မင်းက အသုံးဝင်မှု ရှိမရှိ ဆိုသည့်အချက်ပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေသည်။ ချင်းချိုးမှ လှပသော မြေခွေး မိစ္ဆာမနှစ်ကောင်ကို မည်သူက မပိုင်ဆိုင်ချင်ဘဲ နေမည်နည်း၊ ရေနွေးကြမ်း ငှဲ့ပေးရုံမျှဖြင့်ပင် ကြည့်ရသည်မှာ မျက်စိပသာဒ ဖြစ်လွန်းလှပေသည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးကာ

“မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဘုန်းကြီးကို ခစားချင်တယ် ဟုတ်လား ”

စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် လက်ကို လှမ်းဖမ်းကာ ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းများကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ခွဲခြေမှုန်းပစ်လိုက်တော့သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်များကို ဝိညာဉ်ဖမ်းစားခြင်းအတတ်ဖြင့် ဖမ်းယူကာ မှတ်ဉာဏ်များကို ရှာဖွေစစ်ဆေးလိုက်လေသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် တတိယအဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးသဖြင့်၊ ဝိညာဉ်ဖမ်းစားခြင်းအတတ်ဖြင့် ရှာဖွေနိုင်သော အတိုင်းအတာအတွင်း၌ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး ရှေးကျလှသော တားမြစ်ချက်မန္တန်တစ်ခု ရှိနေသဖြင့်၊ ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်ကို ခြေမှုန်းနိုင်သော်လည်း မည်သည့်အသုံးဝင်သော အချက်အလက်ကိုမျှ ဆွဲထုတ်၍မရချေ။ စစ်ဆေးရန် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုရှေးကျသော တားမြစ်ချက်မန္တန်သည် ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်ကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ၎င်းတို့ကို လုံးဝ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်ရသဖြင့် ကုသိုလ်မှတ် ၁ သောင်း ၂ ထောင် ရရှိခဲ့သည်။ ဤ မြေခွေး မိစ္ဆာမနှစ်ကောင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားက မဆိုးလှသော်လည်း၊ လက်ရှိ လီယန်ချူအတွက်မူ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံတင်ဖြင့် ချက်ချင်း ရိုက်သတ်နိုင်သော အခြေအနေသာ ဖြစ်ပေသည်။

လူတွေကို တတိယအဆင့် အတားအဆီးကို လျင်မြန်စွာ ကျော်ဖြတ်စေနိုင်တဲ့ ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ... ပြီးတော့ ချင်းချိုးက ထို မြေခွေး နတ်သမီးမယ်တော်ကြီး...လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အတွေးများ ပြည့်နှက်သွားရသည်။

ဘေးနားရှိ ကျန်းလင်းသည်လည်း မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်နေမိသည်။ ဤကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားလှသော ကိစ္စရပ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပုံရပြီး၊ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများပါ ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်ကို သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

‘ဒီနေရာမှာ သေချာပေါက် ရှန့်ရှန်း‌နန်း‌ေတာ်က အလိုရှိနေတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုခု ရှိနေရမယ်၊ ပြီးတော့ ချင်းချိုးက မြေခွေး နတ်သမီးကလည်း ဤကြာပန်းတာအိုဆရာနဲ့ ပူးပေါင်းနေတာက လုံးဝ မရိုးရှင်းဘူး...’

‌ မြေခွေး နတ်သမီးက အစစ်အမှန် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး၊ မြေပြင်နတ်ဘုရား ‌အဆင့် ဖြစ်သဖြင့် ကြာပန်းတာအိုဆရာကို မျက်စိထဲ ထည့်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီကိစ္စက ချင်းချိုးက တခြားလူတစ်ယောက်က မြေခွေး နတ်သမီးရဲ့ နာမည်ကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး လုပ်ဆောင်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ကွယ်က ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ အတွေးပွားစရာပဲ...’

‘တကယ်လို့ ဒါက အစစ်အမှန် မြေခွေူ နတ်သမီးနဲ့ ကြာပန်းတာအိုဆရာတို့ ပူးပေါင်းနေတာ ဆိုရင်တော့၊ ကြာပန်းတာအိုဆရာရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က လျှို့ဝှက်ချက်က ရှန့်ရှန်းနန်း‌ေတာ်တစ်ခုတည်းတင်မကဘဲ ပိုပြီးတော့ ရှုပ်ထွေးသွားပြီ...’

သဘာဝအတိုင်းပင် ဤ မြေခွေး မိစ္ဆာမနှစ်ကောင် ပြောခဲ့သကဲ့သို့ ၎င်းတို့သည် ကြာပန်းတာအိုဆရာ၏ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းကို ခံရခြင်း ဖြစ်သည်ဆိုသော အချက်ကမူ ဖြစ်နိုင်ခြေ လွန်စွာ နိမ့်ကျလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် ဤအတွေးများကို ခေတ္တသိမ်းဆည်းထားလိုက်ပြီး၊ နောက်ဆုံး ‘မဟာရှ အိုးကြီး’ ၏ တည်နေရာကို ထပ်မံအာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဤအာရုံခံမိမှုက လွန်စွာ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေပြီး တိကျသော နေရာတစ်ခုကို မညွှန်ပြနိုင်ဘဲ၊ အကြမ်းဖျင်း လမ်းကြောင်းတစ်ခုကိုသာ သိရှိနိုင်တော့သည်။

‘ထူးဆန်းတယ်... ကြာပန်းတာအိုဆရာရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဝိညာဉ်အိုး သို့မဟုတ် ရတနာသိုလှောင်အိတ် မရှိသလို၊ သူကလည်း ဝိညာဉ်ပါ အစအနမကျန် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လို့ ဝိညာဉ်ထဲမှာ ဝှက်ထားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါဆိုရင် ဒီ မဟာရှ အိုးကြီးက တကယ်ပဲ သူ့ရဲ့လက်ထဲမှာ မရှိတာလား...’ လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်မိသည်။

ဘေးနားရှိ ကျန်းလင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက တိုးညင်းသော လေသံဖြင့်

“နောက်ဆုံး ရတနာရဲ့ အပိုင်းအစက ဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေတာကို ငါ အာရုံခံမိတယ်၊ မူလက ကြာပန်းတာအိုဆရာရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့၊ အခုကြည့်ရတာတော့ မဟုတ်ပုံရဘူး”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းလင်းက အံ့ဩတကြီးဖြင့်

“ဒီနေရာမှာတင် ရှိနေတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ စောစောက သူ နတ်အာရုံ ဖြင့် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

ကျန်းလင်းက ရုတ်တရက် မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်ပြီး

“ဒီ တောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်းထဲမှာ ရှိနေတာများလား” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းပသွားရသည်။ ဤနေရာတွင် အထူးခြားဆုံးအရာက ဤတောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်း ဖြစ်သဖြင့်၊ အကယ်၍ မဟာရှ အိုးကြီးကို တစ်နေရာရာတွင် မဆင်မခြင် မြှုပ်နှံထားခြင်း မဟုတ်ပါက၊ ဤကျောင်းတော်ထဲ၌ ရှိနေရန် အလွန်တရာ ဖြစ်နိုင်ခြေ မြင့်မားလှပေသည်။

သူသည် ကျန်းလင်းနှင့်အတူ ထိုပျက်စီးယိုယွင်းနေသော တောင်စောင့်နတ်မင်းကျောင်းထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် မန္တန်စွမ်းအားများကို ဖြည့်တင်းကာ နောက်တစ်ကြိမ် အသေးစိတ် ရှာဖွေလိုက်ပြန်သည်။ သူသည် ဟူထျန်းအတတ် ကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်ထားသူ ဖြစ်သဖြင့် ကိုယ်ပိုင်နေရာလွတ် အသေးစားတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ကာ၊ ဟင်းလင်ပြင် လမ်းစဉ် ကို အတော်အတန် နားလည်သဘောပေါက်ထားသူ ဖြစ်သည်။

စောစောပိုင်းကလည်း သူသည် ဤကဲ့သို့သော နေရာလွတ်အာရုံခံမှုကြောင့်သာ ကြာပန်းတာအိုဆရာ ပုန်းအောင်းနေသော နေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် အသေးစိတ် ထပ်မံအာရုံခံကြည့်လိုက်သောအခါ၊ နောက်ဆုံး ‘မဟာရှ အိုးကြီး’ နှင့် ဆက်သွယ်မှုက ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်လာခဲ့တော့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး မြေလျှိုးအတတ် ကို အသုံးပြုကာ ကြာပန်းတာအိုဆရာ ပုန်းအောင်းခဲ့သော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် သာမန် အပျော်အပါး ပစ္စည်းများနှင့် ကာမအားဖြည့်ဆေးလုံး အချို့မှတစ်ပါး အခြားထူးခြားသော အရာမရှိချေ။ ထိုအပျော်အပါး ပစ္စည်းများသည် လွန်စွာ အသက်ဝင်လှသဖြင့်၊ အိမ်တွင်း၌သာ အမြဲနေထိုင်ရသော အမျိုးသမီးများ၏ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြကြောင်း သိသာလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ အသေးစိတ် ထပ်မံအာရုံခံကြည့်သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှာမတွေ့သဖြင့်၊ ကျောက်မျက်ရတနာများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး နတ်မီးတောက် ကို ထွေးထုတ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ လိုဏ်ဂူအဆောက်အအုံကို ပြာအဖြစ် သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် မန္တန်စွမ်းအားကို သုံးကာ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ မြေအောက်လိုဏ်ဂူကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ပိတ်ဆို့ ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သည်။ သူသည် မြေပြင်အနေအထားကို ပြောင်းလဲနိုင်သော နတ်ဘုရားစွမ်းအား ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့်ပင်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်တွင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခု လှပ်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။

‘ဒီ အိုးကြီးက မြေအောက် အနက်ကြီးထဲမှာ ဝှက်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ...’

ပထမဆုံးသော မဟာရှ အိုးကြီးကိုလည်း သူသည် ထောင်ယွမ်ရှန်း လိုဏ်ဂူ၏ မြေအောက်အနက်ပိုင်းတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအထဲ၌ ငါးရောင်ခြယ် နတ်မြေဆီလွှာ များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ဤအတွေးဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လီယန်ချူသည် မြေလျှိုးအတတ်ကို အသုံးပြုကာ မြေအောက်အနက်ပိုင်းသို့ ဆက်လက် ဆင်းသက်ရှာဖွေလိုက်တော့သည်။

သူ မြေအောက်အနက်ပိုင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဆင်းသက်သွားလေလေ၊ နောက်ဆုံး ‘မဟာရှ အိုးကြီး’ နှင့် ဆက်သွယ်မှုက ပိုမို၍ နီးကပ်လာလေလေ ဖြစ်ပြီး၊ ရင်ထဲ၌ ထိုအာရုံခံမိမှုက အလွန်တရာ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲကနေ လှုပ်ရှားသွားပြီး ဒိုချန်ပုတီး ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ဒိုချန်ပုတီး သည် ကံကောင်းခြင်းများကို ဆုတောင်းပေးနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့်၊ မပြတ်မကွက်ဘဲ ဆန်းပြားလှသော ကံကောင်းခြင်း စွမ်းအင်များက သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် မြေအောက်အနက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မာကျောလှသော အုတ်ခဲများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအုတ်ခဲများကို အလျင်စလို ဖျက်ဆီးပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း မပြုဘဲ၊ မြေလျှိုးအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ပတ် လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် အနည်းငယ် သဘောပေါက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

‘ဒီမြေအောက်ထဲမှာ ဂူဗိမာန်ကြီး တစ်ခု ရှိနေတာလား...’ လီယန်ချူက စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

ဤအုတ်ခဲများသည် အခြားအရာ မဟုတ်ဘဲ ဂူဗိမာန်ကြီး၏ ထိပ်မျက်နှာကြက် အုတ်ခဲများ ဖြစ်ပေသည်။ လီယန်ချူသည် ခဏမျှ အတွေးပွားလိုက်ပြီး အလျင်စလို ဆင်းမသွားဘဲ၊ မြေလျှိုးအတတ်ကို အသုံးပြုကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လည်တက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ကျန်းလင်းသည် သူ ပြန်လည်တက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန်ပင် “ဘယ်လိုလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလျက်

“မြေအောက်ထဲမှာ ဂူဗိမာန်ကြီးတစ်ခု ရှိနေတယ်၊ နောက်ဆုံး အပိုင်းအစက အဲဒီအထဲမှာ ရှိနေမယ်လို့ ငါ သံသယရှိတယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းလင်း၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းပသွားပြီး

“ဂူဗိမာန်ထဲကို ဆင်းကြမလို့လား” ဟု မေးလိုက်၏။

‘မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ...’

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ

“မှန်တယ်၊ ငါ အပေါ်ကို တက်လာတာက မင်းကို ပြောပြဖို့ပဲ၊ ငါ အောက်ကို ဆင်းသွားပြီးရင် ဘယ်လောက်ကြာမယ်ဆိုတာ မသိနိုင်လို့ မင်းအနေနဲ့ စိတ်ပြင်ဆင်ထားဖို့ လာပြောတာ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းလင်းက မျက်တောင်လေး ခတ်ကာ ပြုံးလျက်

“ဒါဆိုရင် ကျွန်မကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားပေးရင် မပြီးဘူးလား” ဟု ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ

“မဖြစ်ဘူး... ဒီဂူဗိမာန်ထဲမှာ ဘယ်လို တားမြစ်ချက် ယန္တရားတွေ ရှိနေမလဲ မသိဘူး၊ မတော်တဆ မင်း တစ်စုံတစ်ခု ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

ဟု ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ကျန်းလင်းသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးသွားရပြီး

‘အော်... သူက ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ ဂရုစိုက်တာပဲ...’

ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူမသည် လီယန်ချူကို ကြည့်သော အကြည့်များက ပိုမို၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့လာပြီး တိုးညင်းသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ တာအိုဆရာကြီးနဲ့အတူ ဆင်းသွားနိုင်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်ပဲ အန္တရာယ်ကြီးကြီး ကျွန်မ မကြောက်ပါဘူး ”

သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပြတ်သားမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး လက်သီးလေးကိုလည်း ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိသည်။

လီယန်ချူ - “………………”

ကျန်းလင်းရဲ့ ဤအကြည့်က ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ စောစောက သူမ စိတ်ထဲကနေ ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ။

ကျန်းလင်း၏ ဤမျှအထိ စိတ်အားထက်သန်ပြီး အားအင်များ ပြည့်နှက်နေသော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီယန်ချူက ဆိုလိုက်သည်။

“မင်း မဆင်းတာပဲ ကောင်းပါတယ်၊ အဲဒီ အပိုင်းအစကို ရှာတွေ့ရင် ငါ ချက်ချင်း ပြန်တက်လာခဲ့ပါ့မယ်”

ကျန်းလင်းက ရုတ်တရက်

“ကျွန်မ ငယ်ငယ်ကတည်းက လူတွေ ပြောတာ ကြားဖူးတယ်၊ ဂူဗိမာန်ထဲကို ဆင်းရတာက လွန်စွာ ဆန်းပြားတဲ့ ကိစ္စရပ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုလို့ အရမ်း သဘောကျခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဂူဗိမာန်ထဲက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေကိုလည်း ကြောက်လို့၊ အခုထိ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ဘဝ ဆန္ဒကို မဖြည့်ဆည်းရသေးဘူး”

“အခု နောက်ဆုံးတော့ ဒီအခွင့်အရေး ရောက်လာပြီ၊ တာအိုဆရာကြီးရဲ့ ဘေးနားမှာဆိုရင် ကျွန်မ ဘာကိုမှ မကြောက်ဘူး၊ ကျွန်မလည်း ဂူဗိမာန်ထဲကို ဆင်းပြီး ဗဟုသုတအဖြစ် မြင်တွေ့ချင်ပါတယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် အံ့ဩတကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်ကာ

“မင်းက ငယ်ငယ်ကတည်းက အတွေးတွေ တော်တော်များတာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်၏။

ကျန်းလင်း - “…………”

အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူမသည် ဂွမ်းပုံကြီးကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အဓိကအချက်က ငယ်ဘဝက အတွေးများတာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ကျန်းလင်းက စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်မိသည်။

‘လီတာအိုဆရာ က မျက်နှာသွင်ပြင်က ဒီလောက်အထိ ခန့်ညားချောမောတာ၊ သူ တစ်ခါမှ ရည်းစားမထားဖူးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော် ’

‘မှန်တာပေါ့... သူက ဒီအရွယ်နဲ့ ဒီလောက်အထိ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား မြင့်မားနေတာဟာ၊ သေချာပေါက် တံခါးပိတ်ပြီး အမြဲတမ်း ကျင့်ကြံနေခဲ့လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်

ဤအတွေးဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းလင်းသည် ရင်ထဲ၌ အတိုင်းအဆမရှိ ဝမ်းမြောက်သွားမိသည်။

‘မူလကတော့... သူ့ရဲ့ ဘေးနားမှာ အချစ်တော်တစ်ယောက်အနေနဲ့ နေရရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီလို့ တွေးထားတာ၊ အခုကြည့်ရတာတော့ အိမ်သူသက်ထား အစစ်အမှန် ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား’

ထို့ကြောင့် စရိုက်ပွင့်လင်းပြီး စိတ်သဘောထား ကြီးမားလှသော ကျန်းလင်းသည် အလိုအလျောက်ပင် တောင်းဆိုလိုက်တော့သည်။

“တာအိုဆရာကြီးအနေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ဘဝ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ကူညီပေးပါရှင်”

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက အလွန်တရာ တည်ကြည်လှပေသည်။

လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားရပြီး၊ စောစောက အပေါ်ကို မတက်လာခဲ့သင့်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။ သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ

“ကောင်းပြီ... ခဏနေရင် ငါ မင်းကို အစွမ်းကုန် ကာကွယ်ပေးထားမယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း သတိထားရမယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းလင်းသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ သွားလေးပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်ပြီး “ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဟု ဆိုလိုက်၏။

သူမသည် ရှေ့သို့ အလိုအလျောက် တိုးဝင်လာပြီး လီယန်ချူ၏ ခါးကို ဖက်တွဲကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီတွဲလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူက သတိပေးလိုက်၏။

“ဒီလောက်အထိ အနီးကပ် မှီထားဖို့ မလိုပါဘူး”

ကျန်းလင်း၏ ဖြူစင်လှသော ပါးပြင်လေးပေါ်တွင် နီမြန်းသော အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး တိုးညင်းစွာ ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“ဂူဗိမာန်ထဲကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဆင်းဖူးတာဆိုတော့... ကြောက်လို့ပါ”

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိသည်။ ဤသည်က အလှကြည့်ချင်သော်လည်း ကြောက်တတ်သည့် စရိုက်မျိုးလား။ သူသည် ကျန်းလင်း၏ သေးကျင်လှသော ခါးလေးကို ဖက်တွဲလိုက်သည်။ ကျန်းလင်း၏ ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းသည် အလွန်တရာ ပြားချပ်နေပြီး၊ အမြဲတမ်း လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ထားသော ကျစ်လျစ်သည့် ခါးလေး ဖြစ်သော်လည်း၊ ကိုင်တွယ်ရသည်မှာမူ အလွန်တရာ မာကျောခြင်း မရှိချေ။ ဖြစ်နိုင်သည်က သူမ ကျင့်ကြံထားသော မန္တန်အတတ်များနှင့် သက်ဆိုင်နေခြင်း ဖြစ်ရမည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် သိုင်းလောကကျင့်စဉ်ကိုသာ သီးသန့်ကျင့်ကြံထားသူ မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

ကျန်းလင်းသည် ဖက်တွဲခြင်း ခံလိုက်ရပြီးနောက်တွင် သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်လေးက ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားခဲ့ရပြီး၊ အသက်ရှူသံများလည်း အလိုအလျောက် မြန်ဆန်လာခဲ့ရတော့သည်။ စောစောပိုင်းကမူ လီယန်ချူသည် တိမ်စီးအတတ်ကို သုံးသည်ဖြစ်စေ၊ မြေလျှိုးအတတ်ကို သုံးသည်ဖြစ်စေ ကျန်းလင်း၏ လက်မောင်းကိုသာ ဆွဲကိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဤသည်က သူ ကျန်းလင်း၏ ခါးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖက်တွဲခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

‘တကယ့်ကို တောင့်တင်းခိုင်မာတဲ့ ရင်ခွင်ကြီးပဲ၊ တကယ်ကို သဘောကျမိပြီ’

ကျန်းလင်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အလိုအလျောက် ကွေးတက်သွားရသည်။

သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော လှပလှသည့် ခံစားချက်ကို ကြာမြင့်စွာ မခံစားလိုက်ရဘဲ၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မြေအောက်အနက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရတော့သည်။ ထို့နောက်တွင် အေးစက်စက်နှင့် မှောင်မိုက်လှသော ဂူဗိမာန်အခန်း တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပြင်းထန်လှသော ပုပ်စော်နံသည့် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ဂူဗိမာန်အခန်းသည် နက်ရှိုင်းပြီး တိတ်ဆိတ်လှကာ အေးစက်စက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ကျန်းလင်းသည် ရင်ထဲ၌ ချက်ချင်းပင် တင်းကျပ်သွားရပြီး၊ မသိစိတ်ကနေ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပိုမို၍ မှီတွဲလိုက်မိသည်။ ဤသည်က မန္တန်စွမ်းအား မြင့်မားခြင်း၊ နိမ့်ကျခြင်းနှင့် မသက်ဆိုင်ချေ။ ဤကဲ့သို့သော ပိတ်ဆို့နေသည့် ဂူဗိမာန်အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ မသိစိတ်ကနေ သဘာဝအတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သာမန် လင်းတစ္ဆေများနှင့် ဖုတ်ကောင်များသည် ကျန်းလင်း၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြသော်လည်း၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံစားချက်ကိုမူ ရှောင်လွှဲ၍မရချေ။ အထူးသဖြင့် ဤဂူဗိမာန်အခန်းသည် ကျန်းလင်းအတွက်မူ လုံးဝ မသိရှိသေးသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

လီယန်ချူက ဆိုလိုက်သည်။

“ဖက်ထားတာ တအားကျပ်လွန်းတယ်၊ ဒီလိုဆိုရင် လမ်းလျှောက်လို့ မရဘူး”

ကျန်းလင်း၏ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားရပြီး အလျင်အမြန်ပင် အနည်းငယ် ပြန်လည်လွှတ်ပေးလိုက်သော်လည်း၊ လီယန်ချူ၏ ဘေးနားတွင်ပင် ဆက်လက်၍ မှီတွဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

‘သေချာပေါက်ပဲ... သူက တကယ့်ကို အတွေ့အကြုံ မရှိတဲ့လူပဲ၊ ဒါဆိုရင်တော့...ငါ့ဘက်က အားမနာတော့ဘူးနော်’

ကျန်းလင်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မသိမသာ ကွေးတက်သွားရပြန်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းလှည့်၍ သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး “မင်း ဘာဖြစ်လို့ ပြုံးနေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းလင်း၏ မျက်နှာလေး ပို၍ နီမြန်းသွားရပြီး အလျင်အမြန်ပင် ပြုံးနေသော နှုတ်ခမ်းကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်ကာ

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူသည် သူမကို ခဏမျှ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် မန္တန်အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားရာ ကျန်းလင်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မည်သည့် တစ္ဆေများ ပူးကပ်နေသည့် လက္ခဏာမျှ မရှိကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။

“သတိထားပါ... ဂူဗိမာန်အခန်းထဲမှာ တစ္ဆေတွေရဲ့ လှည့်ကွက်တွေက အလွန်များပြားလှတယ်၊ မဆင်မခြင် ဖြစ်ပြီး လှည့်စားခြင်း မခံရစေနဲ့၊ မဟုတ်ရင် အပြင်ကို ထွက်တဲ့အခါ ကျောပေါ်မှာ လူတစ်ယောက်ကို ပိုးပြီး ထွက်သွားရလိမ့်မယ်”

လီယန်ချူက သတိပေးလိုက်၏။

ကျန်းလင်းသည် ပထမဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်ပြနေခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးစကားစုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲ၌ ချက်ချင်းပင် အေးစက်လှသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ၊ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် ပိုမို၍ မှောင်မိုက်အေးစက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။