အခန်း (၉၃၉-၉၄၀)

အခန်း (၉၃၉) သိုင်းပညာရှင် လူမိုက် ၊ မြေခွေးနတ်သမီး၏ ရည်ရွယ်ချက် ၊ မိစ္ဆာမျိုးနွယ် အမျိုးသား ၊ အထွတ်အထိပ် ကျင့်စဉ်စွမ်းအား

“ဒီကြေးနီနတ်ပင်ကြီးက တကယ်တော့ ဘာအရာမို့လို့... မင်းက ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံ စဉ်းစားနေရတာလဲ”

လီယန်ချူသည် သိက္ခာသမာဓိနှင့် ပြည့်စုံလှပသော အမျိုးသမီးကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူသည် တာအိုဆရာ ကြာပန်း က ရှန့်ရှန်း နန်းတော် ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်၊ လင်းကျိုးနယ်မြေ အနီးအနားတွင် လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်ကာ သူရှာဖွေနေသည့်အရာမှာ သူ၏လက်ထဲတွင်ရှိသော ကြေးနီနတ်ပင်ကြီး ဖြစ်ရမည်ဟု ပိုမို၍ သံသယဝင်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဖော်ပြထားသော 'တစ်စုံတစ်ခုသော အရာကို ရှာဖွေရာမှ ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက်ကို ထိမိပြီး တန်ပြန်သက်ရောက်မှုဒဏ် ခံရခြင်း' ဟူသော အချက်မှာ... ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုကြေးနီနတ်ပင်ကြီးကို ရည်ညွှန်းနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သိက္ခာသမာဓိနှင့် ပြည့်စုံသော အမျိုးသမီးကြီးက တိုးညင်းသော လေသံဖြင့်

“ဒါက ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ပစ္စည်းပါ။ သူ ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် ငါက သူ့ကို အလွန်သတိရနေလို့... သူ့ရဲ့ အသက်နဲ့ထပ်တူ မှော်ရတနာကို တစိုက်မတ်မတ် ရှာဖွေနေခဲ့တာပါ”

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြကာ

“ဪ... ဒီလိုကိုး”

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... လက်သီးတစ်လုံးကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးချီ အော်ရာများသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး...

တစ်ခဏချင်းအတွင်း၊ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းဆောင်တစ်ခုလုံးတွင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသော လက်သီးဆန္ဒများ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရသည်။

ချင်းချိုးမှ ရောက်ရှိလာသော ဤမြေခွေးနတ်သမီးမှာမူ... ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

သူမသည် လက်ကို သာသာလေး မြှောက်တင်လိုက်ရာ... သူမ၏ ကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် ရွှေရောင်တောက်ပလှသော ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်လုံး ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ခေါင်းလောင်းကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် တောင်၊ မြစ်၊ ပန်း၊ ငှက်၊ ငါးနှင့်ဆန်းကြယ် လှသော မန္တန်စာလုံးများ ရှိနေပေရာ...

၎င်းသည် သေချာပေါက် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော တရားဓမ္မပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်မှာ ထိုခေါင်းလောင်းကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး... ခေါင်းလောင်းကြီးမှာ ဆောက်တည်ရာမရ တုန်ခါလှုပ်ရှားသွားကာ၊ ကြီးမားလှသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

သိက္ခာသမာဓိနှင့် ပြည့်စုံလှပသော အမျိုးသမီးကြီးမှာ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ ခေါင်းလောင်းနံရံပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာသော ကွဲအက်ရာများကို ကြည့်ရှုရင်း...

“ငါ စကားမဆုံးသေးဘူး၊ တာအိုမိတ်ဆွေက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် စိတ်လောနေရသလား”

သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အမြီးခြောက်ချောင်းပါ မြေခွေးဖြူလေးမှာမူ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေတော့သည်။

နတ်သမီးထုတ်ဖော်လိုက်သော ဤမန္တန်စွမ်းရည်ကို သူမ မြင်ဖူးခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး၊ မန္တန်အပေါင်းကို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေရာ... မထင်မှတ်ဘဲ ယနေ့တွင်မူ ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ လက်သီးတစ်လုံးတည်းဖြင့် ကွဲအက်ရာများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။

ကယ်ဆယ်သူ နတ်သမီးကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိလာခြင်း မဟုတ်လျှင်ပင်... ဤအရာသည် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ၊ ဘယ်လက်ကို နောက်သို့ ဆွဲယူကာ... မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကဲ့သို့ အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် နောက်ထပ် လက်သီးတစ်လုံးကို ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။

ခုနက သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အရိုင်းကမ္ဘာ ၏ သိုင်းပညာအသိစိတ်နှင့် ဆက်သွယ်လိုက်ပြီး၊ ၎င်းကို အသုံးပြု၍ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်အတန်းရှိသော မန္တန်စွမ်းရည်များကို ဖိနှိပ်ရန် ကြံရွယ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသဖြင့်... ချင်းချိုးမြေခွေးနတ်သမီးသည် ထိုဆန်းကြယ်လှသော ကိုယ်ယောင်ဖျောက်အတတ်ဖြင့် ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုနိုင်ခဲ့ချေ။

နောက်ထပ် လက်သီးတစ်လုံးက... ထိုရွှေရောင်ခေါင်းလောင်းကြီးကို တိုက်ရိုက်ဆောက်တည်ရာမရ တုန်ခါလှုပ်ရှားသွားစေခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ခုနက သာမန်ကာလျှံကာမျှသာ မေးမြန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်းချိုးမှ ရောက်ရှိလာသော ဤမြေခွေးနတ်သမီး၏ စကားကိုမူ... သူသည် စကားတစ်ခွန်း၊ စာလုံးတစ်လုံးမျှပင် မယုံကြည်ချေ။

မြေခွေးမျိုးနွယ်သည် မြှူဆွယ်လှည့်စားရာတွင် ကျွမ်းကျင်လှသဖြင့်... ယခုကဲ့သို့ မြေခွေးနတ်သမီးအဖြစ် ကျင့်ကြံအောင်မြင်ထားသော ဝိညာဉ်အိုကြီးများနှင့် ဆက်သွယ်ရခြင်းမှာ စိတ်စွမ်းအင် အလွန်ကုန်ခမ်းလှပေသည်။

သိက္ခာသမာဓိနှင့် ပြည့်စုံလှပသော အမျိုးသမီးကြီးက ခေါင်းကို ခါယမ်းပြကာ

“တာအိုမိတ်ဆွေက သိုင်းပညာကိုပဲ ကျင့်ကြံတာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တာအိုဘာသာရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပဲကို... ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ပြောရဆိုရ ခက်ခဲနေရတာလဲ”

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ အေးစက်သွားပြီး၊ 'ကောင်းကင်ပျက်သုဥ်းခြင်း သိုင်းကွက်ရှစ်ဖြာ' ထဲမှ အားကောင်းဆုံးဖြစ်သော ထွက်ကွက်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကာ... လက်ဝါးနှစ်ဖက်လုံးကို ပြိုင်တူထိုးနှက်လိုက်ရာ၊ လေးလံလှသော တောင်ကြီးတစ်လုံး ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျလာသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

“ငါက ဘယ်တော့မှ မိစ္ဆာတွေနဲ့ အရောင်းအဝယ် မလုပ်ဘူး”

ဤလှပသောအမျိုးသမီးကြီး၏ ကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် ဖုံးလွှမ်းထားသော တောက်လောင်လှသော ရွှေရောင်ခေါင်းလောင်း တရားဓမ္မပုံရိပ်မှာ... ယခုအချိန်တွင် ကွဲအက်ရာများစွာ ပြည့်နှက်နေပြီး ဆောက်တည်ရာမရ တုန်ခါနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် လီယန်ချူကို ခေတ္တမျှ စူးစိုက်ကြည့်ရှုပြီးနောက်၊ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို တိုးညင်းစွာချကာ... စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ၊ ကြယ်ပွင့်ကလေးများအသွင်ဖြင့် ကွဲအက်ကာ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

ခုနက သူမသည် 'သိုင်းပညာရှင် လူမိုက်' ဟူသော စကားကို ပါးစပ်မှ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုမိမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ချင်းချိုးမှ ရောက်ရှိလာသော အမြီးခြောက်ချောင်းပါ မြေခွေးဖြူလေးမှာမူ ရင်ထဲ၌ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ သူမက နတ်ဘုရားကဲ့သို့ ကိုးကွယ်အားထားရသော နတ်သမီးသည်... သူမကို ပစ်ပယ်ထားပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။

ချက်ချင်းပင်... သူမသည် လီယန်ချူ၏ စူးရှလှသော အကြည့်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ငါ့ကို သတ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကြည့်ရတာ... မင်းက ချင်းချိုးမှာ အဆင့်အတန်း သိပ်မမြင့်တဲ့ပုံပဲ”

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

'သတ်ရုံတင်မကဘဲ စိတ်ကိုပါ နှိပ်စက်ခြင်း' ပင် ဖြစ်ပေသည်။

အမှန်စင်စစ် သူပြောသောစကားနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ ဟူယွဲ့သည် ချင်းချိုးတွင် အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားလှပြီး... မြေခွေးနတ်သမီး၏ တပည့်ရင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည်လည်း မထင်မှတ်ထားခဲ့မိပါ၊ အမြဲတစေ နတ်ဘုရားကဲ့သို့ ကိုးကွယ်အားထားရသော နတ်သမီးသည်... တာအိုဆရာလေးတစ်ယောက်ကို ဘာမျှမတတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု။

‘နတ်သမီးက ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို တွက်ချက်ရာမှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီလောက်အန္တရာယ်ကြီးမားနေတာကို... ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို ကိုယ်တိုင်လာခိုင်းရတာလဲ’

ဟူယွဲ့၏ ရင်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း၊ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီမှာပင်...

လီယန်ချူ၏ လက်သီးတစ်လုံးမှာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာခဲ့ပြီး... တစ်ခဏချင်းအတွင်း အရိုးများကျိုးကြေကာ၊ အသည်းနှလုံး အဆုတ်ကျောက်ကပ်များအားလုံး ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရလေတော့သည်။

“ခဏနေဦး”

ဟူယွဲ့က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူမှာ မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ... နောက်ထပ် လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ထပ်မံရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။

ဟူယွဲ့ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို အထွတ်အထိပ်သို့ လှုံ့ဆော်ကာ... မြေခွေးနတ်သမီး လျှို့ဝှက်မန္တန်ဖြစ်သော သေဟန်ဆောင်၍ လွတ်မြောက်ခြင်း ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

သူမ မူလနေရာတွင် ချန်ထားခဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်အတုမှာ... တစ်ခဏချင်းအတွင်း လီယန်ချူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားကြောင့် မှုတ်ထုတ်ခြင်းခံလိုက်ရပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်မှာမူ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားတော့သည်။

ချင်းချိုးမြေခွေးနတ်သမီး၏ တပည့်ရင်းသည် သာမန်တတိယအဆင့်အတန်း ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် လုံးဝမတူပေ။ သူမ တတ်မြောက်ထားသော မြေခွေးမျိုးနွယ် လျှို့ဝှက်မန္တန်များမှာပင် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်တွင် ရှိပေသည်။

“ထွက်ပြေးချင်တာလား”

လီယန်ချူ၏ မျက်မှောင်များမှာ အေးစက်စပြုလာသည်။ ချင်းချိုးမြေခွေးနတ်သမီးက မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ဆုတ်ခွာသွားသည်ဖြစ်စေ... ဤအမြီးခြောက်ချောင်းပါ မြေခွေးဖြူကိုမူ သူ လုံးဝလွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်... အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုတို့သည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားကြတော့သည်။

ဟူယွဲ့ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်မှာ သွေးပေါက်ကွဲခြင်းနည်းလမ်း ဖြစ်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးအော်ရာများကို တောက်လောင်စေကာ... ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို ရူးသွပ်စွာ မြှင့်တင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်ခြေလှုပ်ရှားမှုများကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်၊ သူမသည် ကျင့်စဉ်စွမ်းအား မြင့်မားလာပြီးနောက် လီယန်ချူနှင့် တိုက်ပွဲကြီးတစ်ပွဲ ဆင်နွှဲရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ချေ။

စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ထွက်ပြေးရန်သာ ကြံရွယ်ရင်း... ခန္ဓာကိုယ်မှာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ဦးတည်လျက် ကိုယ်ပွားပုံရိပ်များစွာကို ဖန်တီးလိုက်တော့သည်။

သို့သော် လီယန်ချူ နှိုးဆွလိုက်သည်မှာမူ အထွတ်အထိပ်ရောက်နေသော ဓားသိုင်းမန္တန်ဖြစ်ပြီး... ၎င်းသည်လည်း အလွန်အမင်း မြင့်မားလှသော ကိုယ်ယောင်ဖျောက်အတတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဟူယွဲ့သည် သူမ၏ ကိုယ်ပွားပုံရိပ်အားလုံးကို လီယန်ချူက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရိုက်ခွဲပစ်သည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ ရင်ထဲ၌ ပိုမို၍စိုးရိမ်ထိတ်လန့် လာခဲ့ရသည်။

“တာအိုဆရာ... ငါ့ရဲ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ၊ ငါ တာအိုဆရာရဲ့ ဘေးနားမှာ အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ လိုလားပါတယ်၊ တာအိုဆရာရဲ့ စေခိုင်းမှုကို ခံယူပါ့မယ်၊ လုံးဝသစ္စာမဖောက်ပါဘူး”

ဟူယွဲ့က အလျင်အမြန် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါက နင့်ရဲ့ ဆရာကိုတောင် အဖက်မလုပ်တာ၊ နင်လို မြေခွေးမလေးကို ဆိုရင်တော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုဘူး”

လီယန်ချူက လေးနက်သော လေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

ခါးတွင်ရှိသော ကျန့်ကျောင်း ဓား သည် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ‌ဝေါင်း ဟူသောအသံကြီးနှင့်အတူ... နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များသည် ဟူယွဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရသည်။

ဟူယွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် လက်ခြေများ အေးစက်သွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

ယခင်က ဝေမြို့ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းဆောင်၏ သေးငယ်လှသော နေရာလွတ်အတွင်း၌၊ သူမသည် လီယန်ချူကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့သဖြင့်... မြေခွေးနတ်သမီး လျှို့ဝှက်မန္တန်ကို ထုတ်ဖော်၍ ဝေးကွာရာသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ပါက၊ အနည်းဆုံးတော့ လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ ဤလောက်အထိ ပြင်းထန်လှပြီး... ကိုယ်ယောင်ဖျောက်အတတ်မှာလည်း ဤမျှလောက် ဆန်းကြယ်လှလိမ့်မည်ဟု။

ကျန့်ကျောင်းဓား သည် ဟူယွဲ့၏ ကျောဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး ပတ်ပတ်လည် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ...

ဟူယွဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု တဖျတ်ဖျတ်လက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ နောက်ဂုတ်ပေါ်ရှိ အမွှေးအမျှင်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဤအမွှေးအမျှင်အတွင်း၌ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေသဖြင့်... မထင်မှတ်ဘဲ ဓား ၏ အလင်းတန်းကို ခုခံတားဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤအမွှေးအမျှင်သည် ဓား ကို တစ်ကြိမ် ခုခံပြီးနောက်တွင်... လျင်မြန်စွာ တောက်လောင်သွားပြီး၊ လုံးဝဥဿုံ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။

ဟူယွဲ့သည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းနှင့် အကွာအဝေးကို ဆွဲဆန့်လိုက်သည်။

ဟူယွဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော ကံတရားများ ကိန်းဝပ်နေပြီး... သွေးအော်ရာများသည်လည်း အလွန်တရာ သန့်စင်လှပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် လေထုထဲ၌ မြေခွေးနတ်သမီး လျှို့ဝှက်မန္တန်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ... အမြီးခြောက်ချောင်းပါ မြေခွေးဖြူကြီး၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာ သူမ၏ နောက်ကျောတွင် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး၊ ပေပေါင်းရာချီ ရှည်လျားလှကာ... နောက်ဆုံးတွင် တောင်ထိပ်တစ်ခု၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သတ်ဖြတ်ရန် ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဟူယွဲ့က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကယ်ပါဦး...”

ဟူယွဲ့၏ အသံမှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန်တရာ စူးရှလှပေသည်။

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ သူသည် လက်ကိုဆန့်ကာ ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြံရွယ်လိုက်စဉ်... တောင်တန်းအတွင်းမှ အရပ်အမောင်း သန်မာထွားကျိုင်းလှသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် တိမ်တိုက်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...”

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါလှိုင်းများသည် တောင်တောတောင်ပတ်ပတ်လည်သို့ ကူးစက်ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး... တစ်ခဏချင်းအတွင်း တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို ကြေမွပျက်စီးသွားစေခဲ့သည်။

ဤအရပ်အမောင်း သန်မာထွားကျိုင်းလှသော လူကြီးသည် မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ တွန့်ချိုးလိုက်ရင်း “မင်းက ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တရားဓမ္မအလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ်လက်သွားပြီး၊ နတ်မျက်စိကို အသုံးပြု၍ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ...

ဤအရပ်အမောင်း သန်မာထွားကျိုင်းလှသော အမျိုးသားသည် နဂါးမြွေတစ်ကောင်မှ ပြောင်းလဲထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

“သူမက ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာ၊ လွှတ်ပေးလို့မရဘူး”

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သန်မာထွားကျိုင်းလှသော အမျိုးသားက လေးနက်သော လေသံဖြင့်

“သူမက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ပါ။ တာအိုမိတ်ဆွေအနေနဲ့... ငါ့ရဲ့မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး၊ သူမရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးလို့ မရဘူးလား” ဟု ဆိုသည်။

ဤအမျိုးသားသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှကာ... မျက်ဝန်းအစုံမှာ အေးစက်လှသော လျှပ်စီးတန်းများကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

လီယန်ချူ မျက်ခုံးကို တစ်ချက်ပင့်လိုက်ရင်း၊ ချက်ချင်းပင် ဤကိစ္စသည် ထိုမျှမရိုးရှင်းလှကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤချင်းချိုး အမြီးခြောက်ချောင်းပါ မြေခွေးမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အလွန်တရာ လေးလံလှသော ကံအကျိုးဆက်များ ရှိနေပုံရပေသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ အေးစက်စပြုလာသည်။

ဟူယွဲ့သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အထင်အရှား ပြသလိုက်ကာ၊ ညှို့ဓာတ်ပြည့်ဝပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး... ဤသန်မာထွားကျိုင်းလှသော လူကြီး၏ ဘေးနားတွင် တင်းကျပ်စွာ ကပ်ထားလျက်

“ချင်လန်... ရှင် ကျွန်မအတွက် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရမယ်၊ ဒီတာအိုဆရာက ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို ဘယ်လိုမှ မထိခိုက်စေရဘူးနော်”

မျက်ဝန်းအစုံမှာ အေးစက်လှသော လျှပ်စီးတန်းများကဲ့သို့ ရှိပြီး၊ အရှိန်အဝါ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော သန်မာထွားကျိုင်းလှသောအမျိုးသားက ညင်သာစွာ ပြုံးလျက်

“စိတ်ချပါ၊ ငါရှိနေသရွေ့တော့... ဘယ်သူကမျှ မင်းကို မထိခိုက်စေရဘူး” ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ဤသန်မာထွားကျိုင်းလှသောအမျိုးသား၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း မတရားခံရသော ဝိညာဉ်များစွာ ကပ်ငြိနေပေရာ၊ လုံးဝကောင်းမွန်သောသူ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူ့ကို တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရစေသည်မှာ... ချင်းချိုးမြေခွေးနတ်သမီးသည် ဤကိစ္စတွင် တကယ်တော့ ဘယ်လိုအခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်နေသနည်း။

‘ဒါက တခြားသူကို သုံးပြီး သတ်ခိုင်းတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီချင်းချိုး အမြီးခြောက်ချောင်းပါ မြေခွေးမရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က ကံအကျိုးဆက်တွေကို သုံးပြီး ငါ့ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြံစည်တာလား’

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ တွန့်ချိုးလိုက်မိသည်။

ဟူယွဲ့၏ ရင်ထဲတွင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရသည်။

သန်မာထွားကျိုင်းလှသော အမျိုးသား၏ နာမည်မှာ ချင်ယဲ့ ဖြစ်ပြီး၊ ကျင့်စဉ်အောင်မြင်ထားသော မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။ ချင်းချိုးဆီသို့ ဧည့်သည်အဖြစ် လာရောက်လည်ပတ်စဉ်က... မိမိနှင့် စိတ်တူကိုယ်တူ ဖြစ်ခဲ့ကြသဖြင့်၊ ကံကောင်းစွာဖြင့် ယနေ့တွင် သူ၏ ကာကွယ်မှုကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယဲ့၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ တောင့်တင်းလှပြီး၊ မိစ္ဆာနတ်သမီးအဖြစ်သို့ ချိုးဖျက်ရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသဖြင့်... သူမ နောင်တွင် ချင်းချိုး၏ အရှင်သခင် ဖြစ်လာရန်အတွက် အရေးကြီးသော အထောက်အပံ့တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယဲ့သည်လည်း သူမ၏ သန့်စင်လှသော သွေးချီအော်ရာများနှင့် မြေခွေးနတ်သမီး၏ တပည့်ရင်း အဆင့်အတန်းကို သဘောကျခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အကြောင်းရင်းများစွာ၏ တွန်းအားပေးမှုကြောင့် ကျင့်ကြံဖော်အဖြစ် ပေါင်းစည်းခဲ့ကြသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့်၊ ချင်ယဲ့သည် လီယန်ချူက မိမိ၏ ကြံစည်မှုများကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လုံးဝခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“သူမက ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာ၊ မင်းက စကားအနည်းငယ်ပြောရုံနဲ့ သူမကို လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေရတာလား... ငါက မင်းလို မိစ္ဆာနဲ့ ဘယ်လိုရေစက်မျိုး ရှိနေလို့လဲ”

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... ဓားတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်လှဲလိုက်တော့သည်။ ကျန်ကျောင်းဓား ၏ ဓားသွားမှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပြီး... တစ်ခဏချင်းအတွင်း ချင်ယဲ့၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မိစ္ဆာများသည် လူသားများကို စားသောက်ပြီး ဒုက္ခပေးလေ့ရှိကြသဖြင့်၊ သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းက အကျိုးမယုတ်စေချေ။ သူ့တွင် ဘယ်လိုကြံစည်မှုမျိုး ရှိနေသည်ကို ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပါချေ။

ချင်ယဲ့၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ သံတုတ်ကြီးတစ်ချောင်းကို ဆွဲယူလိုက်ကာ...

လီယန်ချူ၏ ဓား ကို တိုက်ရိုက်ခုခံတားဆီးလိုက်သည်။

“ဒေါင်...”

ကြီးမားလှသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ မီးပွားများ ဖရိုဖရဲ လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။ ချင်ယဲ့သည် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်လှဲခြင်းခံရသဖြင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းဝက်ခန့် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရပြီး... တစ်ခဏချင်းအတွင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော တွင်းကြီးတစ်ခု နင်းမိသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏လက်ထဲရှိ သံတုတ်ကြီးမှာမူ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပေရာ၊ အစဉ်အလာ ရှေးကျလှသဖြင့် ကျန့်ကျောင်းဓား ကြောင့် ပျက်စီးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

လီယန်ချူ၏ ဓားချက်ကို ခုခံပြီးနောက်၊ ချက်ချင်းပင် တုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဘေးတိုက် ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။

သူ၏ တုတ်သိုင်းမှာ အလွန်တရာ ဗိုလ်ကျလွန်းလှပြီး၊ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပတ်ပတ်လည်ရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကို ပိတ်ဆို့မိမတတ် ဖြစ်သွားသဖြင့်... သူ့ကို သွားစရာ လမ်းမရှိအောင် ပြုလုပ်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူက နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက်ကို ထပ်မံခုတ်လှဲလိုက်ရာ၊ ဓားအလင်းတန်းမှာ ပိုးထည်အလား အဟုန်ပြင်းစွာ ကျရောက်လာပြီး... ပြင်းထန်စွာ ခုခံတားဆီးလိုက်ပြန်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါလှိုင်းနှစ်ခု ဆောက်တည်ရာမရ တုန်ခါလှုပ်ရှားသွားပြီး၊ လုံးဝဥဿုံ ကွဲပြားခြားနားလှသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် သတ်ဖြတ်လိုသော မန္တန်စွမ်းရည်နှစ်ခုသည် တစ်နေရာတည်းတွင် ရောထွေးသွားကာ ပတ်ပတ်လည်သို့ ကူးစက်ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရသည်။

ဟူယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အလျင်အမြန် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို လှုံ့ဆော်ကာ ခုခံတားဆီးလိုက်သော်လည်း... မချိမဆံ့ ခုခံနိုင်ခဲ့ရသည်။

ချင်ယဲ့က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်

“မင်း အရင်ဆုံး ထွက်ခွာသွားလိုက်၊ ငါက ဒီတာအိုဆရာကို တစ်ခေါက်လောက် စမ်းသပ်ကြည့်မယ်”

ဟူယွဲ့က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြကာ

“ကောင်းပြီ” ဟု ဆိုသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် တိမ်တိုက်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ၊ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရန် ကြံရွယ်လိုက်စဉ်... ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထုထဲ ရောက်ရှိနေစဉ်မှာတင် ညည်းတွားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူသည် စိတ်ဓား ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ဟူယွဲ့၏ ဝိညာဉ် ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်လှဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယဲ့သည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်များ အထင်အရှား ပေါ်ထွက်လာပြီး

“အကြံကြီးလှချေလား...”

စကားဆုံးသည်နှင့် လက်ထဲရှိ သံတုတ်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လီယန်ချူဆီသို့ တိုက်ရိုက်ထုရိုက်လိုက်ပြန်သည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ သံတုတ်ကြီးမှာ ပေပေါင်းရာချီ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သွားပြီး၊ ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဤအရပ်အမောင်း သန်မာထွားကျိုင်းလှသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ် အမျိုးသား၏ လက်ထဲတွင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်၏ ရှားပါးလှသော နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားရုံတင်မကဘဲ၊ ထုတ်ဖော်လိုက်သော မန္တန်စွမ်းရည်မှာလည်း အလွန်တရာ ဗိုလ်ကျလွန်းလှပေသည်။

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင်... လီယန်ချူနှင့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်မိကြပြီး၊ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မိကြသော်လည်း... နှစ်ဦးစလုံးမှာ အရှုံးအနိုင် မပေါ်ဘဲ ရှိနေတော့သည်။

ချင်ယဲ့၏ ရင်ထဲတွင် ပိုမို၍ အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်

‘လူငယ်တာအိုဆရာက ဒီလောက်အထိ သိုင်းပညာစွမ်းအား ရှိနေလိမ့်မည်ဟု။ မဟုတ်မှလွဲရော... သူက အဲဒီ လူသားသိုင်းနတ်ဘုရားရဲ့ တပည့်လား’

ဤကဲ့သို့ စိတ်အာရုံ အနည်းငယ် လွင့်မျောသွားသော ခဏအတွင်းမှာပင်... သူသည် လီယန်ချူ၏ လက်သီးတစ်လုံးဖြင့် ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် မှော်ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤမှော်ချပ်ဝတ်တန်ဆာမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အစိမ်းရောင်အသွင် ရှိပြီး၊ အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှကာ... ၎င်းပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းမန္တန်စာလုံးများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ချင်ယဲ့သည် လီယန်ချူ၏ လက်သီးတစ်ချက်ကို ခံလိုက်ရသဖြင့်၊ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရသော်လည်း... ဤမှော်ချပ်ဝတ်တန်ဆာက လီယန်ချူ၏ လက်သီးပေါ်မှ စွမ်းပကားများကို ချေဖျက်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ။ ငါ ဘယ်နှနှစ်လောက်အထိ သူတစ်ပါးရဲ့ ထိုးနှက်ခြင်းကို မခံရတာ ကြာပြီလဲ”

ချင်ယဲ့က အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး၊ တုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဘေးတိုက်ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။ မည်သည့်လှပဆန်းကြယ်လှသော မန္တန်စွမ်းရည်မျှ မပါဘဲ၊ မြန်ဆန်ပြီး ပြင်းထန်လှပေသည်။

လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားခြေလှမ်း အတတ် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး၊ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ချင်ယဲ့၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ချင်ယဲ့၏ လက်ထဲရှိ သံတုတ်ကြီးမှာ ထက်ဝက်မျှသာ နှိုးဆွရသေးသော်လည်း...

လီယန်ချူသည် ပခုံးကို နောက်သို့ ဆွဲယူကာ၊ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ရှေးဟောင်းပုံစံ နတ်ဘုရားလေးကြီးတစ်ခုအလား... မုန်တိုင်းကဲ့သို့ အဟုန်ပြင်းလှသော စွမ်းအားဖြင့်၊ ချင်ယဲ့၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ဆောင့်လိုက်တော့သည်။

ဒေါင် ဟူသောအသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ကြီးမားလှသော ခေါင်းလောင်းကြီးကို တီးခတ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

ချင်ယဲ့ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီး၊ လီယန်ချူသည် ဓား ကို ဘေးတိုက်ဝှေ့ယမ်းကာ၊ ချင်ယဲ့၏ လည်ပင်းဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်လှဲလိုက်တော့သည်။

ချင်ယဲ့၏ တိုက်ခိုက်ရေးအသိစိတ်မှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသဖြင့်၊ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ရသော ခဏအတွင်းမှာပင်...ကျန့်ကျောင်း ၏ ဓားချက်ကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင် မှော်ချပ်ဝတ်တန်ဆာထံမှ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော တရားဓမ္မပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာကာ လီယန်ချူကို နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ခြေကန်ချက်တစ်ခုဖြင့် လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ကန်ကျောက်လိုက်ရာ... အဟုန်ပြင်းလှသော စစ်ပုဆိန်ကြီးတစ်ခုအလား ရှိနေတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့ဩရိပ်အချို့ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ချင်ယဲ့၏ ခြေကန်ချက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ကာ... တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဓားတစ်ချက်ကို ချင်ယဲ့၏ လည်ပင်းဆီသို့ ထပ်မံ၍ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်လှဲလိုက်ပြန်သည်။

ချင်ယဲ့သည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း ကိုယ်ပွားပုံရိပ်ပေါင်းများစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ တစ်ဦးချင်းစီမှာ လက်ထဲရှိ သံတုတ်နတ်ဘုရားလက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ၊ လီယန်ချူဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် မည်သည့်အရာက အစစ်၊ မည်သည့်အရာက အတုဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေပြီး မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် တိုက်ခိုက်လိုသော စိတ်များ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ အလွန်တရာ ကြာမြင့်လှသော အချိန်အထိ နီးကပ်စွာ တိုက်ခိုက်ရသော နယ်ပယ်တွင် ယခုကဲ့သို့ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော ပြိုင်ဘက်မျိုးနှင့် မဆုံတွေ့ခဲ့ရဖူးချေ။

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီး ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက် အတတ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကာ... ချင်ယဲ့၏ ဤကိုယ်ပွားပုံရိပ်ပေါင်းများစွာနှင့်အတူ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်မိကြတော့သည်။

“ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...”

ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်အကြား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံကြီးများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာပြီး အရှိန်အဝါလှိုင်းပေါင်းများစွာ ကူးစက်ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရသည်။

ဟူယွဲ့ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်နေကြသော အရှိန်အဝါလှိုင်းများ၏ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုဒဏ်မှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသဖြင့်၊ သူမသည် ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် ဆောက်တည်ရာမရ ဖြစ်နေခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိခဲ့ပြီး၊ အသည်းနှလုံး အဆုတ်ကျောက်ကပ်များအားလုံး လီယန်ချူကြောင့် စောစောစီးစီး ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပေရာ... ယခုအချိန်တွင် ပိုမို၍ အားနည်းလာခဲ့ရသည်။

သူမသည် မြေခွေးနတ်သမီး လျှို့ဝှက်မန္တန်ကို နှိုးဆွကာ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ရန် ကြံရွယ်လိုက်သော်လည်း၊ မထင်မှတ်ဘဲ လီယန်ချူက ဤအချိန်တွင်ပင် သူမကို သတိပြုမိနေဆဲ ဖြစ်ကာ... နောက်ထပ် စိတ်ဓား တစ်ချက်ကို ထပ်မံ၍ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်လှဲလိုက်ပြန်သည်။

ဟူယွဲ့သည် မချိမဆံ့ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ ယိုင်တိယိုင်တိုင် ဖြစ်သွားကာ... အရှိန်အဝါများ အလွန်တရာ ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့ရလေတော့သည်။

ချင်ယဲ့၏ အကြည့်မှာ ဟူယွဲ့ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ ဟူယွဲ့မှာ ဒွါရခုနစ်ပေါက်လုံးမှ သွေးများ ယိုစီးကျနေကာ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဝေဝါးနေပြီး သေချာပေါက် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ပြင်းထန်သည့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာများကို ခံစားနေရကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရွှေရောင်အိုးငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ... ဤအိုးငယ်လေးမှာ လေကိုစီးကာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လာပြီး တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာတင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းပေါင်းများစွာ ဖြာထွက်လာကာ ဟူယွဲ့ကို အတွင်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်တော့သည်။

ဤအရာသည် သေချာပေါက် လူကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်သော မှော်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ငါးရောင်ခြည်နတ်အလင်း ကို စေလွှတ်လိုက်ပြီး... ထိုရွှေရောင်အိုးငယ်လေးကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ပစ်လိုက်သဖြင့်၊ ဟူယွဲ့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ရသည်။

ချင်ယဲ့၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

ရန်သူက ရတနာများကို ဖျက်ဆီးရာတွင် အထူးကျွမ်းကျင်သော မှော်ရတနာ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု။

သူသည် လက်ကိုဆန့်ကာ မိမိ၏ ရွှေရောင်အိုးငယ်လေးကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြံရွယ်လိုက်သော်လည်း၊ မထင်မှတ်ဘဲ လီယန်ချူက အဝေးမှ ပစ္စည်းယူခြင်း အတတ်ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်သဖြင့်... ရွှေရောင်အိုးငယ်လေးမှာ သိုလှောင်အိတ် ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ရလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝိညာဉ်တစ်ခုကို သုံးခုအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း အတတ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ... အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးသည် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ခွဲထွက်သွားခဲ့ပြီး ဟူယွဲ့ဆီသို့ သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ချင်ယဲ့သည် လေးနက်သော လေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရာ အသံကြီးမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ရှိနေပြီး... တစ်စုံတစ်ခုသော ရှေးဟောင်းတည်ရှိမှုတစ်ခု နိုးထလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

လက်ထဲရှိ သံတုတ်ကြီးသည် နဂါးမြွေတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပွားဆီသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့ရသည်။

“ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...”

ဤသံတုတ်ကြီးသည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွင် ရှားပါးလှသော နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပေရာ... သူက နှိုးဆွလိုက်သည်နှင့် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပွားကို ခုခံတားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

ချင်ယဲ့သည် ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားများမှာ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများကို ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်စေကာ... ကျောဘက်တွင် ကြီးမားလှသော နဂါးကြီးတစ်ကောင် ဝဲပျံနေသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး၊ သွေးချင်းချင်း အော်ရာများသည် ပင်လယ်ပြင်အလား ရှိနေတော့သည်။

ဆံပင်များမှာလည်း ဖရိုဖရဲ လွင့်ပျံနေပြီး၊ ရှေးဟောင်းပုံစံ နတ်ဘုရားမိစ္ဆာကြီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ပြိုင်တူထိုးနှက်လိုက်ရာ လီယန်ချူနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်မိကြတော့သည်။

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သိုင်းပညာအသိစိတ်နှင့် ဆက်သွယ်လိုက်သဖြင့်၊ အဟုန်ပြင်းလှသော အင်အားဖြင့်... အင်အားချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရာတွင်မူ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အရှုံးအနိုင် မပေါ်ဘဲ ရှိနေတော့သည်။

ချင်ယဲ့၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ဟူယွဲ့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ လက်ကိုဆန့်ကာ သံတုတ်ကြီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရင်း... လီယန်ချူ၏ ထိုကိုယ်ပွားနှင့်အတူ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်မိကြပြန်သည်။

‘ဤကိုယ်ပွားပုံရိပ်နည်းလမ်းသည် လျှိုဝှက်အတတ် ဖြစ်ပုံရသည်... ဤလူ၏ နောက်ခံက အလွန်ကြီးမားလှပေသည်’

ချင်ယဲ့ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ လက်သီးနှစ်လုံးဖြင့် ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးချင်းချင်း အော်ရာများကို နှိုးဆွကာ... အတင်းအဓမ္မ ခုခံတားဆီးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပေါ်ရှိ မှော်ချပ်ဝတ်တန်ဆာနှင့် လက်ထဲရှိ နတ်ဘုရားလက်နက်ကို အမှီပြု၍၊ လီယန်ချူက ဟူယွဲ့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှ တိုက်ရိုက် တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

"မိုးကြိုးနတ်ဘုရား ငါးရာတို့သည် ငါ၏ လက်ဖဝါးအတွင်း၌ ကိန်းဝပ်တည်ရှိနေကြကုန်၏။"

လီယန်ချူ၏ အသံကြီးမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ရှိနေပြီး... မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကောင်းကင်မိုးကြိုးများ အဟုန်ပြင်းစွာ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်မိုးကြိုး ငါးပါး ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဟူယွဲ့သည် မူလကတည်းက ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရထားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်ပေရာ... ယခုအချိန်တွင် ဤကောင်းကင်မိုးကြိုး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဟုန်ပြင်းလှသော အင်အားကို မခုခံနိုင်ခဲ့ချေ။ ဤကောင်းကင်မိုးကြိုး၏ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိလိုက်ရုံမျှဖြင့်... ဝိညာဉ်မှာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယဲ့၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာမူ လုံးဝ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ၊ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို ပြင်းထန်စွာ လှမ်းလိုက်ရာ... ကိုယ်ပတ်ပတ်လည်ရှိ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော သွေးချင်းချင်း အော်ရာများသည် ပင်လယ်ပြင်အလား ကောင်းကင်မိုးကြိုးကို ခုခံတားဆီးလိုက်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်ထဲရှိ သံတုတ်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကောင်းကင်မိုးကြိုးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

“မင်းက ကောင်းကင်မိုးကြိုး ငါးပါးမန္တန်ကို တတ်မြောက်ထားရင်တောင်မှ ငါ့ကို ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး...”

ချင်ယဲ့၏ ရူးသွပ်လှသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်အကြား ဟိန်းထွက်သွားခဲ့သည်။

ဤလူ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ တောင့်တင်းလှပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှပေသည်။

ကောင်းကင်မိုးကြိုး ငါးပါးမန္တန်အောက်တွင်ပင်... မည်သို့မျှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရခဲ့ချေ။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌... သူ၏ အပြုံးသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။

သူ့ဘေးနားတွင်ရှိသော ဟူယွဲ့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးဖြင့် ဦးခေါင်းကို ညှစ်၍ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားခြင်း ခံလိုက်ရပြီ မဟုတ်ပါလော။

“မင်း...”

ချင်ယဲ့၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် ဒေါသတကြီး မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

သေချာပေါက်... ရန်သူသည် ခုနက သူ ကောင်းကင်မိုးကြိုး ငါးပါးမန္တန်ကို ခုခံနေရသော ခဏအတွင်းမှာပင် ဟူယွဲ့ကို ဖမ်းဆုပ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဖောက်...

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဟူယွဲ့၏ ဦးခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ညှစ်ပစ်လိုက်ရာ၊ ဟူယွဲ့၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ သွေးမြူများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်သွားခဲ့ရသည်။

ချက်ချင်းပင် လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ဟူယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တောက်လောင်စေကာ... မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

ဟူယွဲ့၏ ဝိညာဉ်သည် ဆက်တိုက် ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့သဖြင့် တုံ့ပြန်မှုမှာ အနည်းငယ် နှေးကွေးနေခဲ့ပြီး... ယခုအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာကာ၊ မချိမဆံ့ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ယင်ယန်ပုလင်း ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ... ဤရှေးဟောင်းပုံစံ ပုလင်းအိုကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တစ်ခဏချင်းအတွင်း ယင်ယန် အခိုးအငွေ့နှစ်သွယ် အဟုန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ဟူယွဲ့၏ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ပုလင်းအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်တော့သည်။

ဟူယွဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လေးလံလှသော ကံအကျိုးဆက်များ ရှိနေသဖြင့်၊ လီယန်ချူသည်လည်း အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။

ထို့အပြင် သူက ဟူယွဲ့၏ ဝိညာဉ်ကို လုံးဝ ဥဿုံ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြံရွယ်လျှင်... ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အခြားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် အရင်ဆုံး သူမကို ယင်ယန်ပုလင်းအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယဲ့၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် တိုက်ခိုက်လိုသော စိတ်များ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေပြီး ဒေါသထွက်နေမည့်အစား ရယ်မောလိုက်ရင်း

‘ဆရာက ငါ ဒီနေရာမှာ ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့လိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မမှားပါဘူး... မထင်မှတ်ဘဲ အဲဒီပြိုင်ဘက်က မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဖြစ်နေတာကိုး’

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းလာစဉ်အတွင်း ကံအကျိုးဆက်ပေါင်းများစွာကို မည်မျှအထိ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်ကို မသိရှိနိုင်တော့သလို... နောက်ခံကြီးမားလှသော ကျင့်ကြံသူပေါင်းများစွာကိုလည်း မည်မျှအထိ သတ်ဖြတ်ခဲ့ရသည်ကို မသိရှိနိုင်တော့ပေရာ... စောစောကတည်းက ဂရုစိုက်နေခြင်း မရှိတော့ချေ။

“လာစမ်း...”

လီယန်ချူ၏ အသံကြီးမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ရှိနေပြီး... တစ်လှမ်းချင်းစီ ပြင်းထန်စွာ လှမ်းလျှောက်လိုက်တော့သည်။

ကောင်းကင်ယင်ယန် အခိုးအငွေ့နှစ်သွယ် အဟုန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး... ချင်ယဲ့ကို ပုလင်းအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။

ချင်ယဲ့က အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ လက်ထဲရှိ သံတုတ်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ... အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ရူးသွပ်လှပြီး ရှေ့မှောက်တွင်ရှိသော အရာအားလုံးကို မှုတ်ထုတ်ပစ်ရန် ကြံရွယ်လိုက်တော့သည်။

ကောင်းကင် ယင်ယန် အခိုးအငွေ့နှစ်သွယ်သည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကိုသာ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး၊ သူ၏ နတ်ဘုရားလက်နက်ကိုမူ ခုခံတားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

လီယန်ချူသည် ဓား ကို နှိုးဆွလိုက်ရာ၊ ဆန်းကြယ်လှသော တုန်ခါမှုများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး သံတုတ်ကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသဖြင့်... ချင်ယဲ့သည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံး ပြင်းထန်စွာ နာကျင်သွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ တောင် နဲ့ မြစ် ထာဝရ တည်ငြိမ်ခြင် လျှို့ဝှက် အတတ် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ... ဆန်းကြယ်လှသော ရွှေရောင်မန္တန်စာလုံးများသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း ချင်ယဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထင်ဟပ်သွားခဲ့ရလေတော့သည်။

ချင်ယဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးချင်းချင်း အော်ရာများသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး... ခဲသွားသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

ထိုရွှေရောင်မန္တန်စာလုံးကို ကြည့်ရှုရင်း... မျက်ဝန်းအစုံမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

“နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး မန္တန်စာလုံး ဟုတ်လား”

ချင်ယဲ့၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တိမ်တိုက်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ၊ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားတော့သည်။

ယခင်က ဤလူသည် အဟုန်ပြင်းပြင်းဖြင့် လီယန်ချူနှင့် အရှုံးအနိုင်ပေါ်အောင် တိုက်ခိုက်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း... ယခုအခါ ဤနတ်ဘုရားကျင့်စဉ် မန္တန်စာလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်... ချက်ချင်းပင် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရလေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် တိမ်တိုက်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လိုက်လံတိုက်ခိုက်သော်လည်း၊ ချင်ယဲ့၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။

သူ၏ မန္တန်စွမ်းရည်မှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပြီး၊ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လှည့်ပတ်ပြီးနောက်တွင်... ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါများအားလုံး လုံးဝဥဿုံ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရကာ၊ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်တွင်မူ... မည်သို့မျှ ခြေရာခံ၍မရတော့ဘဲ ရှိနေလေတော့သည်။

‘ ဒီလူရဲ့ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမှာ... အရင်က ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူး တဲ့ မဟာရှခေတ် ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်ထက်တောင် သာလွန်နေသေးတယ် ’

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ တွန့်ချိုးလိုက်မိသည်။

သေချာပေါက်... ဤသန်မာထွားကျိုင်းလှသော အမျိုးသား၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ထိုမှော်ချပ်ဝတ်တန်ဆာနှင့် နတ်ဘုရားလက်နက်တို့မှာ အလွန်တရာ အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သာမန်ကျင့်ကြံသူများသည် နီးကပ်စွာ တိုက်ခိုက်ပါက ဆောက်တည်ရာမရ ဖြစ်သွားလေ့ရှိကြသော်လည်း၊ ဤအမျိုးသားမှာမူ ထိုမှော်ချပ်ဝတ်တန်ဆာနှင့် နတ်ဘုရားလက်နက်တို့ကို အမှီပြု၍ ခုခံတားဆီးနိုင်စွမ်း ရှိပြီး... အဟုန်ပြင်းလှသော သွေးချင်းချင်း အော်ရာများသည်လည်း ပင်လယ်ပြင်အလား ပြင်းထန်လှပေသည်။

“ဒီမိစ္ဆာမျိုးနွယ် အမျိုးသားက... တကယ်တော့ ဘယ်လိုနောက်ခံမျိုး ရှိနေတာလဲ”

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ အေးစက်လှပြီး၊ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် စဉ်းစားတွေးတောဟန်များ ထင်ဟပ်နေလေတော့သည်။

အခန်း (၉၄၀) အမိန့်တော်ပြန်တမ်း ၊ ဘုရင်တစ်ပါး၏ ပြန်လည်နိုးထခြင်းနှင့် သတင်းအချက်အလက်

လီယန်ချူသည် ဝေချန်မြို့သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်မ အား ထိုအကြောင်းအရာများကို ပြောပြလိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်မ သည် ချင်းယွန်းကျောင်းနှင့် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း နှစ်နေရာလုံးတွင် မူလသံလိုက်ဓာတ် အစီရင် ကို ဖြန့်ကြက်ချထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် အနောက်ဘက်ခြံဝင်းအတွင်း၌ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ခုနက ဖြစ်ပျက်သွားသည့် လှုပ်ရှားမှုများကို သတိမထားမိလိုက်ချေ။

ထို့ပြင် လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်းကျောင်းအတွင်း၌ တစ်ဖက်လူနှင့် လက်ရုံးရည်ချင်း ပြိုင်ဆိုင်ခဲ့စဉ်က ကြီးမားလှသော ခေါင်းလောင်းသံကြီးများ ဟိန်းထွက်ခဲ့သော်လည်း ထိုအသံများသည် အပြင်ဘက်သို့ အနည်းငယ်မျှပင် ပေါက်ကြားသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ကျောင်းတော်အပြင်ဘက်တွင်မူ လေငြိမ်ရေငြိမ်အတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ ချင်းချိုးမြေခွေးနယ်မြေမှ လာသော မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါး လီယန်ချူနှင့် လက်ဆုံတိုက်ပွဲဝင်သွားသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ချင်းချိုးမြေခွေးနတ်သမီး မယ်တော်ကြီး၏ စိတ်အာရုံတစ်ချက် ဤနေရာသို့ သက်ဆင်းလာခဲ့သည်ကိုလည်းကောင်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သိရှိလိုက်ကြခြင်း မရှိပါချေ။

ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်မ သည် ကျူယီအိုးကြီးကို အာရုံစိုက်ကာ လေ့လာနေပြီး နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ပါး သွန်းလုပ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လီယန်ချူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ မျက်ခုံးအစုံကို အနည်းငယ် တွန့်ချိုးလိုက်ရင်း

“ဒီချင်းချိုးမြေခွေးနတ်သမီးက တစ်ပါးသူရဲ့ ဓားကိုငှားပြီး လူသတ်ချင်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား...”

ဟု ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူကလည်း

“ ငါ့မှာလည်း အဲဒီလို အတွေးမျိုး ရှိတယ်...” ဟု ပြန်ပြောသည်။

ဆိုင်ရှင်မ က ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်ရင်း

“ဒီဟူယွဲ့ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ကြီးမားတဲ့ အကျိုးဆက်ကံကြမ္မာတွေ ကပ်ငြိနေတယ်။ သူမဟာ ချင်းချိုးမြေခွေးနတ်သမီးရဲ့ မျိုးဆက်သစ် အရိုက်အရာကို ဆက်ခံမယ့်သူ ဖြစ်ရမယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ ဆက်ခံမယ့်သူတွေထဲက တစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါကြောင့်မို့လည်း မြေခွေးနတ်သမီးရဲ့ ငြိုငြင်မှုကို ခံနေရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်...”

လီယန်ချူက

“ဒါပေမဲ့ မြေခွေးနတ်သမီးရဲ့ အစွမ်းအစနဲ့ဆိုရင် ဒီဟူယွဲ့ကို သတ်ဖို့က လက်ဖဝါးလှန်သလောက် လွယ်ကူပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ အလုပ်ရှုပ်ခံနေရတာလဲ...”

ဟု မေးခွန်းထုတ်ပြန်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ သည် မော့ကြည့်ကာ လီယန်ချူကို ပြုံးပြရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

“ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်မားလေလေ အကျိုးအကြောင်း ကံတရားကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်လေလေပဲ။ ချင်းချိုးမြေခွေးနတ်သမီး ပြောသွားတာတော့ မင်းအရင်က ဆုံခဲ့ဖူးတဲ့ မြေခွေးနတ်သမီး က သူမရဲ့ ဆရာသမားဖြစ်တယ် ဆိုပဲ။ ချင်းချိုးမြေခွေးနယ်မြေရဲ့ ဆရာနဲ့ တပည့်ကြား အမွေဆက်ခံတဲ့နေရာမှာ တခြား လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ...”

“ပြီးတော့... အကယ်၍ မြေခွေးနတ်သမီး မယ်တော်ကြီးက တစ်စုံတစ်ယောက် သူမရဲ့ နတ်သမီးပလ္လင်ကို လုယူမှာ စိုးရိမ်လို့ ဖြစ်တယ်ဆိုရင်၊ သူမက ဒီဟူယွဲ့ကို သတ်လိုက်ရင်တောင် နောက်ထပ် ဟူယွဲ့တစ်ယောက် ထပ်ပေါ်လာဦးမှာပဲ။ ဒီဟူယွဲ့မှာက မဟာအတိုင်းအဆမရှိတဲ့ ကံတရားတွေ ရှိနေတာကြောင့် သူမကို ကိုယ်တိုင်သတ်ရင် နိမိတ်မကောင်းဘူး။ အကယ်၍ သူမ ကိုယ်တိုင်သာ လက်ရဲဇက်ရဲ သတ်ခဲ့ရင် ချင်းချိုးမြေခွေးနယ်မြေရဲ့ တစ်စုံတစ်ခုသော တားမြစ်ချက်ကို ဖောက်ဖျက်မိသလို ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်...”

လီယန်ချူသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်ရင်း အနည်းငယ် သဘောပေါက်သွားဟန် ရှိသည်။ ၎င်းသည် ဝမ်မန်က လျူရှို့ဟု အမည်ရသူကို လိုက်လံလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဘယ်လောက်ပဲ သတ်သတ် နောက်ဆုံးတွင် လျူရှို့ ဟူသော လူတစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး သူ၏ အုပ်ချုပ်မှုကို ဖြိုဖျက်သွားခဲ့သည်။ ထိုလျူရှို့သည် ဝမ်မန်က အခြားသော လျူရှို့အမည်ရှိသူများကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေစဉ် အချိန်တုန်းက လျူရှို့ဟူသော အမည်ကိုပင် ခေါ်တွင်ချင်မှ ခေါ်တွင်နေပေလိမ့်မည်။

ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးလျက်

“ဒါကတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေထဲက တစ်ခုပေါ့လေ။ မြေခွေးမျိုးနွယ်စုဆိုတာ မူလကတည်းက အကွက်ချ စီစဉ်တဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်ကြတာ။ အထူးသဖြင့် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ကို ရောက်နေတဲ့သူတွေဆိုရင် အနာဂတ်ကို တွက်ချက်ဖော်ထုတ်တဲ့ နေရာမှာ အရမ်းတော်ကြတယ်။ ချင်းယွန်းကျောင်းအထိတောင် လိုက်ရှာနိုင်တယ်ဆိုကတည်းက သူမရဲ့ အကြံအစည်က ဒီထက်မက ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးနိုင်တယ်...”

ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ စောစီးစွာ တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ လိုအပ်နေပြီဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ထို့နောက် သူက

“နှမြောစရာကောင်းတာက ငါက ဗေဒင်နိမိတ် တွက်ချက်တာတွေကို နားမလည်ဘူး။ မဟုတ်ရင် သူမနဲ့ အကွက်ရွှေ့ပြီး ကစားလို့ ရတာပေါ့...” ဟု ဆို၏။

ဆိုင်ရှင်မ က မျက်တောင်လေး တစ်ဖျတ်ဖျတ်ခတ်ရင်း

“အင်အားနဲ့ပဲ တရားကို သက်သေပြရမယ်။ အင်အားတစ်ခုတည်းနဲ့တင် မန္တန်ပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ကို ဖြိုခွဲပစ်လို့ရတယ်။ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ စိတ်ဆန္ဒသာ ပြင်းထန်နေသရွေ့တော့ သူမမှာ ဘာအကြံအစည်ပဲ ရှိရှိ၊ တွေ့တာနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်ရုံပဲ။ ဒါမှ ရှင့်ရဲ့ ပုံစံအစစ်အမှန် မဟုတ်ဘူးလား...”

ဟု ဆိုလာသည်။

‘ဒီလိုပြောတော့ ငါကပဲ အရမ်းထင်ရာစိုင်းတဲ့ကောင်ကြီး ဖြစ်နေသလိုပဲ...’

လီယန်ချူက စိတ်ထဲကတွေးရင်း

အသံကို နှိမ့်ကာ

“သူမက စိတ်အာရုံတစ်ချက်ပဲ သက်ဆင်းလာတာကိုတောင် ငါမထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကိုကြည့်ရင် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူနဲ့ မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်ကြားက ကွာခြားချက်က တကယ့်ကို ကြီးမားလွန်းတယ်...”

ဟု ဆိုလိုက်၏။

ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးလျက်

“ ရှင့်ရဲ့ ဇာတာက အခက်အခဲဒဏ် ခံနိုင်ရည်ရှိပါတယ်။ ကံတရားရဲ့ သားတော်တွေကို သတ်ရမှာတောင် မကြောက်တဲ့သူပဲ။ ချင်းချိုးမြေခွေးနတ်သမီးက အကွက်ချတွက်ချက်တာ တော်တယ်ဆိုပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကသာ အလျင်အမြန် တိုးတက်နေမယ်ဆိုရင် သူမလည်း ဘာမှတတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

ဟု အားပေးစကား ဆိုသည်။

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်မိသည်။ ယခုအချိန်တွင် ချင်းချိုးမြေခွေးနတ်သမီးတင်မက၊ ယခင်က သူဆုံခဲ့ဖူးသည့် ထွားကျိုင်းသော အမျိုးသား၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည်လည်း အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှသည်။ အကယ်၍ မည်သူမဆို မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည့် အလားအလာ ရှိသည်ဆိုပါက ထိုထွားကျိုင်းသော အမျိုးသားသည် ဧကန်မုချ ထိုလူများထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဆိုင်ရှင်မ ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။ မိမိ၏ အင်အားသာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နေမည်ဆိုပါက ထိုပြဿနာအားလုံးသည် ပြဿနာမဟုတ်တော့ချေ။

လီယန်ချူသည် စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားပြီး တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်၏။

“ကျူယီအိုးနဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက် သွန်းလုပ်တဲ့ကိစ္စ ဘယ်လိုအခြေအနေ ရှိလဲ...”

ဆိုင်ရှင်မသည် မူလက ပေါ့ပါးပြီး အပြုံးမျက်နှာ ရှိနေသော်လည်း ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ အလှပဆုံး မျက်နှာထက်တွင် စိတ်ပျက်အားလျော့မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး

“နတ်ဘုရားလက်နက်ဆိုတာ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး သွန်းလုပ်ရ ခက်ခဲတယ်။ ကျူယီအိုး ရှိနေရင်တောင် အလွန်ပဲ ရုန်းကန်ရတယ်...”

ဟု ဆို၏။

စကားအဆုံးတွင် သူမက လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့်

“ ကျွန်မ စိုးရိမ်တာက ရှင် စုဆောင်းထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေအားလုံး ကုန်သွားရင်တောင် နတ်ဘုရားလက်နက် တစ်ခုမှ ထွက်မလာမှာကိုပဲ...”

ဟု ဆိုလာသည်။

“ဒီလောက်တောင် ခက်ခဲတာလား...” လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ဆိုင်ရှင်မ က

“နတ်ဘုရားလက်နက်တိုင်းက သီးခြားထင်ရှားတည်ရှိနေတဲ့ အရာတွေကြီးပဲ။ ရှင် မြေပြင်နတ်ဘုရား ‌‌အဆင့်ကို ရောက်မှသာ အဲဒီအစွမ်းတွေကို အပြည့်အဝ ထုတ်သုံးနိုင်မှာ။ သွန်းလုပ်တဲ့နေရာမှာလည်း အဆပေါင်း ထောင်သောင်းမက ခက်ခဲတယ်...” ဟု ရှင်းပြသည်။

လီယန်ချူက အားပေးသည့်အနေဖြင့်

“ကြိုးစားပါ... မင်းမှ မသွန်းလုပ်နိုင်ရင် တခြားသူတွေလည်း ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး...” ဟု ပြောလိုက်၏။

ဆိုင်ရှင်မ က ခေါင်းညိတ်ကာ သွားလေးပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်ရင်း

“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ...” ဟု ဆိုသည်။

နတ်ဘုရားလက်နက်ဆိုသည်မှာ တာအိုကျောင်းတော်များ၏ နတ်ဘုရားနယ်မြေမြတ်များတွင်သာ တည်ရှိပြီး ကျောင်းတော်စောင့် ရတနာများအဖြစ် ထားရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထောင်ယွမ်ရှန်း နယ်မြေရှိ ရှင်းဟွမ် အလံတော်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လောကအလယ်သို့ ပေါက်ကြားသွားပါက အစွမ်းထက် ပညာရှင်ပေါင်းများစွာကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်သည်။ ယခုအချိန်တွင် လောကကြီးထဲ၌ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိသော ပညာရှင်များ လှည့်လည်သွားလာခြင်း မရှိသေး၍သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရှိနေခဲ့မည်ဆိုပါက ထိုမြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်များပင် လက်လှမ်းကြပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် နတ်ဘုရားလက်နက်များ၏ တန်ဖိုးကြီးမားပုံကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သည်။

လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်းကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် ကျန့်ကျောင်း ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤဓားသည် သူနှင့်အတူ အချိန်အကြာဆုံး ရှိနေခဲ့သည့် လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော စွမ်းအား ပြင်းထန်ကာ၊ အစွမ်းထက်သော တည်ရှိမှုပေါင်းများစွာကို ပိုင်းဖြတ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်း၏ ထက်မြက်မှုမှာ နှိုင်းယှဉ်ဖွယ်မရှိချေ။

လက်ရှိတွင် ၎င်းသည် ကုသိုလ်မှတ် သုံးသိန်းအဆင့်တွင် ရှိနေပြီး ဆက်လက်၍ အဆင့်မြှင့်ရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ခံသိုင်းပညာ အစွမ်းသည် အလွန်တရာ အားကောင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံ၊ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်ခြင်း အစွမ်းများကို ထုတ်ဖော်နိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဓားကို ထပ်မံ အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် သူ အလျင်မလိုခဲ့ချေ။

သို့သော် ယနေ့တွင် ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု အမျိုးသားနှင့် ဆုံတွေ့ပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်း ဓားကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် စိတ်ကူးပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုမိစ္ဆာအမျိုးသား လက်ထဲရှိ နတ်ဘုရားလက်နက်သည် ကျန့်ကျောင်း ဓား၏ ထက်မြက်မှုကို တားဆီးနိုင်ခဲ့ရုံမျှမက၊ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သံချပ်ကာသည်လည်း သာမန်ပစ္စည်း မဟုတ်ဘဲ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရတနာထူး ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

‘သိုင်းနတ်ဘုရား ရဲ့ လက်ရေးစာမူကို လေ့လာပြီး ကိုယ်ခံသိုင်းပညာ အစွမ်းကို မြှင့်တင်ရမယ်။ စိတ်အာရုံဖြင့် လေကိုထိန်းချုပ်ခြင်း ကို ဆင်ခြင်ပြီး ဝိညာဉ်အဆင့်ကို မြှင့်တင်ရမယ်။ ဒီနှစ်ခုက မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ့်အရာတွေပဲ။ နောက်တစ်ခုကတော့ ကိုယ်ပေါ်က ရတနာတွေကို အရင်ဆုံး အမိန့်တော်ပြန်တမ်းထုတ်ပြီး အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ပဲ...’

လီယန်ချူက စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။

ရတနာများကို အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းသည် အင်အားကို အမြန်ဆုံး တိုးတက်စေမည့် နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။ ဆိုင်ရှင်မ၏ စကားအရဆိုလျှင် စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုကို သွန်းလုပ်ရန်အတွက် သူ၏ လက်ထဲရှိ မြောက်မြားစွာသော စုဆောင်းမှုများကို အကုန်သုံးပစ်လိုက်လျှင်တောင် အောင်မြင်ချင်မှ အောင်မြင်လိမ့်မည်။ လီယန်ချူသည် နှမြောတွန့်တိုမနေပါ။ နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုနတ်ဘုရားအဆင့် ပစ္စည်းများ အားလုံး ကုန်ဆုံးသွားခြင်းက တန်ဖိုးရှိပေသည်။ သို့သော် ဤကိစ္စ၏ ရလဒ်က မည်သို့ဖြစ်မည်ကို မသိနိုင်သေးချေ။ မူလက အလွန်လွယ်ကူသော ကိစ္စဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုကြည့်ရသည်မှာ ထိုမျှ မရိုးရှင်းကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူတွင် လက်ရှိ၌ ကုသိုလ်မှတ် နှစ်သန်းကျော် ရှိနေသဖြင့် သူ၏ ကြွယ်ဝမှုမှာ အလွန် ကြီးမားလှသည်။ ထို့ကြောင့် ရတနာများကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် အလွန် အားကိုးချက်ရှိနေပြီး တုံ့ဆိုင်းနေစရာ မလိုတော့ချေ။ ကျန့်ကျောင်းဓား အပြင် သူသည် ရှစ်ခွင်မှန် ကိုလည်း အဆင့်မြှင့်တင်လိုသေးသည်။ ရှစ်ခွင်မှန်သည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် အထူးပြုပြီး အလွန်အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်ရေးရာ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည့်အပြင် မိစ္ဆာများကို ဖော်ထုတ်ခြင်း၊ မိစ္ဆာဓာတ်၊ အမှောင်ဓာတ်နှင့် မကောင်းဆိုးဝါးဓာတ်များကို ရှာဖွေခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်များလည်း ရှိရာ အလွန် ထူးခြားဆန်းပြားလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ပထမဦးစွာ ဓားကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ရင်းနှီးနေသော မဟာတာအို၏ အသံကို ပုံဖော်လိုက်ကာ

“အဆင့်မြှင့်တင်စေ " ဟု ဆိုလိုက်၏။

ကျန့်ကျောင်း ဓားထက်တွင် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော မဟာတာအို၏ ရေလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယခုတစ်ကြိမ် အဆင့်မြှင့်တင်မှုမှာ အချိန်အနည်းငယ် ပိုမို ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။ ကုသိုလ်မှတ် လေးသိန်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန့်ကျောင်း ဓား၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်း၏ မူလပုံစံမှာ ထန်ခေတ်ဓားပုံစံအတိုင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ တစ်ဆယ့်နှစ်ကြိမ်မြောက် အဆင့်မြှင့်တင်မှု ပြုလုပ်ပြီးနောက်တွင်မူ ဓားသွားသည် အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဆွတ်တောက်ပသော ထက်မြက်မှုမျိုး မရှိတော့ချေ။ သို့သော် ၎င်းသည် လူကို အလွန် လေးနက်တည်ငြိမ်သော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေပြီး ထန်ခေတ်ဓားထက် အနည်းငယ် ပိုမို ကျယ်ပြန့်ကာ ပုံစံဒီဇိုင်းမှာလည်း ပိုမို ရှေးကျသွားခဲ့သည်။

ချင်းယွန်းကျောင်းအတွင်း၌ မူလသံလိုက်ဓာတ် အစီရင်ကို စောစီးစွာ ဖြန့်ကြက်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် အရှိန်အဝါများကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ခဲ့ရာ ကျန့်ကျောင်း ဓား အဆင့်မြင့်သွားပြီးနောက် ထွက်ပေါ်လာသည့် တောက်ပသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများသည် အပြင်သို့ တိုးထွက်မသွားနိုင်ခဲ့ချေ။ သို့သော် လီယန်ချူသည် ထို အစီရင်အပေါ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ယခုအခါတွင် အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်

“အကယ်၍ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အဆင့်မြှင့်တင်ရင် တိုက်ရိုက် ကြေမွသွားမလား မသိဘူး...”

ဟု တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျန့်ကျောင်း ဓားကို လှမ်းကိုင်ရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း၊ ဓားထက်မှ ဆန်းကြယ်သော တုန်ခါမှုတစ်ရပ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ယခင်ကထက် အဆပေါင်း ရာချီ၍ အားကောင်းနေခဲ့သည်။ လီယန်ချူသည် သတိမထားမိဘဲ ဖြစ်သွားရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားကာ အနောက်သို့ပင် လွင့်စဉ်ထွက်သွားရ၏။

“ထက်မြက်မှုက ဒီလောက်တောင် ပြင်းထန်နေတာလား...”

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းသာအားရရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ဓားဆိုသည်မှာ သဘာဝအတိုင်း ထက်မြက်လေလေ ကောင်းလေလေ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူ သိရှိလာရသည့် လျှို့ဝှက်ချက်များသည် ပိုမို များပြားလာပြီး သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ မြေပြင်နတ်ဘုရား ‌အဆင့်များနှင့် တဖြည်းဖြည်း ထိတွေ့လာရသဖြင့် အားကောင်းသော ဝှက်ဖဲများ လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ဆယ့်နှစ်ကြိမ် အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးနောက် သူသည် ကျန့်ကျောင်း ဓားကို ဆက်လက်၍ အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ပြန်သည်။

“အဆင့်မြှင့်တင်စေ...”

စကားအဆုံးတွင် မဟာတာအို၏ ရေလှိုင်းများ ထပ်မံ လှုပ်ခတ်လာပြီး ဓား၏ စွမ်းပကားသည် ထပ်မံ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။ အဆင့်မြှင့်တင်မှု ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါတွင်မူ ယခုတစ်ကြိမ်၌ ကုသိုလ်မှတ် ရှစ်သိန်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ကြောင်း လီယန်ချူ သိလိုက်ရသည်။

“နောက်တစ်ကြိမ်ဆိုရင်တော့ တစ်သန်းခြောက်သိန်း ကုန်မှာပဲ...”

လီယန်ချူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

လက်ရှိတွင် သူသည် ငွေကြေးဓန ကြွယ်ဝနေသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ဓားကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် မြှင့်တင်ရန်အတွက်မူ မလုံလောက်တော့ချေ။ ထိုအချိန်တွင် ချင်းယွန်းကျောင်းတစ်ခုလုံးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားစွမ်းအင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ထက်ရှိ မုလသံလိုက်ဓာတ် အစီရင်သည်လည်း ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအခါ လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး ဓားကို ထိတွေ့နိုင်သေးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ ဓား၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆန်းကြယ်သည့် တုန်ခါမှုတစ်ရပ် ရှိနေပြီး အထူးသဖြင့် လီယန်ချူကို အပြင်သို့ မောင်းထုတ်နေသည့် အထူးစွမ်းအင်စက်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ တောင်နှင့်မြစ် ထာဝရတည်ငြိမ်ခြင်း လျှို့ဝှက်မန္တန်ကို နှိုးဆော်လိုက်သည်။ ထိုဆန်းကြယ်ပြီး အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရားအဆင့် မန္တန်စာလုံးသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ချင်းယွန်းကျောင်းတစ်ခုလုံး၏ ကောင်းကင်ထက်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ထိုမျှမက၊ ဤမန္တန်စာလုံးသည် ချင်းယွန်းကျောင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ဆန်းကြယ်သော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေစေသည်။

တစ်ဆယ့်သုံးကြိမ်မြောက် အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းခံရသော ကျန့်‌ေကျာင်းဓားသည် ယခင်က ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါက်ကွဲထွက်ခဲ့သည့် စွမ်းပကားများ ပြသပြီးနောက်တွင်မူ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ် ဤဓားသည် လီယန်ချူနှင့်အတူ နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပြီး စိတ်ချင်းဆက်နွှယ်နေသောကြောင့် နောက်မှရရှိသည့် ရတနာများနှင့် မတူညီခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် ထိုလျှို့ဝှက်မန္တန်ကို နှိုးဆော်လိုက်ရာ စွမ်းပကားမှာ အလွန် ကြီးမားလှသဖြင့် နဂါးဖြတ်ဓားသည် မကြာမီပင် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆန်းကြယ်သည့် တုန်ခါမှုတစ်ရပ် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အစီရင်ဝတ်စုံ နှင့် ခရမ်းရောင် နတ်ဘုရားဝတ်စုံတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်ဝင်လာပြီး ထိုဆန်းကြယ်သော တုန်ခါမှုကို တားဆီးပေးလိုက်ကြသည်။ ထိုသို့ တားဆီးပေးသည့်တိုင်အောင် ထိုလေးလံလှသော စွမ်းအားသည် သူ့ကို နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။

“ဒီစွမ်းအားက ကာကွယ်ရေးကို ဖျက်ဆီးတဲ့ အာနိသင် ရှိနေပုံပဲ။ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနဲ့ အစီရင်ဝတ်စုံ ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ငါ့ရဲ့ ကလီစာငါးပါးကို တုန်ခါသွားစေနိုင်တယ်...”

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ တစ်ဆယ့်သုံးကြိမ် အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော တာအိုလက်နက်ဖြစ်ရကျိုး နပ်ပေသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ပထမဆုံးသော ကုသိုလ်မှတ် သန်းချီတန် မှော်ရတနာ ဖြစ်သည်။

“အခုအချိန်မှာ ဒီဓားကို နတ်ဘုရားလက်နက်လို့ သတ်မှတ်လို့ရမလား မသိဘူး...”

လီယန်ချူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။

ကျန့်ကျောင်း ဓား၏ စွမ်းပကားသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်သွားသောကြောင့် လီယန်ချူသည် ရှစ်ခွင်မှန်ကို ချက်ချင်း အဆင့်မမြှင့်သေးဘဲ၊ ချင်းယွန်းကျောင်းအတွင်း၌ ဓားကို အရင်ဆုံး ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်ပိုင်းအထိ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရပြီးမှသာ ဓားသည် နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး လီယန်ချူ စိတ်ကြိုက် အသုံးပြုနိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် အချိန်တွင် ဓားစွမ်းအင်များ အလိုအလျောက် ပေါက်ကွဲထွက်ကာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် မုန်းတီးပစ်မည့် ဘေးမှ ကင်းဝေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

‘ဒီဓားကို တကယ်လို့ မထိန်းချုပ်နိုင်ရင် ခါးမှာ ချိတ်ထားလို့ မဖြစ်ဘူး...’ လီယန်ချူ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်းကျောင်းတွင် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ဓားကို ထိန်းချုပ်နေခဲ့ပြီး ဓားစွမ်းအင်များ ခါးတွင် ပေါက်ကွဲမထွက်စေရန် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဆိုင်ရှင်မမှာမူ ဆက်လက်၍ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေဆဲဖြစ်ပြီး ကျူယီအိုးနှင့် အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်နေကာ နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု မဖြစ်မနေ ထွက်လာအောင် လုပ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားဟန် ရှိသည်။

တစ်ဆယ့်သုံးကြိမ် အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ကျန့်ကျောင်း ဓား၏ စွမ်းပကားမှာ ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် ၎င်းသည် ကုသိုလ်မှတ် သန်းချီတန်သော တာအိုလက်နက် ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် လီယန်ချူသည် လျှို့ဝှက်အတတ် ကို အသုံးပြု၍ ၎င်း၏ စွမ်းအားအချို့ကို ပိတ်ဆို့ထားရပြီး၊ တိုက်ခိုက်မည့်အချိန်ကျမှသာ ထိုပိတ်ဆို့မှုကို ဖြည်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ရှစ်ခွင်မှန်ကို ထပ်မံ အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပြန်သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် အဆင့်မြှင့်တင်မှုတွင် ကုသိုလ်မှတ် လေးသိန်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ရှစ်ခွင်မှန်သည်လည်း ကုသိုလ်မှတ် ခုနစ်သိန်းအဆင့်ရှိသော ဝိညာဉ်ရေးရာ ရတနာတစ်ခုအဖြစ်သို့ အောင်မြင်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် ဝါးရောင်သန်းသော ကြေးနီပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ယခုအခါတွင် သာမန် မှန်များနှင့် လုံးဝ ခြားနားသွားခဲ့ကာ ရိုးရှင်းသော ကြေးနီမှန်ဟောင်းတစ်ခုကဲ့သို့သာ မြင်တွေ့ရတော့သည်။

လက်ဖဝါးခန့် အရွယ်အစားသာ ရှိပြီး မှေးမှိန်သော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။

လီယန်ချူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် လှမ်း၍ ထိုးကြည့်လိုက်သောအခါ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ခရမ်းရောင်ရွှေရောင် အရှိန်အဝါများ၊ မီးနတ်ဘုရား၏ ကောင်းချီးမန္တန်များ၊ ဆန်းကြယ်သော ဓားကျင့်စဉ်များနှင့် အရိုင်းကမ္ဘာ၏ ကိုယ်ခံသိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒများ၊ ထို့ပြင် စိတ်အာရုံပင်လယ်အတွင်းရှိ ရှင်းဟွမ်အလံတော်တို့ပါ ထင်ဟပ်ပေါ်လွင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့်

“အမလေး... ဒါက ကွန်ပျူတာဓာတ်မှန် ရိုက်တာထက်တောင် ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရပါလား...”

ဟု လီယန်ချူ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

မိမိကိုယ်ကိုယ် အမှတ်မထင် ထိုးကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် စိတ်အာရုံပင်လယ်အတွင်း၌ ဝှက်ထားသော ဝှက်ဖဲများအားလုံးကို ထင်ထင်ရှားရှားကြီး ဖော်ထုတ်ပြသနိုင်ခဲ့ပေသည်။ လီယန်ချူသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အဆင့်မြှင့်တင်ရန် တိုက်ရိုက် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော အလင်းတန်းများ ထပ်မံ ပျံတက်သွားပြီး ဖြူစင်သော အလင်းတန်းများသည် ချင်းယွန်းကျောင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ သို့သော် လီယန်ချူတွင် ယခုတစ်ကြိမ်၌ အတွေ့အကြုံ စောစောစီးစီး ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လျှို့ဝှက်အတတ် ကို အသုံးပြု၍ ချင်းယွန်းကျောင်းတစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် နတ်ဘုရားပန်းချီကားသည်လည်း ချင်းယွန်းကျောင်း၏ ခေါင်းထက်တွင် ရှိနေခဲ့ပြီး လျှံထွက်လာသော အရှိန်အဝါများကို ပန်းချီကားအတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းပေးလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကုသိုလ်မှတ် ရှစ်သိန်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး မှန်၏ ပုံစံသည် အနည်းငယ်သာ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ကြည့်ရသည်မှာ ကြေးနီမှန်ဟောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်း၏အတွင်း၌ ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါများ ကိန်းဝပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ၎င်းသည် သူ၏ ဒုတိယမြောက် ကုသိုလ်မှတ် သန်းချီတန်မှော်ရတနာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မှန်သည် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ ပျံထွက်သွားပြီး နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကို လျှောက်၍ ထိုးပြနေခဲ့သည်။ လီယန်ချူသည် ကြီးစွာသော အားထုတ်မှု ပြုလုပ်ပြီးမှသာ ၎င်းကို ဖမ်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ မှန်၏ ဝိညာဉ်အသိစိတ်သည် အလွန် ပြင်းထန်လှပြီး ဓားထက်ပင် ပိုမို လွတ်လပ်ပျော်ပါးလိုဟန် ရှိသည်။ ၎င်းသည် လီယန်ချူ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ပျံသန်းနေရင်း အလွန် ပျော်ရွှင်နေပုံရသော်လည်း၊ ထိုထွက်ပေါ်လာသည့် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများသည် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သည့်အခါ သူ၏ စိတ်အာရုံပင်လယ်အတွင်းရှိ ရတနာများကို အတိုင်းအဆမရှိ ပေါ်လွင်သွားစေပြီး ယခင်ကထက် ပိုမို ထင်ရှားစေခဲ့သည်။

ယခင်က အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားမန္တန်ကို အသုံးပြု၍ ရှစ်ခွင်မှန်ကို ယာယီအားဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ပြီး၊ အသုံးပြုမည့် အချိန်ကျမှသာ ထိုပိတ်ဆို့မှုကို ဖြည်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူသည် သူအမြဲတမ်း အသုံးပြုလေ့ရှိသော၊ စိတ်ချင်း ဆက်နွှယ်နေသော ကုသိုလ်မှတ် သန်းချီတန် တိုက်ခိုက်ရေး မှော်ရတနာ နှစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

‘အကယ်၍ အဲဒီမိစ္ဆာအမျိုးသားနဲ့ ထပ်တွေ့ရင်တော့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ အလွတ်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး...’

လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကုသိုလ်မှတ် များသည် သုံးသောင်းကျော်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ယခင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ၎င်းသည် အလွန် ကြီးမားသော ကြွယ်ဝမှု ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေနှင့် ဆိုပါက ပြောင်သလင်းခါသွားခဲ့ပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

‘ကုသိုလ်မှတ် ဆိုတာ များများရှိလေ ပိုကောင်းလေပဲ။ မဟုတ်ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ရှေးကျတဲ့ အမွေအနှစ်တွေ ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ ဒါမှမဟုတ် မြေပြင်နတ်ဘုရား တွေနဲ့ တွေ့ရင် ရင်ဆိုင်ရတာ အရမ်း ခက်လိမ့်မယ်။ ကုသိုလ် မှတ် နဲ့ ရတနာတွေကို အဆင့်မြှင့်တင်တာက ပိုပြီး မြန်ဆန်တယ်...’ လီယန်ချူ စိတ်ထဲက ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

……

သူသည် ဝေမြို့၌ စိတ်အေးလက်အေး ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ ချင်းချိုးမြေခွေးနတ်သမီးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ထိုခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းသော မိစ္ဆာအမျိုးသားပဲဖြစ်ဖြစ် တံခါးဝသို့ လာရောက် ရှာဖွေခြင်း မရှိကြချေ။ သို့သော် လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုလူနှစ်ယောက်အပေါ် ထားရှိသည့် သတိဝီရိယကို လျှော့ချမထားခဲ့ပေ။ အခြားသူများနှင့် မတူဘဲ ချင်းချိုးမြေခွေးနတ်သမီးသည် ဝေမြို့ရှိ ချင်းယွန်းကျောင်း တည်နေရာကို တိုက်ရိုက် ရှာဖွေနိုင်စွမ်း ရှိသည့် တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

ထိုထွားကျိုင်းသော မိစ္ဆာအမျိုးသားသည် ချင်းယွန်းကျောင်း တည်နေရာကို မသိသော်လည်း ချင်းချိုးမြေခွေးနတ်သမီးက သူ့ကို ပြောပြကောင်း ပြောပြနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုလူသည် အမှောင်ထဲတွင် ရှိနေသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

ဆိုင်ရှင်မမှာမူ ဆက်တိုက် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေခဲ့ရာ ဤကာလအတောအတွင်း လီယန်ချူကို လုံးဝ ပစ်ပယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ခြေအိတ်အမည်း၊ ခြေအိတ်အဖြူ၊ သူနာပြုဝတ်စုံ စသည်တို့ကို ဘယ်လိုမှ မမြင်တွေ့ရတော့ချေ။ လီယန်ချူသည် ကျောင်းတော်အတွင်း၌ ကိုယ်ခံသိုင်းပညာကိုသာ တစိုက်မတ်မတ် လေ့ကျင့်နေခဲ့ရသည်။

ဤနေ့တွင်...

‌ကျွေ့ဟွာသည် ဝေမြို့သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် လေကိုစီး၍ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါများသည် ယခင်ကထက် ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်အတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာ အလွန် ဖျတ်လတ်ကာ၊ မာန်မာနထောင်လွှားသော အမူအရာဖြင့် အနုစိတ်သော ခြေလှမ်းများကို လှမ်းရင်း လီယန်ချူထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ပြုံးလျက်

“မြန်မြန်လာစမ်း... မတွေ့ရတာ ကြာပြီ၊ ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် ပွတ်သပ်ခွင့်ပေးဦး...”

ဟု ဆိုလိုက်၏။

ဤကျောင်းတော်အတွင်း၌ လက်သီးသိုင်းကိုပဲ တစိုက်မတ်မတ် လေ့ကျင့်နေရသဖြင့် နေ့ရက်များသည် အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့လွန်းလှသည်။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူသည် လက်ဖက်ရည်သောက်ခြင်း၊ သီချင်းနားထောင်ခြင်း ဝါသနာများကိုလည်း စိတ်မပါတော့ချေ။ ဆိုင်ရှင်မ ကလည်း သူ့အနားတွင် မရှိသဖြင့် အနည်းငယ် ပျင်းရိ ငြီးငွေ့မှုကို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ မေးစေ့ကို အထက်သို့ ပင့်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ

“ဒါက ဘာစကားလဲ... ငါ့ရဲ့ အခု ကျင့်စဉ်အဆင့်က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို တုန်ခါစေနိုင်ပြီ။ နင့်ရဲ့ ဒီလို တောင်းဆိုချက်မျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မှာလဲ...” ဟု ဆိုလာသည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါများသည် ယခင်ကထက် ပိုမို အားကောင်းလာသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိခင်သည် ရှောင်ဖုန်းတောင်၌ သူမအတွက် အမွေအနှစ်များကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး၊ ထိုအမွေအနှစ်များကို သန့်စင်ပြီးနောက် ကိုယ်ပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ကာ အမွှေးတိုင် အာရုံခံကိုယ်ပွားအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤနည်းဖြင့် နတ်ဘုရားရိုက်နှက်သည့် တုတ်ကောက် ကဲ့သို့သော ချုပ်ထိန်းမှု ရတနာများနှင့် ဆုံတွေ့ရသည့်တိုင်အောင် လုံးဝ အဖိနှိပ်ခံရတော့မည် မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ ကျွေ့ ဟွာ၏ အမွှေးတိုင် ကိုယ်ပွားကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့လျှင်တောင် သူမ၏ တတိယအဆင့် မိစ္ဆာဘုရင် စွမ်းပကားကိုမူ ဖိနှိပ်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ခဏအကြာတွင်မူ...

လီယန်ချူသည် နတ်ဆရာကြီး အမြဲတမ်း ထိုင်လေ့ရှိသော လျှောင်းကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး၊ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်မူ ကြောင်ကလေးတစ်ကောင် ရှိနေကာ ထိုကြောင်ကလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေခဲ့သည်။

‘တကယ်ပဲ... ကြောင်ပွတ်ရတာက လူကို စိတ်ချမ်းသာစေတယ်...’ လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

သူ၏ လက်လှုပ်ရှားမှုများသည် အလွန် သေချာလှသည်။ နားရွက်မှ စတင်ကာ အမြီးအထိ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရာ၊ ကျွေ့ ဟွာသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပျော့အိသွားပြီး မျက်လုံးများကိုပါ မှိတ်ထားလိုက်မိသည်။

‘မတွေ့ရတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ သူ ပထမဆုံး တောင်းဆိုတာက ဒါပဲလား။ ဒါကိုကြည့်ရင် ဒီတောင်စောင့်နတ်ဘုရားမရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုက ကြီးမားနေဆဲပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါက အခု ကြောင်တစ်ကောင် ဖြစ်နေတာကို...’

‌ေကျွ့ဟွာသည် မူးဝေဝေ ဖြစ်နေပြီး အများကြီး မတွေးနိုင်တော့ချေ။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပျော့ပျောင်းကာ အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်ဟုသာ ခံစားနေရသည်။ လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကပ်တွဲနေရခြင်းက သူမကို အလွန် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။ လီယန်ချူတစ်ယောက် ကြောင်ကို အဝအပြဲ ပွတ်သပ်ပြီးသွားသည့် အခါတွင်မူ၊ ‌ေကျွ့ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် ပျော့ခွေနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာသူတော်စင် သွေးမျိုးဆက် ဖြစ်ပါလျက်နှင့် ယခုအခါတွင်မူ ခြေလှမ်းများပင် ယိမ်းထိုးနေခဲ့ရရှာသည်။

လီယန်ချူက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့်

“မင်း ပြောတာက မင်း အမွှေးတိုင် ကိုယ်ပွားတစ်ခုကို လေ့ကျင့်အောင်မြင်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား...” ဟု မေးလိုက်သည်။

ခုနက ကြောင်ပွတ်နေသည့် အချိန်တွင် သူသည် ‌ေကျွ့ဟွာနှင့် လေသံတိုးတိုးဖြင့် စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ‌ေကျွ့ဟွာက နောက်ဆုံးတွင် ဤအကြောင်းအရာကို ပြောပြလာသဖြင့် သူလည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ကေျွ့ဟွာသည် သူမ၏ မေးစေ့ကို လေးဆယ့်ငါးဒီဂရီအထိ အထက်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ

“မှန်တာပေါ့... အခုဆိုရင် ငါက အရင်က ငါ့ကိုယ်ငါ နှစ်ယောက်ကိုတောင် ပြန်ချလို့ရတယ်...”

ဟု ကြွားဝါလိုက်သည်။

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း

“အစွမ်းထက်တာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုကို သုံးခုအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း အတတ် ထက် တစ်ယောက်ပဲ လိုတော့တယ်။ ငါကတော့ သုံးယောက်ကို ချလို့ရတယ်...”

ဟု ဆိုလိုက်၏။

ကျွေ့ ဟွာ - “.................”

အမှန်စင်စစ် သူမ၏ အမွှေးတိုင် ကိုယ်ပွားသည် သူမ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်ထက် အစွမ်းအစ အနည်းငယ် ပိုမို အားနည်းလှပေသည်။ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပွား ကဲ့သို့ မူလခန္ဓာကိုယ်၏ စွမ်းပကားကို အပြည့်အဝ ပုံတူကူးယူနိုင်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပါချေ။

ကျွေ့ ဟွာက ဆက်လက်၍

“ဟုတ်သားပဲ... ငါလာတဲ့ လမ်းမှာ မိစ္ဆာအမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့တယ်။ သူတို့က ဝေမြို့ကို လာဖို့ ပြောနေကြသလိုပဲ...” ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရင်း

“ဘယ်လို ပုံစံမျိုးလဲ...” ဟု မေးလိုက်၏။

ကျွေ့ ဟွာက ထိုမိစ္ဆာအမျိုးသားနှင့် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအို၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပုံဖော်ပြောပြလိုက်သည်။ လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။ ဤလူသည် ယခင်က သူနှင့် လက်ရုံးရည်ချင်း ပြိုင်ဆိုင်ခဲ့သည့် ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းသော မိစ္ဆာပညာရှင် အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ မတော်တဆမှုများ မဖြစ်ပွားစေရန်အတွက် လီယန်ချူသည် ကျွေ့ ဟွာကို သူမ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် ထိုအမျိုးသား၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို စိတ်ကူးထဲတွင် ပုံဖော်ခိုင်းလိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ သူပဲ...” လီယန်ချူ၏ မျက်နှာသည်

ချက်ချင်း အေးစက်သွားပြီး လေသံအေးအေးဖြင့်

“သူတို့ နောက်ထပ် ဘာတွေ ပြောသေးလဲ...” ဟု မေးလိုက်၏။

ကျွေ့ ဟွာသည် ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု သွေးမျိုးဆက် ဖြစ်သဖြင့် တီထင်သတ္တဝါကဲ့သို့သော စုံစမ်းထောက်လှမ်းနိုင်သည့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မျိုး ရှိနေခြင်းကြောင့် ထိုလူနှစ်ယောက်၏ စကားများကို ကြားရခြင်းမှာ မဆန်းပြားလှပေ။

ကေျွ့ဟွာသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလူနှစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က အရမ်းအားကောင်း တာမို့ ငါသေချာတော့ မကြားရဘူး။ ဒါပေမဲ့ မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုက ဗေဒင်တွက်ချက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ မိစ္ဆာအမျိုးသားကို တားဆီးလိုက်ပုံရတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်က လီရှန်းတာအိုနန်းတော်ကို သွားပြီး မီးလျှံလှံမြတ် ကို သွားရှာကြမလို့ ထင်တယ်...”

စကားအဆုံးတွင် ကေျွ့ဟွာက ရယ်မောလျက်

“မီးလျှံလှံမြတ်တဲ့... ဒီနာမည်က တကယ့်ကို အားမာန်အပြည့်ပဲ။ ငါတို့ သွားပြီး သူတို့ကို ကြားဖြတ်လုယူကြမလား...” ဟု ဆိုလာသည်။

ကျွေ့ ဟွာ ပြောသည့်အတိုင်းဆိုလျှင် ထိုမီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုသည် ဗေဒင်တွက်ချက်ခြင်း အတတ်ကို နားလည်ထားပုံရပြီး၊ ထို့ကြောင့်လည်း ထိုမိစ္ဆာပညာရှင်ကို တားဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လီယန်ချူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက်

“ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် လီရှန်းတာအိုနန်းတော်ကို သွားကြတာပေါ့...”

ဟု ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်လေတော့သည်။