အခန်း ၄၁၅

အခန်း(၄၁၅) ဖန်ကွမ်းကို သတ်သည့်ဓား

ဖန်ကွမ်း။

ဖန်ကျင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေတွင် ဆရာတော် ဖန်ယဲ့ပြီးလျှင် ဒုတိယ အင်အားအကြီးဆုံး တည်ရှိမှု။

သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်စဉ်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်း နဝမအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဝက်ခန့်သာ လိုတော့သည်။

သို့သော် သူက တကယ်တမ်းတွင် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး မဟုတ်။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူက မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ဆရာတော် ဖန်ယဲ့၏ ဉာဏ်အလင်းပေးမှုကို ခံရသော ဗောဓိပင်တစ်ပင် ဖြစ်သည်။

သူက ဖန်ကျင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေကို စတင်တည်ထောင်ကတည်းက ရှိနေခဲ့ပြီး ၎င်းကို တည်ထောင်ပြီးနောက် လူသားအသွင်သို့ ကျင့်ကြံပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် သူ့ကို ဖန်ကျင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ အစောင့်အကြပ် သားရဲအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်၏။

"ညှာတာမှုမရှိဘဲ သတ်မယ် ဟုတ်လား။ တော်တော် မောက်မာတာပဲ။"

ချန်ဟွိုက်အန်က စကားပြောပြီး အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။" ဖန်ကွမ်း၏ မျက်လုံးများက တောက်ပစွာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်လိုက်သည်။ သူက တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ ချန်ဟွိုက်အန်၏ ဝင်ရောက်လာသော ဓားသွားကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ "ဓားကျောင်းတော်ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ဓားသိုင်းက ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ ကြားနေရတာ ကြာပြီ။ ဒီနေ့ ဒီဖန်ကွမ်းက ကောလာဟလတွေ မှန်မမှန် အတည်ပြုပါရစေ။"

သူ၏အသံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ…

ဖန်ကွမ်းက ချန်ဟွိုက်အန်၏ အမြင်အာရုံတွင် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

သူ၏အနောက်ဘက်ရှိ နဂါးကိုးကောင် မြင့်မြတ်ရထားလှည်းသည်လည်း ဆုတ်ခွာသွားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်ကိုယ်တိုင်က ဆန့်ထွက်ပါးလွှာသွား၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အလွှာပါး၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ ဖန်ကျင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေသို့ အတူပါလာသော ကျင့်ကြံသူများ အားလုံးနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ကြေးခွံနက်ဓားမှာ ခြောက်သွေ့ နေသော သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သွေးရောင်လမင်းကြီး တစ်စင်းက ကောင်းကင်ယံတွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး ၎င်း၏ နီရဲသော အရိပ်က အောက်ဘက်ရှိ ရေပြင်ကို အရောင်ဆိုးထားသည်။

ထိုအရည်ပျော်နေသော သွေးရောင်လမင်းကြီး၏ အထက်တွင် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခုက ဗောဓိရွက် တစ်ရွက်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် ကြေးခွံနက်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ သူ၏ ငွေရောင်ဆံပင်များက လေမတိုက်ဘဲ ပုံမှန်မဟုတ်စွာ လွင့်ခါနေသည်။

"ဪ။ ဒီအရှင်ရဲ့ ပုံစံကို ယူလိုက်တာနဲ့ မင်းက ငါ ဖြစ်သွားပြီလား…" ချန်ဟွိုက်အန်က သွေ့ခြောက်နေသော သစ်ကိုင်းကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

ဗုဒ္ဓသိုင်းပညာများက ပုံရိပ်ယောင် ဖန်တီးမှုများတွင် ထူးချွန်ကြသည်။

သူက ဖန်ကွမ်း၏ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

နားလည်နိုင်ပေသည်။ သူ၏ လက်ရှိ ကိုယ်ပွားက ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်း နဝမအဆင့် စွမ်းအားကိုသာ ဖော်ဆောင်နိုင်ပြီး စစ်မှန်သော မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ကို မဆိုထားနှင့်။ မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်သို့ ခြေလှမ်းတစ်ဝက်ပင် မရောက်သေးပေ။ ဖန်ကွမ်းက ကိုယ့်ပိုင်နက်ထဲတွင် တိုက်ခိုက်နေရာ ပထမဆုံး လှုပ်ရှားခွင့် ရသွားခြင်းက မျှော်လင့်ထားပြီးသားပင်။

"ဒကာကြီး ပြောတာ မှန်ကောင်း မှန်ပါလိမ့်မယ်။" ချန်ဟွိုက်အန် ပုံစံယူထားသော ဖန်ကွမ်းက ပုံမှန်မဟုတ်စွာ ပြုံးဖြီးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ မင်းကို သတ်ပြီးသွားရင် ငါက မင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ အရာအားလုံးကို အစားထိုးလိုက်ရင် ဘာများ ကွာခြားတော့မှာလဲ။"

ထိုစကားများနှင့်အတူ ဖန်ကွမ်းက ကြေးခွံနက်ဓားကို အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။

ချန်ဟွိုက်အန်က တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်သို့ မြှင့်တင်လိုက်မည်ဆိုပါက ဤရန်သူကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ အလွယ်တကူ ချေမှုန်းနိုင်မည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့ အောင်ပွဲမျိုးက မည်သည့်အဓိပ္ပာယ် ရှိမည်နည်း။

ဒီချင်းယွန်ဘုံက ကိုယ်ပွားက တိုးချဲ့မှု တစ်ခု သက်သက်ပဲ။ ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်တွေကို အရမ်း အားကိုးလွန်းရင် မှီခိုမှုတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ ကိုယ်ပွားသာ ပျောက်ကွယ်သွားရင် ဒါမှမဟုတ် ပိုဆိုးတာက အခုလို ရန်သူ ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အနိုင်ယူမှာလဲ။

"ငါက အရင်ကငါ မဟုတ်တော့ဘူး။"

ချန်ဟွိုက်အန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး နီးကပ်လာသော ဓားကို မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်သည်။

လက်တွေ့ကမ္ဘာက ပိုမို ဝေဝါးသွား၏။

ပုံရိပ်ယောင်၏ အပြင်ဘက်တွင် သူ၏ လက်များက ဗလာဖြစ်နေပြီး ကြေးခွံနက်ဓားမှာ တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူ၏ ခြေရင်းသို့ ကျရောက်နေသည်။

သို့သော် ယခု သူ၏ လက်ဆုပ်ထဲတွင် ယင်-ယန်ဓားအသိမှ အပြည့်အဝ စုစည်းဖန်တီးထားသော ဓားတစ်လက် ရှိနေသည်။

သူ၏ဓားသွားက ဖန်ကွမ်းဆီသို့ ဆန့်ထွက်သွားသည်။

ဗောဓိပုံရိပ်ယောင် အတွင်းတွင် ချန်ဟွိုက်အန် မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ရယ်စရာကောင်းသော သွေ့ခြောက်နေသည့် သစ်ကိုင်းလေးက သူ၏ကိုယ်ပွားဆီသို့ အောက်ဘက်သို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။

ဓားက ဘယ်တုန်းကမှ လက်ထဲတွင် မရှိခဲ့။

နှလုံးသားထဲမှာ ထာဝရ ကိန်းအောင်းနေသည်သာ။

ပုံသဏ္ဌာန် ဆိုသည်က သူ့ကို ကန့်သတ်ထား၍ မရသည်မှာ ကြာခဲ့လေပြီ။

တန်ခန်းနှင့် စကားပြောခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဓားအသိအမြင်များက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

အားလုံးက ထို သွေ့ခြောက်နေသော သစ်ကိုင်းလေးမှတစ်ဆင့် စီးဆင်းသွား၏။

ပုံရိပ်ယောင်၏ အပြင်ဘက်တွင် ကြေးခွံနက်ဓားက မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် ချန်ဟွိုက်အန်က ဓားအလင်းရောင်များဖြင့် ဖန်တီးထားသော ပုံတူဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

အတွင်းဘက်တွင်မူ သစ်ကိုင်းလေးက အလွန်ထက်မြက်သော ဓားချီများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ နောက်ကျမှ စတင်ခဲ့သော်လည်း ဖန်ကွမ်း၏ နဖူးဆီသို့ ကြောက်မက်ဖွယ် အမြန်နှုန်းဖြင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွား၏။

လက်တွေ့လောကတွင်မူ ဖန်ကျင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ တောက်ပနေသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများကြားတွင်…

ယခင်က ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေခဲ့သော ဖန်ကွမ်းက ပေတစ်ဝက်ခန့် အကွာတွင် အေးခဲကာ ရပ်တန့်နေသည်။

သူ၏မျက်နှာက ဖြူရော်သွားပြီး ချန်ဟွိုက်အန်ကို ကြောင်အမ်းအမ်း စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဓားအသိ ဓားသွားက သူ၏နဖူးကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ထိပ်ဖျားက သွေးရောင် မြူခိုးများကြား သူ၏ ဦးခေါင်းခွံနောက်မှ ထွက်ပေါ်နေ၏။

"မင်း... မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ခုတ်နိုင်ရတာလဲ။"

ပုံရိပ်ယောင်ကြီး အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားသည်။ ချန်ဟွိုက်အန်၏ တည်ငြိမ်သော အကြည့်က ဖန်ကွမ်းအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်က ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ပုံရိပ်ယောင်ကို မင်း ကျွမ်းကျင်မှုက ပြီးပြည့်စုံလု နီးပါးပဲ။ ဒါပေမဲ့... မင်းက ဓားတစ်လက်ကို လုံးဝ မကိုင်သင့်ခဲ့ဘူး။ မင်းက ဓားတွေအကြောင်း ဘာတစ်ခုမှ နားမလည်ဘူး။"

"မင်းက ဓားတွေကို နားလည်တယ်ပေါ့။" ဖန်ကွမ်း၏မျက်နှာ တွန့်လိမ်သွားသည်။ "ဟင်းလင်းပြင် ပေါင်းစည်းခြင်း နဝမအဆင့်လေးနဲ့တင် မင်းက ဘယ်လို တာအိုမျိုးကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်မှာလဲ။"

"ဓားတွေအကြောင်း ဒီအရှင်လောက် နားလည်တဲ့သူ မရှိဘူး။" ချန်ဟွိုက်အန်က ဓားကို နောက်သို့ပစ်လျက် ရပ်ကာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းယိပိုင်ပင် ၎င်းကို ငြင်းဆန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းယိပိုင်က ယင်-ယန် ဓားအသိကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ပြီး ၎င်းမှတစ်ဆင့် သံသရာကို သိမြင်ခဲ့သည်။ ၎င်းက သန့်စင်သော ဓားလမ်းစဉ်သက်သက် မဟုတ်ပေ။

ချန်ဟွိုက်အန် နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သော တာအိုက ဓားကိုယ်တိုင်ပင်။

အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်နိုင်သော ထက်မြက်မှု၊ ရှေ့ကို ပြေးဝင်သွားသော ရဲရင့်မှု၊ အဆုံးမရှိသော သွေးတောက်ခြင်းများမှတဆင့် ပုံဖော်ထားသော ရိုးရှင်းမှု။

"ဒီအရှင်က ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့်မှာ ရှိနေတုန်းကတည်းက တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့တာ။"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ။" ချန်ဟွိုက်အန်၏ အပြုံးကိုကြည့်ပြီး ဖန်ကွမ်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

စွမ်းအားအပြည့် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ သူက ရွှေရောင် ဗောဓိပင်ကြီး တစ်ပင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်း၏ ဧရာမ ပုံသဏ္ဌာန်ကြီးက ဖန်ကျင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို နီးပါး ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံများက ၎င်း၏ သစ်ရွက်အုပ်စုကြားမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ "ဘာဓားတာအိုလဲ။ ဒီနေ့ မင်းရဲ့ လမ်းစဉ်ကို ငါ ဖျက်ဆီးပစ်တာကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်။"

ပဲ့တင်သံများ မပျောက်ကွယ်မီ ရေတွက်၍မရသော ရွှေရောင် နွယ်ပင်များက ကောင်းကင်သို့ ပေါက်ကွဲ၍ ထွက်လာသည်။ မိုးကြိုးများကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲကာ ချန်ဟွိုက်အန်အပေါ်သို့ မိုးရွာချသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာ၏။

ချန်ဟွိုက်အန် မျက်လုံးမှေးလိုက်ပြီး အထက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ကြီးက နွယ်ပင်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းသွားပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ၊ ဓားတစ်လက်ရဲ့ အသွားက ဖန်ဆင်းခြင်း အားလုံးကို ခွဲခြမ်းနိုင်တယ်။ ဗောဓိပင်လေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တားဆီးနိုင်မှာလဲ။

"ဓားကျောင်းတော်ဘိုးဘေးကြီး။ ဒီဗောဓိနွယ်ပင်တွေကို နှစ်သုံးထောင်တိုင်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ထားခဲ့တာ။ တစ်ခုချင်းစီက အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်လက်နက်တွေထက်တောင် ပိုမာကျောတယ်။ မင်းရဲ့ဓားက အဆုံးအစ မရှိတာကို ဖြတ်တောက်နိုင်လို့လား။"

ဖန်ကွမ်း၏ ရယ်သံက မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ချန်ဟွိုက်အန်က တိတ်ဆိတ်နေပြီး ရိုးရှင်းစွာပင် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်လိုက်သလိုမျိုးပင်။

ဓားသွား ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် နေရာလွတ်ကိုယ်တိုင်က တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ ပြိုကျသွားပြီး လေထုများ ထွက်ခွာသွားကာ လုံးဝ လေဟာနယ်အလွတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုလေဟာနယ်အလွတ်ထဲမှ ဓားအလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ကျဆင်းလာသော နွယ်ပင်များမှာ ရေတွက်၍မရသော အပိုင်းအစငယ်များအဖြစ် ပြိုကွဲသွားကြသည်။

ချန်ဟွိုက်အန် ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ယခုတွင် ပိုမြန်လာသည်။ ဓားအလင်းရောင်များက သူ၏ ပတ်လည် သုံးပေအကွာတွင် ထိုးဖောက်မရသော ငွေရောင်ကန့်လန့်ကာကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်သွားသည်အထိပင်။ ဤကန့်လန့်ကာနှင့် ထိတွေ့မိသော နွယ်ပင်များမှာ ချက်ချင်းပင် လွှစာမှုန့်များအဖြစ် ကြေမွသွားကြ၏။

"အရမ်းကို... အစွမ်းထက်တာပဲ။"

ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေ မှ တပည့်များက ဤမြင်ကွင်းကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ဧရာမ ဗောဓိပင်ကြီးက ချန်ဟွိုက်အန်ကို သေးငယ်သွားစေသော်လည်း သူက နွယ်ပင်မုန်တိုင်းကြားတွင် မုန်တိုင်းထဲမှ သစ်ရွက်လှေငယ်လေးတစ်စင်းလို ရပ်တည်နေသည်။ ကျိုးပဲ့လွယ်ပုံပေါ်သော်လည်း ခံတပ်ကြီး တစ်ခုလို မဖျက်ဆီးနိုင်အောင် ကြံ့ခိုင်နေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ့ရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကို မင်းက ဘယ်လိုလုပ် တွန်းလှန်နိုင်ရတာလဲ။"

ဖန်ကွမ်း၏မျက်လုံးများက မျက်လုံးအိမ်ထဲမှ ထွက်ကျမတတ် ပြူးကျယ်သွားသည်။

ဤကမ္ဘာငယ်လေးက သူ၏ ဗောဓိပင်ပိုင်နက်နယ်မြေ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုနယ်မြေ၏ စွမ်းအားအပြည့်ကို ထုတ်ယူသုံးစွဲနေသည့်တိုင် သူက ချန်ဟွိုက်အန်၏ သုံးပေ ပတ်လည်ကို မထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုနေရာလွတ်က တခြားဒိုင်မန်းရှင်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နေခြင်းပင်။

ဓားဒိုင်မန်းရှင်း။

ချန်ဟွိုက်အန်၏ တာအိုဒိုင်မန်းရှင်း။

သူ၏ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်က ထိုမျှလောက်ပင် အရေးမပါခဲ့ပေ။

၎င်းက ထိတွေ့ရန်ပင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့။

"ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ။" ချန်ဟွိုက်အန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဟင်းလင်းပြင် ပေါင်းစည်းခြင်း နဝမအဆင့် အထွတ်အထိပ်က ဒီအရှင်နဲ့ ဓားချင်းယှဉ်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်ရုံလေးပဲ ရှိတယ်။ မင်းရဲ့ တာအိုက... မစင်ကြယ်ဘူး။"

သူ စကားပြောလိုက်စဉ်မှာပင်…

သုမေရုနယ်မြေအတွင်းရှိ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် အားလုံးက သူ့အပေါ်သို့ စုစည်းလာသည်။

ဒိုင်မန်းရှင်း တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့နေသော ရေတွက်၍မရသည့် ကမ္ဘာငယ်လေးများမှာ ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရသည့် အဝတ်စတစ်ခုပေါ်မှ ဖန်ဂေါ်လီလုံးများကဲ့သို့ ကွဲကြေသွားကြသည်။

ဓားအသိများ ချန်ဟွိုက်အန်၏ လက်ဆုပ်ထဲတွင် စုစည်းလာသည်။

ထို့နောက် ကြေးခွံနက်ဓားက ဓားအိမ်မှ ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ဟိန်းဟောက်နေသော လေပြင်းက ပေပေါင်းရာနှင့်ချီအထိ ဖြတ်တောက်သွားသည်။

နွယ်ပင်မုန်တိုင်းကို ဖြတ်သန်းသွား၏။

ရေတွက်၍မရသော ဗောဓိရွက်များကို ကျော်လွန်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သစ်ပင်အတွင်း တရားထိုင်နေသော ဖန်ကွမ်းကို ဖောက်ထွင်းသွား၏။

ဓား၏ ဟိန်းသံက မိုးခြိမ်းသံကို ယှဉ်နိုင်သည်။

ဖန်ကွမ်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

...