အခန်း ၂၃၁

အခန်း (၂၃၁) တရားသူကြီးက ယွင်ဟွားကို ရှာတွေ့သွားခြင်း

လူအုပ်ကြီးက သုံးကျန်းခန့် အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားရလေသည်။

ထိုအခြေအနေတွင်ပင် တရားသူကြီးက သူတို့အား အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။

နန်ကုန်းယွမ်သည် ရှောင်လီဟွာအား တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

“အတော်ပဲ...သူ့ကို အရင်မြှုပ်လိုက်ကြစို့…”

“ဘာတွေပြောနေတာလဲ…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် တရားသူကြီးစုတ်တံကို ၎င်း၏ အတောင်ပံများဖြင့် ရိုက်ပုတ်လိုက်ပြီး ထုရိုက်ချင်နေကာ ပြောလိုက်၏။

"ချွေ့ကျွယ်က ငါတို့ကို မြို့တော်တစ်ခုလုံး ပတ်ရှာနေလောက်ပြီ... နင်က ငါတို့ကို ကျားပါးစပ်ထဲ ဝင်သွားစေချင်နေတာလား..."

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အရှိန်ကျသွားကာ မြေပြင်ပေါ်မှ ထိုင်လိုက်လေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များက သူ့အား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ တရားသူကြီးစုတ်တံက သူတို့ကို ကြည့်ကာ သွားဖြီးလိုက်လေသည်။

သူတို့၏ ရင်များ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေတော့သည်။

ယွင်ဟွားသည် မျက်လုံးမှိတ်ကာ အနားယူရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ရှောင်ယိုယိုတစ်ယောက် အသိပညာများကို မြန်မြန် စုပ်ယူပြီးစီးရန် မျှော်လင့်နေလေသည်။ သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ကမူ ယွင်ဟွား၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ရှေ့ဆက် မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို တွေးတောနေ၏။

တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ်၏ အကြောင်းကို ပြောလိုက်ခြင်းက တရားသူကြီးစုတ်တံ၏ ရင်ထဲမှ နာကြည်းမှုကို ပိုမို ကြီးထွားလာစေသည်။ သူ၏ လက်အောက်တွင် နေထိုင်ခဲ့ရသော်လည်း မည်သည့် ကြင်နာမှုကိုမျှ မရရှိခဲ့သဖြင့် ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှ အရောင်သည် ရုတ်တရက် ရင့်သန်သွားလေသည်။

ဟွားဟွားနှင့် ရှူးရှူးတို့ သင်ပေးခဲ့သော လှည့်ကွက်အချို့ကို ၎င်းက မှတ်မိသွားသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ၎င်း၏ ဗိုက်ထဲမှ ရတနာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆွဲထုတ်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"ဟွန့်... ပန်းကလေးကို လာဖမ်းရဲတယ်ပေါ့လေ... ဒီရတနာတွေနဲ့ မင်းကို သေအောင် ထုသတ်ပစ်မယ်..."

"ဒီတစ်ခုက မင်းကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွာမယ်... ဒီတစ်ခုက မင်းရဲ့ အရွတ်တွေကို ဆွဲထုတ်မယ်... ပြီးရင် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ခွာချပြီး ဆီကြော်မုန့်လို ကြော်ပစ်မယ်..."

ဆူပွက်ကာ အခိုးအငွေ့များ ထွက်နေသော ဆီအိုးတစ်လုံးသည် ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များ၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။

ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ ဦးခေါင်းထိပ်အထိ အေးစက်သွားလေသည်။

စောစောက သူတို့ကို တကယ်ပဲ သက်ညှာပေးခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး တရားသူကြီးချွေ့အတွက် တစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်စွာ ဝမ်းနည်းပေးလိုက်မိသည်။

"ဟတ်ချိုး..."

"ဟတ်ချိုး..."

ချွေ့ကျွယ်သည် နန်းတော်မြို့အတွင်း လှည့်လည်သွားလာနေသော်လည်း မည်သည့် အနှောင့်အယှက်ကောင်များကိုမျှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ သူ၏ မှောင်မိုက်နေသော မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ကနဲ ဖြစ်သွား၏။

သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး လက်များကို လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကာ လက်သင်္ကေတများ ပြုလုပ်လျက် သူ၏ စိတ်အာရုံကို အပြင်ဘက်သို့ ဆက်တိုက် ဖြန့်ကြက်လိုက်လေသည်။

"ဟင်..."

ချွေ့ကျွယ်သည် ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"လူတွေက သူတို့ရဲ့ လူနေအိမ်တွေမှာ ယမမင်းကို တကယ်ပဲ ကိုးကွယ်ကြတာလား... သူတို့က ဆိုးရွားတဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ကြုံရမှာကို မကြောက်ကြဘူးလား..."

သူသည် ခဏတာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်အာရုံသည် မြို့အပြင်ဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်မျောသွားလေသည်။

ရုတ်တရက်။

သူ၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့သွားပြီ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လျှပ်တစ်ပြက် ပျောက်ကွယ်သွားကာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ငရဲလကျောက်သည် စုပ်ယူနေခြင်းကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ အလင်းရောင်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး သူတို့သုံးဦးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားလေသည်။ ၎င်းသည် အနည်းငယ်သာ စုပ်ယူရသေးပြီး စွမ်းအားများ အပြည့်အဝ ပြန်လည်မရရှိသေးသဖြင့် ပန်းကလေးအား ခေါ်ဆောင်ကာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း မပြုလုပ်နိုင်သေးပေ။

"မြန်မြန်... မြန်မြန်... ချွေ့ကျွယ်က ငါတို့ရဲ့ ခြေရာကို ရှာတွေ့သွားပြီ... ပြေးကြ..."

၎င်း၏ အသံမှာ အလျင်စလိုဖြစ်နေပြီး ဖိအားများနေ၏။ အကယ်၍ သူတို့ အလျင်မလိုပါက အားလုံး ဒုက္ခရောက်နိုင်ပေသည်။

ယွင်ဟွားသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ထံမှ တရားသူကြီးစုတ်တံကို လှမ်းယူကာ နောက်သို့ ဆွဲယူလိုက်လေသည်။

အားလုံးပင် အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

ယွင်ဝေသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းအုတ်ခဲငယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ချွေ့ကျွယ်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပြေးဝင်ကာ ထုချလိုက်ချင်စိတ်များ ပြင်းပြနေလေသည်။

သူမ၏ ချွေးမဖြစ်သူအတွက် တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုသည် သူမ ကိုင်ထားသော ဖိနပ်များကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ မြေပုံထဲမှ အသုံးတည့်မည့် တုတ်တစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။ မင်းသားစုက တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

ဘုရားရေ…

၎င်းသည် လူ့အရိုးများ ဖြစ်နေလေသည်။

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမ၏ တတိယသမီး၏ လုပ်ရပ်ကို အတုယူကာ ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ရှာဖွေပြီး လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ယွင်ရှောင်ထျန်းက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ရုတ်တရက် ဖိထားလိုက်လေသည်။

အလိုလေး...

သူ၏ ဇနီးသည်က လူ့ဦးခေါင်းခွံတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူမ၏ အကြည့်များက အခြားသူများ၏ လက်များဆီသို့ ဝေ့ဝဲသွားလေသည်။

သူသည် လန့်ဖြတ်သွားလွန်းသဖြင့် သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီ ကိုင်ဆောင်ထားသည်မှာ…

ထိုအရာက အမှန်ပင်။

ဤနေရာသည် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် အခြားအရာများ သိပ်မရှိသော်လည်း အရိုးများကတော့ အပေါများဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ရာ သူ၏ရှေ့တွင် အရိုးတစ်ချောင်း ပေါ်လာလေသည်။ သူသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး ထိုအရာကို ဖြတ်တောက်ရန် သူ၏စိတ်ကို အတော်လေး အားယူလိုက်ရ၏။

"အဖေ... ဒါကို ယူလိုက်ပါ... အကယ်၍ အချိန်အခါ မသင့်ဘူးဆိုရင် ညီမလေးကို ကာကွယ်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ပြေးဝင်သွားကြမယ်..."

ယွင်ချင်းမော့၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ တရားသူကြီးကို ရိုက်နှက်ရမည်ဆိုသည့် အကြောင်းကို တွေးလိုက်ရုံဖြင့် သူ့အား အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေသည်။

"ဒါဆိုရင်... မင်းက ဘာကို ယူမှာလဲ..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် သူ၏ သားဖြစ်သူအား လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဘာမျှမရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ယွင်ချင်းမော့သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ သံအုတ်ခဲတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် အလေးချိန်ချိန်ကြည့်ကာ ကောက်ကျစ်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ကျွန်တော် အကြီးအကျယ် နစ်နာခဲ့ရတယ်... ဒါကြောင့် လူတစ်ယောက်ကို ဒီအုတ်ခဲ လုပ်ခိုင်းထားလိုက်တာ... တကယ် အသုံးတည့်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

ယွင်ရှောင်ထျန်း - …

သူမ၏ လက်ထဲရှိ သာမန်အုတ်ခဲကိုကြည့်ရင်း ယွင်ယာသည် သူမကိုယ်တိုင် တစ်ခုဖန်တီးရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။

အငယ်ဆုံးညီမလေး၏ အုတ်ခဲမှာ ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး တတိယညီမလေးမှာ ကျောက်စိမ်းဖြင့်ဖြစ်ကာ အစ်ကိုကြီးမှာ သံမဏိဖြင့် ဖြစ်သဖြင့် သူမအတွက်မူ ကြေးဝါအုတ်ခဲတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် တွေးလိုက်လေသည်။

အားလုံးက လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ယွင်ဟွားက ထွက်ပြေးရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း အတားအဆီးတစ်ခုက သူမ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့သွားလေသည်။

ကလေးငယ်လေးများက လန့်ဖြတ်သွားကြ၏။

ငရဲလကျောက်သည် ပုန်းအောင်းရန်အတွက် သေနေသော သစ်ပင်တစ်ပင်တွင် အခေါင်းပေါက်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီး ပန်းကလေးနှင့် အခြားသူများ ခဏတာ တောင့်ခံနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ ယင်စွမ်းအင်များကို အသည်းအသန် စတင်စုပ်ယူနေလေသည်။

"ပြေးမလို့လား..."

"ဘာလို့ ဆက်မပြေးတော့တာလဲ... ဟမ်..."

လှောင်ပြောင်သော အသံတစ်ခု လေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာရာ ယွင်ဟွားမှာ မတုန်ယင်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ တရားသူကြီးစုတ်တံသည် ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာလေးကို ကိုင်ထားပြီး ၎င်း၏ ခြေတံတိုလေးများက ဆက်တိုက် တုန်ယင်နေလေသည်။

၎င်းမှာ ခေါင်းမာနေခြင်းသာဖြစ်သည်။ ချွေ့ကျွယ်ကို သင်ခန်းစာပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဝိညာဉ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အကြောက်တရားကြောင့် မလှုပ်ရှားရဲအောင် ဖြစ်သွားရ၏။ ဟွားဟွားက ချွေ့ကျွယ်အား ရိုက်နှက်အနိုင်ယူနိုင်မှသာ လှုပ်ရှားရဲမည် ဖြစ်သည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ပင်လျှင် အကြောက်တရားကြောင့် တုန်ယင်နေလေသည်။ ပန်းကလေး၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အမြင့်ဆုံးသို့ မရောက်သေးသဖြင့် သူမသည် ချွေ့ကျွယ်၏ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ပေ။

တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ် ပေါ်လာသည့် အချိန်မှစ၍ သူ့ကို ဝန်းရံထားသော ထူးဆန်းသည့် အလင်းရောင်မှ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုက အားကောင်းသော သက်ရောက်မှုကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

ပုန်းအောင်းနေကြသော လူများမှာလည်း တုန်ယင်သွားကြ၏။

အလိုလေး...

သူတို့သည် တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ်နှင့် တကယ်ပင် ဆုံတွေ့ခဲ့ရလေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင်။

အားလုံး၏ မျက်လုံးများ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များပင်လျှင် သူတို့၏ ပင်ကိုယ်ပုံစံများကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်အပြင်ကြောင့် လူတိုင်း၏ နှုတ်ခမ်းများ ပြင်းထန်စွာ တွန့်လိမ်သွားရလေသည်။

"ဝါး..."

"တရားသူကြီးချွေ့..."

"အရှင် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ... မြန်မြန်... ကျွန်တော်တို့ကို မြန်မြန် ကယ်တင်ပေးပါ... ဒီလူယုတ်မာတွေက ကျွန်တော့်ကို အလွန်ဆိုးရွားစွာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ထားကြတယ်..."

သူ၏ ကယ်တင်ရှင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သေမင်းတမန်အဖြူ၏ ခံစားချက်များ ချက်ချင်း ပြိုလဲသွားပြီး အလွန်သနားဖွယ်ကောင်းအောင် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလေတော့သည်။

"တရားသူကြီးချွေ့... ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါဦး... ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ကောင်းတဲ့နေရာ တစ်နေရာမှ မရှိတော့ဘူး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေတောင် ကပ်ဘေးဒုက္ခဆီကနေ အများစု စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီး ဒီနတ်ဆိုးမလေး ကျင့်ကြံဖို့ ပေးလိုက်ရတယ်... တရားသူကြီးချွေ့... အရှင် ကျွန်တော်တို့အတွက် လက်စားချေပေးရမယ်..."

တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ်မှာ အံ့အားသင့်သွား၏။

သူတို့အနေဖြင့် အလွတ်ရုန်းထွက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း ဤမျှလောက် သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေမျိုးအထိ ရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ၎င်းအနေဖြင့် အလွန်သက်ညှာပေးခဲ့မိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ဤပြဿနာကောင်နှစ်ကောင်အား တိုင်တန်းရန် အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားလေသည်။

ဒေါသတကြီးဖြင့် ၎င်းသည် ယွင်ဟွား၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"ဘာ လက်စားချေရမှာလဲ... ပန်းကလေးက နင်တို့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်သစ်တွေကို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့တာ ရှင်းနေတာပဲ...နင်တို့က သူမကို ကာကွယ်ပေးရမယ့်အစား သူမရဲ့ ဘိုးဘေးကို ဖမ်းဆီးခဲ့ရုံသာမက သူမကိုပါ ပြန်ပြီး စွပ်စွဲနေသေးတယ်..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... အားလုံးက မင်းတို့ အပြစ်တွေချည်းပဲ..."

တရားသူကြီးပေပေ့က ထောက်ခံပြောဆိုလိုက်ပြီး ဟွားဟွား၏ နားရွက်နားရှိ ဆံပင်များကို ဆွဲယူကာ ရစ်ပတ်လိုက်ရာ ကြီးမား၍ တောက်ပနေသော မျက်လုံးနက်အစုံကိုသာ ပေါ်နေစေတော့သည်။

ချွေ့ကျွယ်က သူ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်လေသည်။

သူ၏ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် သူတို့ကို ချည်နှောင်ထားသော ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ကြိုးများသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာလေသည်။ လွတ်လပ်မှု ပြန်လည်ရရှိသွားပြီးနောက် ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များသည် အလျင်စလို ကုန်းရုန်းထကာ ချွေ့ကျွယ်ဆီသို့ ပြေးသွားကြလေသည်။

ယွင်ဟွားက သူမ၏ အံသွားများကို ခဲလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု လင်းလက်သွားကာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွယ်ကျွယ်လေး... တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... ငါတို့ အတိတ်အကြောင်းလေးတွေ ပြန်ပြောရင်း စကားနည်းနည်းလောက် ပြောကြရအောင်လား..."

"မလုပ်နဲ့..."

သေမင်းတမန်အမည်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်၏။

"တရားသူကြီးချွေ့... သူမရဲ့ လှည့်စားတာကို မခံပါနဲ့... ကျွန်တော်က သူမနဲ့ အတိတ်အကြောင်းလေးတွေ ပြန်ပြောရင်း စကားနည်းနည်းလောက် ပြောချင်ရုံလေးပါ... သတိမထားလိုက်မိတဲ့အချိန်မှာ သူမ လက်ထဲက ဟွန်ယွမ် ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲနဲ့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရတယ်... ရလဒ်အနေနဲ့ ကျွန်တော် ပြန်လည်ခုခံဖို့ လုံးဝ အင်အားမရှိတော့ဘူး..."

"ဟွန်ယွမ် ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချွေ့ကျွယ်၏ အကြည့်များသည် ယွင်ဟွားဆီသို့ ချက်ချင်း စူးစိုက်သွားလေတော့သည်။

"ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲက မင်းဆီမှာ ရှိနေတာလား..."