အခန်း (၉၃၅-၉၃၆)

အခန်း (၉၃၅) ကြေးနီနတ်ပင်ကြီး ၊ သံခြေကျဉ်းများက ဘာကို ခတ်ပိတ်ထားသနည်း

နှစ်ယောက်သား ထိုဂူဗိမာန်ကြီးထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းလင်းသည် ဤနေရာ၏ အလွန်ထူထပ်လှသော ယင်စွမ်းအင် များကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ ရောက်ရှိနေသော နေရာမှာ ရှည်လျားလှသော မြေအောက်စင်္ကြံလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူနှင့် ကျန်းလင်းတို့ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာကြစဉ် ကျန်းလင်း၏ စိတ်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ယောက်က ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အာရုံတစ်ခုကို တောက်လျှောက် ခံစားနေရသည်။ သူမသည် လက်မှ မန္တန်ကွက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ထိုက်ဖျင်မန္တန်ကျမ်းစာ အတတ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရှိန်အဝါသည် ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ အေးစက်တည်ငြိမ်လှသော သိုင်းလောကမှ ဓား သူရဲကောင်းမလေးတစ်ဦးအသွင်မှသည် လောကသားတို့ကို သနားကြင်နာတတ်သော နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ နူးညံ့သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ စင်္ကြံနံရံများကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ထိုအခါ ကျန်းလင်း၏ နှလုံးသားသည် ရုတ်ခနဲ တင်းကျပ်သွားရတော့သည်။

ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ စင်္ကြံလမ်းများသည် သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ကြီးမားလှသော အသက်ရှူသံကြီးတစ်ခု သူမ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ထိုက်ဖျင်မန္တန်ကျမ်းစာမှ အတတ်များကို အသုံးပြုကာ ဤစင်္ကြံလမ်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ မသိစိတ်ကနေ ထိုအထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားမတတ် အာရုံခံစားလိုက်ရသည်။

ကြီးမားလှသော သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့၊ သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်တိုင် အဆုံးမဲ့နက်ရှိုင်းလှသော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ကျန်းလင်းသည် လီယန်ချူ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေသရွေ့ ဘာမှအန္တရာယ်မရှိနိုင်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဝိညာဉ်မျက်စိကို ဖွင့်ပြီး စိတ်အာရုံကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း... မထင်မှတ်ဘဲ ဤဂူဗိမာန်ကြီးထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုသော တားမြစ်ချက်ကို သွားရောက်ထိပါးမိကာ ယခုအခါ မရေမတွက်နိုင်သော အန္တရာယ်နယ်မြေထဲသို့ ကိုယ်တိုင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် မိမိရှေ့တွင် ရှိနေသော လီယန်ချူကို အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားစုတစ်ခု၏ ဆွဲငင်ခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ လှုပ်ရှား၍မရကြောင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ သိရှိလိုက်ရသည်။ သတိဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း သူမသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်က ရေနစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်က မသိစိတ်ကနေ လွင့်မျောကာ တစ်နေရာရာသို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

သူမ၏ မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းများသည် နောက်သို့ တရိပ်ရိပ် ဆုတ်ခွာသွားပြီး ရှေ့တွင် ရှိနေသော လူငယ်တာအိုဆရာ၏ ကျောပြင်ကြီးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားခဲ့ရသည်။

ကျန်းလင်းသည် အလွန်တရာ ပြာယာခတ်သွားပြီး စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်သို့မျှ အသံထွက်မလာခဲ့ချေ။

ရုတ်တရက်... သူမ၏ နားထဲသို့ ပြတ်သားသော အော်ဟစ်သံတစ်ချက် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

“ဟေ့”

ဤအသံသည် မကျယ်လှသော်လည်း နားစည်ကို တုန်ခါသွားစေလောက်အောင် အစွမ်းထက်လှသည်။

ကျန်းလင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ချက် တုန်ခါသွားပြီး မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းများသည် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ မျက်စိပွင့်လာသောအခါ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ စူးရှထက်မြက်ပြီး ခန့်ညားချောမောလှသော မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

စောစောက မြင်ကွင်းနှင့် မတူသည်မှာ လီယန်ချူသည် သူမကို ကျောခိုင်းထားခြင်း မဟုတ်တော့ချေ။

ကျန်းလင်းသည် တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ချွေးစေးများ စီးကျလာပြီး ရေနစ်ရာမှ လွတ်မြောက်လာသူတစ်ဦးကဲ့သို့ အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းလိုက်ရတော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နူးညံ့သော မန္တန်စွမ်းအားတစ်ခုက ကျန်းလင်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စီးဆင်းသွားပြီး၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကလီစာငါးပါး၊ ခြောက်ခု နှင့် အကြောအဆစ် အချက်အချာနေရာ အားလုံးထဲတွင် လှည့်ပတ်စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။

ကျန်းလင်းသည် စိတ်အာရုံ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားပြီး လီယန်ချူကို ကျေးဇူးတင်ရှိစွာဖြင့် မော့ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်”

လီယန်ချူက

“စောစောက ငါ နတ်အာရုံနဲ့ ဒီနေရာကို စစ်ဆေးကြည့်တဲ့အခါ၊ ဒီနေရာမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ဆွဲငင်အားတစ်ခု ရှိနေပြီး နတ်အာရုံကို အပြင်ကို မထုတ်လွှတ်နိုင်ဘူးဆိုတာ တွေ့ခဲ့ရတယ်၊ မင်းကို သတိပေးဖို့ အချိန်မရလိုက်ခင်မှာတင် မင်းက အာရုံညှို့ယူခြင်း ခံလိုက်ရတာပဲ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းလင်းသည် မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားရပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော်သွားကာ

“စောစောက ခံစားချက်က တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်၊ ရေနစ်သွားသလိုမျိုးပဲ၊ ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်လို့မရတော့ဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် အထိန်းအကွပ်မဲ့သွားခဲ့တာ”

ဟု ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြကာ

“ဒီဂူဗိမာန်က အနည်းငယ် ထူးဆန်းတယ်၊ တစ်စုံတစ်ခုသော လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ နေရာနဲ့ ဆက်သွယ်နေပုံရတယ်၊ မင်းက ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို မရောက်သေးတဲ့အတွက် အာရုံခံမန္တန်တွေကို မဆင်မခြင် မသုံးပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် တန်ပြန်ထိခိုက်မှုကို ခံရလိမ့်မယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းလင်းသည် ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး “ကောင်းပါပြီ” ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ သူမသည် လီယန်ချူ စောစောက ပြောခဲ့သော ဂူဗိမာန်ထဲဆင်းခြင်း၏ အန္တရာယ်ကို သေချာသဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ထိုက်ဖျင်မန္တန်ကျမ်းစာ၏ အဆင့်က နိမ့်ကျလွန်း၍ မဟုတ်ဘဲ၊ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က မပြည့်မီသေးသဖြင့် အတင်းအဓမ္မ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပါက တန်ပြန်ထိခိုက်မှုကိုသာ ဖိတ်ခေါ်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် နက်ရှိုင်းသော အကြည့်ဖြင့် ထိုမှောင်မိုက်နေသော ဂူဗိမာန်ကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ

“ဒီဂူဗိမာန်ထဲမှာ ဒီလို လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘူး” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကျန်းလင်းသည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် လေးနက်သော လေသံဖြင့်

“ဒါဆိုရင်... ကျွန်မ အပြင်ကိုပဲ ပြန်တက်သွားပါ့မယ်၊ ကျွန်မက တာအိုဆရာအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေစေပြီ” ဟု ဆိုလိုက်၏။

ဂူဗိမာန်ထဲ မဆင်းမီက မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေခဲ့ပြီး လီယန်ချူကို အတင်းအကျပ် အဖော်လိုက်ခွင့် တောင်းဆိုခဲ့သည့် မိမိ၏ ပုံစံကို ပြန်လည်တွေးတောမိကာ ကျန်းလင်းသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရတော့သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ ဤမျှလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် လက်တွေ့အခြေအနေက မိမိ၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ မဟုတ်လား။

လီယန်ချူကမူ အေးချမ်းစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး

“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ တကယ်လို့ အခုအချိန်မှာ အပြင်ကို ပြန်ထွက်သွားရင် မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းစိတ်အာရုံ မှာ အမာရွတ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်၊ ငါ့ရဲ့ ဘေးနားမှာပဲ နေပြီး မဆင်မခြင် မလုပ်နဲ့၊ ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းလင်းသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးသွားရပြီး မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မံမပြောတော့ဘဲ ရိုသေစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ အတွေးပွားလိုက်ပြီးနောက် သို‌ေလှာင်အိတ် ထဲမှ ရေပြာရောင် ရှိသော ပုတီးနေပြီး ၎င်းကို ကျန်းလင်း၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

“ဒီပုတီးစေ့ရဲ့ အခြေခံက မသေးလှဘူး၊ သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားအလင်းက ဝိညာဉ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ် စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်တယ်၊ ဘေးကင်းအောင် မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဆောင်ထားလိုက်ပါ”

ကျန်းလင်းသည် ထိုရေပြာရောင် ပုတီးစေ့ကို လက်ခံရရှိလိုက်သည့်အခါ အလွန်တရာ ကြီးမားထက်မြက်လှသော နူးညံ့သည့် စွမ်းအင်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် နှလုံးသားထဲမှ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားမိသည်။

ဤသည်က အလွန်အစွမ်းထက်လှသော ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူက လက်တစ်ချက်အတွင်း အလွယ်တကူ ထုတ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ ဤရေပြာရောင် ပုတီးစေ့သည် လီယန်ချူက ဟို့ထုံရှန်း နတ်ဖန်ဆင်းနယ်မြေအတွင်း၌ ထိုလူငယ်လေး၏ လက်ထဲမှ လုယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခါးတွင် ပါးလွှာသော ဓားရှည်ကို ဆွဲချိတ်ထားသော ထိုလူငယ်လေးသည် နတ်ဘုရား၏ ပုံရိပ်စစ်ကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားက အလွန်နက်ရှိုင်းလှသည်။ ဤရေပြာရောင် ပုတီးစေ့သည် သူ၏ ကိုယ်စောင့်အသက်ကယ်ရတနာ ဖြစ်ပြီး လီယန်ချူ၏ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တားဆီးနိုင်ခဲ့သဖြင့် လွန်စွာ အဖိုးတန်လှပေသည်။

ကျန်းလင်းသည် ၎င်းကို သီးသန့် အသွေးအသားထဲ သွတ်သွင်းကာ မကျင့်ကြံရသေးသော်လည်း၊ သူမကို ခေတ္တမျှ ဘေးကင်းအောင် ကာကွယ်ပေးထားရန် လုံလောက်ပေသည်။

နှစ်ယောက်သား ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းလင်းသည် မဆင်မခြင် အာရုံခံခြင်း မပြုဝံ့တော့ချေ။ လီယန်ချူသည် သူမ၏ သေးကျင်လှသော ခါးလေးကို ဖက်တွဲလိုက်ပြီး တိုးညင်းသော လေသံဖြင့်

“ဒီလိုအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားရင် ဘယ်လိုအန္တရာယ်မျိုးနဲ့ ကြုံရမလဲ မသိနိုင်ဘူး၊ ငါ မင်းကို တိုက်ရိုက် မြေလျှိုးပြီး ခေါ်သွားပေးမယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းလင်းတစ်ယောက် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင် နှစ်ယောက်သားသည် စိမ်းပြာရောင် အခိုးအငွေ့တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

မြေလျှိုးအတတ် က လွန်စွာ အဆင်ပြေလှပေသည်။ ဤနေရာသည် နတ်အာရုံစစ်ဆေးမှုကို တားဆီးနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း၊ မည်သည့် အစွမ်းထက်သော မန္တန်အစီအရင် တားမြစ်ချက်မျှ မရှိချေ။ အာရုံခံမှုကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ခြင်းမှာ အစီအရင်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ခုသော ထူးခြားသည့် သဘာဝအခြေအနေကြောင့်သာ ဖြစ်ရမည်။

ကျန်းလင်းသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မြင်ကွင်းများ ဝေဝါးသွားပြီး၊ နှစ်ယောက်သားသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဂူဗိမာန်အခန်းများစွာကို ဖြတ်သန်းသွားနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

အချို့သော ဂူဗိမာန်အခန်းများထဲတွင် လူသားပုံစံ ရုပ်တုများ ရှိနေပြီး အပေါ်တွင် ရောင်စုံဆေးခြယ်ထားသဖြင့် အသက်ဝင်လှပေသည်။ အချို့သော အခန်းများထဲတွင်မူ ကြေးနီလူသားရုပ်တုကြီးများ ရှိနေပြီး လက်တွင် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ဖြာထွက်နေကြသည်။ အချို့သော နေရာများကိုမူ ဖြတ်သန်းသွားရုံမျှဖြင့်ပင် လွန်စွာ ပြင်းထန်လှသော အေးစက်စက် အငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ယင်တစ္ဆေမိစ္ဆာများ ပုန်းအောင်းနေပုံရသည်။

မြင်ကွင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲနေသော်လည်း ကျန်းလင်းအပေါ်တွင် မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။ လီယန်ချူသည် သူ၏ ထူထပ်လှသော မန္တန်စွမ်းအားများကို အသုံးပြုကာ ပါးလွှာသော မန္တန်အလင်းကာရံတစ်ခုကို ဖန်တီးပြီး ကျန်းလင်းကို အထဲတွင် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်စဥ်စွမ်းအားသည် နှစ်ပေါင်း ၆ ထောင်ကို ကျော်လွန်ပြီး နှစ်ပေါင်း ၇ ထောင်အထိ ရောက်ရှိရန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အထူးကာကွယ်မှုအောက်တွင် ရေပြာရောင် နတ်ဘုရားပုတီးစေ့၏ စွမ်းအားပါ ပေါင်းစပ်လိုက်သဖြင့် ဘာမှစိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ကျန်းလင်းသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျယ်ဝန်းလှသော ဂူဗိမာန်အခန်းကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤနေရာသည် တောင်တန်းကြီး၏ အလယ်ဗဟိုထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပုံရပြီး လွန်စွာ ကျယ်ဝန်းလှကာ၊ ခေါင်းကို အသာအယာ မော့ကြည့်လိုက်ပါက အပေါ်မျက်နှာကြက်တွင် တောက်ပလှသော ရတနာကျောက်မျက်များနှင့် တောက်ပသော ပုလဲများကို မြင်တွေ့ရသည်။ ထိုကျောက်မျက်ရတနာများနှင့် ပုလဲများသည် ကြည့်လိုက်ရုံရုံဖြင့်ပင် လွန်စွာ အဖိုးတန်လှကြောင်း သိသာပြီး လောကီလောကထဲသို့ စီးဆင်းသွားပါက မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေငွေရတနာ အစုအပံုကြီး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

“ဒီဂူဗိမာန်ရဲ့ အရှင်သခင်က အတိတ်တုန်းက မင်းညီမင်းသား ဒါမှမဟုတ် နန်းတွင်းအမတ်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာလားမသိဘူး”

ကျန်းလင်းက မော့ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

“တခြားဘာကိုမှ ရှာမတွေ့ရင်တောင် ဒီကျောက်မျက်ရတနာတွေနဲ့ ပုလဲတွေကို ယူသွားတာကလည်း မသေးလှတဲ့ အကျိုးအမြတ်ပဲ”

လီယန်ချူက ဆိုလိုက်၏။

ဤဂူဗိမာန်အခန်းသည် လွန်စွာ ကျယ်ဝန်းလှသော်လည်း၊ ထူးဆန်းသည်မှာ အထဲတွင် မည်သည့်ခေါင်းတလားမျှ မရှိဘဲ၊ ၎င်းအစား ကြေးနီပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကြေးနီပင်ကြီးသည် လူ ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့် အတူတူ ဖက်ရလောက်အောင် ထူထဲ တုတ်ခိုင်လှပြီး လွန်စွာ မြင့်မားလှကာ၊ အပေါ်တွင် လေးလံလှသော သံခြေကျဉ်းကြီးများ ပတ်ဆိုင်းထားသဖြင့် လွန်စွာ ရှေးကျပြီး ဆန်းပြားလှသော အရှိန်အဝါမျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ကျန်းလင်းသည် အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကာ ဤကြေးနီပင်ကြီးကို ကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ စိတ်ထဲမှ လွန်စွာ တုန်လှုပ်အံ့ဩသွားရတော့သည်။ သို့သော်လည်း စောစောက သင်ခန်းစာ ရှိထားခဲ့သဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သည့်အာရုံခံမန္တန်မျှ မသုံးရဲတော့ဘဲ၊ လီယန်ချူ၏ ဘေးနားတွင်သာ ရိုးရိုးသားသား ကပ်နေပြီး ဗဟုသုတအဖြစ် ကြည့်ရှုနေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ကြေးနီပင်ကြီး၏ အောက်သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူသည် ကျန်းလင်းကို မန္တန်မသုံးရန် တားမြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ မိမိကိုယ်တိုင်မူ တိုက်ရိုက်ပင် ဝိညာဥ် မျက်စိ ကို မြှင့်တင်ကာ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် မန္တန်အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားတော့သည်။

စောစောပိုင်းက ကျန်းလင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုမှု အာရုံသည် လီယန်ချူ၏ ထံသို့လည်း ချက်ချင်း တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုအရာက ကြီးမားလှသော သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်က မှောင်မိုက်ထဲမှနေ၍ မိမိကို စူးစိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူသည် ကျန်းလင်းကဲ့သို့ ရေနစ်သကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုး လုံးဝ မရှိချေ။

သူသည် မျက်နှာအမူအရာ တည်ကြည်အေးစက်စွာဖြင့် မိုးကြိုးမုန်တိုင်း ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“မိုးကြိုးငါးသွယ် ယန်အစစ် စွမ်းအင် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်၏ ဖြောင့်မတ်သော မန္တန်တရား ဘယ်က မိစ္ဆာစုန်းတတ်ကများ မှောင်မိုက်ထဲကနေ ငါ့ကို ချောင်းမြောင်းကြည့်ရဲတာလဲ ”

ကျန်းလင်း၏ နားထဲတွင် ကောင်းကင်ယံထက်မှ မိုးကြိုးကြီး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဂျိန်း ဂျိန်း

ဟင်းလင်ပြင်အတွင်း၌ ဒေါသမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်ရှုနေသော မမြင်နိုင်သော မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ ချက်ချင်းပင် ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူသည် သေချာစွာ အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ ထိုထူးဆန်းလှသော ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုမှု အာရုံသည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအခါ နှစ်ယောက်သား၏ မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းများသည် ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတော့သည်။

မူလက လွန်စွာ ကျယ်ဝန်းလှသော ဂူဗိမာန်အခန်း ဖြစ်ပြီး တောက်ပလှသော ကျောက်မျက်ရတနာများနှင့် ပုလဲများ ပြည့်နှက်နေကာ၊ အလယ်တွင် မြင့်မားလှသော ကြေးနီနတ်ပင်ကြီး ရှိနေခဲ့သော်လည်း... ယခုအခါ မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မြေပြင်အတိုင်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ထိုကျောက်မျက်ရတနာများနှင့် ပုလဲများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဂူဗိမာန်အခန်းထဲတွင်မူ လဲပြိုနေသော ကြေးနီပင်ကြီးတစ်ပင်သာ ရှိနေပြီး ၎င်းထံမှ မှေးမှိန်လှသော အလင်းရောင် အချို့သာ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။

ကျန်းလင်းသည် နှလုံးသားထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားပြီး

“ဒါ... ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ” ဟု အော်လိုက်မိသည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်ကာ

“ဒီနေရာကို ဝင်ရောက်လာပြီးတဲ့နောက် မြင်တွေ့ရတဲ့ မြင်ကွင်းတွေကို လှည့်စားပိတ်ဆို့ထားတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အင်အားတစ်ခု ရှိနေပုံရတယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းလင်းက

“ဒါဆိုရင် စောစောက ကျွန်မတို့ မြင်ခဲ့ရတာတွေက အားလုံး စိတ်အာရုံ လှည့်စားမှု တွေလား”

ဟု မေးလိုက်၏။

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြကာ

“လှည့်စားမှုထက်စာရင် အတိတ်တုန်းက ပုံရိပ်တွေကို ဒီနေရာမှာ အမြဲတမ်း ပုံသေ သတ်မှတ်ပြီး ပြသထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေတာ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းလင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မှောင်မိုက်နေသော ဂူဗိမာန်အခန်းကို ကြည့်ကာ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး အေးစိမ့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်က မသိစိတ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်ရွံ့မှုမျိုး ဖြစ်ပြီး၊ မှောင်မိုက်လှသော နေရာထဲတွင် ရောက်ရှိနေသည့်အခါ မဆင်မခြင် အတွေးများဝင်လာတတ်ကာ၊ အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ဂူဗိမာန်ဟောင်းကြီးထဲတွင် မှောင်မိုက်ထဲ၌ မည်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါကြီးများ ပုန်းအောင်းနေမည်ကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။

လီယန်ချူကမူ ၎င်းကို အရေးမစိုက်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် ရှစ်ခွင်မှန် ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်လိုက်သည်။ ရှစ်ခွင်မှန်သည် လေထုထဲတွင် နူးညံ့လှသော အလင်းတန်းများကို ဖြာထွက်စေခဲ့ပြီး တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဂူဗိမာန်တစ်ခုလုံးကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။ ရှစ်ခွင်မှန်၏ နတ်ဘုရားအလင်းအောက်တွင် ဂူဗိမာန်အခန်းထဲရှိ ယင်တစ္ဆေဝိညာဉ်များ အားလုံး ချက်ချင်းပင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။ ဂူဗိမာန်တစ်ခုလုံးသည် လွန်စွာ လင်းထိန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းလင်း၏ အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရင်ထဲမှ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုများစွာသည် လျင်မြန်စွာ လျော့ပါးသွားခဲ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအခါ ဂူဗိမာန်တစ်ခုလုံးသည် နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေသည့်အပြင်၊ ရှစ်ခွင်မှန်၏ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများက ဝန်းရံထားသဖြင့် လွန်စွာ လုံခြုံစိတ်ချရသော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

‘ဂူဗိမာန်ထဲဆင်းရတာက တကယ်တော့ ဒီလိုမျိုးပါလား၊ ထင်သလောက်လည်း မကြောက်ဖို့ကောင်းပါဘူး၊ နောက်ပိုင်းကျရင် ငါလည်း ကိုယ်တိုင် စမ်းကြည့်လို့ရတာပဲ’

ကျန်းလင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဤအတွေး ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း၊ ချက်ချင်းပင် မိမိ၏ အတွေးကြောင့် မိမိကိုယ်တိုင် ပြန်လည် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။ အကယ်၍သာ လီတာအိုဆရာ၏ ဘေးနားတွင် ရှိမနေခဲ့ပါက စောစောက ဂူဗိမာန်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မိမိ၏ ဝိညာဉ်သည် တစ်စုံတစ်ခုသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နယ်မြေထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရပြီ မဟုတ်လား။

သူမသည် အလျင်အမြန်ပင် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး လီယန်ချူ၏ သန်မာလှသော ကျောပြင်ကြီးကို ကြည့်ကာ

‘လူဆိုတာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်ဖို့ လိုအပ်တယ်၊ လီတာအိုဆရာရဲ့ ဂူဗိမာန်ထဲဆင်းတဲ့ နည်းလမ်းကတော့ လောကမှာ ထူးခြားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပဲ’

ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

လီယန်ချူသည် လဲပြိုနေသော ကြေးနီနတ်ပင်ကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးကို အသာအယာ တွန့်လိုက်မိသည်။ ဤကြေးနီနတ်ပင်ကြီးပေါ်ရှိ သံခြေကျဉ်းကြီးများသည် အတင်းအဓမ္မ ရုန်းထွက်ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံထားရပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြေးနီထည် ပစ္စည်း ခုနစ်ခု၊ ရှစ်ခုခန့် ပြန့်ကျဲနေသည်။ ထိုအထဲတွင် မဟာရှခေတ်က ကြေးနီအိုးကြီး တစ်လုံး ပါဝင်နေပြီး၊ သူ၏ လက်ထဲရှိ အခြားသော အိုးကြီး ရှစ်လုံးနှင့် ပုံစံ၊ လက်ရာ လုံးဝ ထပ်တူကျနေပေသည်။

‘မထင်မှတ်ဘဲ တကယ်ပဲ ဒီနေရာမှာ ဝှက်ထားတာပါလား’ လီယန်ချူက စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုကြေးနီအိုးကြီးကို မိမိထံသို့ ဆွဲယူလိုက်ပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ ထိုအိုးကြီးထံမှ ဆက်သွယ်မှုအာရုံက အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် ဤသည်က နောက်ဆုံး မဟာရှအိုးကြီး ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ဤကြေးနီအိုးကြီး ကိုးလုံး ပေါင်းစပ်သွားပါက စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားလက်နက် ကျိုယီအိုး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် အကြည့်ကို မြေပြင်ပေါ်ရှိ အခြားသော ကြေးနီထည် ပစ္စည်းများထံသို့ ပို့လိုက်သည်။ ထိုပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီကို သီးသန့်ထုတ်ယူလိုက်ပါက အလွန်အစွမ်းထက်လှသော ရတနာများ ဖြစ်ကြပေသည်။ လီယန်ချူသည် ဤနေရာတွင် ဤမျှလောက်များပြားလှသော ရတနာများ ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ အိုးကြီးသည် ထိုရတနာများထဲမှ တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ရှေ့သို့ တိုးကာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ ဤကြေးနီထည် ပစ္စည်းများအတွင်းရှိ မန္တန်အရှိန်အဝါ များသည် လွန်စွာ ထက်မြက်လှပြီး၊ မဟာရှအိုးကြီး၏ အောက် လုံးဝ မနိမ့်ကျကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သဖြင့် ၎င်းတို့သည် သေချာပေါက် အလွန်အစွမ်းထက်လှသော ရတနာများ ဖြစ်ကြသည်။

“ထူးဆန်းတယ်... ဒီနေရာမှာ ဒီလောက်များပြားတဲ့ ရတနာတွေကို ဘာလို့ ဝှက်ထားရတာလဲ”

လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်မိသည်။

ထို့ပြင် ဤကြေးနီပင်ကြီးသည် လဲပြိုနေပြီး အပေါ်ရှိ သံခြေကျဉ်းကြီးများလည်း ပြတ်တောက်နေသဖြင့်၊ အတိတ်တုန်းက တစ်စုံတစ်ခုသော အရာက ဤနေရာမှနေ၍ ရုန်းထွက်လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပုံရသည်။

ကျန်းလင်းသည် ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး တိုးညင်းသော လေသံဖြင့်

“လီတာအိုဆရာ... ဒီသံခြေကျဉ်းကြီးတွေက အတိတ်တုန်းက တစ်စုံတစ်ခု မိစ္ဆာကောင်ကြီးကို ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တာလားမသိဘူးနော်”

ဟု ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူက

“ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးမိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အပေါ်မျက်နှာကြက်က ကျောက်မျက်ရတနာတွေကို ဘယ်သူက လာယူသွားတာလဲ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းလင်းက

“ဒီနေရာကို အတိတ်တုန်းက ဂူဗိမာန်ဖောက်တဲ့ သူခိုးတွေ ရောက်လာခဲ့တာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အတွေးရိပ်များ ဖြတ်သန်းသွားကာ

“ဂူဗိမာန်ဖောက်တဲ့ သူခိုးတွေ ရောက်လာခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင်၊ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်ပြီး မန္တန်အရှိန်အဝါ အပြည့်အဝ ရှိနေသေးတဲ့ ကြေးနီရတနာတွေကို ထားခဲ့ပြီး၊ အပေါ်က သာမန် ကျောက်မျက်ရတနာတွေကိုပဲ အရင်ဦးစားပေး ယူသွားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းလင်းသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ အံ့ဩသွားရပြီး၊ သေချာတွေးကြည့်လျှင်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လောကီလောကမှ မန္တန်အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သော ကျင့်ကြံသူများ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါက ကြေးနီရတနာများကို ထားခဲ့ပြီး သာမန်ကျောက်မျက်ရတနာများကို ယူသွားစရာ အကြောင်း လုံးဝမရှိချေ။

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။

‘ဒါဆိုရင်... ရောက်လာခဲ့တဲ့လူတွေက သာမန် ဂူဗိမာန်ဖောက်တဲ့ သူခိုးတွေပဲလား...’

သို့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် သူသည် ထိုအတွေးကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သာမန်ဂူဗိမာန်ဖောက်သူခိုးများသည် ဤမျှလောက်များပြားလှသော မန္တန်တားမြစ်ချက်များကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဤဂူဗိမာန်အခန်းထဲသို့ မည်သို့ ရောက်ရှိလာနိုင်မည်နည်း။ စောစောက သူ ဝင်ရောက်လာခဲ့စဉ်က တားမြစ်ချက်များစွာကို တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ဤဂူဗိမာန်သည် သေချာပေါက် ကျင့်ကြံသူပညာရှင်ကြီးများ တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် ဤကြေးနီနတ်ပင်ကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ရှစ်ခွင်မှန်၏ နတ်ဘုရားအလင်းအောက်တွင် အရာအားလုံးသည် ဖုံးကွယ်၍မရတော့ချေ။ ကြေးနီနတ်ပင်ကြီးအတွင်း၌ ရှေးဟောင်းမန္တန်အရှိန်အဝါများ တဖြည်းဖြည်း လှည့်ပတ်စီးဆင်းနေသည်။

သူသည် ရှေ့သို့ တိုးကာ လက်ဖြင့် အသာအယာ ဖိနှိပ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ၊ ထိုအရာသည် အေးစက်စက်ရှိသော သတ္တုပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လက်ချောင်းဖြင့် ဖိနှိပ်လိုက်သည့်အခါ အသွေးအသားရှိသော သက်ရှိတစ်ခုကို ထိတွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေသည်။

“ဒီကြေးနီပင်ကြီးက အသက်ရှိ ရှိနေတာလား...”

လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်မိသည်။

သူသည် မျက်ဝန်းအစုံထဲသို့ မန္တန်စွမ်းအားများကို ထည့်သွင်းကာ ဤကြေးနီပင်ကြီးကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ စောစောက ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုမှု အာရုံသည် ထပ်မံထွက်ပေါ်မလာတော့ချေ။

စောစောက လီယန်ချူ၏ ပြတ်သားသော အော်ဟစ်သံကြောင့် ထိုအာရုံသည် လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။

ရှစ်ခွင်မှန်၏ အလင်းတန်းဖြင့် ဂူဗိမာန်တစ်ခုလုံးရှိ နေရာအနှံ့ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုသော်လည်း အခြားထူးခြားမှုကို ရှာမတွေ့သဖြင့်၊ သူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကြေးနီရတနာများကို အရင်ဆုံး သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ သံခြေကျဉ်းကြီးများကိုလည်း သူသည် သေချာစွာ စစ်ဆေးခဲ့ရာ၊ ၎င်းတို့သည် ထူးခြားသော သတ္တုတစ်မျိုးဖြင့် သွန်းလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး မန္တန်စွမ်းအားများကို ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည့်အပြင်၊ အပေါ်တွင် ဆန်းပြားလှသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ထိုအရာသည် အတိတ်တုန်းက သေချာပေါက် မိစ္ဆာကောင်ကြီးကို နှိမ်နင်းပိတ်လှောင်ရန် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် မည်သည့်အပြောင်းအလဲနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသနည်း မသိရဘဲ၊ ကြေးနီပင်ကြီးပေါ်တွင် ချည်နှောင်ခံထားရသော တည်ရှိမှုကြီးက အနှောင်အဖွဲ့ကို ရုန်းထွက်ဖြတ်တောက်ပြီး ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

‘အတိတ်တုန်းက ဒီကြေးနီပင်ကြီးပေါ်မှာ ချည်နှောင်ခံထားရတာက တကယ်တော့ ဘယ်လိုအရာမျိုးလဲ...’

‘သူက ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဆိုရင်... ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာကို ပြန်မလာခဲ့တာလဲ...’

လီယန်ချူက စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။ ဤနေရာတွင် ရတနာများစွာ ရှိနေသည့်အပြင်၊ ကြေးနီနတ်ပင်ကြီးသည်လည်း လွန်စွာ ထူးခြားလှသဖြင့် ၎င်းတို့ကို ဤအတိုင်း မဆင်မခြင် စွန့်ပစ်ထားခဲ့စရာ အကြောင်းမရှိချေ။ ထို့ပြင် စောစောက ထိုချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုမှု အာရုံသည် တကယ်တော့ ဘယ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သနည်း။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဤကြီးမားလှသော ကြေးနီနတ်ပင်ကြီးကို သိုလှောင် အိတ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းရန် ကြံရွယ်လိုက်သော်လည်း၊ ကြေးနီနတ်ပင်ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ချေ။

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို ပင့်တင်လိုက်မိသည်။

သိုလှောင် အိတ်သည် လောကရှိ အရာအားလုံးကို သိမ်းဆည်းနိုင်စွမ်း ရှိပြီး အတွင်း၌ ကြီးမားလှသော နေရာလွတ် ရှိသော်လည်း၊ ထူးခြားသည်မှာ သက်ရှိ များကိုမူ သိမ်းဆည်း၍မရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီကြေးနီပင်ကြီးက တကယ်ပဲ အသက် ရှိနေတာလား...” လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်မိသည်။

၎င်းအတွင်း၌ ရှေးဟောင်းမန္တန်အရှိန်အဝါများ စီးဆင်းနေပြီး ထိတွေ့ရသည်မှာလည်း အသွေးအသားကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ဤသည်က အထင်အရှားပင် ကြေးနီဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ရှစ်ခွင်မှန်၏ အလင်းတန်းကို ကြေးနီနတ်ပင်ကြီးအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် မိမိ၏ ဝိညာဥ်မျက်စိကို အထွတ်အထိပ်အထိ မြှင့်တင်လိုက်ပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်ရှိ စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်းပြား ၏ နတ်ဘုရားအလင်းကိုပါ ထည့်သွင်းကာ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရှုသော်လည်း၊ ထိုရှေးဟောင်းကြေးနီပင်ကြီးအတွင်း၌ မည်သည့် စိတ်အာရုံ၊ ဝိညာဉ်၊ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်အပိုင်းအစမျှ ရှိမနေကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။

“ထူးဆန်းတယ်... တကယ်လို့ သူက သက်ရှိဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ ဝိညာဉ်မရှိရတာလဲ”

သာမန်လူသားတစ်ဦးသည် ဝိညာဉ်မရှိတော့ပါက အလောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းနိုင်ရမည် ဖြစ်ရာ၊ ဤကြေးနီပင်ကြီးက ဘာဖြစ်လို့ သိမ်းဆည်း၍မရသနည်း။

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ တွေးလိုက်ပြီးနောက် အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဆိုင်ရှင်မ ကို မေးမြန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး၊ ထိုပြဿနာကို ဆက်လက်၍ အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ ကြီးမားလှသော ကြေးနီနတ်ပင်ကြီးကို မိမိ၏ ကမ္ဘာငယ် အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကြေးနီနတ်ပင်ကြီးသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ စိတ်အာရုံဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ ဟူထျန်းနေရာလွတ်အတွင်း၌ ကြေးနီပင်ကြီး ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

‘ကြာပန်းတာအိုဆရာက ပြောဖူးတယ်... ရှန့်ရှန်းနန်းတော်က သူ့ကို ဒီနေရာမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေခိုင်းနေတာလို့၊ အဲဒီအရာက ဒီကြေးနီနတ်ပင်ကြီးနဲ့ ပတ်သက်နေတာများလား...’

လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်မိသည်။

ထို့နောက်တွင် သူက တိုးညင်းသော လေသံဖြင့်

“သွားကြစို့... ဒီနေရာမှာ ထပ်ပြီး စစ်ဆေးစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ နောက်ဆုံး မဟာရှခေတ်က ကြေးနီအိုးကြီးကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ ဤနေရာတွင် အိုးကြီးထက် မနိမ့်ကျသော အလွန်အစွမ်းထက်လှသော ရတနာများစွာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည့်အပြင်၊ ပိုမိုစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်မှာ သက်ရှိဟု သံသယရှိရသော ရှေးဟောင်းကြေးနီနတ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကိုပါ ရရှိခဲ့သဖြင့် အကျိုးအမြတ် လွန်စွာ များပြားလှပေသည်။

ဂူဗိမာန်ထဲရှိ အခြားသော ထူးဆန်းလှသော တားမြစ်ချက်များနှင့် တည်ရှိမှုများကိုမူ လီယန်ချူက သွားရောက်ဖျက်ဆီးခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ ဤဂူဗိမာန်သည် မြေအောက်အနက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိနေပြီး အပြင်လူများ၏ စစ်ဆေးမှုကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် ဤအတိုင်း ထားရှိခြင်းကလည်း မကောင်းသောအရာ မဟုတ်ချေ။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့်အခါမှသာ ကျန်းလင်းသည် စိတ်အေးချမ်းသွားသော အာရုံကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် မိမိ၏ ထွားကျိုင်းလှသော ရင်ညွန့်လေးကို လက်ဖြင့် အသာအယာပုတ်ကာ လီယန်ချူကို ဆိုလိုက်သည်။

“ဂူဗိမာန်ထဲဆင်းရတာက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်၊ နောက်နောင်မှာ ကျွန်မရဲ့ စူးစမ်းချင်စိတ်မျိုး လုံးဝမရှိစေရတော့ဘူး”

လီယန်ချူက ပြုံးလျက်

“မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် သာမန်ဂူဗိမာန်တွေထဲမှာ ယင်တစ္ဆေတွေ ဒါမှမဟုတ် ဖုတ်ကောင်တွေ ရှိနေရင်တောင် မင်းကို ဒီလောက်အထိ အန္တရာယ်ဖြစ်စေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီဂူဗိမာန်က တကယ့်ကို အနည်းငယ် ထူးဆန်းလွန်းလို့ပါ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းလင်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ

“တစ်ခုရှိရင် နှစ်ခု ရှိလာတတ်တာပဲ၊ နောက်ပိုင်းကျရင်တော့ ကျွန်မ ဒီစိတ်ကူးကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ”

ဟု ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူသည် သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ ဤမိန်းကလေးက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်သိမြင်သွားခြင်းကလည်း ရှားရှားပါးပါး ကောင်းမွန်သောအချက် ဖြစ်ပေသည်။

နှစ်ယောက်သားသည် လင်းကျိုးမြို့အတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး၊ ကြာပန်းတာအိုဆရာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း၏ အခြေစိုက်စခန်းငယ် အားလုံးကို ခြေမှုန်းပစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်များထံသို့ အသိပေးလိုက်သည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ကျင့်ကြံသူများသည် လောကီလောကတွင် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရန် မိမိကိုယ်ကိုယ် တာဝန်ယူထားကြသော ရဲရင့်ပြတ်သားသည့် လူသားများ ဖြစ်ကြသဖြင့်၊ ဤသတင်းကို ကြားရသောအခါ ပထမဆုံးတွင် မှင်တက်သွားကြပြီးနောက်၊ ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်ယံသို့ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်မတတ် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကာ အော်ဟစ်ဆင်နွှဲလိုက်ကြတော့သည်။

လန်ကျွင်းက အသံကျယ်ကြီးဖြင့်

“ကြာပန်းအဘိုးကြီး သေဆုံးသွားတာက တကယ့်ကို လူတိုင်းရဲ့ စိတ်ကို ကျေနပ်စေတာပဲဗျာ ”

ဟု အော်လိုက်သည်။

လင်းကျိုးနယ်မြေတွင် တရားသောလမ်းစဉ်က အားနည်းပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က စိုးမိုးထားခဲ့သဖြင့်၊ ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းသည် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနေသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်ကို အမြဲတမ်း ပစ်မှတ်ထားကာ ထောင်ချောက်ဆင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သွေးကြွေးများစွာ ရှိခဲ့သည်။ ယခုအခါ ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် လွန်စွာ အားရကျေနပ်သွားကြတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း၏ ကျန်ရှိနေသေးသော အခြေစိုက်စခန်းငယ်အချို့၏ တည်နေရာကို ပြောပြလိုက်ပြီး တိုးညင်းသော လေသံဖြင့်

“မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းတဲ့အခါ အမြစ်ကနေ ဆွဲနုတ်ရမယ်၊ အကြွင်းအကျန် မရှိစေရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာ ကျုပ် ကတော့ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာရတော့မယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်ရှိနေသော အင်အားစုများသည် ရွှမ်ယွီဂိုဏ်း၏ လက်အောက်ခံများသာ ဖြစ်ပြီး မည်သည့် ကျွမ်းကျင်သူမျှ မရှိတော့သဖြင့်၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်၏ စွမ်းအားဖြင့် သေချာပေါက် အမြစ်ပြတ် ခြေမှုန်းနိုင်ပေသည်။ ၎င်းတို့သည် သာမန် ငါးကလေး၊ ပုစွန်ကလေးများကို သတ်ဖြတ်ရုံမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

လန်ကျွင်းသည် မှင်တက်သွားပြီး

“လီတာအိုဆရာက ထွက်ခွာတော့မလို့လား” ဟု မေးလိုက်၏။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြုံးလျက်

“နောင်တစ်ချိန်မှာ ရေစက်ရှိရင် သိုင်းလောကထဲမှာ ပြန်လည် ဆုံတွေ့ကြတာပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လန်ကျွင်းသည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး အပြုံးများ ပြည့်နှက်သွားပြီး

“ကောင်းပါပြီ၊ သိုင်းလောကထဲမှာ ပြန်လည် ဆုံတွေ့ကြတာပေါ့”

ဟု ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ လေသံကပင် လွန်စွာ ပေါ့ပါးသွက်လက်သွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူက

“လန်အစ်ကို... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ ပျော်ရွှင်နေရတာလဲ၊ ခွဲခွာရမှာကို နည်းနည်းလေးမှ ဝမ်းမနည်းဘူးလား”

ဟု မေးလိုက်သည်။

လန်ကျွင်းသည် ဆွံ့အသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သော ပုံစံဖမ်းကာ

“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ကျွန်တော်နဲ့ လီတာအိုဆရာက ပထမဆုံးတွေ့ကတည်းက ရေစက်ရှိခဲ့တာပဲ၊ အခု တာအိုဆရာက ထွက်ခွာတော့မယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော် ဘာလို့ ပျော်ရွှင်ရမှာလဲ”

ဟု ဆိုလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကမူ မသိမသာ အပေါ်သို့ ကွေးတက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဘေးနားရှိ ဝူကျူဘုန်းကြီးက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့်

“လန်ကျွင်းက လီတာအိုဆရာ ထွက်သွားရင် သူက ကျန်းမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကို ပိုးပန်းခွင့်ရလိမ့်မယ်လို့ တွေးပြီး ပျော်နေတာပါ”

ဟု ဖွင့်ချလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် သဘောပေါက်သွားပြီး

“ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး” ဟု ဆိုလိုက်၏။

လန်ကျွင်းသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး

“ဝူကျူ မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ” ဟု အော်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်အပေါ်မှာ ဘာစိတ်ကူးမှ မရှိပါဘူး”

ဝူကျူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင်

“မနေ့ညက အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်တုန်းက မင်း မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ နာမည်ကို ၃၆ ကြိမ်တောင် အော်ခေါ်နေခဲ့တာလေ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လန်ကျွင်းသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲခနဲ ဖြစ်သွားပြီး

“မင်း... မင်းက လူကို အသရေဖျက်ဖို့ သင်ယူထားတာကိုး” ဟု အော်တော့သည်။

ဝူကျူက ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ကာ

“အမိတာဘုရား... ရဟန်းသံဃာများသည် လိမ်ညာသော စကားကို မပြောကြပါ”

ဟု ရွတ်ဆိုလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၉၃၆) ထိုက်ယင်နတ်ကျမ်းစာ၊ ဟုန်ယွန်းနတ်သမီး၊ ပါရမီရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ လူဝင်စားနှင့် ကြေးနီပင်ကြီး၏ တုန်ခါမှု

လူတိုင်းသည် ထိုနှစ်ယောက် (လန်ကျွင်းနှင့် ဝူကျူဘုန်းကြီး) စနောက်ကျီစယ်နေကြသည်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးရယ်နေကြတော့သည်။

ဤအချိန်မှစ၍ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမဟာမိတ်အဖွဲ့သည် မှောင်မိုက်ရာမှ ပွင့်လင်းမြင်သာသော လမ်းစဉ်သို့ ကူးပြောင်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို၊ လင်းကျိုးနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ရာစုနှစ်ဝက်နီးပါး ဖုံးလွှမ်းခြောက်လှန့်ထားခဲ့သော ရွှမ်ယွီဂိုဏ်းသည်လည်း လုံးဝဥဿုံ ချေမှုန်းဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းလင်းသည် မိမိလက်ထဲရှိ ရေပြာရောင် ပုတီးစေ့ကို လီယန်ချူထံသို့ ပြန်လည်အပ်နှံလိုက်သည်။ ဤရတနာသည် အလွန်အမင်း ပြင်းထန်ထက်မြက်သော စွမ်းပကားများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း လီယန်ချူက သူမကို ခေတ္တမျှသာ ငှားရမ်းပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။

လီယန်ချူသည် ရေပြာရောင် ပုတီးစေ့ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ခဏမျှ အတွေးပွားလိုက်ကာ၊ သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ ဖြူဖွေးဝင်းပနေသော ကျောက်စိမ်းကွင်း တစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူ၍ ကျန်းလင်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ ရတနာပိုင်ဆိုင်မှုသည် အလွန်တရာ ကြွယ်ဝချမ်းသာနေပြီ ဖြစ်သည်။ မဟာရှခေတ် ကျင့်ကြံသူ ပညာရှင်ကြီးအချို့၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ရရှိခဲ့သော ရတနာများမှာပင် လူတစ်ယောက်ချင်းစီ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုသည် သာမန်ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုလုံး၏ စုဆောင်းမှုနှင့် ညီမျှနေပြီ မဟုတ်လား။

ကျန်းလင်းသည် ထိုကျောက်စိမ်းကွင်းကို လှမ်းယူလိုက်သည့်အခါ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာလေး ဝင်းပကာ ဝမ်းသာသွားတော့သည်။ ဤအရာသည် အစွမ်းထက်လှသော ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်ရုံမျှမက၊ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ လှည့်ပတ်စီးဆင်းကာ စူးရှတောက်ပနေသော လက်ကောက်တစ်ကွင်းကဲ့သို့ လှပလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

“ဒီကျောက်စိမ်းကွင်းက တိုက်စစ်ကော ခံစစ်အတွက်ပါ အသုံးပြုလို့ရတယ်၊ အခု မင်းရဲ့ အဆင့်နဲ့ဆိုရင် သူ့ရဲ့ စွမ်းအားတော်တော်များများကို ထုတ်ယူသုံးစွဲနိုင်ပြီ၊ နောက်ပိုင်း အဆင့် ၃ ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ရင်လည်း ကိုယ်စောင့်အသက်ကယ်ရတနာအဖြစ် ဆောင်ထားလို့ရတယ်”

ထိုမျှတင်မကသေးဘဲ လီယန်ချူသည် ထိုကျောက်စိမ်းကွင်းအတွင်း၌ မိမိ၏ နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ သက်တမ်းရှိ မန္တန်စွမ်းအားများကိုပါ ပိတ်ဆို့နှိပ်နှိပ်ပေးထားခဲ့ရာ၊ ကျန်းလင်းက ၎င်းကို အနည်းငယ် နှိုးဆွလိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် အလွန်ပြင်းထန်လှသော အဖျက်စွမ်းအားကို ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်စေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းလင်းသည် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

“အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်၏။

ထို့နောက် လီယန်ချူသည် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ရှေးဟောင်းဓားရှည်တစ်စင်းနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ ပုတီးတစ်ကုံးကို ထပ်မံထုတ်ယူကာ လန်ကျွင်းနှင့် ဝူကျူဘုန်းကြီးတို့ထံသို့ အသီးသီး ပေးအပ်လိုက်သည်။

ထိုရှေးဟောင်းဓားရှည်သည် အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပြီး အတွင်း၌ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေကာ သံဖြတ်ကျောက်ဖြတ် နိုင်စွမ်းရှိပေသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာ ပုတီးစေ့သည်လည်း ပြင်းထန်လှသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းကာ ဘေးရန်ခပ်သိမ်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့်၊ ထိုနှစ်ယောက်အတွက် ကိုယ်စောင့်ရတနာအဖြစ် ပေးသနားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လန်ကျွင်းသည် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ ပြည့်နှက်နေသော ရှေးဟောင်းဓားရှည်ကို လက်ခံရရှိလိုက်သည့်အခါ အတိုင်းမသိ နှစ်သက်သဘောကျသွားပြီး၊ ဝူကျူဘုန်းကြီးနှင့်အတူ လီယန်ချူကို ရိုသေစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကြသည်။

ထိုဓားရှည်ထံမှ အေးစိမ့်လှသော ဓားအရှိန်အဝါများ ဖြာထွက်နေသဖြင့် လန်ကျွင်းကဲ့သို့သော သိုင်းလောက ဓားသမားတစ်ဦးအဖို့မူ ကြည့်ရှုရင်း ကြည့်ရှုရင်း ပိုမိုစွဲလန်းနှစ်သက်လာကာ၊ မိမိ၏ ချစ်သူသက်လျာကို ယုယုယယ ပွတ်သပ်နေသကဲ့သို့ အသည်းစွဲ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

ထိုအခါ သူ၏ ရင်ထဲ၌ မချိတင်ကဲ ဝမ်းနည်းအားနာမှုအချို့ ထွက်ပေါ်လာရပြီး

‘ငါက လီတာအိုဆရာကို ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်လို သဘောထားခဲ့မိတာ၊ မထင်မှတ်ဘဲ သူက ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ အဖိုးတန်တဲ့ နတ်ဓားတစ်စင်းကို တုံ့ပြန်မှုမရှိဘဲ ပေးသနားခဲ့တယ်’ ဟု တွေးကာ ရှက်ရွံ့သွားမိတော့သည်။

ထိုထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် အဘိုးအိုကြီးကိုမူ လီယန်ချူက မိုးကြိုးပုတီးစေ့ တစ်စေ့ ပေးလိုက်သည်။ ထိုပုတီးစေ့အတွင်း၌ ကောင်းကင်မိုးကြိုးစွမ်းအင်များ ပိတ်လှောင်ထားပြီး၊ အသုံးပြုလိုက်ပါက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများကို ဆွဲချနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထိပ်ပြောင်အဘိုးအိုသည် ၎င်းကို မြင်လိုက်ရုံမျှဖြင့် အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်ပြင်းထန်လာကာ၊ မိုးကြိုးပုတီးစေ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ အလျင်အမြန် သွတ်သွင်းရင်း မျက်ဝန်းအစုံ တောက်ပသွားတော့သည်။

ကျဉ်းမြောင်းလှသော ရေစက်ကလေးတစ်ခုမှသည် ယခုကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ကံကောင်းခြင်း လာဘ်လာဘမျိုး ရရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြချေ။

ကိစ္စအဝဝကို စီစဉ်ပြီးစီးသွားသောအခါ လီယန်ချူသည် လွန်းပျံ ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို လွန်းပျံသည် လေထုထဲ၌ လှေငယ်တစ်စင်းအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူသည် လှေဦးထက်တွင် ရပ်တန့်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော တာအိုဝတ်စုံသည် လေထဲ၌ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်မျောနေလျက်၊ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ အလင်းတန်းတစ်ခုအလား ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ဝေမြို့သို့ တိုက်ရိုက်ပြန်မသွားဘဲ မော်ရှန်းတောင် သို့ ခေတ္တမျှ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ အတိတ်တုန်းက မော်ရှန်းတောင်မှ တာအိုဆရာငယ် ဟုန်ပိုင်ဝေ၊ တန်ရန်ကျိ နှင့် ချီလုံတာအိုဆရာတို့သည် သူနှင့် ရန်ငြိုးရန်စများ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ထိုကိစ္စရပ်အားလုံးသည် အတိတ်မှာတင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူ၏ လက်ထဲတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော ရန်သူဟူ၍လည်း မရှိတော့ချေ၊ အားလုံးသည် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မော်ရှန်းတောင်သည် အမြဲတမ်း ထူးခြားသော နေရာတစ်ခု၊ သို့မဟုတ် သံယောဇဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယခု ဤနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ ဖေးရှန်းတာအိုကျောင်းကဲ့သို့ မှောင်မိုက်ထဲမှ ချောင်းမြောင်းနေသော မိစ္ဆာကောင်များက မော်ရှန်းတောင်ကို အခွင့်ကောင်းယူ တိုက်ခိုက်ခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း တရားရုံတော် မှ စေလွှတ်ထားသော ကျွမ်းကျင်သူ အင်အားစုများသည် မော်ရှန်းတောင်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ရန် ကူညီပေးနေကြပြီး၊ အစွမ်းထက်သော ပညာရှင်များစွာ ရှိနေသဖြင့် မည်သည့် ထူးခြားသော အန္တရာယ်မျှ ဖြစ်ပွားခြင်းမရှိချေ။

“အဘိုးကြီး ရွှီ က အလုပ်လုပ်တာ တကယ့်ကို တည်ငြိမ်သေချာတာပဲ”

လီယန်ချူက ကျေနပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို အကြွင်းမဲ့ သေချာစေရန်အတွက် သူသည် မိမိ၏ နတ်အာရုံကို ထုတ်လွှတ်ကာ မော်ရှန်းတောင်တစ်ခုလုံးကို ဖြန့်ကြက်စစ်ဆေးလိုက်ပြီး၊ ရှစ်ခွင်မှန်ကိုပါ တစ်ပြိုင်နက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ရှစ်ခွင်မှန်သည် မောက်ရှန်းတောင် နယ်နိမိတ်အတွင်းရှိ မကောင်းသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်၊ ယင်စွမ်းအင်နှင့် မိစ္ဆာစွမ်းအင် အားလုံးကို ထောက်လှမ်းနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

၎င်းသည် ရိုးရှင်းလှသော စစ်ဆေးမှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ မထင်မှတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ပင် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရတော့သည်။

“ဟင်...”

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို ပင့်တင်လိုက်မိသည်။ ရှစ်ခွင်မှန်မှ ညွှန်ပြနေသော နေရာသို့ နတ်အာရုံကို ချက်ချင်း စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ မြင်ကွင်းများသည် သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ၏ အကြည့်သည် ငယ်ရွယ်ချောမောလှသော တာအိုသီလရှင်မလေး တစ်ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ နတ်အာရုံသည် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှသဖြင့် တစ်ကြိမ်မြင်ဖူးရုံမျှဖြင့် ဘယ်သောအခါမျှ မေ့ပျောက်ခြင်းမရှိချေ။ ဤငယ်ရွယ်သော သီလရှင်မလေးကို သူသည် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည့်အခါ မှတ်မိသွားတော့သည်။ စောစောပိုင်းက မော်ရှန်းတောင်၏ တားမြစ်ချက်များကို ဖျက်ဆီးကာ ဝင်ရောက်လာခဲ့စဉ်က၊ ကျားနက်ကြီးကို စီးနင်းထားသော မိစ္ဆာနယ်မြေမှ ကျွမ်းကျင်သူကို နှိမ်နင်းပြီး ဤမိန်းကလေး၏ အသက်ကို ကယ်ဆယ်ခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မော်ရှန်းတောင်

ကော်ချိုင်ဖုန်းသည် လက်ထဲတွင် အပြာရောင် သံမဏိဓားရှည်တစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဓားသိုင်းကွက်များကို လေ့ကျင့်နေသည်။ မော်ရှန်းတောင်တွင် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနိုင်သော ကိုယ်ပိုင်ဓားသိုင်းကွက်များ ရှိပြီး၊ ၎င်းတို့၏ အဖျက်စွမ်းအားသည် လွန်စွာ ကြီးမားလှပေသည်။

ကော်ချိုင်ဖုန်းသည် အတိတ်က တိုက်ပွဲကြီးအပြီးတွင် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တစ်စုံတစ်ခုသော လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည့် စွမ်းအားကို နှိုးဆွမိသွားပုံရကာ၊ နတ်ဘုရားမန္တန်များကို ဆင်ခြင်တွေးတောခြင်း ဖြစ်စေ၊ ကျင့်စဉ်များကို ကျင့်ကြံခြင်း ဖြစ်စေ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှသော တိုးတက်မှုနှုန်း ရှိနေသည်။

အထူးသဖြင့် ယင်ဝိညာဉ် ကို ကျင့်ကြံရာတွင် တစ်နေ့တည်းဖြင့် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ခရီးပေါက်သကဲ့သို့ တိုးတက်နေပြီး၊ မူလက ပိတ်ဆို့နေသော အဆင့်အတားအဆီးများသည်လည်း အလိုအလျောက် ပျောက်ကွယ်သွားကာ အလွယ်တကူပင် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

မည်သည့် ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင် ဖြစ်ထွန်းသော ရတနာဆေးဝါးများကိုမျှ သုံးစွဲခြင်းမရှိဘဲ၊ အချိန်တိုအတွင်းမှာတင် အဆင့်များစွာကို ဆက်တိုက်ကျော်ဖြတ်ကာ ယင်ဝိညာဉ်အဆင့်၏ နောက်ဆုံးအဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားသည် သန်မာထက်မြက်နေပြီး၊ ဓားအရှိန်အဝါများသည်လည်း လွန်စွာ စူးရှနေတော့သည်။

သူမ လေ့ကျင့်နေသော ဓားသိုင်းသည် နတ်ဟင်္သာဓားသိုင်း ဟု ခေါ်တွင်သည်။ ၎င်း၏ နာမည်ထဲတွင် ဟင်္သာ ဟူသော စာလုံး ပါဝင်နေသဖြင့် ကော်ချိုင်ဖုန်းသည် လေ့ကျင့်သည့်အခါတိုင်း လွန်စွာ အာရုံစိုက်ပြီး စိတ်နှစ်ကာ လေ့ကျင့်လေ့ရှိသည်။ ဓားကွက်များကို ကစားလိုက်သည့်အခါ လေထုထဲ၌ ဟင်္သာငှက်၏ တွန်မြည်သံကဲ့သို့သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ဓားအရှိန်အဝါများသည်လည်း လွန်စွာ ပူပြင်းလှရာ၊ ဤသည်က မီးဓာတ်သဘာဝရှိသော အစွမ်းထက်ဓားသိုင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကော်ချိုင်ဖုန်းသည် ဓားကွက်များကို ကောင်းမွန်စွာ ကစားနိုင်ခဲ့ပြီး၊ လေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ တိုးညင်းသော လေသံဖြင့်

“စီနီယာ... ဘယ်လိုလဲဟင်” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ ဘေးနား၌ မည်သည့်လူသားမျှ ရှိမနေချေ။

ကော်ချိုင်ဖုန်းသည် မေးခွန်းမေးပြီးနောက် ဆက်လက်၍

"နားလည်ပါပြီ၊ ဒီနတ်ဟင်္သာဓားသိုင်းကို အထွတ်အထိပ်အထိ လေ့ကျင့်ပြီးသွားရင်၊ ဂိုဏ်းထဲက အကြီးအကဲတွေဆီမှာ နောက်ထပ် ဓားသိုင်းတစ်ကွက်ကို ထပ်ပြီး တောင်းခံပါ့မယ်”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် မျက်နှာလေးတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောဆိုနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အကယ်၍ ဤနေရာတွင် ဝိညာဥ်မျက်စိ သို့မဟုတ် စိတ်ဝိညာဉ်မျက်စိကို အောင်မြင်ထားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရှိနေပါက မြင်တွေ့ရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ကော်ချိုင်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် မှုန်ဝါးလှသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရပ်တန့်နေပြီး၊ ၎င်းသည် အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်စုံသည် လွန်စွာ ရှေးကျလှပေသည်။ သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ကျောနောက်မှာ ထားလျက်၊ ကော်ချိုင်ဖုန်း၏ နတ်ဟင်္သာဓားသိုင်းကို စစ်ဆေးပြသပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ရံဖန်ရံခါတွင် စကားအချို့ကို လမ်းညွှန်ပေးလေ့ရှိပြီး ကော်ချိုင်ဖုန်းက ဆက်လက် လေ့ကျင့်သည်။ သို့သော်လည်း ဤအလွန်စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသမီးကြီး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ မသိမသာ ထိတ်လန့်အံ့ဩရိပ်အချို့ ဖြတ်သန်းသွားကာ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

‘ဒီမိန်းကလေးရဲ့ ပါရမီက အံ့ဩစရာကောင်းလွန်းတယ်၊ ဒါက သေချာပေါက် ပါရမီရှင် ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးရဲ့ လူဝင်စားပဲ၊ ငါသာ သူမရဲ့ အသွေးအသားနဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဝါးမြိုနိုင်ခဲ့ရင်၊ ငါ့ရဲ့ အတိတ်က အထွတ်အထိပ် ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ပြန်ရောက်ရုံတင်မကဘဲ ငါ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ထက်တောင် အများကြီး သာလွန်သွားနိုင်တယ်’

ဤအတွေး ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုအမျိုးသမီးကြီး၏ အပြုံးသည် ပိုမို၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့လာတော့သည်။ သူမသည် ဤငယ်ရွယ်သော တာအိုသီလရှင်မလေး၏ ယုံကြည်မှုကို အခြေခံအားဖြင့် ရရှိထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဤသီလရှင်မလေးက သူမ ပေးအပ်ထားသော ကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက်ကျင့်ကြံပြီး အဆင့် ၃ သို့ ရောက်ရှိသွားမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းကာ၊ သူမအတွက် အကောင်းဆုံးသော ဆေးဖက်ဝင် အာဟာရတုံးကြီးအဖြစ် ဝါးမြိုရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ဟုန်ယွန်းစီနီယာ... စောစောက ကျွန်မ ဒီ ထိုက်ယင်နတ်ကျမ်းစာ ကို လှည့်ပတ်ကျင့်ကြံတဲ့အခါ၊ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မန္တန်စွမ်းအားတွေက ကျီဟိုင် (ချက်အောက်စွမ်းအင်ပင်လယ်) ကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့အခါ အနည်းငယ် ထစ်ငေါ့နေသလို ခံစားရတယ်၊ ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်”

ကော်ချိုင်ဖုန်းသည် ဓားကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး မျက်နှာလေးတွင် သံသယရိပ်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဤအလွန်ထည်ဝါလှသော အမျိုးသမီးကြီးသည် အတွေးကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် ဤစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲမှ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားရသော်လည်း၊ ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သော ပုံစံဖမ်းကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ သဘောပေါက်နားလည်နိုင်စွမ်းက တကယ့်ကို ထူးချွန်လွန်းပါတယ်၊ ဒါက ကျင့်စဉ်ရဲ့ အစောပိုင်းကာလတွေမှာ ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိတဲ့ သာမန်ပြဿနာတစ်ခုပါ၊ မင်း အဆင့် ၃ ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ဘာပြဿနာမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ကော်ချိုင်ဖုန်းသည် သဘောပေါက်သွားသကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်ပြကာ

“ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမသည် မူလကပင် လွန်စွာ နူးညံ့အေးချမ်းပြီး တည်ငြိမ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် မော်ရှန်းတောင်၏ ကပ်ဘေးကြီးအပြီးတွင်၊ မထင်မှတ်ဘဲ ရှေးဟောင်းပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူမကိုယ်သူမ အစွမ်းထက်လှသော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ ‘ဟုန်ယွန်းနတ်သမီး’ ဟု မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကော်ချိုင်ဖုန်းကို ကျင့်စဉ်အတွေ့အကြုံများကို လမ်းညွှန်ပေးရုံမျှမက၊ အစွမ်းထက်လှသော ထိုက်ယင်နတ်ကျမ်းစာ ကိုပါ တိုက်ရိုက် ပေးသနားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ကော်ချိုင်ဖုန်း၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအား မြန်ဆန်စွာ တိုးတက်လာခြင်းသည် ဤထိုက်ယင်နတ်ကျမ်းစာနှင့် သိပ်ပြီး မသက်ဆိုင်ချေ။ သူမသည် အဆင့်များစွာကို ဆက်တိုက်ကျော်ဖြတ်ပြီး ဒုတိယအဆင့်၏ နောက်ဆုံးကာလသို့ ရောက်ရှိပြီးမှသာ ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုက်ယင်နတ်ကျမ်းစာကိုမူ ယခုမှ စတင်ကျင့်ကြံခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ စတင်ကျင့်ကြံလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ၎င်း၏ ဆန်းပြားနက်ရှိုင်းမှုသည် သူမ မူလကျင့်ကြံခဲ့သော ကျင့်စဉ်များထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေကာ၊ အဆင့် ၃ ၏ အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်ရန်လည်း အလွန်လွယ်ကူပုံရကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း စွမ်းအားလှည့်ပတ်မှု အနည်းငယ် ထစ်ငေါ့နေသဖြင့် သူမသည် မိမိ၏ သံသယကို မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် မွေးရာပါ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားလှသဖြင့် ဤထိုက်ယင်နတ်ကျမ်းစာကို ကျင့်ကြံသည့်အခါ ၎င်းအတွင်း၌ စွမ်းအားစီးဆင်းမှု ထစ်ငေါ့နေခြင်းသည် ချို့ယွင်းချက် သို့မဟုတ် ဟာကွက်တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ထိုအတွေးကို ပြန်လည်နှိမ်နင်းလိုက်မိပြီး ‘နတ်သမီးပေးတဲ့ ကျမ်းစာက နတ်ကျမ်းစာတစ်စောင်ပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် ချို့ယွင်းချက် ရှိနိုင်မှာလဲ’ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

အမျိုးသမီးကြီးသည် ပြုံးလျက် ကော်ချိုင်ဖုန်း ကျင့်ကြံနေသည်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

‘ဒီမိန်းကလေးက သေချာပေါက် ပါရမီရှင်ကြီးတစ်ဦးရဲ့ လူဝင်စားပဲ၊ အမြင်အာရုံက မသေးလှဘူး၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက ပါရမီတွေကလည်း နှိုးဆွလာတဲ့ လက္ခဏာ ရှိနေပြီ၊ သူမ အဆင့် ၃ ကို မချိုးဖျက်ခင်မှာတင် ငါ သေချာပေါက် ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါ့ဘက်က ပြန်ပြီး ဖိနှိမ်ခံရလိမ့်မယ်’

သူမ၏ အပြုံးသည် လွန်စွာ နူးညံ့နွေးထွေးနေသော်လည်း နှလုံးသားထဲတွင်မူ အလွန်တရာ ရက်စက်ယုတ်မာလှသော ကြံစည်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ကော်ချိုင်ဖုန်းသည် ခဏမျှ ဆက်လက်ကျင့်ကြံပြီးနောက် တိုးညင်းသော လေသံဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဟုန်ယွန်းစီနီယာ... နတ်အာရုံကို ဆင်ခြင်တွေးတောတဲ့အခါ စကြဝဠာနဲ့ မိမိကိုယ်ကိုယ် တစ်သားတည်း ဖြစ်အောင် အရာအားလုံးကို မေ့ပျောက်ထားရမယ်ဆိုပေမဲ့၊ မိမိရဲ့ မူလစိတ်ဝိညာဉ်ကိုတော့ အနည်းငယ် ထိန်းသိမ်းထားရမှာ မဟုတ်ဘူးလားဟင်၊ မူလစိတ်ဝိညာဉ်ကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဒီအတိုင်း ပေးအပ်လိုက်တာက ကျင့်ကြံခြင်းတရားနဲ့ မကိုက်ညီသလိုပဲ”

အမျိုးသမီးကြီးသည် သာယာစွာ ပြုံးရယ်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းပြောတာက သာမန်ကျင့်စဉ်တွေရဲ့ နည်းလမ်းတွေပါ၊ ထိုက်ယင်နတ်ကျမ်းစာကတော့ စိတ်အာရုံကို လုံးဝ ပွင့်လင်းစေပြီး လောကီအနှောင်အဖွဲ့တွေကို ဖြတ်တောက်ဖို့ တောင်းဆိုထားတာ၊ သေချာတွေးကြည့်ပါဦး၊ မင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ မူလစိတ်ဝိညာဉ် ရှိနေသေးရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တရားဓမ္မထဲကို အကြွင်းမဲ့ နစ်မြုပ်နိုင်မှာလဲ၊ အဲဒါက သာမန်လူသားတွေရဲ့ ကျင့်စဉ်ပဲ၊ နတ်ကျမ်းစာ မဟုတ်ဘူး”

ကော်ချိုင်ဖုန်း၏ ရင်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း၊ မည်သည့်နေရာတွင် ပြဿနာ ရှိနေသည်ကိုမူ အတိအကျ ပြောဆို၍မရချေ။

‘နတ်ကျမ်းစာကို ကျင့်ကြံပြီး နတ်အာရုံကို ဆင်ခြင်တဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ရမယ် ဟုတ်လား၊ အဲဒီလိုဆိုရင် စိတ်အာရုံတွေ ဝေဝါးသွားပြီး ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျကာ ပြင်ပမိစ္ဆာတွေရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို ခံရရင် အလွန် အန္တရာယ်မများဘူးလား’

သူမသည် ပါရမီရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ လူဝင်စား ဖြစ်သဖြင့် အလွန်တရာ ဉာဏ်ပညာ ထက်မြက်လှရာ၊ ဤအချက်ကို လျင်မြန်စွာပင် သတိပြုမိသွားတော့သည်။ သူမသည် သူတစ်ပါး သင်ကြားပေးသမျှကို မျက်ကန်းပိတ်ပြီး အတင်းအဓမ္မ လေ့ကျင့်မည့် အမျိုးအစား မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိကိုယ်ပိုင် အမြင်နှင့် ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိသူ ဖြစ်ပေသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဤမျှလောက် နက်နဲခက်ခဲလှသောကျင့်ကြံခြင်း ကျမ်းစာများသည် သူမ၏ အမြင်တွင် နားလည်ရ မခက်ခဲလှကြောင်း ခံစားနေရသည်။

အမျိုးသမီးကြီး၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးသည် ရုတ်ခနဲ အေးခဲသွားရပြီး

“နတ်ကျမ်းစာကို ကျင့်ကြံတဲ့အခါ သဘာဝအတိုင်း နတ်ဘုရားတွေရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံရလိမ့်မယ်၊ ဒါ့အပြင် ငါက မင်းအတွက် ဘေးနားကနေ စောင့်ရှောက်ပေးနေတာပဲ၊ ဘာမှ စိုးရိမ်စရာမလိုဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူမ၏ လေသံသည် လွန်စွာ နူးညံ့ပြီး ထူးဆန်းသော ဆွဲဆောင်မှုစွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့်၊ ကော်ချိုင်ဖုန်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မိမိ၏ စိုးရိမ်မှုများသည် ပိုလျှံနေသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဆက်လက်ကျင့်ကြံရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်၊ သူမ၏ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် အေးစက်လှသော နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်ချက် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

သူမသည် လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သန်မာထွားကျိုင်းလှသော တာအိုဆရာငယ်တစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် စိမ်းပြာရောင် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို သစ်သားဆံထိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ထိုးနှံထားကာ၊ တစ်ကိုယ်လုံး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်လျက် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်လှပေသည်။

“လီတာအိုဆရာ...”

ကော်ချိုင်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲမှ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး မသိစိတ်ကနေ ခုန်ပေါက်မိမတတ် ဝမ်းသာသွားတော့သည်။ လီယန်ချူသည် မော်ရှန်းတောင်တွင် အလွန်တရာ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်း ရှိပေသည်။ သူသည် မော်ရှန်းတောင် တပည့်အားလုံးကို ကယ်ဆယ်ခဲ့သည့်အပြင်၊ ကျူးကျော်လာသော မိစ္ဆာနယ်မြေမှ ကျွမ်းကျင်သူများကိုလည်း သတ်ဖြတ်ပေးခဲ့သည်။ ကော်ချိုင်ဖုန်းအတွက်မူ သူသည် သူမ၏ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်သဖြင့် ပိုမို၍ အဓိပ္ပာယ်လေးနက်လှပေသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလျက် “မင်း ငါ့ကို သိတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကော်ချိုင်ဖုန်းက နူးညံ့စွာ ပြုံးပြကာ

“သိတာပေါ့ရှင်၊ လီတာအိုဆရာက အဲဒီကျားနက်ကြီးကို စီးထားတဲ့ လူငယ်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တာပဲ၊ ကျေးဇူးတင်စကားတောင် သေချာ မပြောရသေးဘူး”

ဟု ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ အကြည့်သည် ထိုအလွန်ထည်ဝါလှသော အမျိုးသမီးကြီးထံသို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားတော့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးကြီးသည် ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူမသည် ယခုအခါ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစ မျှသာ ရှိတော့သော်လည်း၊ သူမ၏ မူလကျင့်စဉ်အဆင့်သည် လွန်စွာ မြင့်မားလှသဖြင့် သာမန်အဆင့် ၃ ကျွမ်းကျင်သူများပင် သူမ၏ တည်ရှိမှုကို မြင်နိုင်စွမ်းမရှိချေ။ သို့သော်လည်း ဤလူငယ်၏ အကြည့်သည် လွန်စွာ စူးရှထက်မြက်လွန်းလှသည်။

‘သူ ငါ့ကို မြင်နေရတာပဲ...’

အမျိုးသမီးကြီးသည် ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရပြီး၊ ထိုနှစ်ယောက်၏ စကားပြောဆိုသံကို ကြားရသောအခါ စိတ်ထဲမှ အလွန်တရာ အံ့ဩသွားရတော့သည်။

‘ကျားနက်ကြီးကို စီးထားတဲ့ လူငယ် ဟုတ်လား...’

သူမသည် ကော်ချိုင်ဖုန်း၏ ဘေးနားတွင် နေထိုင်စဉ်အတွင်း မော်ရှန်းတောင်၏ ကိစ္စအချို့ကို သဘောပေါက်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ကျူးကျော်သူများထဲတွင် ကျားနက်ကြီးကို စီးနင်းထားသော လူငယ်သည် မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ဟွမ်ရှီးတာအိုသခင် ပေဖုန်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးကြီးသည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက်၊ စိမ်းပြာရောင် အခိုးအငွေ့တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကော်ချိုင်ဖုန်း၏ ဘေးနားတွင် ထပ်မံပုန်းအောင်းရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့်

“တရားဓမ္မကို ဆင်ခြင်တွေးတောတဲ့ အခြေအနေထဲ ဝင်ရောက်တဲ့အခါ၊ စကြဝဠာနဲ့ မိမိကိုယ်ကိုယ် တစ်သားတည်း ဖြစ်အောင် အရာအားလုံးကို မေ့ပျောက်ရမယ်ဆိုတာ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူတစ်ပါးလက်ထဲ အပ်နှံလိုက်ရမယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကော်ချိုင်ဖုန်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မှင်တက်သွားရတော့သည်။ လီတာအိုဆရာသည် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်မြင့်မားသော နေရာ၌ ရှိနေသော်လည်း၊ သူပြောသော စကားသည် သူမကို ကျင့်စဉ်သင်ကြားပေးနေသော ဟုန်ယွန်းနတ်သမီး၏ စကားနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေရသည် မဟုတ်လား။

‘လီတာအိုဆရာက ငါ စောစောက နတ်သမီးနဲ့အတူ ထိုက်ယင်နတ်ကျမ်းစာကို ကျင့်ကြံနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ...’

ကော်ချိုင်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲမှ မှင်တက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ထိုမေးခွန်းကို ပါးစပ်မှ မမေးမြန်းရသေးမီမှာပင်၊ လီယန်ချူသည် ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။

“ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူ ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ဖြစ်လာအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေတာကိုး၊ မင်း တကယ့်ကို အပင်ပန်းခံ စဉ်းစားခဲ့တာပဲ”

သူသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာစဉ်ကပင် ထိုနှစ်ယောက်၏ စကားပြောဆိုသံကို ကြားခဲ့ရပြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ ဘေးနားတွင် မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ကာ စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မော်ရှန်းတောင်အတွင်း ပုန်းအောင်းနေသော ဤယုတ်မာလှသည့် ဝိညာဉ်ကြွင်းကို အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကော်ချိုင်ဖုန်းသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ရင်ထဲ၌ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရပြီး၊ လှည့်၍ ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးကို မှင်တက်စွာ ကြည့်ရှုလိုက်တော့သည်။

ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးသည် တစ်ဖက်လူက မိမိ၏ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်အတတ်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့်၊ ဆက်လက်၍ ဖုံးကွယ်မနေတော့ဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အထင်အရှား ပြသလိုက်ကာ လီယန်ချူကို အသာအယာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။

“တာအိုမိတ်ဆွေက ဒီအချက်လေးတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ငါက ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူဖို့ ကြံစည်နေတယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချတာက နည်းနည်းတော့ စိတ်စောလွန်းရာ ကျမလားမသိဘူး”

သူမ၏ လေသံသည် လွန်စွာ နူးညံ့ပြီး ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုစကားလုံးများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ကော်ချိုင်ဖုန်းသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားရပြီး၊ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူမ၏ စကားကို ယုံကြည်မိမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး

“မြှူဆွယ်လှည့်စားတဲ့ အတတ် လား... မင်းရဲ့ ဒီလှည့်ကွက်တွေကို ရုပ်သိမ်းလိုက်စမ်း”

ဟု အော်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ အသံသည် မကျယ်လှသော်လည်း ကော်ချိုင်ဖုန်း၏ နားထဲတွင်မူ နားစည်ကို ကွဲထွက်သွားစေလောက်အောင် အစွမ်းထက်လှပြီး၊ မျက်စိရှေ့မှ မြူခိုးများ ကွယ်ပျောက်ကာ ကောင်းကင်ပြာကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ စိတ်အာရုံများ ချက်ချင်း ကြည်လင်သွားတော့သည်။

‘ဟုတ်သားပဲ... ငါနဲ့ ဟုန်ယွန်းစီနီယာ ဆုံတွေ့ခဲ့တဲ့ အချိန်က အလွန် တိုတောင်းလှတာကို၊ ငါက ဘာဖြစ်လို့ သူမကို ဘာအခြေအနေမှ မရှိဘဲ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မိပြီး မော်ရှန်းတောင်ရဲ့ ကိစ္စရပ်အားလုံးကို ပြောပြခဲ့မိတာလဲ၊ ပြီးတော့ ထိုက်ယင်နတ်ကျမ်းစာကို ကျင့်ကြံတဲ့အခါမှာလည်း သူမပြောသမျှကို ဘာလို့ အကုန် ယုံကြည်နေခဲ့မိတာလဲ’

‘ဒါက မြှူဆွယ်လှည့်စားတဲ့ အတတ်ဆိုရင်တော့ သဘာဝကျတာပေါ့...’

ယခုအခါ ကော်ချိုင်ဖုန်းသည် ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးကို ကြည့်သော အကြည့်သည် စောစောကနှင့် လုံးဝ မတူတော့ချေ။ ကော်ချိုင်ဖုန်းသည် သာမန် မော်ရှန်းတောင် တပည့်တစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ နှိုးဆွလာသော စွမ်းအားများ ရှိသည့်အပြင် အလွန်တရာလည်း ဉာဏ်ပညာကြီးမားလှသဖြင့်၊ ယခုအခါ သတိဝီရိယ ရှိလာပြီးနောက် ဦးနှောက်သည် ချက်ချင်းပင် လင်းထိန်ကြည်လင်သွားတော့သည်။

ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးက အသာအယာ အရိုအသေပေးကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“တာအိုမိတ်ဆွေပြောတဲ့ စကားကို ငါ လုံးဝ နားမလည်ပါဘူး၊ ငါက ချိုင်ဖုန်းရဲ့ ပါရမီက အလွန်ကောင်းမွန်လွန်းလို့ မနေနိုင်ဘဲ တပည့်အဖြစ် မွေးစားချင်တဲ့ စိတ် ထွက်ပေါ်လာရုံတင်ပါ၊ တာအိုမိတ်ဆွေက ဒီလိုပြောတာက ငါ့ကို မတရား စွပ်စွဲတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အေးချမ်းတည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး

“သာမန်မျက်စိ ဒါမှမဟုတ် စိတ်မျက်စိနဲ့ဆိုရင် မင်းရဲ့ ဟာကွက်ကို မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း စောစောက ယုတ်မာတဲ့ အတွေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့တဲ့အချိန်မှာ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေက လှည့်ပတ်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ၊ ဖုံးကွယ်လို့မရတော့ဘူး”

ဟု အေးချမ်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ စောစောက ကော်ချိုင်ဖုန်းသည် သူမ၏ မြှူဆွယ်လှည့်စားမှုများကို အကြိမ်ကြိမ် တားဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး ထိုက်ယင်နတ်ကျမ်းစာ၏ ချို့ယွင်းချက်များကိုပါ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သဖြင့်၊ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြန်ဆုံး လုယူရန် ယုတ်မာသော အတွေး ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ မည်သူက မျှော်လင့်ထားမည်နည်း၊ ဘေးနားတွင် ငယ်ရွယ်သော အဆင့် ၃ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မည်ဟု။

သို့သော်လည်း ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးသည် ပြုံးလျက်ပင် ဆက်လက်၍

“တာအိုမိတ်ဆွေက ဒီလောက်အထိ သံသယကြီးတာက ငါ့ကို တကယ့်ကို စိတ်မကောင်းဖြစ်စေပါတယ်၊ ချိုင်ဖုန်း... မင်းကော ငါ့ကို ယုံကြည်ရဲ့လား”

ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမနှင့် ကော်ချိုင်ဖုန်းတို့အကြားတွင် ဆရာတပည့်ဟူသော နာမည် မရှိသေးဘဲ၊ ကော်ချိုင်ဖုန်းကို တိုက်ယင်နတ်ကျမ်းစာ သင်ကြားပေးခဲ့ရုံမျှသာ ဖြစ်သဖြင့်၊ ယခုအခါ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဆရာဟု နာမည်တပ်ခြင်း မပြုတော့ချေ။

ကော်ချိုင်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး တိုးညင်းသော လေသံဖြင့်

“စောစောက ကျွန်မ ထိုက်ယင်နတ်ကျမ်းစာရဲ့ ကျင့်စဉ်ထဲက အမှားအယွင်းတွေကို စဉ်းစားကြည့်တဲ့အခါမှာတင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်၊ နတ်သမီးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုတော့ ကျွန်မ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရပါဘူး” ဟု ဆိုလိုက်၏။

ဤစကားသည် ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးက ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူရန် ကြံစည်နေကြောင်း အတိအကျ ထောက်ပြခြင်း မပြုခဲ့သော်လည်း၊ ဟုန်ယွန်းနတ်သမီး၏ နားထဲတွင်မူ လွန်စွာ ခါးသီးလှပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအခါ ကော်ချိုင်ဖုန်း၏ အကြည့်သည် အလွန်တရာ ကြည်လင်နေပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခြင်း မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

‘ငါ့ရဲ့ လောဘကြောင့်ပဲ၊ ဒီမိန်းကလေးကို စောစောစီးစီး ခန္ဓာကိုယ် လုယူခဲ့ရမှာ၊ အခုတော့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ’

ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမသည် ကော်ချိုင်ဖုန်းကို အဆင့် ၃ အထိ ရောက်ရှိအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပြီးမှ အလွန်အာဟာရပြည့်ဝသော ဆေးဖက်ဝင် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးအဖြစ် ဝါးမြိုရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း၊ မထင်မှတ်ဘဲ ယခုကဲ့သို့ အပြောင်းအလဲနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီ မဟုတ်လား။

ဤတာအိုဆရာငယ်သည် လေသံက အေးချမ်းနေသော်လည်း၊ မျက်ဝန်းများက အေးစိမ့်ကာ မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်လွန်းသဖြင့် သေချာပေါက် ပြတ်သားစွာ သတ်ဖြတ်တတ်သော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ရာ၊ ယခုအချိန်တွင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် မသင့်တော်ချေ။

ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ နောက်တစ်ခဏ၌ ချက်ချင်းပင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရန် ကြံရွယ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ ကောင်းကင်ယံထက်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ချက်ချင်း ပစ်ချလိုက်သဖြင့်၊ ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အထင်အရှား ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရတော့သည်။ သူမ၏ ထွားကျိုင်းအချိုးကျလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားသော်လည်း လုံးဝ လှုပ်ရှား၍မရတော့ချေ။

သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ချောက်ချားသွားသော အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာရတော့သည်။ ဤနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မိမိတို့မသိအောင် အစွမ်းထက်လှသော တားမြစ်ချက် အစီအရင်များကို ကြိုတင်ခင်းကျင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူမ ထွက်ပြေးရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထောင်ချောက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်မိသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

“စောစောက ငါ ဘေးနားကနေ မင်း မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တွေကို သင်ကြားပေးနေတာကို အကုန် ကြားခဲ့ပြီးပြီ၊ အခုအချိန်မှာ မင်းကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်ရင် ငါက ရယ်စရာ ဖြစ်သွားမှာပေါ့”

ဟု ဆိုလိုက်၏။

သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟုန်ယွန်းနတ်သမီး၏ ဝိညာဉ် သည် သူ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။ စောစောပိုင်းက သူသည် ဤနေရာတွင် တောင် နဲ့ မြစ် ထာဝရ တည်ငြိမ်ခြင်း ဟူသော လျှို့ဝှက်နတ်မန္တန်ကို ခင်းကျင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးက ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်လိုက်သည်နှင့် ထိုမန္တန်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အကြွင်းမဲ့ ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ယခုအခါ ဤနတ်မန္တန်ကို အသုံးပြုရာတွင် ပိုမို၍ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး

“တာအိုမိတ်ဆွေ... လက်မပါပါနဲ့ဦး” ဟု အော်လိုက်မိသည်။

သူမသည် ဤလူငယ်က လက်တစ်ချက်အတွင်း မိမိကို လုံးဝ ချေမှုန်းဖျက်ဆီးပစ်မည်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။

စောစောပိုင်းက မိစ္ဆာနယ်မြေမှ ဟွမ်ရှီးတာအိုသခင် ပေဖုန်းသည် မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ရတနာ ငရဲကိုးထပ် ပုတီးစေ့ကို ထုတ်ဖော်ခဲ့စဉ်က၊ ထိုပုတီးစေ့အတွင်း၌ မှုန်ဝါးလှသော လူသားပုံရိပ်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် မိစ္ဆာနယ်မြေမှ ရှေးဟောင်းပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ ဤကျယ်ဝန်းလှသော လောကကြီးထဲတွင် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများ ရရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ မထင်မှတ်ဘဲ အတွေးအမှားတစ်ခုကြောင့် ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ရင်ထဲ၌ အလွန်တရာ နောင်တရ သွားမိပြီး၊ လီယန်ချူက မိမိ၏ ဤဝိညာဉ်ကြွင်းကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်မည်ကို အလွန်တရာ ထိတ်လန့်နေတော့သည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာပင်

“သတ်ရမလား၊ မသတ်ရဘူးလားဆိုတာ မင်းရဲ့ အသုံးဝင်မှု တန်ဖိုးအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်၊ တကယ်လို့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေမယ့်အရာကို မထုတ်ပေးနိုင်ရင်တော့ မင်းကို ပြာချပြီး ဝိညာဉ်ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်မယ် ငါပြောတဲ့ စကားကို သေချာ စဉ်းစားပါ၊ နောက်မှ နောင်တမရစေနဲ့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ယင်ယန်ပုလင်း ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤရှေးဟောင်းပုလင်းအတွင်း၌ ယင်နှင့်ယန် အခိုးအငွေ့နှစ်သွယ် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ စောစောပိုင်းက လီယန်ချူ၏ ယင်ယန်ပုလင်း အတွင်းသို့ အတင်းအဓမ္မ ထည့်သွင်းခြင်း ခံခဲ့ရသော ကျွမ်းကျင်သူများ အားလုံးသည် ယခုအခါ လုံးဝ ဥဿုံ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒီပုလင်းထဲမှာ ခဏနေရင် မင်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်၊ ငါ မင်းကို မေးခွန်းတွေ မေးမယ်၊ မင်းကိုယ်မင်း ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းပါ”

စကားဆုံးသည်နှင့် လီယန်ချူက ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးကို ယင်ယန်ပုလင်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဆွဲသွင်းလိုက်တော့သည်။

အမှန်စင်စစ် သူသည် ဤဝိညာဉ်ကြွင်း၏ ပါးစပ်မှ မည်သည့်အရာကိုမျှ ရရှိရန် အလွန်အမင်း မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။ သို့သော်လည်း ဤမော်ရှန်းတောင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဝိညာဉ်ကြွင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခြင်းကို အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရပြီး၊ သူမ၏ အရှိန်အဝါနှင့် ဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်စုံများသည် လွန်စွာ ရှေးကျလှသဖြင့်၊ သူမကို အရင်ဆုံး ခြိမ်းခြောက်ပြီးမှ မေးမြန်းရန် ကြံရွယ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဟုန်ယွန်းနတ်သမီး၏ ဝိညာဉ်ကြွင်းသည် ချုပ်နှောင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ယင်ယန်ပုလင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ၎င်းအတွင်းရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ယင်ယန်အခိုးအငွေ့နှစ်သွယ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် အလွန်တရာ နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရတော့သည်။

“အားးးးး အားးးးးး”

၎င်းသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်၏ ကြိတ်စက်ကြီးတစ်ခုအတွင်း၌ ညှပ်ပိတ်ကြိတ်ခြေခြင်း ခံနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ၏ နာကျင်လှသော အော်ဟစ်သံများသည် ပြင်ပသို့ အနည်းငယ်မျှ ထွက်ပေါ်ခြင်းမရှိချေ။

လီယန်ချူသည် စောစောပိုင်းက ရှစ်ခွင်မှန်အတွင်း၌ ဤသူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ နာကျည်းမှုများနှင့် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို အာရုံခံမိသဖြင့် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အချိန်ကိုက်ပင် ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကော်ချိုင်ဖုန်းက

“လီတာအိုဆရာကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မသာ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် လုယူခြင်းကို ခံလိုက်ရရင် နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်က တွေးဝံ့စရာတောင် မရှိပါဘူး” ဟု ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူက အသာအယာ ပြုံးပြကာ

“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ တစ်ကြိမ်ဆိုရင် တိုက်ဆိုင်မှုလို့ ပြောလို့ရပေမဲ့၊ နှစ်ကြိမ်စလုံး ငါ့ရဲ့ ကယ်တင်မှုကို ခံရတယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကံတရားကြောင့် ဖြစ်ရမယ်လို့ ငါ ထင်တယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ဤကော်ချိုင်ဖုန်းနှင့် ရေစက်အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသော်လည်း၊ ယခုအခါ ကော်ချိုင်ဖုန်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါသည် စောစောပိုင်းကထက် အဆပေါင်းများစွာ သန်မာထက်မြက်နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ကော်ချိုင်ဖုန်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မှင်တက်သွားရပြီး၊ လီယန်ချူ၏ စကားထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုသော အဓိပ္ပာယ် ကိန်းအောင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သေချာစွာ သဘောမပေါက်ချေ။ သူမသည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် တိုးညင်းသော လေသံဖြင့်

“စောစောက ကျွန်မ ဟုန်ယွန်းနတ်သမီး သင်ကြားပေးခဲ့တဲ့ ထိုက်ယင်နတ်ကျမ်းစာကို ကျင့်ကြံမိသွားပြီ၊ အခု ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဟင်”

ဟု မေးလိုက်သည်။

ဤနတ်ကျမ်းစာသည် ကျင့်ကြံပြီးသည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ စွဲမြဲကျန်ရစ်နေခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

လီယန်ချူသည် မျက်ဝန်းအစုံထဲသို့ မန္တန်စွမ်းအားများကို ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်ရှိ စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်းပြား၏ နတ်ဘုရားအလင်းကိုပါ ထပ်မံထည့်သွင်းကာ ကော်ချိုင်ဖုန်းကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ကော်ချိုင်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော စွမ်းအားတစ်ခု လှည့်ပတ်စီးဆင်းနေပြီး၊ ထိုစွမ်းအားသည် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါနှင့် ဆင်တူသော်လည်း လုံးဝ ထပ်တူမကျဘဲ၊အကြောအဆစ်များ အတွင်း၌ အဆက်မပြတ် လှည့်ပတ်စီးဆင်းနေသည်။

လီယန်ချူက တိုးညင်းသော လေသံဖြင့်

“မင်းတို့နှစ်ယောက် ဆုံတွေ့ခဲ့တဲ့ အခြေအနေ အပြည့်အစုံကို ငါ့ကို ပြောပြပါ၊ ပြီးတော့ သူမ မင်းကို သင်ကြားပေးခဲ့တဲ့ နတ်ကျမ်းစာကိုလည်း တစ်ပါတည်း ပြောပြပါဦး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကော်ချိုင်ဖုန်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၊ ဤကိစ္စ၏ ဖြစ်ပျက်ပုံ အဆင့်ဆင့်ကို အသေးစိတ် စတင်ပြောပြလိုက်တော့သည်။ ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ပုံများ အပါအဝင် ဖြစ်ပေသည်။

‘သေချာတာပေါ့... လက်စွပ်ထဲက အဘိုးအို တိုင်းက လူကောင်းတွေ မဟုတ်ကြပါလား’

လီယန်ချူက စိတ်ထဲက သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ကော်ချိုင်ဖုန်းသည် ကြီးမားလှသော ကံတရား ရှိနေသဖြင့်သာ ဤကပ်ဘေးကို ကံကောင်းစွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး မိမိ၏ ကယ်တင်မှုကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ အခြားလူတစ်ဦးသာဆိုပါက အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကာ အထွတ်အထိပ်အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံမိသွားပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူတစ်ပါးအတွက် အလကား အလုပ်အကျွေးပြုခဲ့ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလား၊ ဤသည်က အလွန်တရာ အဓိပ္ပာယ်မရှိလှချေ။

ဤအတွေး ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ရင်ထဲ၌ ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးအပေါ် သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်သည် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လာတော့သည်။

‘တကယ့်ကို သေထိုက်တာပဲ ငါ့ရဲ့ ကလေးဘဝ အိပ်မက်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်တယ် ’

လီယန်ချူက စိတ်ထဲက ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။

သူသည် ကော်ချိုင်ဖုန်း၏ စိတ်ဝိညာဉ် ကို စူးစိုက်စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ၊ ကော်ချိုင်ဖုန်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်အတွင်း၌ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားလှသော စွမ်းအားတစ်ခု လှည့်ပတ်စီးဆင်းနေပြီး၊ လေထုထဲ၌ ဟင်္သာငှက်၏ တွန်မြည်သံကဲ့သို့သော အသံများ တိုးညင်းစွာ လွင့်ပျောထွက်ပေါ်လာကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ဝိညာဥ်မျက်စိ ကို အထွတ်အထိပ်အထိ မြှင့်တင်လိုက်ပြီးမှသာ ကော်ချိုင်ဖုန်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို သေချာစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။ ၎င်းသည် အလွန်တရာ မြင့်မြတ်လှသော နတ်သမီးတစ်ပါး ကဲ့သို့ အတွင်း၌ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အလွန်တရာ ဆန်းပြားလှပေသည်။

‘ဒါက သေချာပေါက် ပါရမီရှင် ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးရဲ့ လူဝင်စားပဲ၊ ဒါကြောင့်လည်း ကံတရားက ဒီလောက်အထိ ကြီးမားနေပြီး ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်ကြွင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လုယူမှုကိုပါ ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့တာကိုး’

ရုတ်တရက်... လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ကမ္ဘာငယ် အတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းကြေးနီနတ်ပင်ကြီးသည် မသိမသာ တုန်ခါသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

သူ၏ မျက်ခုံးသည် ချက်ချင်းပင် နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်ချိုးသွားရပြီး၊ ကော်ချိုင်ဖုန်းကို လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်မိလေတော့သည်။