အခန်း (၉၃၇-၉၃၈)

အခန်း (၉၃၇) မဟာရှန်းခေတ်မှ ကျင့်ကြံသူ ၊ ကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီး ပေါင်းစပ်ခြင်း ၊ လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းတော်ကြီး ပေါ်ထွန်းလာခြင်း

ရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်းဂူကြီးအတွင်း ဝှက်ထားလျက် လူတို့၏တွန်းလှဲခြင်းကို ခံထားရသော ကြေးနီနတ်ပင်ကြီးသည် ယခုအချိန်တွင်မူ ကော်ချိုင်ဖုန်း ဟုခေါ်သော တာအိုသီလရှင်မလေးနှင့် ဆန်းကြယ်သော ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီဖြစ်သည်။

‘ပါရမီရှင်ကြီးတစ်ဦးရဲ့ လူဝင်စား ဖြစ်တာနဲ့ ဒီကြေးနီနတ်ပင်ကြီးကြားထဲမှာ ဘယ်လိုပတ်သက်မှုမျိုး ရှိနေတာလဲ’

လီယန်ချူ တစ်ယောက် စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း ကြေးနီနတ်ပင်ကြီးဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုတုန်ခါလှုပ်ရှားမှုမှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ တစ်ချက်မျှသာ ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းဖြစ်ကာ သိပ်မပြင်းထန်လှပေ။ ထို့ပြင် မည်သည့်အရာကို ရည်ညွှန်းနေသည်ဆိုသော တိကျသည့်လမ်းညွှန်ချက်မျိုးလည်း မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် ခုနက ဖြစ်ပေါ်သွားသော နတ်ပင်ကြီး၏ တုန်ခါမှုသည် ကော်ချိုင်ဖုန်းနှင့် တကယ်ပတ်သက်မှု ရှိ၊ မရှိကို လီယန်ချူ ကိုယ်တိုင်လည်း သေသေချာချာ မပြတ်သားနိုင်ခဲ့ပါ။

သူသည် ကော်ချိုင်ဖုန်း၏ ကျင့်စဉ်ကို တစ်ခေါက်မျှ နားထောင်ပြီးနောက်တွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားချက်ဖျော့ဖျော့လေးသာ ရရှိခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူကိုယ်တိုင်သည်လည်း နတ်ကျင့်စဉ်လမ်း၏ ပါရမီပိုင်းတွင် လောကကြီးကို တုန်လှုပ်စေလောက်သည့် အဆင့်မျိုး မဟုတ်ပေ။ မိမိ၏ သိုင်းပညာကျင့်စဉ်များတွင် ရှိသကဲ့သို့ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းမျိုး နတ်ကျင့်စဉ်များပေါ်တွင် မပြသနိုင်ချေ။

“ဒီကျင့်စဉ်ကို မင်းလောလောဆယ် ဆက်မကျင့်နဲ့ဦး။ အချိန်တိုအတွင်းမှာတော့ ဘာမှကြီးကြီးမားမား အန္တရာယ်မရှိနိုင်ဘူး။ ငါ ဒါကို ဖြေရှင်းမယ့်နည်းလမ်း ရှာတွေ့တဲ့အခါကျမှ မင်းအတွက် ပြင်ဆင်ပေးမယ်”

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ဤကဲ့သို့သော နတ်ကျင့်စဉ်မျိုး၏ အားနည်းချက်ကို မဖြေရှင်းနိုင်ပါ။ သို့သော်လည်း... သူ့အိမ်တွင် ဖြေရှင်းပေးနိုင်မည့်သူ ရှိနေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် လင်ရွှီ တွင် ရရှိခဲ့သော ကျိုရှောင်းနတ်ကျမ်းစာ ထဲ၌ အမှားအယွင်းနှင့် ဟာကွက်များစွာ ရှိခဲ့သော်လည်း ဆိုင်ရှင်မသည် ထိုကျမ်းစာကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ ဆွဲဆန့်တွက်ချက်ပေးခဲ့သည့်အပြင် ပြည့်စုံမှန်ကန်သော မူရင်းဗားရှင်းကိုပါ ထုတ်ဖော်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ကော်ချိုင်ဖုန်းက ဝမ်းသာအားရဖြင့်

“လီတာအိုဆရာကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

မော်ရှန်းတောင်သည် ကပ်ဘေးကြီးနှင့် ကြုံတွေ့ထားရသဖြင့် ဤနေရာတွင် တရားရုံး‌ေတာ်ချုပ်မှ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် အများအပြား ရှိနေကြသည်။ လီယန်ချူသည် အခြားသူများကို အနှောင့်အယှက်မပေးလိုသဖြင့် တိမ်တိုက်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် တိုက်ရိုက်ပြောင်းလဲကာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လွန်းပျံ ရတနာသည် ခရီးသွားသည့်နေရာတွင် အလွန်လျှင်မြန်သော ပျံသန်းရေးမှော်ရတနာ တစ်ခုဖြစ်ပေသည်။

ဝေမြို့ သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူသည် ဦးစွာ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းဆောင် သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ချင်းယွန်းကျောင်းဆောင်သည် လူစည်ကားရာမြို့ထဲတွင် အေးချမ်းစွာ ပုန်းအောင်းတည်ရှိနေပြီး ၎င်းကိုယ်၌ကပင် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်သည့် မန္တန်များ ရှိနေသည့်အပြင် လီယန်ချူ၏ အမှောင်ဖုံးကွယ် စွမ်းအားပါ ထပ်မံပေါင်းစပ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာသည် ဝေမြို့တွင် အမွှေးတိုင်အလှူငွေ အလွန်အမင်း စည်ကားသိုက်မြိုက်ခြင်း မရှိလှပေ။

မူလကတော့ လူအများအပြားသည် နတ်ဆရာအိုကြီးထံ လာရောက်၍ မင်္ဂလာကိစ္စ၊ နာရေးကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်ခိုင်းလေ့ရှိကြသော်လည်း နတ်ဆရာအိုကြီး တစ်ပါးတည်း လောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားကတည်းက စီးပွားရေးမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့ရသည်။

ချင်းယွန်းကျောင်းဆောင်အတွင်း၌ အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ ကျောင်းဆောင်ကို စောင့်ရှောက်ရသည့် မြည်းမည်း ကိုလည်း နတ်ဆရာအိုကြီးက စီးနင်းသွားခဲ့သဖြင့် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေမှန်း မသိရတော့ချေ။ လီယန်ချူသည် ယင်ယန်ပုလင်း ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤနှစ်ပေခန့်မြင့်သော ရှေးဟောင်းပုံစံ ပုလင်းအိုကြီးသည် အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပေသည်။ လီယန်ချူသည် မိမိ၏ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်ကာ ဟုန်ယွန်းနတ်သမီး၏ ဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

အလွန်တရာ အားနည်းနေသော ဝိညာဉ်တစ်ခုသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပိုမို၍ ပွင့်လင်းမြင်သာကာ မှေးမှိန်အိုစာလို့နေသည်။ သူမသည် မူလကတည်းက ပြည့်စုံသော ဝိညာဉ်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ကြွင်း အကြွင်းအကျန်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးသည် ယခုအချိန်တွင်မူ ယခင်ကရှိခဲ့သော မာန်မာနနှင့် အရှိန်အဝါများ မရှိတော့ဘဲ မျက်ဝန်းများ အဝေရာဝေရီ ဖြစ်နေကာ ကြီးမားလှသော ဝေဒနာများကို ခံစားခဲ့ရဟန်တူသည်။ အခြေခံအားဖြင့် မေးသမျှကို မငြင်းဆန်ဘဲ ဖြေကြားရမည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် သူမ၏ နှုတ်ထွက်စကားများမှတစ်ဆင့် သူမသည် မိစ္ဆာနယ်မြေ မှ လာသော ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ကြီး တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူမသည် သူတစ်ပါးနှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့ရာမှ ကိုယ်ခန္ဓာ ပျက်စီးကာ ကွယ်လွန်ခဲ့ရပြီး ဝိညာဉ်ကြွင်းတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ကာ ‘ငရဲကိုးထပ်ပုတီးစေ့’ အတွင်း၌ မှီတွယ်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက်ပိုင်း မှတ်ဉာဏ်များသည် ဝေဝါးနေခဲ့ပြီး မော်ရှန်းတောင်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အထိပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် မိစ္ဆာနယ်မြေမှ လာသူဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ လီယန်ချူ အနည်းငယ် သဘောပေါက်သွားသည်။ ယခင်က မိစ္ဆာနယ်မြေမှ လာသော ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးသည် မှော်ပုတီးစေ့တစ်စေ့ကို ထုတ်ယူအသုံးပြုခဲ့ရာ မိမိက ရိုက်ခွဲပစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

‘ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒီတုန်းက ရိုက်ခွဲလိုက်တာက ငရဲကိုးထပ်ပုတီးစေ့ ဖြစ်လိမ့်မယ်’

လီယန်ချူသည် မထင်မှတ်ဘဲ မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်မိသည်။ အကယ်၍ ဤဟုန်ယွန်းနတ်သမီးသည် မော်ရှန်းတောင်တွင် ဒုက္ခပေးခဲ့သည်ဆိုပါက၊ သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်သည့် တရားခံအစစ်အမှန်မှာ မိမိကိုယ်တိုင် ဖြစ်မနေပေဘူးလော။

‘နောင်ကျရင်တော့ ရိုက်တဲ့အရှိန်ကို သတိထားရမယ်၊ သူများရဲ့ မှော်ရတနာတွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ ရိုက်မခွဲပစ်သင့်ဘူး’

လီယန်ချူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ဆင်ခြင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်သည်

“မိစ္ဆာနယ်မြေဆိုတာ တကယ်တော့ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ”

ဟုန်ယွန်းနတ်သမီး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရဟန်များ ပေါ်လာကာ

“မိစ္ဆာနယ်မြေဆိုတာ ကမောက်ကမနိုင်လှတဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ နယ်မြေတစ်ခုပဲ။ အဲဒီထဲမှာ တကယ့်မိစ္ဆာအစစ်တွေတောင် အလွယ်တကူ မဝင်ရဲတဲ့ တားမြစ်နယ်မြေတွေ အများကြီးရှိတယ်။ တိုက်ရိုက်မွေးဖွားလာတဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတွေတင်မကဘူး၊ လူသားလောကက ကျင့်ကြံသူတွေလည်း အများကြီးရှိပြီး မိစ္ဆာနယ်မြေထဲမှာ အင်အားစုတစ်ရပ်စီ တည်ထောင်ထားကြတယ်”

လီယန်ချူက

“မင်းက ထိုက်ယင်နတ်ကျမ်းစာကို ကျင့်ကြံတယ်ဆိုတော့ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲပေါ့ ဟုတ်လား”

ဟု မေးသည်။

ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးက

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါက မဟာရှန်းခေတ်တုန်းက ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပါ။”

လီယန်ချူ အံ့အားသင့်သွားပြီး

“မဟာရှန်းခေတ် ဟုတ်လား”

ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြကာ

“ဟုတ်တယ်၊ ငါက ယွန်းရှဂိုဏ်းက မွေးဖွားလာတာ။ ထိုက်ယင်နတ်ကျမ်းစာဆိုတာ ယွန်းရှဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်နတ်ကျမ်းစာပဲ”

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စဉ်းစားတွေးတောဟန်များ ထင်ဟပ်လာသည်။ ချန်နိုင်ငံ မတိုင်မီက သူသည် မဟာရှခေတ်အကြောင်းကိုသာ ကြားဖူးပြီး မဟာရှခေတ် မတိုင်မီတွင် မည်သည့်မင်းဆက် ရှိခဲ့သည်ကို မကြားဖူးခဲ့ချေ။ ရုတ်တရက် သူသည် အချက်တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။

‘မဟန်ဘူး... ချန်နိုင်ငံ တည်ထောင်တာ အခုဆို နှစ်ပေါင်း ခြောက်ရာရှိပြီ၊ မဟာရှခေတ်က နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ မဟာရှခေတ် မတိုင်ခင်က သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေ မရှိရတာလဲ’

လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

ဝေဝါးလှသော အတွေးကမ္ဘာထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း သူ၏ အတွေးစသည် ဟုန်ယွန်းနတ်သမီး၏ စကားကြောင့် လျင်မြန်စွာ ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

“ငါ မဟာရှန်းခေတ်တုန်းက မိစ္ဆာနယ်မြေထဲကို ခြေချမိပြီး လူတစ်ယောက်နဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက လူငယ်လေးတစ်ယောက်က နတ်ရတနာ သုံးပါးဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်ဖဲကြိုး၊ မီးလှံတံ၊ နဲ့ စကြဝဠာကွင်းတွေကို အသုံးပြုခဲ့တယ်။ ငါ သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာ ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရလို့ ဒီငရဲကိုးထပ်ပုတီးစေ့ထဲမှာ ပုန်းအောင်းခဲ့ရတာ”

လီယန်ချူ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့်

“အဲဒီလူကလည်း မိစ္ဆာနယ်မြေက ကျင့်ကြံသူလား” ဟု မေးသည်။

ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးက

“သူ ဘယ်ကလာလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး၊ အရင်က မိစ္ဆာနယ်မြေမှာ ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးဘူး။ သူက အသက် တစ်ဆယ့်ငါး၊ တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် လူငယ်လေးတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကတော့ အလွန်တရာ အားကောင်းလွန်းတယ်”

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်

“မိစ္ဆာနယ်မြေမှာ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ဘယ်လောက်တောင် ရှိလဲ”

ဟု မေးလိုက်သည်။

ဟုန်ယွန်းနတ်သမီး အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မသိဘူး၊ မိစ္ဆာနယ်မြေက အလွန်ကျယ်ပြောလွန်းတယ်။ ငါ လှုပ်ရှားခဲ့တဲ့ နယ်ပယ်ကလည်း ကျောက်နက်တောင် အနီးအနားတင်ပဲ။ အဲဒီမှာတင် ငါသိတဲ့ တကယ့်မိစ္ဆာအစစ်တောင် သုံးလေးပါး ရှိတယ်။ ကျန်တဲ့နေရာတွေကိုတော့ ငါလည်း မသိဘူး”

လီယန်ချူက

“မင်းရှိခဲ့တဲ့ အဲဒီခေတ်တုန်းက မိစ္ဆာနယ်မြေနဲ့ လူသားလောကက ဆက်သွယ်နေတာလား”

ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးက

“ထူးခြားတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို ရှာဖွေနိုင်ရုံနဲ့ ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားကို အလွယ်တကူ သွားလာလို့ရတယ်” ဟု ရှင်းပြသည်။

လီယန်ချူက ထပ်မံမေးမြန်းသည်

“ဒါဆို မဟာရှန်းခေတ်မှာ မြေပြင်နတ်ဘုရား ဘယ်လောက်ရှိလဲ”

ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ

“ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက အနည်းငယ် ပျောက်ဆုံးနေတယ်။ အရင်က မှတ်ဉာဏ်တွေ ဝေဝါးကုန်လို့ ငါလည်း သေချာမမှတ်မိတော့ဘူး။ ယွန်းရှဂိုဏ်းမှာ မြေပြင်နတ်ဘုရား တစ်ပါးရှိခဲ့တာပဲ မှတ်မိတော့တယ်”

၎င်းသည် ဝိညာဉ်ကြွင်း၏ မှတ်ဉာဏ်မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် ထိခိုက်မှုဒဏ်ကို ခံထားရခြင်းဖြစ်ကာ၊ ရှီးရွှမ်း နတ်သမီး ကဲ့သို့ပင် မှတ်ဉာဏ် အစိတ်အပိုင်း အချို့ကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ထူးထူးခြားခြား တန်ဖိုးရှိသော အချက်အလက်များကို မမေးမြန်းနိုင်တော့ကြောင်း သိလိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် ရုတ်တရက် အေးစက်သွားခဲ့သည်။

ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးက ပျာပျာသလဲဖြင့်

“ငါ ထိုက်ယင်နတ်ကျမ်းစာရဲ့ အပြည့်အစုံကို လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ငါ့ကို မင်းအနားမှာ ထားမယ်ဆိုရင် နောင်ကျရင် အသုံးဝင်မှာ သေချက်ပါပဲ။ မင်းကို မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ထဲ ရောက်အောင်လည်း ငါ လမ်းညွှန်ပေးနိုင်တယ်”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ ကျင့်စဉ်စွမ်းအား အလွန်မြင့်မားသော ပါရမီရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ကြွင်းသည် မှတ်ဉာဏ်အချို့ ပျောက်ဆုံးနေသော်လည်း၊ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက်မူ အလွန်ကြီးမားသော အခွင့်အလမ်းနှင့် ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ ငြင်းမရပေ။ အထူးသဖြင့် မိစ္ဆာနယ်မြေနှင့် လျှို့ဝှက်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသော မဟာရှန်းမင်းဆက်တို့နှင့် ဆက်နွှယ်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူသည် သူမကို လုံးဝ မယုံကြည်ပါ။ ဤဝိညာဉ်ကြွင်းသည် အလွန်အမင်း ပျက်စီးနေသဖြင့် လီယန်ချူအတွက် သိပ်ပြီး တန်ဖိုးမရှိလှချေ။ သူမက ထိုက်ယင်နတ်ကျမ်းစာ အပြည့်အစုံကို ပေးအပ်လျှင်ပင် လီယန်ချူက ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ခရမ်းရောင် လနတ်မီးတောက် များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟုန်ယွန်းနတ်သမီး၏ ဝိညာဉ်ကြွင်းကို တိုက်ရိုက် အရည်ကျို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ နတ်မီးတောက်သည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်ပြီး ရက်စက်လှသဖြင့် ဟုန်ယွန်းနတ်သမီး၏ ဝိညာဉ်ကြွင်းမှာ ခဏချင်းအတွင်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ကွယ်ပျောက်သွားရရှာသည်။ မိစ္ဆာနယ်မြေမှ ရှေးဟောင်းပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးသည် ဤကဲ့သို့ပင် လုံးဝဥဿုံ ဖျက်ဆီးခြင်းခံရပြီး လောကမြေမှ ပျောက်ကွယ်သွားရလေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုက်ဖင်တည်းခိုးခန်း သို့ လာရောက်ကာ ဆိုင်ရှင်မကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် နောက်ဖေးခြံဝန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်၊ လီယန်ချူက သူ၏ ကမ္ဘာငယ် ကို ဖွင့်လှစ်ကာ ယခုအကြိမ်တွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော မဟာရှခေတ် ကြေးနီမီးဖိုအိုး ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

“မဟာကံတရားကြီး မရှိရင်တောင်မှ ရှင့်ရဲ့ ကံကောင်းမှုက တကယ်ကို နက်ရှိုင်း တယ်၊ ဒါဟာလည်း ကံတရားတစ်ခုပါပဲ”

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူအနေဖြင့် နောက်ဆုံးတစ်လုံးဖြစ်သော မဟာရှခေတ် ကြေးနီမီးဖိုအိုးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခြင်းအပေါ် သူမ အံ့ဩခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

လီယန်ချူက ပြုံးလျက် “

ဒီကြေးနီမီးဖိုအိုးတင် မကဘူး၊ ကြေးနီနတ်ပင်ကြီး တစ်ပင်နဲ့ ကြေးနီမှော်ရတနာ အများအပြားကိုလည်း ရှာတွေ့ခဲ့သေးတယ်” ဟု ပြောသည်။

ခြံဝန်းက သေးငယ်လွန်းသဖြင့် ဤမျှများပြားသော မှော်ရတနာများကို ချမပြနိုင်သောကြောင့်၊ လီယန်ချူက ကမ္ဘာငယ်ကို ဖွင့်လှစ်၍ ဆိုင်ရှင်မကို ကြည့်ရှုစေခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် ထိုကြေးနီနတ်ပင်ကြီးကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး

“ဒီအရာက တစ်နေရာရာမှာ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ” ဟု ရေရွတ်သည်။

စိတ်စိုက်၍ ခေတ္တမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ “မမှတ်မိတော့ဘူး” ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူလည်း အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုခဲ့ပါ။ ဤအရာသည် သေချာပေါက် သာမန်မဟုတ်ပေ၊ ဆိုင်ရှင်မပင် မသိပါက လက်လျှော့ရုံသာ ရှိတော့သည်။

ထို့နောက် သူက ဆိုင်ရှင်မ ကို ထိုက်ယင်နတ်ကျမ်းစာအကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးလျက်

“ဒီနတ်ကျမ်းစာက ကိစ္စမရှိပါဘူး မင်း ဒီကျမ်းစာရဲ့ ကျင့်စဉ်နည်းလမ်းကို ကျောက်စိမ်းပြား ထဲကို စိတ်ဝိညာဉ်နဲ့ ထည့်သွင်းပေးလိုက်။ ငါ အဲဒီထဲက အမှားအယွင်းတွေကို စစ်ဆေးပြီးရင် မင်းကို ပြန်ပေးမယ်”

ဟု ဆိုသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူမသည် လက်ကိုဆန့်ကာ ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်မသည် လက်နက်ဆန်းလုပ်ငန်း တွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ရာ၊ ဤကျောက်စိမ်းပြားအတွင်းသို့ လီယန်ချူက မိမိ၏ စိတ်အာရုံကို ထည့်သွင်းရုံဖြင့် ကျင့်စဉ်ကို မှတ်တမ်းတင်နိုင်သဖြင့် အလွန်အမင်း အဆင်ပြေလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ဆိုင်ရှင်မ၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း မိမိဦးနှောက်ထဲတွင် မှတ်မိနေသော ထိုက်ယင်နတ်ကျမ်းစာ ကျင့်စဉ်နည်းလမ်းများကို ကျောက်စိမ်းပြားအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

“အခုဆိုရင် မဟာရှခေတ်က ကြေးနီမီးဖိုအိုး ကိုးလုံးစလုံး ပြည့်စုံသွားပြီဆိုတော့၊ ငါကိုယ်တိုင် ပေါင်းစပ်ပြီး နတ်ရတနာ ကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းတဲ့ နေရာတစ်ခုတော့ ရှာရလိမ့်မယ်” ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူက “တောင်ပေါ်ကို သွားမလား” ဟု အကဲစမ်းမေးမြန်းသည်။

ဆိုင်ရှင်မက “ကောင်းသားပဲ၊ ရှင် လိုက်လာဖို့မလိုဘူး။ ကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီးကို အရည်ကျိုပြီးရင် ကျွန်မ ပြန်လာခဲ့မယ်”

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူသည် ကြေးနီမီးဖိုအိုး ကိုးလုံးကို တစ်လုံးတည်းအဖြစ် မည်သို့အရည်ကျိုမည်ကို အနည်းငယ် သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေသော်လည်း၊ ဆိုင်ရှင်မ က မလိုက်ခဲ့ရန် ပြောထားသဖြင့် သူအတင်းမလိုက်ခဲ့ပါ။ မိမိ၏ လက်နက်လုပ်ငန်း ပါရမီအကန့်အသတ်က ဤနေရာတင် ရှိနေသဖြင့် လက်နက်ပြုလုပ်ခြင်းအပေါ် သူလည်း သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားမှု မရှိလှပေ။

သူသည် ချင်းယွန်းကျောင်းဆောင်သို့ ပြန်လာကာ နတ်မန္တန်များကို ဆက်လက်ဆင်ခြင်နေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတတ်မြောက်ထားသော နတ်စွမ်းရည်များစွာ ရှိသည့်အနက် အသုံးအများဆုံးမှာ အသွင်ပြောင်းအတတ် ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်တိုက်ခိုက်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် နည်းလမ်းများမှာ သိုင်းပညာ၊ မိုးကြိုးငါးပါး နှင့် လက်ထဲက မှော်ရတနာများသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤအရာပေါ်တွင် စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါ၊ သူ့အတွက်မူ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိနေဖို့ကသာ အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။

သူသည် သဲကန္တာရလျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် ရရှိခဲ့သော သိုင်းပညာကျင့်စဉ်ဖြစ်သည့် ကောင်းကင်ပျက်သုဥ်း ‌ခြင်း သိုင်းကွက်ရှစ်ဖြာ ကို ခြံဝန်းအတွင်း ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ခြေလှုပ်ရှားမှု တိုင်းတွင် ကြီးမားလှသော စွမ်းပကားများ ကိန်းဝပ်နေသော်လည်း၊ ယခုအခါ သူ၏ သိုင်းပညာမှာ အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ထိုစွမ်းအားများကို သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပတ်ပတ်လည်တွင်သာ စုစည်းထားပြီး အပြင်သို့ လွင့်စင်မသွားအောင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်။

‘ရွှီထျန်းနန် ပြောတဲ့ သိုင်းနတ်ဘုရားရဲ့ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းက သိုင်းပညာအဆင့်အတန်းအတွက် ဘယ်လိုလမ်းညွှန်ချက်မျိုး ပေးနိုင်မလဲ မသိဘူး’

လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

မဟာချန်နိုင်ငံတွင် နိုင်ငံတော်ကို စောင့်ရှောက်ထားသည့် လူသားသိုင်းနတ်ဘုရား တစ်ပါး မြို့တော်တွင် ရှိနေသည်။ လီယန်ချူသည် ယခုအခါ သိုင်းပညာ၏ အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ နောက်ထပ်တစ်ဆင့် တက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် ပိုမိုမြင့်မားသော ကျင့်စဉ်ကျမ်းစာ လိုအပ်နေပြီး အနည်းဆုံးတော့ နောင်လာမည့် လမ်းကြောင်းကို မည်သို့လျှောက်လှမ်းရမည်ကို သိရှိထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နာရီဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားသောအခါ ဆိုင်ရှင်မသည် တောင်ပေါ်မှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး သူမ၏ သိုလှောင်မှော်ရတနာထဲမှ လူတစ်ရပ်စာခန့် မြင့်မားသော ကြေးနီမီးဖိုအိုးကြီး တစ်လုံးကို ချပြလိုက်သည်။ မီးဖိုအိုး၏ ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် လောကကမ္ဘာမြေ၏ သက်ရှိသက်မဲ့ အရာအားလုံး၏ ပုံသဏ္ဌာန်များ ထင်ဟပ်နေပြီး၊ အလွန်တရာ ရှေးကျကာ လေးလံလှသော သမိုင်းဝင် အော်ရာများ ဖြာထွက်နေသည်။

“အောင်မြင်သွားပြီလား” လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။

ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လီယန်ချူက

“ဒီကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီးက တကယ်တော့ ဘာအသုံးဝင်တာလဲ” ဟု မေးသည်။

ဆိုင်ရှင်မက ရယ်မောလျက်

“ဒီထဲမှာ ပင်ကိုယ်သဘာဝစွမ်းအင် တွေ ကိန်းဝပ်နေတယ်။ ဒါဟာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိတဲ့ လက်နက် ပြုလုပ်တဲ့ မီးဖိုအိုးကြီးပဲ။ ဒီထဲကို ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေ ထည့်ပေးလိုက်ရုံနဲ့ အားကောင်းတဲ့ မှော်ရတနာတွေကို သွန်းလုပ်ပေးနိုင်တယ်”

ဟု ရှင်းပြသည်။

လီယန်ချူ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့်

“မှော်ရတနာတွေကို ထည့်လိုက်ရုံနဲ့ သွန်းလုပ်ပေးနိုင်တာလား”

ဆိုင်ရှင်မက

“ကုန်ကြမ်းတွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မှော်ရတနာတွေကိုပဲဖြစ်ဖြစ် ထည့်လို့ရတယ်။ အဆင့်အတန်း မြင့်လေလေ၊ ရရှိမယ့် ပင်ကိုယ်သဘာဝစွမ်းအင် ပိုများလေလေဖြစ်ပြီး၊ သွန်းလုပ်ထွက်လာမယ့် မှော်ရတနာကလည်း ပိုပြီး အစွမ်းထက်လေလေပဲ။ ကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီးကို အသုံးမပြုခင်မှာ အရင်ဆုံး ဆုတောင်းရမယ်၊ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို တင်ပြပြီး ကုန်ကြမ်းတွေကို ထည့်ရမယ်။ အဲဒီထဲက ပင်ကိုယ်သဘာဝစွမ်းအင်တွေက အတိုင်းအတာတစ်ခုအပြီး ပြည့်စုံသွားပြီဆိုရင် မူလတောင်းဆိုချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိမ့်မယ်။ တောင်းဆိုချက် မြင့်မားလေလေ၊ ထည့်သွင်းရမယ့် ကုန်ကြမ်းတွေရဲ့ အရည်အသွေးကလည်း မြင့်မားဖို့ လိုအပ်လေလေပဲ”

ဟု ပြောပြသည်။

လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်

‘ဒီကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီးက ဒီလောက်တောင် ဆန်းကြယ်တာလား’

သို့သော်လည်း သူသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ကံကောင်းခြင်းနှုန်း တော့ မလိုပါဘူးနော်” ဟု လီယန်ချူက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ ကြောင်အမ်းသွားပြီး

“ဘာ ကံကောင်းခြင်းနှုန်းလဲ”

လီယန်ချူက ခေါင်းခါယမ်းကာ တိုးညင်းစွာဖြင့်

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီးက ရာနှုန်းပြည့် သွန်းလုပ်အောင်မြင်နိုင်တာလား”

ဟု မေးသည်။

ဆိုင်ရှင်မက

“တောင်းဆိုချက်ပေါ် မူတည်တာပေါ့။ ပြီးတော့ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေသာ လုံလောက်မယ်ဆိုရင် အခြေခံအားဖြင့် ရာနှုန်းပြည့် အောင်မြင်နိုင်ပါတယ်”

ဟု ရှင်းပြကာ ဆက်လက်၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလျက်

“တစ်ခေါက်လောက် စမ်းကြည့်မလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူ ဇဝေဇဝါ မဖြစ်ဘဲ “ကောင်းပြီ” ဟု ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီး အသုံးပြုပုံကို ပြောပြပြီးနောက် လီယန်ချူသည် အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။ သူသည် လက်ကိုဆန့်ကာ ဤရှေးဟောင်းဂူကြီးအတွင်းမှ ရရှိခဲ့သော ကြေးနီထည်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤကြေးနီထည် အနည်းငယ်သည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှပြီး မဟာရှခေတ် ကြေးနီမီးဖိုအိုးများနှင့် အဆင့်အတန်း မနိမ့်လှသော ရတနာများ ဖြစ်ကြသည်။

လီယန်ချူ ပထမဆုံး ထုတ်ယူလိုက်သည်မှာ ကြေးနီတံဆိပ်တုံးကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီးနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်သောအခါ၊ ဤနတ်ရတနာသည် အခြားသော နတ်ရတနာများနှင့်မတူဘဲ ဆက်သွယ်ရသည်မှာ ထိုမျှမခက်ခဲကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အလွန်လွယ်ကူစွာပင် ဆက်သွယ်မှု တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ထိုကြေးနီတံဆိပ်တုံးကြီးကို အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး မိမိ၏ စိတ်အာရုံကို ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

‘ငါ့ရဲ့ အော်ရာတွေကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ မှော်ရတနာတစ်ခု လိုချင်တယ်’

ရှဲ

ကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် လောကကမ္ဘာမြေ၏ သက်ရှိသက်မဲ့ အရာအားလုံး၏ မန္တန်ပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး အိုးကိုယ်ထည်ကို ဗဟိုပြုကာ လှည့်ပတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီး၏ အောက်ခြေမှ မီးတောက်များ ရုတ်တရက် တောက်လောင်လာခဲ့သည်။

ထိုကြေးနီတံဆိပ်တုံးကြီးကို လီယန်ချူ သေချာကြည့်ဖူးသည်။ ၎င်းသည် လူများကို ထုရိုက်သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် အသုံးပြုသည့် ရိုးရှင်းပြီး ကြမ်းတမ်းလှသော မှော်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ လီယန်ချူသည် ၎င်းကို ပိုမိုအားကောင်းအောင် ပြုလုပ်လိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ အော်ရာဖုံးကွယ်ပေးနိုင်သည့် ရတနာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီး ပတ်ပတ်လည်ရှိ မန္တန်ပုံရိပ်များ စတင်လှည့်ပတ်လာပြီးနောက်၊ ပုံရိပ်များထဲမှ စာလုံးတစ်လုံး စုစည်းပေါ်ထွက်လာသည်။

‘၁၀’။ ၎င်းသည် ရှေးဟောင်းစာလုံးမဟုတ်ဘဲ မဟာချန်နိုင်ငံတွင် အသုံးပြုနေသော စာလုံးဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူက ဆိုင်ရှင်မကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးလျက်

“ကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီးမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရှိတယ်။ ဒီ ၁၀ ဆိုတာ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို ပြောတာပဲ။ မင်း နောက်ထပ် ကုန်ကြမ်းတွေ ထပ်ထည့်လို့ ရာနှုန်းပြည့် ရောက်သွားရင် မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်က သေချာပေါက် အောင်မြင်လိမ့်မယ်”

ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူ အံ့ဩသွားရသည်။ ခုနက ကြေးနီတံဆိပ်တုံးကြီးသည် အလွန်ပင် အားကောင်းလှသော မှော်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီးက ၎င်းကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဝါးမြိုပစ်လိုက်ပြီး တိုးတက်မှုနှုန်း ဆယ်ပုံတစ်ပုံသာ ပြီးမြောက်စေခဲ့သည်။

သူသည် ရုတ်တရက် ပြဿနာတစ်ခုကို တွေးမိသွားပြီး တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

“မှော်ရတနာတွေမှာ တိကျတဲ့ အဆင့်အတန်း သတ်မှတ်ချက် မရှိဘူးလေ။ အကယ်၍ ငါက ဒီလိုအဆင့်တူတဲ့ ရတနာတွေကို အများကြီး ထည့်လိုက်ပေမယ့်လည်း ထွက်လာတဲ့ ရတနာက အရင်အရည်အသွေးအတိုင်းပဲ ဖြစ်မနေဘူးလား”

ဆိုင်ရှင်မက ရယ်မောလျက်

“ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒီကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီးထဲမှာ ပင်ကိုယ်သဘာဝစွမ်းအင်တွေ ကိန်းဝပ်နေတာမို့ မှော်ရတနာ သွန်းလုပ်ဖို့ အကောင်းဆုံး အရာပဲ။ အခြေခံမူအရ ပြောရရင်တော့ ထည့်သွင်းတဲ့ မှော်ရတနာ အရေအတွက် သာ လုံလောက်မယ်ဆိုရင် တကယ့်နတ်ဘုရားရတနာ အစစ်အမှန်တစ်ခုကိုတောင် သွန်းလုပ်ပေးနိုင်တယ်”

ဟု ဆိုသည်။

ဆိုင်ရှင်မ ကိုယ်တိုင်လည်း ဤအရာပေါ်တွင် အလွန်စိတ်ဝင်စားနေသည်။ နတ်ဘုရားရတနာဆိုသည်မှာ သူမ၏ လက်ရှိလက်နက် နည်းစနစ်များဖြင့်ပင် သွန်းလုပ်ရန် မလွယ်ကူသောအရာ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခါမှ လီယန်ချူ စိတ်အေးသွားရတော့သည်။ သူသည် ဤဂူကြီးအတွင်းမှ ရရှိခဲ့သော ကြေးနီလင်ဗန်း ကို ထပ်မံထုတ်ယူကာ ကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီးထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြန်သည်။ သူသည် ထို ‘၁၀’ ဆိုသော စာလုံးကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထည့်လိုက်ပြီးမှ ကံစမ်းမဲနှိုက်သကဲ့သို့ ဂဏန်းများက ကျပန်းတက်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီးသည် တော်တော်လေး မျှတလှပေသည်။

အရည်အသွေးတူညီသော ကြေးနီလင်ဗန်းကို ထည့်လိုက်ပြီးနောက်တွင် ဂဏန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ‘၂၀’ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်

‘ကံစမ်းမဲနှိုက်တဲ့ လက်နက်ရတနာမျိုး မဟုတ်ရင် တော်သေးတာပေါ့’ အရည်အသွေးတူညီသော မှော်ရတနာများကို ထည့်သွင်းပါက ရရှိမည့် တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အတူတူပင် ဖြစ်သဖြင့် ဤအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်တင် လူကို စိတ်အေးချမ်းစေပါသည်။

လီယန်ချူသည် ယခုအကြိမ် ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းမှ ရရှိခဲ့သော ကြေးနီထည် မှော်ရတနာအားလုံးကို တစ်ပါတည်း ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အားကောင်းသော မှော်ရတနာများ မပြတ်လတ်သဖြင့်၊ သူသည် အနည်းငယ် သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေရုံသာ ဖြစ်ပေသည်။ ဤကြေးနီထည်များသည် အားကောင်းသော်လည်း သူ့အတွက်မူ သိပ်ပြီး အသုံးမဝင်လှရာ၊ ပိုမိုအားကောင်းအောင် ပြုလုပ်ခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေသည်။

မဟာရှခေတ် ကြေးနီမီးဖိုအိုးအပြင် လီယန်ချူသည် ဤဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းမှ အားကောင်းသော ကြေးနီမှော်ရတနာ ခုနစ်ပါးကို ရရှိခဲ့သဖြင့် စုစုပေါင်း ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း တိုးတက်မှုနှုန်းကို ရရှိခဲ့သည်။ သူက အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ သိုလှောင် အိတ် ထဲမှ ဝိညာဉ်အော်ရာ အဆင့်အတန်းတူညီသော အခြားမှော်ရတနာ သုံးပါးကိုပါ ထုတ်ယူ၍ အကုန်လုံး ထည့်လိုက်ပြန်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ ကြွယ်ဝမှုမှာ အလွန်တရာ နက်နဲလှသဖြင့် ငွေကြေးချမ်းသာသူကြီး တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေချေပြီ။

တိုးတက်မှုနှုန်း တစ်ရာရာခိုင်နှုန်း သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီး ပတ်ပတ်လည်ရှိ လောကကမ္ဘာမြေ၏ သက်ရှိသက်မဲ့ အရာအားလုံး၏ မန္တန်ပုံရိပ်များသည် ရုတ်တရက် အလွန်တရာ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး အလွန်တရာ ရှင်းလင်းထင်ရှားသွားခဲ့သည်။ ကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီးအတွင်းမှ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် တဖြည်းဖြည်း ချောမွေ့စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီး၏ မန္တန်ပုံရိပ်အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် မိမိလက်ထဲရှိ ကြေးနီတံဆိပ်တုံးလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအခါ ၎င်းသည် ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ သေးငယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုရှေးဟောင်း တံဆိပ်တုံးကြီးနှင့် မတူတော့ဘဲ စာပေပညာရှင်များ အသုံးပြုလေ့ရှိသည့် သေးငယ်ကျစ်လျစ်သော တံဆိပ်တုံးလေးနှင့် တူလှပေသည်။

သူသည် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို အနည်းငယ် နှိုးဆွလိုက်သည်နှင့် မိမိကိုယ်ပေါ်ရှိ အော်ရာများအားလုံး လုံးဝဥဿုံ ကွယ်ပျောက်သွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ အမှောင်ဖုံးကွယ်အတတ် အသုံးပြုခြင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုထိရောက်လှပေသည်။ အမှောင်ဖုံးကွယ်အတတ် သည် အဓိကအားဖြင့် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ရန်ဖြစ်ပြီး အော်ရာဖုံးကွယ်ခြင်းမှာ အရန်အဆင့်သာ ဖြစ်သည်။

ဤကြေးနီတံဆိပ်တုံးလေးအတွင်း ကိန်းဝပ်နေသော ဝိညာဉ်အော်ရာမှာ အလွန်တရာ အားကောင်းလှပြီး ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုစွမ်းအင် မြင့်မားလာသဖြင့် လီယန်ချူသည် ကြည့်လေလေ ပို၍ သဘောကျလေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။

“ဒီကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီး ရှိနေမှတော့ ကိုယ်ပေါ်က မှော်ရတနာတွေကို အကုန်လုံး ပေါင်းစပ်ပြီး ရတနာတစ်ခုတည်း လုပ်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား။ အဲဒါဆို နတ်ဘုရားရတနာအဆင့်ကို ရောက်နိုင်မလား မသိဘူး”

လီယန်ချူက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

ဆိုင်ရှင်မက ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ရယ်မောလျက်

“ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးနေတာ။ ဒီရတနာသာ ရှိနေရင် လက်နက်ပြုလုပ်တဲ့ ဆရာတွေ အလုပ်ပြုတ်ကုန်တော့မှာပဲ” ဟု ဆိုသည်။

မူလက သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကုန်ကြမ်းများနှင့် မှော်ရတနာများကို ပေါင်းစပ်ပေးနိုင်သော်လည်း စိတ်စွမ်းအင် အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းလှပေသည်။ ဆိုင်ရှင်မသည် ဤကဲ့သို့သော ဆန်းသစ်သည့် အရာများအပေါ် အလွန်စိတ်ဝင်စားလှသဖြင့် မိမိလက်ထဲရှိ ရတနာများကို ချက်ချင်း ပေါင်းစပ်ပစ်ချင်စိတ်များ တားမနိုင်ဆီးမရ ဖြစ်နေချေပြီ။

လီယန်ချူက သူ၏ သိုလှောင် အိတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး သဘောထားကြီးစွာဖြင့်

“မင်း သဘောရှိသာ လုပ်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ညှို့ဓာတ်အပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး

“ကောင်းပြီ” ဟု ဆိုလေသည်။

လီယန်ချူသည် မော်ရှန်းတောင်မှ ပြန်လာပြီးနောက် တစ်နေ့ပတ်လုံး ချင်းယွန်းကျောင်းဆောင်၌သာ ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ ဆိုင်ရှင်မ သည်လည်း ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ကျိုယီမီးဖိုအိုးကြီးကိုသာ အာရုံစိုက် သုတေသနပြုနေခဲ့သဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း တရားကျင့်ပိတ်ဆို့ခြင်း အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သိပ္ပံသုတေသန ပညာရှင်တစ်ဦး၏ ခံစားချက်မျိုး ပေါက်နေတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ ရည်မှန်းချက်နှင့် ဆိုင်ရှင်မ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်ကြသည်။

‘နတ်ဘုရားရတနာ’။

သူ့လက်ထဲတွင် ထိုမဟာရှခေတ် ကျင့်ကြံသူများ၏ စုဆောင်းမှုများ ရှိနေသည့်အပြင်၊ ရန်သူ့အလောင်းကို ရှာဖွေတတ်သည့် ကောင်းမွန်သော အလေ့အထ ကြောင့် သူ့လက်ထဲတွင် ကုန်ကြမ်းအရင်းအမြစ်များ အလွန်အမင်း ကြွယ်ဝလှပေသည်။ အထူးသဖြင့် ရတနာအများစုမှာ မူလကတည်းက အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ နေလပုတီးစေ့ သည် အလွန်တရာ အားကောင်းလှသော မှော်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး အသုံးပြုသည့်အခါတွင် နေနှင့်လ၏ မန္တန်ပုံရိပ်များကို ဖော်ဆောင်နိုင်ကာ စွမ်းပကား အလွန်ကြီးမားလှသည်။

ဤကဲ့သို့သော ရတနာကို နတ်ရတနာအဖြစ်သို့ တိုးမြှင့်ရန်အတွက် လိုအပ်သော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများမှာ အများကြီး လျော့နည်းသွားမည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဆိုင်ရှင်မ ကိုယ်တိုင်ကလည်း အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော လက်နက်နည်းစနစ်များ ရှိနေပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆိုင်ရှင်မသည် နောက်ဆုံးတွင် မိမိအား မည်ကဲ့သို့သော အံ့ဩစရာမျိုး ပေးအပ်မည်ကို လီယန်ချူ ကိုယ်တိုင်လည်း မခန့်မှန်းနိုင်တော့ချေ။

ရွှီထျန်နန် သည် ဝေမြို့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လီယန်ချူကို ရှာဖွေကာ သိုင်းနတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်း ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။

“မဟာချန်နိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံတော်စောင့်ရှောက်တဲ့ စစ်အင်အားကတော့ မြို့တော်က အဲဒီ လူသားသိုင်းနတ်ဘုရားပါပဲ။ ငါနဲ့ ဝမ်တရားသူကြီးချုပ် နှစ်ယောက်စလုံး ချန်နိုင်ငံမှာ နောက်ထပ် လူသားသိုင်းနတ်ဘုရား တစ်ပါး ထပ်မံထွက်ပေါ်လာဖို့ မျှော်လင့်နေကြပါတယ်”

ဟု ရွှီထျန်နန်က ပြောသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလျက် သိုင်းနတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းကို လက်ခံရယူပြီးနောက် စာမျက်နှာအနည်းငယ် လှန်လှောကြည့်လိုက်ရာ၊ စာသားများကြားတွင် ကိန်းဝပ်နေသော အားကောင်းလှသည့် စွမ်းအင်များကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သိုင်းနတ်ဘုရားသည် စာပေပညာရှင် စနစ် မဟုတ်ဘဲ တတိယအဆင့်အတန်းထက် ကျော်လွန်နေသော၊ လောကီလောကုတ္တရာမှ ကျော်လွန်လွတ်မြောက်နေသည့် အဆင့်ဖြစ်ရာ၊ သူရေးသားခဲ့သော သိုင်းပညာကျင့်စဉ်များတွင်လည်း ကြီးမားလှသော စွမ်းပကားများ ကိန်းဝပ်နေပြီး မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းကာ အန္တရာယ်များကို ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ရွှီထျန်နန်သည် သိုင်းနတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းကို ယူဆောင်လာရုံတင်မကဘဲ လီယန်ချူအတွက် သတင်းစကားတစ်ခုပါ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

“တောင်ပိုင်းနယ်စပ်က ဝမ်သောင်တောင်တန်း ကြီးထဲမှာ၊ လောကကြီးကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းတော်ကြီး ပွင့်တော့မယ်လို့ သတင်းတွေ ထွက်နေတယ်။ လီတာအိုဆရာသာ စိတ်ဝင်စားရင် တစ်ခေါက်လောက် သွားကြည့်လို့ရပါတယ်”

ဟု ရွှီထျန်နန်က ဆိုသည်။

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်

“လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းတော်ကြီး ဟုတ်လား”

အခန်း (၉၃၈) မီးလှံတံ ၊ အရှေ့ပင်လယ်၌ မိစ္ဆာနဂါးမြွေကို ကွပ်မျက်ခြင်း ၊ ချင်းချိုးမှ ရောက်ရှိလာသော ဧည့်သည်တော်

လီယန်ချူသည် ဤအမည်နာမကို ကြားဖူးခြင်းမှာ ယခုအကြိမ်သည် ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ။ အစောဆုံးအနေဖြင့် ဟော့ထုံတောင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ ရှိစဉ်ကပင် ထိုကျိုဟွာကျွန်းမှ ကျင့်ကြံသူ လီကျိ ၏ နှုတ်ထွက်စကားမှတစ်ဆင့် ကြားသိခဲ့ရဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ လီကျိ ပြောပြခဲ့သည့်အတိုင်း ဆိုပါက နေလပုတီးစေ့ မှာ လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းတော်ကြီးအတွင်း၌ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ဒီလီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းတော်ကြီးဆိုတာ တကယ်တော့ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ” လီယန်ချူက မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အဲဒါက မဟာရှခေတ်တုန်းက ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုရဲ့ အပျက်အစီးနေရာပဲ။ အဲဒီထဲမှာ ဂိုဏ်းကို စောင့်ရှောက်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံနတ်ရတနာ ‘မီးလှံတံ’ ရှိသလို ရေတွက်လို့မရနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကျမ်းစာတွေလည်း ရှိတယ်။ မဟာရှခေတ်တုန်းက တောင်စောင့်နတ်၊ ရေစောင့်နတ်တွေ၊ မြို့စောင့်နတ်မင်းတွေနဲ့ ငရဲမင်းအာဏာပိုင်တွေ ရှိခဲ့ကြတာ။ ဒီအပျက်အစီးနေရာက အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်ပြီး ကြီးမားတဲ့ ကံ ေအခွင့်အလမ်းတွေ ရှိသလို အလွန်လည်း အန္တရာယ်ကြီးမားလှတယ်”

“မီးလှံတံ ဟုတ်လား” လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

မီးလှံတံ၊ စကြဝဠာကွင်း ဆိုသည်မှာ သူ့အတွက်မူ စိမ်းသက်သော အရာများ မဟုတ်ကြချေ။ အထူးသဖြင့် ဤအမည်နာမများသည် နားထဲတွင် အမြဲတစေ ရိုးအီနေအောင် ကြားဖူးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီကပင် သူသည် ဟုန်ယွန်းနတ်သမီး၏ နှုတ်မှတစ်ဆင့် သိရှိခဲ့ရသည်မှာ... ထိုစဉ်က မိစ္ဆာနယ်မြေတွင် သူမကို ဝိညာဉ်ကြွင်းတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်အထိ တိုက်ခိုက်ချေမှုန်းခဲ့သော လူငယ်လေးသည်လည်း လက်ထဲတွင် ‘မီးလှံတံ’ ကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

“ဒီကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားက လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းတော်ကြီးထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့အတွက် ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ အထိမ်းအမှတ်အဆောင်ပဲ။ လီတာအိုဆရာ စိတ်ဝင်စားရင် သွားကြည့်နိုင်တယ်၊ စိတ်မဝင်စားရင်လည်း ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပေါ့”

ရွှီထျန်နန်က နောက်ထပ် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထပ်မံကမ်းပေးလိုက်ပြန်သည်။

လီယန်ချူ မျက်ခုံးကို တစ်ချက်ပင့်လိုက်ရင်း

“ဒါက... မြို့တော်က အဲဒီအရှင်သခင်ရဲ့ သဘောထားလား”

ရွှီထျန်နန်က ခေါင်းကို ခါယမ်းပြကာ

“ဒါက ဝမ်တရားသူကြီးချုပ်ရဲ့ သဘောထားပါ”

လီယန်ချူသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ကာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စဉ်းစားတွေးတောဟန်များ ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။

ကျိုဟွာကျွန်းမှ ကျင့်ကြံသူ လီကျိ ပြောပြခဲ့သည့် စကားအရဆိုလျှင် ‘နေလပုတီးစေ့’ သည် လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းတော်ကြီးအတွင်း၌ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သေချာပေါက် အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့မည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် အဘယ်ကြောင့် နေလပုတီးစေ့သည် ဟော့ထုံတောင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ ပေါ်ထွက်လာရသနည်းဟူသော အချက်က သူ့ကို အလွန်အမင်း သိချင်စိတ် ပြင်းပြစေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းကြီးများ၏ အပျက်အစီးနေရာများကို လီယန်ချူသည် ယခုအခါတွင် အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေမိပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဤ ‘မီးလှံတံ’ မှာ မဟာရှန်းခေတ်မှ မိစ္ဆာနယ်မြေ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ကြီး ဟုန်ယွန်းနတ်သမီးနှင့် ဆက်နွှယ်နေပြန်သည်။ ထိုနေရာအတွင်းသို့ သွားရောက်ပါက သမိုင်းမတင်မီ ကာလအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော ဆန်းကြယ်လှသည့် ‘မဟာရှန်းမင်းဆက်’ ၏ အကြောင်းအရာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ကောင်း တွေ့ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရသော တရားရုံးတော်ချုပ်မှ ဒုတရားသူကြီး ရွှီထျန်နန် ဤနေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် လီယန်ချူသည် မဟာရှန်းမင်းဆက်နှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စရပ်များကို မေးမြန်းကြည့်လိုက်မိသည်။ သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ရွှီထျန်နန်မှာ ဤအကြောင်းကို လုံးဝ မသိရှိထားချေ။

“ငါ မဟာရှန်း အကြောင်းကို မကြားဖူးဘူး။ ချန်နိုင်ငံ မတိုင်ခင်က ‘မဟာရှခေတ်’ ရှိခဲ့တာပဲ သိတယ်”

လီယန်ချူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းအံ့ဩသွားရသည်။ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ရသော် ဤရွှီထျန်နန်သည် အာဏာစက်၏ ဗဟိုချက်နှင့် အလွန်တရာ နီးစပ်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။ လူသားလောကမှ သာမန်ကျင့်ကြံသူများ မသိရှိနိုင်လျှင်ပင် ရွှီထျန်နန်အနေဖြင့်မူ သိရှိထားသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

ရွှီထျန်နန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူသည် ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းဆောင်အတွင်း၌ ဆက်လက်၍ တရားကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ မည်သူက ထင်မှတ်ထားမည်နည်း၊ ခဏမျှအကြာတွင် သူ၏ရင်ဘတ်အတွင်းမှ တုန်ခါလှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် မိုင်တစ်ထောင် အသံလွှင့်အဆောင် ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤအရာသည် ဆိုင်ရှင်မ ကိုယ်တိုင် သွန်းလုပ်ထားသော အထူးမှော်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ သူမှတစ်ပါး ဆိုင်ရှင်မနှင့် ဖန့်ချင်းလန် တို့သာ ကိုင်ဆောင်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်မသည် ထိုက်ဖင်တည်းခိုးခန်းအတွင်း၌ ရှိနေပေရာ၊ လီယန်ချူက အာရုံခံကြည့်လိုက်သောအခါ ဤအသံလွှင့်ချက်မှာ ဖန့်ချင်းလန် ထံမှ လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

သူသည် မိုင်တစ်ထောင် အသံလွှင့်အဆောင် ကို နှိုးဆွလိုက်ရာ၊ လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် အလင်းကန့်လန့်ကာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအလင်းကန့်လန့်ကာအတွင်း၌ အရပ်အမောင်း မြင့်မားမတ်တတ်ပြီး အေးစက်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမ၏ ခါးတွင် ရှေးဟောင်းပုံစံ တည်ဆောက်ထားသော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ အေးစက်စင်ကြယ်ကာ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကဲ့သို့ ရုပ်ဆင်းရူပကာ အလှတရားနှင့် ပြည့်စုံလွန်းလှပေသည်။

“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ” လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ဖန့်ချင်းလန်၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို၍ ထူးကဲတောက်ပလာပြီး၊ မျက်ခုံးမျက်ကွင်းကြားရှိ အေးစက်လှပသော မာန်မာနမှာ လူသားများကို မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာစေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း၊ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားကိုမူ ပိုမို၍ တိုးပွားစေခဲ့သည်။

“ရှင် ပိုင်ချူးဟန် လို့ခေါ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို သိသလား”

ဖန့်ချင်းလန်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူ ကြားရသောအခါ ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း

“သိတယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ဖန့်ချင်းလန်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“ငါ အရှေ့ပင်လယ်ကမ်းခြေမှာ လှိုင်းတံပိုးတွေ ထူထပ်အောင် ဒုက္ခပေးနေတဲ့ မိစ္ဆာနဂါးမြွေတစ်ကောင်ကို တွေ့လို့၊ ပိုင်ချူးဟန်နဲ့ ငါ တစ်ချိန်တည်းမှာ လက်ဦးမှုယူပြီး အဲဒီမိစ္ဆာနဂါးမြွေကို တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။ ငါနဲ့ သူမ လက်ချင်းယှက်ပြီး တိုက်ခိုက်နေတုန်းမှာ သူမက ရုတ်တရက် ရှင့်ရဲ့နာမည်ကို အော်ခေါ်လိုက်တယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါ နည်းနည်း သိချင်သွားလို့”

လီယန်ချူ မျက်မှောင်အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီးနောက် ဖန့်ချင်းလန်ကို ယခင်က ကောင်းပုရွာတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များကို ပြောပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် လေသံကို လေးနက်လိုက်ရင်း

“သူမက မင်းကို မသိဘူးလေ၊ ပြီးတော့ မင်းနဲ့ ငါ့ကြားက ပတ်သက်မှုကိုလည်း မသိနိုင်စရာ မရှိဘူး”

“ဒါဆိုရင်တော့... ဒီလူက သေချာပေါက် ဗေဒင်ပညာနဲ့ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် တွက်ချက်ခြင်း အတတ်ပညာမှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်တဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်”

ဖန့်ချင်းလန်က တည်ငြိမ်စွာ သုံးသပ်လိုက်သည်။

သူမသည် ထိုပိုင်ချူးဟန်နှင့် လက်ချင်းယှက် တိုက်ခိုက်စဉ်ကပင် ဤမိန်းကလေးသည် ရန်သူ့ တိုက်ကွက်ကို ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိပြီး၊ ထုတ်ဖော်သည့် မန္တန်စွမ်းရည်များမှာလည်း အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်ထူးဆန်းလှကြောင်း သတိပြုမိခဲ့သဖြင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးတောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း “ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ဘာလဲ... ငါ့ကို လွမ်းနေလို့လား”

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း

“ဒါပေါ့... မတွေ့ရတာ ဒီလောက်ကြာပြီပဲ၊ မလွမ်းဘဲ နေမလား”

ဖန့်ချင်းလန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးက အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားကာ

“အစ်မက ဝေမြို့ကို ပြန်ရောက်နေပြီ မဟုတ်လား၊ သူမက နင့်အနားမှာ အဖော်ပြုပေးနေတာတောင် ငါ့ကို သတိရနေသေးတယ်ဆိုတော့ တကယ်ကို ခဲယဉ်းလှပါတယ်”

လီယန်ချူ အံ့အားသင့်သွားပြီး တိုးညင်းစွာဖြင့်

“ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က သူမ ပင်လယ်ထဲကို ထွက်သွားတာ မင်းနဲ့ အတူတူလား”

ဖန့်ချင်းလန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းပြကာ

“ငါတို့က အရှေ့ပင်လယ်မှာ မတော်တဆ ဆုံမိကြတာ။ သူမက ပင်လယ်ပြင်ဆီ သွားပြီး နတ်ဘုရားတွေကို ရှာဖွေချင်နေတာ၊ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေဖို့ လိုအပ်နေပုံပဲ”

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း

“တောင်ပိုင်းနယ်စပ်က ဝမ်သောင်တောင်တန်းကြီးထဲမှာ လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းတော်ကြီး ပွင့်တော့မယ်။ ငါ့လက်ထဲမှာ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ ကျောက်စိမ်းပြား ရှိတယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ အတူတူ သွားကြည့်ကြတာပေါ့”

ဖန့်ချင်းလန်က သူမ၏ သွယ်လျလှပသော မေးစေ့လေးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ရင်း

“အဲဒီအချိန်ကျမှပဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”

ဟု နှာမှုတ်သံလေးဖြင့် ပြောလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အသံလွှင့်ချက်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူက အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်မိပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ မိုင်တစ်ထောင် အသံလွှင့်မန္တန်ပြားကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

အရှေ့ပင်လယ်ကမ်းခြေ

ဖန့်ချင်းလန်သည် ပင်လယ်ကြည့်မျှော်စင်တစ်ခုပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများမှာ လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံနေပြီး ညှို့ဓာတ်ပြည့်ဝလှပသော ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းများကို ပေါ်လွင်စေသည်။ ခုနက အသံလွှင့်ရတနာကို ပိတ်လိုက်စဉ်က အေးစက်တည်ငြိမ်နေသော ပုံစံနှင့်မတူဘဲ၊ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ၌ ဖုံးကွယ်၍မရသော အပြုံးရိပ်လေးများ ထင်ဟပ်နေကာ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းတော်ကြီးလား...”

ချက်ချင်းပင် သူမ၏ နောက်ကျောဘက်ဆီမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဟေး...”

ဖန့်ချင်းလန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဆံပင်ကို နှစ်ဖက်ခွဲကျစ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အသက် ၁၅၊ ၁၆ နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည့် ထိုမိန်းကလေး၏ ရုပ်ရည်မှာ သန့်စင်လှပသော်လည်း၊ လက်နှစ်ဖက်တွင် ရွှေရောင်တူကြီး နှစ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေချေပြီ။

“နင်ပဲလား... အဲဒီမိစ္ဆာနဂါးမြွေကို သတ်လိုက်တာ။ အဲဒါ မူလက ငါ့ရဲ့ ကုသိုလ်ကမ္မ စွမ်းအားတွေ ဖြစ်ရမှာ”

ထိုမိန်းကလေးသည် စကားဆုံးသည်နှင့် ခြေလှမ်းကြီးကြီးဖြင့် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ သူမ တစ်လှမ်းချင်းစီ လှမ်းလာသည်နှင့်အမျှ ဖန့်ချင်းလန်၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါများမှာလည်း ပိုမို၍ အားကောင်းလာပြီး၊ လက်ထဲရှိ ရွှေရောင်တူကြီးများသည် ရုတ်တရက် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သွားကာ အလင်းတန်းနှစ်ခုအသွင်ဖြင့် ဖန့်ချင်းလန်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဖန့်ချင်းလန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေပြီး ခါးတွင်ရှိသော နန်မင်လီဟွာဓား သည် ဓားအိမ်အတွင်းမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် မီးနဂါးတစ်ကောင် အဟုန်ပြင်းစွာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ထိုတောက်လောင်လှသော မီးလျှံတန်းသည် ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းနှစ်ခုကို ခဏချင်းအတွင်း နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားစေခဲ့သည်။

“ဒေါင်...”

ကြီးမားလှသော ခေါင်းလောင်းကြီးကို တီးခတ်လိုက်သကဲ့သို့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး လူရိပ်တစ်ခုမှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို ညင်သာစွာ လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပင်လယ်ကြည့်မျှော်စင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ထိုမိန်းကလေး၏ ရွှေရောင်တူပေါ်သို့ နောက်ထပ် ဓားကွက်တစ်ကွက်ကို သာသာလေး ထုရိုက်လိုက်ပြန်သည်။ မိန်းကလေး ခြေလျင်နင်းထားသော အုတ်ကျောက်ပြားများမှာ အက်ကွဲသွားခဲ့ရပြီး ဖန့်ချင်းလန်၏ ဓားကိုယ်ထည်ပေါ်မှ ရေတွက်၍မရနိုင်သော တုန်ခါလှုပ်ရှားမှုများ ထွက်ပေါ်လာကာ၊ ဓားစွမ်းအင်များသည် အလွန်မြင့်မားသော ကြိမ်နှုန်းဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသဖြင့်... လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရွှေရောင်တူကို ကိုင်ထားသော မိန်းကလေးမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း နောက်သို့ လွင့်ပျံထွက်ခွာသွားရလေတော့သည်။

ဖန့်ချင်းလန်က အေးဆေးစွာဖြင့်

“နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး အပိုစကားတွေ လာပြောနေရင်... နင့်ရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖြတ်ပစ်မယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်ထဲရှိ ရွှေရောင်တူကြီးများမှာ အလွန်တရာ လေးလံလှပြီး ပါးစပ်လေးကို ဖောင်းနေအောင် မှုတ်ထုတ်ရင်း၊

“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ။ ငါက နင့်ကို ကြောက်နေတယ်လို့ ထင်နေလား”

စကားဆုံးသည်နှင့် သူမသည် လက်ထဲရှိ ရွှေရောင်တူကြီးများကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်တင်လိုက်ရာ၊ ရွှေရောင်တူနှစ်လုံးမှာ တစ်လုံးတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။ ဤရတနာသည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော မှော်ရတနာဖြစ်သည့် ‘ဟုန့်ယွမ်တူကြီး’ ဖြစ်ပေသည်။ ကောင်းကင်သို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်နှင့် လေကိုစီးကာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လာပြီး ဖန့်ချင်းလန်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထပ်မံထုရိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ဖန့်ချင်းလန် မျက်မှောင်အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး ဓားကို သာသာလေး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုသည် ဟုန့်ယွမ်တူကြီးနှင့် ပြင်းထန်စွာ ထိတွေ့မိသွားသည်။

“ဒေါင်...”

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါလှိုင်းများသည် ပတ်ပတ်လည်သို့ ကူးစက်ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး၊ သက်ကြီးတာအိုဆရာတစ်ဦးသည် ဓားကိုစီးနင်းလျက် ရောက်ရှိလာကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ထိုဓားစွမ်းအင်များကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဖြိုခွဲပစ်လိုက်သည်။ ဖန့်ချင်းလန်သည် ယခင်ကတည်းက သတ်ဖြတ်လိုစိတ် မရှိဘဲ ဤမိန်းကလေးကို နောက်ဆုတ်သွားစေရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သက်ကြီးတာအိုဆရာသည် ဓားစွမ်းအင်များကို ဖြိုခွဲပြီးနောက် ပြုံးလျက်

“အလွန်အားကောင်းတဲ့ ဓားသိုင်းပါလား... မင်းက ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည် ထိုသက်ကြီးတာအိုဆရာကို အဖက်လုပ်၍ပင် မကြည့်ဘဲ အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“ဆူညံလိုက်တာ”

နန်မင်လီဟွာဓားသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် အလွန်တရာ တောက်လောင်လှသော ဓားစွမ်းအင်များကို ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်စေကာ အလွန်လှပဆန်းကြယ်လှပေသည်။ သက်ကြီးတာအိုဆရာသည် လက်နှစ်ချောင်းကို ဓားသဏ္ဌာန်ပြုလုပ်၍ သာသာလေး ထိတွေ့လိုက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ အေးဆေးငြိမ်သက်နေသော်လည်း၊ သူသည် ဖန့်ချင်းလန်၏ ဓားစွမ်းအင်နှင့် ထိတွေ့မိသွားသောအခါ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ ဤဓားကွက်သည် သူ့ကို ကြီးမားသော ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မပေးနိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းအတွင်း၌ ကိန်းဝပ်နေသော အလွန်တရာ အားကောင်းလှသည့် ‘ဓားဆန္ဒ’ ကိုမူ သူ ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် လေးနက်သော လေသံဖြင့်

“ဒါဆိုရင်တော့ တာအိုလမ်းစဉ်တူညီတဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ပဲပေါ့... ငါ့ရဲ့ တပည့်မလေးက အနက်အနိမ့်ကို မသိဘဲ ပြစ်မှားစော်ကားမိသွားပါတယ်”

ဟု ဆိုသည်။

သက်ကြီးတာအိုဆရာသည် စကားဆုံးသည်နှင့် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ မိမိ၏ တပည့်မလေးကို ဖမ်းဆွဲ၍ ဓားကိုစီးနင်းလျက် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီး၊ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ကောင်းကင်ယံ၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဖန့်ချင်းလန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေပြီး နန်မင်လီဟွာဓားကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ အရှေ့ပင်လယ်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော သူမ၏ ပုံစံမှာ ဓားနတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ အေးစက်လှပသော မာန်မာနနှင့် ပြည့်စုံနေပြီး လောကတွင် အတုမရှိနိုင်လောက်အောင် ထူးခြားလှပေသည်။

သက်ကြီးတာအိုဆရာသည် ဆံပင်နှစ်ဖက်ကျစ်ထားသော မိန်းကလေးကို ဆွဲယူကာ ဓားကိုစီးနင်းလျက် အမည်မသိ တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မိန်းကလေးသည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ လည်ပင်းကို ဆန့်လျက်

“ဆရာ... ဆရာ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က အဲဒီမိန်းမထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေတာပဲကို... ဘာဖြစ်လို့ သူမကို ကြောက်နေရတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

သက်ကြီးတာအိုဆရာက ရယ်မောလျက်

“အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ နောက်ခံက မသာမန်ဘူးကွ၊ သူမက ကောင်းကင်ဘုံကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်သမီး တစ်ယောက်ပဲ။ သူမရဲ့ ဓားသိုင်းက ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ကောင်းကင်နတ်ပြည်ကနေ ဆင်းသက်လာတာမို့... လွယ်လွယ်နဲ့ သွားပြီး မပြစ်မှားသင့်ဘူး”

ဟု ရှင်းပြသည်။

ဆံပင်နှစ်ဖက်ကျစ်ထားသော မိန်းကလေးက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရင်း

“နတ်သမီးဖြစ်တော့ ဘာအရေးလဲ... ဆရာကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား... ငါကလည်း နတ်ဘုရားတစ်ပါး လူဝင်စားတာပဲဆို... အဲဒါကို သူမကို ကြောက်နေရဦးမှာလား”

သက်ကြီးတာအိုဆရာက ခေါင်းကို ခါယမ်းပြကာ

“ကြောက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အကြောင်းမရှိဘဲ သွားပြီး ရန်မရှာသင့်ဘူးလေ။ ငါ မင်းကို ခေါ်လာတာက လောကကြီးမှာ အတွေ့အကြုံ ရှာဖွေဖို့ပဲ၊ ရန်ငြိုးဖွဲ့ဖို့ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆိုသည်။

သူသည် ဖန့်ချင်းလန်၏ ဓားဆန္ဒကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် တပည့်မလေးကို အသေးစိတ် ရှင်းမပြနိုင်သေးချေ။

ဆံပင်နှစ်ဖက်ကျစ်ထားသော မိန်းကလေးက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရင်း

“ဒါဆိုရင်လည်း... ငါတို့ အဲဒီအဝတ်ဖြူဝတ်ထားတဲ့ မိန်းမကို သွားရှာကြမယ်။ အဲဒီမိစ္ဆာနဂါးမြွေကို သတ်ပြီး ငါ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံကို ဖျက်ဆီးပစ်တဲ့အထဲမှာ သူမလည်း အပိုင်းတစ်ခု ပါဝင်နေတာပဲ”

သက်ကြီးတာအိုဆရာက သူမ၏ ဦးခေါင်းကို သာသာလေး တစ်ချက်တောက်လိုက်ရင်း

“အဲဒီအမျိုးသမီးက သနားစရာကောင်းတဲ့သူပါကွာ... သူမရဲ့ ဝိညာဉ် သုံးပါးနဲ့ လိပ်ပြာ ခုနစ်ပါးအနက် ဝိညာဉ်အကြွင်း တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တာ။ သူမနဲ့ သွားပြီး ငြင်းခုံနေရင် ငါတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းကြီးရဲ့ အဆင့်အတန်း သိက္ခာ ကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်”

မိန်းကလေးက မကျေမနပ်ဖြင့်

“သူမက အရှင်လတ်လတ် လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲကို... ဘာဖြစ်လို့ ဝိညာဉ်ကြွင်းတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တာလဲ”

သက်ကြီးတာအိုဆရာက

“အဲဒီအမျိုးသမီးက မူလက မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ပဲ။ အခုတော့ ဝိညာဉ်တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဒီလို လက်ချက်မျိုးက ကောင်းကင်ဘုံက နတ်ဘုရား တွေရဲ့ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီလူက ကောင်းကင်ဘုံကို ပုန်ကန်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တာမို့... ငါတို့ ပတ်သက်မှု မရှိတာက ပိုကောင်းပါတယ်”

ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဆံပင်နှစ်ဖက်ကျစ်ထားသော မိန်းကလေးမှာ မျက်လုံးကြီးများ ဝိုင်းစက်သွားပြီး နားမလည်နိုင်သော်လည်း၊ ဒေါသတကြီးဖြင့်ပင်

“ဒါလည်း မရ၊ ဟိုဟာလည်း မရနဲ့... တကယ်ကို အသုံးမကျတဲ့ ဆရာပဲ...”

သက်ကြီးတာအိုဆရာက “...............”

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် နှစ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်သည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် ဆက်လက်၍ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း အမြောက်အမြားကို သုံးစွဲလျက် ရှိနေပေရာ... သေချာပေါက် ကောင်းကင်ဘုံ နတ်ရတနာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည့်အထိ ရပ်နားမည့်ပုံ မရှိချေ။ လီယန်ချူသည်လည်း သူမ၏ သဘောအတိုင်းသာ ထားရှိလိုက်ပြီး တာအိုကျောင်းဆောင်အတွင်း၌ အေးချမ်းစွာ ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံသည် ဝေမြို့တစ်ခုလုံးကို အချိန်မရွေး လွှမ်းခြုံထားနိုင်သဖြင့် အလွန်တရာ အားကောင်းလှပေသည်။

ရုတ်တရက်...

သူ ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်းမှာပင်၊ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာအော်ရာတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် သူ၏ စိတ်အာရုံကို ချက်ချင်း စေလွှတ်လိုက်သည်။

သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်မှာ အရပ်အမောင်း သွယ်လျလှပပြီး ညှို့ဓာတ်ပြည့်ဝလှသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ ဦးခေါင်းတွင် ရတနာကျောက်စိမ်းများစွာ ဆင်ယင်ထားသော်လည်း ရိုးအီခြင်းမရှိဘဲ မိန်းကလေး၏ လှပကျော့ရှင်းမှုကို ပိုမို၍ ပေါ်လွင်စေသည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် ဝေမြို့အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူသားအမျိုးသား အမြောက်အမြား၏ မျက်ဝန်းများကို ဆွဲဆောင်လိုက်နိုင်ပြီး၊ သူမကိုယ်ပေါ်မှ သဘာဝအတိုင်း ထွက်ပေါ်လာသော ဆွဲဆောင်မှု အရှိန်အဝါများသည် လူသားတို့၏ ရင်ထဲတွင် မီးတောက်များ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လာစေသည်။ ဤအရာသည် မွေးရာပါ ညှို့ဓာတ်ပြည့်ဝသော မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် လမ်းပေါ်တွင် ညင်သာစွာ လှမ်းလျှောက်ရင်း ဝေမြို့အတွင်း၌ အကြိမ်ကြိမ် ပတ်ပတ်လည် ရှာဖွေပြီးနောက်၊ မကြာမီမှာပင် ထိုက်ဖင်တည်းခိုးခန်း၏ တည်နေရာကို သေချာစွာ စုံစမ်းသိရှိသွားခဲ့ပြီး၊ ၎င်းမှတစ်ဆင့် ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းဆောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ပြောခဲ့တာ မမှားပါဘူး... ဒီနေရာမှာ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ေအစီရင်တွေ ရှိနေတာပဲ။ ဒီလိုတာအိုကျောင်းဆောင်လေးက ရှာဖွေရခက်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ”

ဤရင့်ကျက်လှပသော အမျိုးသမီးက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ စိတ်အာရုံကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထိုအမျိုးသမီးသည် လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“တကယ်ကို ချောမောခန့်ညားတဲ့ တာအိုဆရာလေးပါလား...”

အမျိုးသမီးသည် လီယန်ချူကို မြင်သောအခါ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့ဩသွားဟန် ပေါ်လာပြီး၊ ချက်ချင်းပင် ညှို့ဓာတ်ပြည့်ဝသော အပြုံးကို ဖော်ဆောင်လိုက်ရင်း

“တကယ်ကို အဆင့်မြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံဖို့ အဖိုးတန်ရတနာလေးပဲ” ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်သွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ရင်း

“မြေခွေးမိစ္ဆာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက ရယ်မောလျက်

“ငါက ချင်းချိုးက လာတာ... နာမည်က ဟူယွဲ့ တဲ့။ အခုတစ်ခေါက် လာတာက... နင့်လို တာအိုဆရာရဲ့ အသက်ကို နှုတ်ယူဖို့ အထူးလာခဲ့တာပဲ”

လီယန်ချူ ကြားရသောအခါ ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“ငါ အဲဒီမြေခွေးညီအစ်မနှစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်လို့... ချင်းချိုးရဲ့ ကလဲ့စားချေမှုက တော်တော်လေး မြန်ဆန်လှပါလား”

ဟူယွဲ့ ဟုခေါ်သော ဤညှို့ဓာတ်ပြည့်ဝသည့် အမျိုးသမီးက ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာဖြင့်

“နင် ငါ့ကို လုံးဝ မကြောက်တဲ့ပုံပဲနော်”

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရင်း

“ချင်းချိုးက မြေခွေးတွေက တိုက်ခိုက်ရေးမှာ အလွန်တော်ကြလို့လား”

ဟူယွဲ့သည် ရယ်မောလိုက်ရာ ပန်းပွင့်လေးများ လှုပ်ခါသွားသကဲ့သို့ ရှိပြီး

“ငါက တတိယအဆင့်အတန်းရှိတဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်မတစ်ပါးပဲ... တိုက်ခိုက်နိုင်လား၊ မတိုက်ခိုက်နိုင်ဘူးလားဆိုတာ နင် စဉ်းစားကြည့်ပေါ့”

ဟု ဆိုကာ၊ လီယန်ချူကို လူအ တစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်တော့သည်။

ချင်းချိုး လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာစဉ်က ဟူယွဲ့သည် မြေခွေးနတ်သမီးထံမှ အမိန့်တော်ကို ခံယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်းချိုးမြေခွေးများကို ရန်မူဝံ့သူရှိပါက သေချာပေါက် ကွပ်မျက်ရမည် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤတာဝန်ကို အမြန်ဆုံး ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်၊ လူသားလောကတွင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပျော်ပါးသွားရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ချင်းချိုးမြေခွေးနတ်သမီး၏ တပည့်ရင်း ဖြစ်သဖြင့် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပြီး၊ ချင်းချိုးနယ်မြေအတွင်း၌လည်း အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်အတန်း ရှိပေသည်။

လူငယ်တစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူရန်မှာ သူမအတွက်မူ လက်ဖဝါးပြန်သကဲ့သို့ လွယ်ကူလှပြီး၊ ရန်သူသည် အလွန်ဆုံးရှိလှမှ တတိယအဆင့်အတန်း၏ အလယ်အလတ်အဆင့်သာ ရှိလိမ့်မည်ဟု တွေးတောထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို သာသာလေး ကွေးညွတ်လိုက်သည်နှင့် အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော လောကဓာတ်စွမ်းအားများသည် လီယန်ချူဆီသို့ ဖိနှိပ်ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ဆန်းကြယ်လှသော မန္တန်စွမ်းရည်များနှင့် မတူဘဲ၊ သူမ၏ ဤထွက်ကွက်မှာ အင်အားအကြွင်းမဲ့ဖြင့် ဖိနှိပ်ချေမှုန်းသည့် နည်းလမ်းမျိုး ဖြစ်ပေသည်။ ဟူယွဲ့သည် ဤကဲ့သို့သော ဖိနှိပ်မှုမျိုးကို အနှစ်သက်ဆုံး ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ ရှေ့မှောက်တွင်ရှိသော လူငယ်တာအိုဆရာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင်မူ ရေဆေးပန်းချီကမ္ဘာကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ တောင်နှင့်ရေများ ရှိနေခဲ့သည်။

“အင်...”

ဟူယွဲ့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ မိမိ၏ လက်ဖဝါးမှာလည်း ရေဆေးပန်းချီအရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ မိမိကိုယ်၌ကပင် စက္ကူညှပ်ရုပ်ကလေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

“အနိမ့်အမြင့်ကိုမသိဘဲ... ငါ့ရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ ပယောဂမျက်လှည့်အတတ်ကို လာပြီး အသုံးပြုနေတယ်ပေါ့”

ဟူယွဲ့သည် မြေခွေးနတ်မန္တန်ကို ဆင်ခြင်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့်၊ လှိုင်းတံပိုး အော်ရာများသည် သူမကို ဗဟိုပြု၍ ပတ်ပတ်လည်သို့ ကူးစက်ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သော်လည်း... ရှေ့မှောက်တွင်ရှိသော ရေဆေးပန်းချီကမ္ဘာမှာ မည်သို့မျှ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဟူယွဲ့၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။ ဤအရာသည် ပုံရိပ်ယောင်အတတ် မဟုတ်ပေ၊ ရန်သူက သူမကို တစ်စုံတစ်ရာသော မှော်ရတနာကမ္ဘာအတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ထားခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ချက်ချင်းပင် ကြီးမားလှသော တောင်ကြီးတစ်လုံးသည် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ဟူယွဲ့ ရင်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်ကာ လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ရာ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုသည် လက်ညှိုးထိပ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုတောင်ကြီးကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း မှုတ်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူမသည် ချင်းချိုးမှ ထွက်ခွာလာခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါ လူသားလောက၏ တာအိုလမ်းစဉ်မှာ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသဖြင့် ကျွမ်းကျင်သူ မရှိသလောက် နည်းပါးလှပေရာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အတုမရှိ ကျွမ်းကျင်သူဟု တွေးတောထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း တောင်ကြီးတစ်လုံးကို မှုတ်ထုတ်ပြီးသည်နှင့် နောက်ထပ် တောင်ကြီးနှစ်လုံးမှာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ထပ်မံ၍ ဖိနှိပ်ကျရောက်လာပြန်သည်။ ဟူယွဲ့သည် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် မန္တန်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သော်လည်း၊ ခြေလှမ်းအောက်တွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အောက်သို့ အဆက်မပြတ် ကျရောက်သွားခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း သဘာဝအတိုင်း မဟုတ်ဘဲ စောင်းနေခဲ့ပြီး လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

ကြီးမားလှသော လူသားမျက်နှာကြီးတစ်ခုသည် ရေဆေးပန်းချီကမ္ဘာထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ၎င်းမှာ ခုနက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော လူငယ်တာအိုဆရာ ဖြစ်ပေသည်။

“မြေခွေးမလေးတစ်ကောင်က... အနိမ့်အမြင့်ကိုမသိဘဲ... ကလဲ့စား လာချေရဲတယ်ပေါ့”

ကြီးမားလှသော မျက်နှာကြီးမှာ အလွန်တရာ အေးစက်လှပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟူယွဲ့ မျက်ခုံးမျက်ကွင်းကြားတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားကာ

“လူသားမျိုးနွယ် သာမန်ကောင်က... မှော်ရတနာရဲ့ အစွမ်းကို အမှီပြုပြီး ဘာများ တတ်နိုင်ဦးမှာလဲ။ ငါ နင့်ကို ဘယ်လို ဆုံးမမလဲဆိုတာ ကြည့်ထားလိုက်”

သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မန္တန်တံဆိပ်ကို ပေါင်းစပ်ကာ အားကောင်းလှသော စွမ်းရည်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် လက်နှစ်ဖက်ကြားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုတောင်ကြီးနှစ်လုံးကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ ဟူယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးရိပ်လေးများ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ဤထူးခြားလှသော မှော်ရတနာအတွင်း၌ ရှိနေလျှင်ပင် သူမအနေဖြင့် အောက်ကျနောက်ကျ ခံရမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏ၌... ကောင်းကင်ကို လွှမ်းခြုံထားသည့် လက်ဝါးကြီးတစ်ဖက်သည် ကောင်းကင်ယံမှ ကျရောက်လာပြီး ၎င်းအတွင်း၌ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရှေးဟောင်းအော်ရာများ ကိန်းဝပ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဟူယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်ထပ် မန္တန်စွမ်းရည် အမြောက်အမြားကို ထုတ်ဖော်၍ တိုက်ခိုက်လိုက်သော်လည်း၊ ရန်သူ့လက်ဝါးကြီးမှာ မည်သို့မျှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရဘဲ သူမဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ဖမ်းဆုပ်ချလိုက်တော့သည်။

ဟူယွဲ့ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဝေးကွာရာသို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သော်လည်း... သူမသည် ယခုအချိန်တွင် နတ်ပန်းချီကားအတွင်း၌ ရှိနေပေရာ မည်သို့လျှင် ထိုလက်ဝါးကြီး၏ လိုက်လံဖမ်းဆုပ်မှုကို လွတ်မြောက်နိုင်ပါအံ့နည်း။ သူမ၏ ပုံစံမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဆောက်တည်ရာမရ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သူမသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ကြီးမားလှသော အဖြူရောင်မြေခွေးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ နောက်ကျောတွင် အမြီးခြောက်ချောင်း ရှိနေကာ... ထိုအမြီးခြောက်ချောင်းမှာ ကြီးမားလှသော ကြာပွတ်ကြီးများကဲ့သို့ ကောင်းကင်မှ ကျရောက်လာသော လက်ဝါးကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီး ခုခံရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို နတ်ပန်းချီကားအတွင်းသို့ စေလွှတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း... ချင်းချိုးမှ ရောက်ရှိလာသော ဤမြေခွေးမိစ္ဆာဘုရင်မကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်တော့သည်။ ဟူယွဲ့သည် မန္တန်စွမ်းရည် အမြောက်အမြားကို အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲထုတ်ဖော်ခဲ့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးကြီးကိုမူ မည်သို့မျှ မခုခံနိုင်ခဲ့ချေ။

“ကိုယ့်အင်အားကိုယ် မသိတဲ့ကောင်မ...”

လီယန်ချူ၏ ကြီးမားလှသော အသံကြီးသည် နတ်ပန်းချီကားအတွင်း၌ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့သည်။ ပန်းချီကားအတွင်း၌ လီယန်ချူသည် လက်ဝါးကို ပြင်းထန်စွာ ညှစ်ပစ်လိုက်ပြီး ဟူယွဲ့ကို တိုက်ရိုက် မှုတ်ထုတ်ပစ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟူယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အလွန်တရာ အားကောင်းပြီး ရှေးကျလှသော အသိစိတ်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ၎င်းသည် နတ်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးကို ခုခံတားဆီးလိုက်သည်။ လီယန်ချူ၏ တောင်နှင့်မြေကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားဖြင့်ပင် ဤနတ်အလင်းတန်းကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

ညင်သာပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“တာအိုမိတ်ဆွေ... လက်ကို ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ပေးပါ... ငါ့ကို မျက်နှာသာတစ်ခု ပေးပါဦး”

နောက်တစ်ခဏ၌ ဟူယွဲ့ ပြောင်းလဲထားသော အမြီးခြောက်ချောင်းပါ အဖြူရောင်မြေခွေးကြီးသည် နတ်ပန်းချီကားအတွင်းမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီး သူတစ်ပါး၏ ကယ်ဆယ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ ဤအရာသည် ပန်းချီကားကမ္ဘာအတွင်းမှ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရန်သူတစ်ယောက် လွတ်မြောက်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ယခင်က ထိုနတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်ကို ဖွဲ့စည်းထားသော သက်ကြီးရဟန်းအိုကြီးပင်လျှင် ဤအချက်ကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူသည် နတ်ပန်းချီကားကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လှည့်၍ အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ... အလွန်တရာ သိက္ခာသမာဓိနှင့် ပြည့်စုံလှပသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ရင်ခွင်အတွင်း၌မူ တစ်ဆက်ဆက် တုန်လှုပ်နေသော အဖြူရောင်မြေခွေးလေးတစ်ကောင် ရှိနေပြီး၊ ထိုမြေခွေးလေးတွင် အမြီးခြောက်ချောင်း ရှိနေကာ... ယခုအချိန်တွင်မူ တစ်ကိုယ်လုံးကို တွန့်လိပ်ထားပြီး လီယန်ချူကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေတော့သည်။

“ချင်းချိုးမြေခွေးနတ်သမီးလား” လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

ထိုသိက္ခာသမာဓိနှင့် ပြည့်စုံလှပသော အမျိုးသမီးကြီးက ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း

“ငါက ချင်းချိုးမြေခွေးနတ်သမီးပါပဲ... တာအိုမိတ်ဆွေက ဒီလောက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလိုသိုင်းပညာကျင့်စဉ် အဆင့်မျိုး ရှိနေတာက တကယ်ကို ချီးကျူးစရာကောင်းလှပါတယ်။ ဒီနေ့ ကိစ္စကတော့ နားလည်မှုလွဲမှားသွားတာပါ ”

လီယန်ချူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်

“သူမက ငါ့ကို မြင်တာနဲ့ အသက်ကို ရိုက်ယူဖို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလေ... အဲဒါကို မင်းက နားလည်မှုလွဲတာလို့ လာပြောနေတာလား”

သိက္ခာသမာဓိနှင့် ပြည့်စုံသောအမျိုးသမီးကြီးက ရင်ခွင်ထဲရှိ မြေခွေးဖြူလေးကို သာသာလေး ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြုံးလျက်

“ငါ့ရဲ့ တပည့်မလေးက ငါ့ရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို မှားယွင်းနားလည်သွားတာပါ။ ငါ့ရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်က တာအိုမိတ်ဆွေကို ချင်းချိုးဆီ လာရောက်လည်ပတ်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခိုင်းတာပါ... မထင်မှတ်ဘဲ ဒီအသုံးမကျတဲ့ တပည့်မက တာအိုမိတ်ဆွေကို သတ်ဖို့အထိ ကြိုးစားလိုက်မိတယ်”

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ အေးစက်သွားပြီး လက်သီးတစ်လုံးကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ဤအရာသည် ကောင်းကင်ပျက်သုဥ်းခြင်း သိုင်းကွက်ရှစ်ဖြာ ထဲမှ သိုင်းပညာထွက်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ လက်သီးဆန္ဒမှာ အလွန်တရာ စုစည်းလှကာ ကိုည်ပေါ်ရှိ သွေးချင်းချင်း အော်ရာများသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး နေမင်းကြီးကဲ့သို့ တောက်ပလှပေသည်။

သိက္ခာသမာဓိနှင့် ပြည့်စုံလှပသော အမျိုးသမီးကြီးသည် မူလနေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီး၊ လီယန်ချူ၏ ဤလက်သီးချက်မှာမူ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ဟာသတစ်ခုကဲ့သို့ ဟင်းလင်းပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ လုံးဝဥဿုံ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုအမျိုးသမီးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရေပွက်ပလုံစီကဲ့သို့ ကွဲအက်သွားပြီး၊ နောက်တစ်ခဏ၌ အခြားသော အရပ်မျက်နှာတစ်ခုတွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာကာ ရင်ခွင်ထဲရှိ မြေခွေးဖြူလေးကို သာသာလေး ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြုံးလျက်

“သိုင်းပညာကျင့်ကြံတဲ့သူပီပီ တကယ်ကို သတ်ဖြတ်ရာမှာ ပြတ်သားလှပါတယ်... ဒါပေမဲ့ တာအိုမိတ်ဆွေက ငါ့ကို တကယ်ပဲ တိုက်ခိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်... ဒီမြို့တစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ လူသားတွေအားလုံး တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးနော်”

လီယန်ချူ မျက်မှောင်အနည်းငယ် တွန့်သွားခဲ့ရသည်။ ဤအမျိုးသမီးကြီး၏ စွမ်းရည်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းလှပေသည်။

သူသည် ကြားရသောအခါ အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်ရင်း

“မင်း စမ်းကြည့်လို့ရတယ်... အကယ်၍ မင်းသာ ဒီနေရာမှာ လူသတ်ပွဲ ဆင်နွှဲမယ်ဆိုရင်... ငါ ချင်းချိုးဆီကို သတ်ဖြတ်ဖို့သွားပြီး... မင်းတို့ရဲ့ မြေခွေးသားသမီး မြေးမြစ် ဘယ်နှကောင်ရှိရှိ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်မယ်”

အမျိုးသမီးကြီးက ခေါင်းကို ခါယမ်းပြကာ

“ဒီလိုအဆင့်အထိ ဘာဖြစ်လို့ လုပ်ရမှာလဲ... တာအိုမိတ်ဆွေအနေနဲ့ ချင်းချိုးဆီ လာရောက်လည်ပတ်တာက ပိုကောင်းပါတယ်... ငါကိုယ်တိုင် တာအိုမိတ်ဆွေအတွက် အရက်ငှဲ့ပေးပါ့မယ်”

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရင်း

“မင်းက ချင်းချိုးမြေခွေးနတ်သမီး မဟုတ်ဘူး”

သိက္ခာသမာဓိနှင့် ပြည့်စုံလှပသောအမျိုးသမီးကြီးက အံ့ဩသွားဟန်ဖြင့်

“တာအိုမိတ်ဆွေက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုပြောရတာလဲ”

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“ငါ တကယ့်မြေခွေးနတ်ဘုရားမ ကို တွေ့ဖူးတယ်... ချင်းချိုးမှာ မြေခွေးနတ်သမီး နှစ်ပါး ရှိနေလို့လား”

အမျိုးသမီးကြီးက ပြုံးလျက်

“တာအိုဆရာ မြင်တွေ့ခဲ့တာက ငါ့ရဲ့ ဆရာသခင်ပါ... သူမက နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ခန့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး... တာအိုမိတ်ဆွေက သူမကို လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့တာကို ငါ တွက်ချက်မိပါတယ်။ သူမက မိစ္ဆာအစစ်အမှန်တစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး... တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ ဒီလိုလုပ်ရပ်က နောင်ကျရင် အဆုံးမရှိတဲ့ အန္တရာယ်တွေကို သယ်ဆောင်လာလိမ့်မယ်”

ဆရာနဲ့တပည့်... လီယန်ချူ မျက်မှောင်အနည်းငယ် တွန့်သွားမိသည်။

“အဲဒီမြေခွေးနတ်ဘုရားမ ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ သန့်စင်လှပတဲ့ အော်ရာတွေပဲ ရှိတာ... မင်းနဲ့မတူဘူး... မင်းရဲ့ အော်ရာက ဆန်းကြယ်ပြီး လျှို့ဝှက်လွန်းတယ်”

ဤသိက္ခာသမာဓိနှင့် ပြည့်စုံသောအမျိုးသမီးကြီးကို လီယန်ချူအနေဖြင့် အနက်အနိမ့်ကို မခွဲခြားနိုင်ချေ။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အထူးသဖြင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု အားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော ထူးခြားသည့် စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေသည်။

အမျိုးသမီးကြီးက ပြုံးလျက်

“အချိန်က အရာအားလုံးကို သက်သေပြပါလိမ့်မယ်... ငါ အခုတစ်ခေါက် လာတာက တာအိုမိတ်ဆွေနဲ့ အရောင်းအဝယ်တစ်ခု လုပ်ဖို့ပါပဲ”

“တာအိုမိတ်ဆွေက လက်ထဲမှာရှိတဲ့ ကြေးနီနတ်ပင်ကြီး ကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ငါက ပစ္စည်းချင်း အလဲအလှယ် လုပ်နိုင်သလို... တာအိုမိတ်ဆွေကို ကိုယ်တိုင် ပြုစုလုပ်ကျွေးဖို့ဆိုရင်တောင် နှမြောနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး”