အခန်း ၂၃၃

အခန်း (၂၃၃) ယွင်ဟွား ချုပ်နှောင်ခံရသော်လည်း အားလုံးက သူမကို ထောက်ခံပေးကြခြင်း

"သူတို့ကို ထိကြည့်လိုက်စမ်း..."

ယွင်ဟွားသည် ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲသွားပြီး ၎င်းတို့အား အမူအရာကင်းမဲ့စွာ စိုက်ကြည့်လျက် အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူမလက်ထဲရှိ ဟွန်ယွမ် ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲသည် ချက်ချင်းပင် မရေမတွက်နိုင်သော ဥက္ကာခဲငယ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ယွင်ဟွား၏ အမိန့်ပေးမှုကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

ထိုနတ်ဘုရားလက်နက်၏ အငွေ့အသက်သည် ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များအား ချက်ချင်း ဖိနှိပ်လိုက်ရာ တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ်၏ အကြည့်များ တင်းမာသွားစေ၏။

"မင်းရဲ့ စွမ်းအားက အလွန်အားနည်းလွန်းတယ်.. ဟွန်ယွမ် ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲရဲ့ စွမ်းအားကို အတင်းအကျပ် အသက်သွင်းမယ်ဆိုရင် မင်း ဒဏ်ရာရသွားလိမ့်မယ်..."

"ဒါ့အပြင် ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအားကွာဟချက်က အရမ်းကြီးမားတယ်... မင်းက သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန်စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်နိုင်မှာ မဟုတ်တဲ့အတွက် ငါ့ကို နာကျင်အောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... မင်း ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်ချင်သေးတာ သေချာရဲ့လား..."

"ဟုတ်လား..."

ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မှိုင်းညှို့နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်နေ၏။

"ဒါပေမယ့် ငါက ကျောက်ဆောင်ကို ဖြိုခွဲဖို့ စမ်းကြည့်ချင်သေးတယ်..."

ယွင်ဟွား စကားပြောဆိုအပြီးတွင် ဟွန်ယွမ် ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲသည် နက်ရှိုင်းသော အမှောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ မြားမိုးရွာကျသည့်အလား ချွေ့ကျွယ်ဆီသို့ တိုက်ခိုက်သွားလေသည်။

လူတိုင်း၏ အသက်ရှူသံများ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားကြ၏။ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ပျော့ခွေသွားစေပြီး တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။

ချွေ့ကျွယ်၏ အငွေ့အသက်မှာ ပြင်းထန်လာပြီး သူ၏ ယင်စွမ်းအင်များသည် သူ၏ပတ်လည်တွင် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေ၏။ သူသည် လက်သင်္ကေတများ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အရှေ့တွင် အတားအဆီးတစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖန်တီးကာ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဥက္ကာခဲငယ်များကို တားဆီးလိုက်လေသည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ယွင်ဟွားက လျှပ်တစ်ပြက် ပြေးထွက်သွား၏။

ချွေ့ကျွယ် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားချိန်တွင် သူမသည် လက်တစ်ဖက်ကို အားလပ်စေကာ လှည့်၍ ထိုလူနှစ်ဦးကို ကန်ချလိုက်ပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံကို လုယူလိုက်လေသည်။

"ဝါး..."

"ဟွားဟွားလေး... ငါ့ခေါင်းကို ကြည့်ပါဦး... ပေပေ့မှာ ပိုင်ကျီလေးရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို အကြီးအကျယ် ခံလိုက်ရပြီ..."

၎င်း၏ ဆံပင်အစုအဝေးလေး တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"ဝါး... ပန်းကလေး... ရှောင်ရှူးရှူးလည်း အရမ်းခံစားနေရပြီ..."

ဘယ်သောအခါမှ မငိုတတ်သော သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ပင်လျှင် အမည်းလေး၏ အနိုင်ကျင့်မှုကို ခံရကာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်နာကျင်နေ၏။

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများသည် ရေကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး မှောင်မိုက်နေလေသည်။ သူမသည် ဟွန်ယွမ် ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲဖြင့် ချွေ့ကျွယ်ကို တိုက်ခိုက်ရန် စွမ်းအားများကို စုစည်းနေစဉ် ဆူးပါသော တုတ်တိုကို ဆွဲထုတ်ကာ ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များဆီသို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်၏။

"ပန်းကလေး... ရိုက်လိုက်... အစွမ်းကုန် အားရပါးရသာ ရိုက်လိုက်စမ်းပါ..."

"ပန်းကလေး... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ လုံးဝ မညှာနဲ့... သူတို့ရဲ့ လက်တွေ ခြေထောက်တွေကို ချိုးပစ်ပြီး မျက်လုံးတွေကို ဖောက်ထုတ်လိုက်... သွားတွေကိုလည်း အကုန်ဆွဲနှုတ်ပစ်လိုက်..."

ထိုအကောင်ပေါက်လေးနှစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြမ်းကြုတ်သော အကြည့်များ ရှိနေ၏။ သူတို့၏ စွမ်းအားများ ချိတ်ပိတ်ခံထားရသဖြင့် နေရာလွတ်ကို ဖွင့်၍မရနိုင်ပေ။ သူတို့သည် မြေကြီးပေါ်ရှိ အရိုးများကို ကောက်ယူကာ ပန်းကလေး၏ တိုက်ခိုက်မှုတွင် ဝင်ရောက်ပူးပေါင်းလိုက်ကြသည်။

"အမတ်ချွေ့... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်မျိုးကို ကယ်ပါဦး..."

"နာလိုက်တာ... အရမ်းနာတာပဲ... အရှင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီကပ်ဘေးဒုက္ခကို ဖမ်းပေးပါ..."

သေမင်းတမန်အမည်းက အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အကယ်၍ ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့ ကောင်မလေးကို အမြန်မဖမ်းဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ အသက်ကို ဒီနေရာမှာတင် ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်..."

ယွင်ဟွားက ရပ်တန့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးတစ်စက် စီးကျလာ၏။ သူမ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ယင်စွမ်းအင်သည် ဟွန်ယွမ် ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲကို ဆက်လက် မပံ့ပိုးနိုင်တော့သဖြင့် ထိတ်လန့်နေသော အကောင်ပေါက်လေးနှစ်ကောင်ကို ချက်ချင်း ဆွဲယူကာ ပြေးလေတော့သည်။

ချွေ့ကျွယ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော စွမ်းအားက ဟွန်ယွမ် ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲများ အားလုံးကို နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားစေ၏။

"ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."

ချွေ့ကျွယ်သည် မြေကြီးကို ခြေဖျားဖြင့် ဖွဖွလေး ထိလိုက်ပြီး ယွင်ဟွားနောက်သို့ လိုက်လေသည်။ သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် ယွင်ဟွား ထွက်ပြေးရန် အချိန်ရစေရန်အတွက် လှည့်ကာ ချွေ့ကျွယ်ကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်ကြသည်။

"ပန်းကလေး... ပြေးတော့... ငါနဲ့ စုတ်တံအစုတ်လေးအတွက် စိတ်မပူနဲ့..."

"ဟွားဟွားလေး... ပေပေ့က မင်းကို ချစ်တယ်... စိတ်မပူနဲ့... ပေပေ့ အဖမ်းခံရပြီး ပြန်ခေါ်သွားခံရရင်တောင်မှ သူတို့ကို ပြဿနာအများကြီးပေးပြီး ထွက်ပြေးဖို့ နောက်ထပ်အခွင့်အရေး ရှာလိုက်မယ်..."

ချွေ့ကျွယ်၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်သွားလေသည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို လျင်မြန်စွာ တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကိုသာ ဖော်ထားကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက် လှုပ်ခါလိုက်သည်နှင့် ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ကြိုးသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာလေသည်။

"သွားစမ်း..."

ယွင်ဟွား၏ စွမ်းအားသည် ချွေ့ကျွယ်ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ကြိုးက သူမကို မြွေတစ်ကောင်အလား လျင်မြန်စွာ တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ချည်နှောင်လိုက်လေသည်။

"အခု မင်း ထွက်ပြေးလို့ မရတော့ဘူး မဟုတ်လား..."

ချွေ့ကျွယ်က လှောင်ပြောင်သရော်သည့်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။

"ရိုးရိုးသားသား နေလိုက်တာ ပိုမကောင်းဘူးလား... ဘာလို့ ပြဿနာရှာနေရတာလဲ..."

အချည်းနှီး ရုန်းကန်ပြီးနောက် ယွင်ဟွားသည် သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အသက်ကို မောကြီးပန်းကြီး ရှူလိုက်ရသည်။

"ကျွယ်ကျွယ်လေး... ငါက သာမန်လူသားတစ်ယောက်ဆိုတာ မမေ့နဲ့... အကယ်၍ ငါ့ကို ငရဲပြည်ဆီ ပြန်ခေါ်သွားရဲရင် နင်က ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်ရာကျလိမ့်မယ်.."

"ပုလဲလေး... မင်းရဲ့ မူလခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပေါင်းစပ်သွားပြီဆိုတာ မင်း မေ့နေတာလား..."

ချွေ့ကျွယ်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်မှ အကောင်ပေါက်လေးနှစ်ကောင်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူက တင်းမာသော လေသံဖြင့် ဆက်ပြော၏။

"မန်ဂျူဆာကာ၊ သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နဲ့ တရားသူကြီးစုတ်တံတို့ကို ဖမ်းဆီးဖို့ ယမမင်းက အမိန့်ပေးထားတယ်..."

"သွားကြစို့... ငရဲပြည်ကို အတူတူ ပြန်ကြစို့..."

ယွင်ဟွားက ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျွယ်ကျွယ်လေး... ငါ သေးပေါက်ချင်တယ်... ပြီးတော့ ဝမ်းလည်းလျှောနေတယ်... ငါ့ကို ခဏလောက် စောင့်ပေးလို့ ရမလား..."

ယွင်ဟွားက ကမန်းကတန်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှောင်ယိုယိုက ယင်စွမ်းအင်များကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူနိုင်ရန် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေမိသည်။

ချွေ့ကျွယ်က ယွင်ဟွားကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ဘောင်းဘီထဲပါချရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ... ငါကတော့ ဂရုမစိုက်ဘူး..."

ယွင်ဟွား...

ဤမြင်ကွင်းက လူတိုင်းကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားစေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သစ်ပင်အခေါင်းပေါက်ထဲရှိ ငရဲလကျောက်မှာ အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေလေသည်။ အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက ၎င်း၏သခင်သည် ဘယ်သောအခါမှ မိန်းမရနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

နန်ကုန်းယွမ်သည် ယွင်ဟွား၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ သွေးစွန်းနေသော နေရာကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ချွေ့ကျွယ်ဆီသို့ ဦးတည်နေသော သူ၏ အကြည့်များမှာ အလွန်နက်ရှိုင်းနေကာ သူ၏ အသက်ရှူသံတိုင်းတွင် လူသတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်နေ၏။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စကားလုံးတစ်လုံးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

“သတ်…”

နန်ကုန်းယွမ်သည် ညာလက်ကို မြှောက်ကာ လျှို့ဝှက်လက်နက်ဖြင့် ချွေ့ကျွယ်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ ချွေ့ကျွယ်သည် သေမင်းတမန်အကြည့်တစ်ချက် သူ၏အပေါ် ကျရောက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင်ပင် လျှို့ဝှက်လက်နက်တစ်ခုက သူ၏ဆီသို့ တည့်တည့် ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ချွေ့ကျွယ်က ၎င်းကို ရှောင်ရှားရန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် တိမ်းစောင်းလိုက်ပြီး စူးရှသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဘယ်သူလဲ..."

ချွေ့ကျွယ် စကားပြောဆိုအပြီး နန်ကုန်းယွမ်က နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်လက်နက်တစ်ခုကို ပစ်လွှတ်ရန် ပြင်နေချိန်တွင် ဘေး၌ရပ်နေသော ယွင်ဝေသည် သူမ၏ နောက်ဆုံးအသက်ရှူသံကို အားယူကာ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းအုတ်ခဲငယ်ကို မြှောက်လျက် ယိုင်တိုင်တိုင် ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမက အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်၏။

“သေသင့်တဲ့ တရားသူကြီး... နင်က ငါ့ရဲ့ ညီမလေးကို တုပ်နှောင်ရဲတယ်ပေါ့လေ... နင့်ကို သေတဲ့အထိ ရိုက်သတ်ပစ်မယ်..."

"တတိယ... တတိယအစ်မ..."

ယွင်ဟွားက မယုံနိုင်လောက်အောင် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ထားမိ၏။

ချွေ့ကျွယ်က မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။ ဤသာမန်လူသားက တကယ်ကို ကြွားလုံးထုတ်လွန်းလှ၏။ သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ အားကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုက ယွင်ဝေအပေါ် ဖိကျလာလေသည်။

"ဖုန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူမက မြေကြီးပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားသည်။

ယွင်ဝေ၏ တစ်ခုတည်းသော ယုံကြည်ချက်မှာ သူမ၏ ညီမလေးကို ကာကွယ်ရန်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိခင်က တစ်ခါက ဤသို့ ပြောခဲ့ဖူး၏။

"သမီးက မယားငယ်ရဲ့ သမီးဆိုပေမယ့် တရားဝင်သမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံခံရမှုကို ခံစားရတယ်... ကျေးဇူးတင်တတ်ဖို့ မှတ်ထားပါ..."

"ကိုယ့်ထက်ကြီးတဲ့ အစ်ကို အစ်မတွေကို ရိုသေလေးစားရမယ်..."

"ကိုယ့်ရဲ့ ညီငယ် ညီမငယ်တွေကို အသက်နဲ့ရင်းပြီး ကာကွယ်ပေးရမယ်..."

"ငါတို့က မိသားစုတွေပဲ... ဒါကြောင့် ကြိုးတစ်ချောင်းလို အတူတကွ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီး စည်းလုံးညီညွတ်ရမယ်..."

ယွင်ဝေသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြေကြီးပေါ်တွင် အားယူထောက်ထားရာ သူမ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများ စီးကျနေသော်လည်း အံကိုကြိတ်ကာ မတ်တတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလေသည်။

"ချွေ့ကျွယ်... နင်က ငါ့ရဲ့ တတိယအစ်မကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့လေ... ငါ အသက်နဲ့ရင်းပြီး မင်းကို သတ်ပစ်မယ်..."

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ယွင်ဟွားက တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားကာ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်လာပြီး သူမ၏ အစစ်အမှန်စွမ်းအားကို လောင်ကျွမ်းစေရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။ သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း သူတို့၏ ပါးစပ်များ ဖုံးအုပ်ခံထားရသဖြင့် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ရွှေရောင်မျက်ရည်လေးများ အရူးအမူး ကျဆင်းလာစေသည်။

"တတိယအစ်မ..."

"တတိယသမီး..."

"ယွင်ဝေ... ကောင်မလေး..."

ယွင်ဟွား…

ထိုရင်းနှီးနေသော အသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမသည် ရပ်တန့်သွားကာ အသက်ရှူသံများ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားပြီး ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်၏။ လူတိုင်းသည် ခြေထောက်များ တုန်ယင်နေလျက် လက်နက် ကိုယ်စီကိုင်ဆောင်ကာ ပြေးထွက်လာကြသည်။

"ငါ နင့်ကို မကြောက်ဘူး... ငါ့ရဲ့ ကောင်မလေးကို ခေါ်သွားချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အလောင်းကို ကျော်ဖြတ်သွားရလိမ့်မည်..."

"ဟွားအာ... မကြောက်နဲ့... သမီးရဲ့ အမေ ဒီမှာရှိတယ်... ငါတို့ တစ်မိသားစုလုံး ဒီမှာရှိတယ်..."

"ငါ့ရဲ့ မြေးမလေး... မြေးလေးရဲ့ အဘိုးနဲ့ အဘွားက မြေးလေးနဲ့အတူ ရှိနေမှာပါ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ အသက်ရှင်တာ လုံလောက်နေပါပြီ... အခြေအနေတွေ ဆိုးရွားသွားမယ်ဆိုရင်လည်း ငါတို့ ငရဲပြည်ကို ဆင်းပြီး ဟို့ထု ဒါမှမဟုတ် ဖုန်းတုဧကရာဇ်ဆီမှာ အမြဲတမ်း သွားတိုင်လို့ရတယ်..."

"ပြီးတော့ ငါကောပဲ... ဒီမင်းသမီးက ရန်သူပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးတယ်... ဒီနေ့တော့ သေမင်းတမန်တစ်ယောက်ကို သတ်ရတဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ စမ်းကြည့်ချင်သေးတယ်..."

"ငါက ဒီနိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ်ပဲ... သူ ငါ့ကို ထိရဲမလားဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."

"..."

"ချွေ့ကျွယ်... သခင်လေးဖြစ်တဲ့ ငါက ရှောင်ဟွားအာကို ခေါ်သွားနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် မင်းဆီမှာ ရှိမရှိဆိုတာ ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

နန်ကုန်းယွမ်၏ ရှင်းလင်းပြီး အေးစက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ချွေ့ကျွယ်က သူ၏အဘွားကို ဟို့ထုနတ်သမီးဟု ရိုသေလေးစားစွာ ခေါ်ဆိုခဲ့ဖူးသည်ကို သူ မမေ့သေးပေ။

"ဒါမှန်တယ်..."

"ငါ့ရဲ့ ညီမလေးကို ဘယ်သူက ခေါ်သွားရဲလဲဆိုတာ ငါလည်း ကြည့်ချင်သေးတယ်..."