အခန်း ၂၃၂

အခန်း (၂၃၂) ကလေးငယ်နှစ်ဦး ဖမ်းဆီးခံရခြင်း

မထူးဆန်းတော့ပေ။

ထိုစဉ်က ယမမင်းသည် သူ့အား ရတနာအသစ်တစ်ခု ရွေးချယ်ခွင့်မပေးမီ အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့၏။ ထိုအချိန်ကတည်းက ဟွန်ယွမ် ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲ အခိုးခံလိုက်ရသည်ဖြစ်မည်။

ယွင်ဟွားက ခါးထောက်လျက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"နင့်ဟာဆိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ... ဒါက ငါ့ရဲ့ ရွှေအုတ်ခဲလေး... သူ့ပေါ်မှာ နင့်နာမည် ပါလို့လား..."

ဤမျှသာဖြစ်သည်။

သူမသည် ဟွန်ယွမ် ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ၎င်း၏ ရွှေရောင်အသွင်အပြင်ကြောင့် ချွေ့ကျွယ်၏ နဖူးကြောများ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

"မင်း ရွှေရည်စိမ်လိုက်တာလား..."

သူ၏ ကြီးမြတ်လှသော အုတ်ခဲမှာ မြင့်မြတ်ပြီး အေးစက်လှသော အမည်းရောင်ဖြစ်ပါလျက်နှင့် မည်သို့လုပ်၍ ဤမျှရိုင်းစိုင်းသွားရသနည်း။

"ငါ အဲ့လောက် အလုပ်မအားမရှိ မဟုတ်ဘူး... ရွှေအုတ်ခဲလေး... သူ့ကို တစ်ချက်လောက် ပြောင်းလဲပြလိုက်စမ်း..."

ယွင်ဟွားသည် ဤကိစ္စမှာ ၎င်းဘာသာ လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမနှင့် မည်သို့မျှ သက်ဆိုင်ခြင်းမရှိကြောင်း သက်သေပြလိုနေသည်။

အမိန့်ရရှိပြီးနောက် ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲသည် ချွေ့ကျွယ်ထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံသန်းသွားပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော အသွင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို လုပ်ပြလေသည်။

၎င်းသည် ရွှေရောင်နှင့် အမည်းရောင် တစ်လှည့်စီ ပြောင်းလဲနေ၏။

ချွေ့ကျွယ်သည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွေးအန်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ အနိုင်ယူ၍မရသော ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲကို ငရဲမင်းဖြစ်သော ယမမင်းပင်လျှင် သွေးစာချုပ် ချုပ်ဆိုချင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းက ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ ကပ်ဘေးဒုက္ခမလေးက ၎င်းထံမှ ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်ကို ရရှိသွားခဲ့လေသည်။

ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲနှင့်ပတ်သက်၍ လုံလောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ချွေ့ကျွယ် အာရုံလွင့်နေပြီး သတိလက်လွတ်ဖြစ်နေချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူ၏ခေါင်းကို ချိန်ရွယ်၍ နှစ်ချက်မျှ ထုချလိုက်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ပြန်ပြေးလာကာ ယွင်ဟွား၏ လက်ထဲသို့ ဆင်းသက်လာသည်။

"ရွှေအုတ်ခဲလေး... ကောင်းလိုက်တဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ပဲ..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က အားပေးလိုက်သည်။

ချွေ့ကျွယ်သည် နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ၎င်းသည် နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုဖြစ်ရာ မည်သို့ပင် ထုရိုက်သည်ဖြစ်စေ နာကျင်မည်သာ ဖြစ်၏။

"အမတ်ချွေ့... ကြည့်ပါဦး... နင့်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ ငါပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား... နင် ဂရုမစိုက်ရင် အထိနာလိမ့်မယ်... အဲ့ပြဿနာကောင်တွေက အရမ်းကောက်ကျစ်ကြတယ်..."

သေမင်းတမန်အမည်းက အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟီးဟီးဟီး…”

အမတ်ချွေ့၏ ခေါင်းပေါ်တွင်လည်း အဖုကြီးနှစ်ဖု ထွက်နေလေပြီ။

ချွေ့ကျွယ်က သူ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်ရာ သေမင်းတမန်အမည်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ သူ့အား သေမင်းတမန်အဖြူက အမြန်ဆွဲခေါ်သွား၏။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း... လူကြီးတွေရှိနေချိန်မှာ မင်း စကားပြောဖို့ မလိုဘူး..."

ချွေ့ကျွယ်သည် ထိုသူနှစ်ဦးကို လျစ်လျူရှုကာ ယွင်ဟွားထံသို့သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

"မင်း ကိုယ်တိုင် ငါနဲ့အတူ ငရဲပြည်ကို ပြန်လိုက်ခဲ့မှာလား... ဒါမှမဟုတ် ငါကိုယ်တိုင် လာဖမ်းရမလား..."

ငရဲပြည်မှ စိမ့်ထွက်နေသော မကောင်းဆိုးဝါးစွမ်းအင်များကို သူ ခံစားမိနေသည်။ သူမ၏ မူလအသွင် ပြန်လည်ရရှိလာသော်လည်း သူမ၏ လက်ရှိစွမ်းအားမှာ ငရဲပြည်တွင် ရှိခဲ့စဉ်ကထက် များစွာ နိမ့်ကျနေဆဲဖြစ်သည်။

"ဘယ်သူနိုင်ပြီး ဘယ်သူရှုံးမလဲဆိုတာ မသေချာသေးဘူး..."

ယွင်ဟွားသည် အထူးသတိထားနေ၏။ ကလေးငယ်နှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ ရတနာများကို ချက်ချင်းထုတ်ယူကာ ယွင်ဟွား၏ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။ တရားသူကြီးစုတ်တံလေးမှာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်နေသော်လည်း ဟွားဟွားကို ကာကွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ချွေ့ကျွယ်သည် ၎င်းတို့၏ လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ကြီးရေ...

၎င်းတို့အားလုံးမှာ သူ၏ ရတနာများ ဖြစ်နေ၏။

ချွေ့ကျွယ်သည် ဘေးဘီဝဲယာသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ငရဲလကျောက် ဘယ်မှာလဲ..."

ယွင်ဟွားက အံ့အားသင့်သွားသည်။

ရှောင်ယိုယိုသည် သူမ၏ နောက်ဆုံးပစ်မှတ်ဖြစ်ရာ ၎င်းကို အဖမ်းခံရရန် လုံးဝ ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

ယွင်ဟွားက မသိဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ဘာငရဲလကျောက်လဲ... ငါ ဘာမှမသိဘူး..."

ချွေ့ကျွယ်က ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်ကာ ယွင်ဟွားထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည်။

"သူ မင်းတို့ကို နေရာလွတ်ကို ဖောက်ထွက်ဖို့နဲ့ ရတနာတွေ အများကြီး ခိုးယူဖို့ ကူညီပေးခဲ့တာကို မင်းက မသိဘူးလား..."

"စကားမစပ်... သူတို့ကိုင်ထားတာတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာက ငါ့ရဲ့ နေရာလွတ်သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲကနေ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ရတနာတွေပဲ..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဤနေရာလွတ်သည် ဟွားဟွားက သူမ၏ နေရာကို ယူသည်ဟု ညည်းညူကာ ၎င်းတို့အား ပေးခဲ့သော နေရာလွတ်ပင် ဖြစ်သည်။

ကလေးငယ်နှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ ဗိုက်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် အခြားဝတ်စုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ချွေ့ကျွယ်က ရယ်မောလျက် ဆက်ပြောသည်။

"အိုး... တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... အဲ့ဟာလည်း ငါ့ဟာပဲ..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အထက်အောက် ခုန်ပေါက်နေကြလေသည်။

ယွင်ဟွားက တိုက်ရိုက်ပင် ဝန်ခံလိုက်၏။

"မှန်တယ်... ရှောင်ယိုယိုက ငါနဲ့အတူ ရှိနေတာ အမှန်ပဲ... ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ဆီကို သူ့သဘောဆန္ဒအလျောက် လိုက်လာခဲ့တာ... တစ်နည်းအားဖြင့် သူက ငါ့ဟာပဲ..."

"မင်းဟာ..."

ချွေ့ကျွယ်သည် သူမအား လက်သီးဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ထိုးချင်သွားသည်။ သူမက သူနှင့် ယမမင်း၏ ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်သွားသည်မှာ တစ်ကဏ္ဍဖြစ်သော်လည်း ငရဲလကျောက်မှာ ဖုန်းတုဧကရာဇ်၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သည်။ သူမက ၎င်းကို မည်သို့ ရယူရဲသနည်း။ ငရဲပြည်သို့ ကြီးမြတ်သော သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ဆွဲဆောင်မိမည်ကို သူမ မကြောက်ပေလော။

သူ၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"သူက ဘယ်သူ့ဟာလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား..."

ယွင်ဟွားသည် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါ မသိချင်ဘူး... ရှောင်ယိုယိုက ငါတို့ဘက်မှာ ရှိနေပြီ... နင်က သိပ်စွမ်းတယ်ဆိုရင်လည်း သူ့ဘာသာသူ ပြန်သွားဖို့ ပြောလိုက်လေ... ငါ နင့်ကို တားမှာမဟုတ်ဘူး..."

ယွင်ဟွားသည် ရှောင်ယိုယိုက သူမနောက်သို့ လိုက်မည်ကို သေချာပေါက် သိထားသည်။

"မင်း..."

ချွေ့ကျွယ်သည် သူမ၏ စိတ်နေသဘောထားကြောင့် ဒေါသထွက်သွားသည်။ ဧကရာဇ်ရှိနေစဉ်တွင် ငရဲလကျောက်က သူနှင့်အတူ မည်သို့လိုက်ပါလာနိုင်မည်နည်း။

ထားလိုက်တော့လေ။

ယခုအချိန်တွင် အရေးအကြီးဆုံးမှာ ၎င်းတို့သုံးဦးလုံးကို ငရဲပြည်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားရန်သာ ဖြစ်သည်။

"ငါနဲ့အတူ လိမ္မာပါးနပ်စွာလိုက်ခဲ့... ဒါဆိုရင် မင်း နာကျင်ရမှု သက်သာလိမ့်မယ်..."

ချွေ့ကျွယ်သည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တက်သွားရာ တရားသူကြီးစုတ်တံနှင့် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်တို့က ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့၏ လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို အပြေးအလွှား ပစ်ပေါက်လိုက်ကြသည်။

လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ချွေ့ကျွယ်၏ ပုံရိပ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ရတနာများသည် သူ၏လက်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။

"ကောင်းတယ်... မူလပိုင်ရှင်ဆီ ပြန်ရောက်လာပြီ..."

သူက ရယ်မောလိုက်ပြီး နေရာလွတ်သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ပစ်ထည့်လိုက်ကာ အလွန်ကောင်းမွန်သော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မင်းတို့ ဆက်ပြီး ပစ်ပေါက်နိုင်တယ်..."

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် သူ၏ သွားများကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"မင်း ကိုယ်တိုင် ပြောတာနော်..."

၎င်းသည် အတောင်ပံများကို ခတ်လိုက်ပြီး ချွေ့ကျွယ်နှင့် တစ်မီတာခန့် အကွာတွင်သာ နေကာ ၎င်း၏ လက်ငယ်လေးများက ဗိုက်ထဲသို့ နှိုက်၍ ရှာဖွေနေလေသည်။

၎င်းသည် ငရဲပြည်မှ ပူလောင်နေသော ဆီပူများကို သည်းခံခဲ့ရပြီး ယင်းက ဝိညာဉ်များကို သေစေလောက်သော ထိခိုက်မှု ဖြစ်စေနိုင်သည်။

၎င်းသည် တွေးတောဆင်ခြင်ကာ အနည်းငယ်မျှသာ နွေးသော လူသားတို့၏ ဟင်းချက်ဆီဖြင့် အစားထိုးလိုက်၏။ ဤသည်မှာ ချွေ့ကျွယ်အား အရှက်ရစေရန် သီးသန့် ကြိုးပမ်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

တရားသူကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် လျှို့ဝှက်နက်နဲသော အကြည့်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ယခင်က လှည့်စားခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် သေမင်းတမန်အမည်းသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားမိကာ ချက်ချင်း ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွား၏။

"အမတ်ချွေ့... ကလေး..."

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူ၏ရှေ့ရှိ လူကြီးမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူသည် ဆီပူအိုးတစ်အိုးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရလေသည်။

"ရှီး..ရှဲ."

သေမင်းတမန်အမည်းခမျာ ချက်ချင်း ခုန်တက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အမလေး… အား... ငါတော့ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်တော့မှာပဲ..."

သေမင်းတမန်အဖြူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူသည် အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် အမြန်ရှေ့တိုးသွားကာ သေမင်းတမန်အမည်းကို နမ်းရှိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ချက်ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည်။ ထို့နောက် သူက ကြောက်လန့်နေဆဲဖြစ်သော သေမင်းတမန်အမည်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ခုန်တာ ရပ်လိုက်စမ်း... စုတ်တံလေးက မင်းကို ခြောက်လှန့်နေတာ..."

တရားသူကြီးစုတ်တံ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ခါသွားသည်။ ၎င်းသည် ထွက်ပြေးရန် လှည့်လိုက်သော်လည်း အင်အားတစ်ခု၏ ချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးမှာ တစ်စုံတစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင် အပေါ်သို့ မြှောက်တင်ခံလိုက်ရရာ ၎င်းမှာ အလွန်ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် အော်ဟစ်ကာ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်လေတော့သည်။

"အား..."

"ကယ်ပါဦး ဟွားဟွား... ပေပေ့ အဖမ်းခံရပြီ... ပေပေ့ အဖမ်းခံရပြီ..."

"လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း..."

အရေးတကြီး အသံနှစ်သံ ထွက်ပေါ်လာရာ ချွေ့ကျွယ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"အခု ငါနဲ့အတူ ငရဲပြည်ကို ပြန်လိုက်ခဲ့... ပြီးရင် သူ့ကို ငါ လွှတ်ပေးမယ်..."

"နင်က အိပ်မက်မက်နေတာပဲ..."

သူမတွင် ဤနေရာ၌ ချစ်ခင်ရသော မိသားစုရှိသည်။ အေးစက်ပြီး မှောင်မိုက်သော ထိုငရဲပြည်သို့ ပြန်သွားရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ သူမ၏ လက်များက လက်သင်္ကေတများကို ပြုလုပ်လိုက်ရာ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မကောင်းဆိုးဝါးစွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်လာပြီး သူမအတွင်းရှိ ယင်စွမ်းအင်အားလုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်မှာ အလျင်အမြန် ကျဆင်းသွားပြီး သေစေလောက်သော အအေးဓာတ်ကို သယ်ဆောင်လာ၏။

"ငါ ထပ်ပြောမယ်... ရှောင်ပေပေ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း..."

"နင်က လူဆိုးလေးကို အနိုင်ကျင့်တယ်ပေါ့... ငါ နင့်ကို သေတဲ့အထိ ထုရိုက်ပစ်မယ်..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် ၎င်း၏ ဆူးပါသော တုတ်တိုကို ဆွဲထုတ်ကာ ၎င်းကို ပြန်လည်ရယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သော်လည်း ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစကို အထင်ကြီးလွန်းနေခဲ့သည်။

ယွင်ဟွား အံ့ဩသွားပြီး ရှောင်ရှူးရှူးအား တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ချွေ့ကျွယ်က သူမထက် လက်ဦးသွားခဲ့ကာ သူမအား ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ပြဿနာကောင်နှစ်ဦး၏ စွမ်းအားများကို ပိတ်လှောင်လိုက်ပြီးနောက် သေမင်းတမန်အဖြူနှင့် အမည်းထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီနှစ်ကောင်ကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်ထားစမ်း..."

သေမင်းတမန်အဖြူနှင့် အမည်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဝမ်းမြောက်မှုကြောင့် လင်းလက်သွားပြီး ထိုအန္တရာယ်ကောင်နှစ်ဦးကို ခြိမ်းခြောက်သည့်အသွင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် သေမင်းတမန်အဖြူက တရားသူကြီးစုတ်တံကို ကြည့်ကာ ပို၍ပင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

“မင်း စုတ်တံအစုတ်ပလုတ်လေး... မင်းကို ငါ ပြောခဲ့သားပဲ... ငါ့လက်ထဲကို မကျရောက်စေနဲ့လို့..."

"ပိုင်ကျီလေး... နင်က ငါ့ခေါင်းပေါ်က ဆံပင်တစ်ပင်ကိုများ ထိရဲသလား... နင့်ကို ဟွားဟွားက သေချာပေါက် လက်စားချေပေးလိမ့်မယ်... နင့်မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးကို ဆေးသုတ်ပစ်ပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့တောင် အရှက်ကွဲအောင် လုပ်ပစ်မယ်..."

“မင်း စာအုပ်အစုတ်ပလုတ်လေး... အရင်က ငါ့ကို ထုရိုက်ရတာ အတော်လေး ပျော်နေခဲ့တာမဟုတ်လား... အခု ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် မစမ်းကြည့်တာလဲ..."

"ဟေး... အမည်းလေး... ငါတို့က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေပဲလေ... အမြဲတမ်း တွေ့နေရဦးမှာပဲဟာ... ငါတို့ကို ဒီတိုင်း လွှတ်ထားပေးလို့ မရဘူးလား..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က မျက်နှာချိုသွေးကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ၎င်းက ပျော့ပြောင်းညင်သာစွာ ဆက်ဆံပြီး နောက်မှသာ လက်စားချေမည် ဖြစ်သည်။

"ဟီးဟီးဟီး... နောက်ကျသွားပြီ..."