အခန်း ၂၃၄

အခန်း (၂၃၄) သူမက ငါ့ကိုယ်တော့်ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူဖြစ်တယ်

ချွေ့ကျွယ်သည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားကာ မျက်နှာအမူအရာများ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်မိလေ၏။

*သေပါပြီ...အိုး... ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီနေရာမှာ ပြန်ဆုံရပြန်တာလဲ…*

ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များဖြစ်သော တစ္ဆေနှစ်ကောင်သည်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေလျက် ထခုန်လိုက်ကြသည်။

“အဖေ... အမေ... အဘိုး…”

“ချစ်ရတဲ့ အစ်မတို့နဲ့ ယွမ်ယွမ်... ရှင်တို့အားလုံး ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေကြတာလဲ…”

ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေ၏။ အရေးအကြီးဆုံးအချိန်၌ သူမ၏ မိသားစုနှင့် သူငယ်ချင်းများက သူမဘက်မှ ရပ်တည်ပေးကြလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်သောအခါကမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ငရဲလကျောက်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ယင်စွမ်းအင်များကို တစ်ဖန်ပြန်လည် စုပ်ယူနေပြန်သည်။

သူသည် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့၏ အကူအညီဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ချည်နှောင်ထားမှုများမှ ရုန်းထွက်ရန် အတော်လေး ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရပြီးနောက် ယွင်ဟွား၏အနီးသို့ အသံမထွက်ဘဲ ပျံသန်းသွားလေ၏။

ချွေ့ကျွယ်သည် မိန်းမောနေမှုမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသော မယ်တော်ကြီးအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ဖြာထွက်နေသည့် နန်ကုန်းယွမ်ကိုပါ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ... ကြောက်လန့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ချွေ့ကျွယ်သည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်သည်။

“မင်း... မင်းက သူမကို ဘယ်သူလို့ ပြောလိုက်တာလဲ…”

ချွေ့ကျွယ်သည် သူယခုလေးတင် ကြားလိုက်ရသောအရာမှာ စိတ်ကူးယဉ် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါစေဟု မျှော်လင့်နိုင်ရုံသာ ရှိလေသည်။

“ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ညီမလေးပဲ...အကယ်၍ မင်းသာ သူမကို အတင်းအကျပ် ခေါ်သွားမယ်ဆိုရင် အရှေ့ပိုင်းဒေသတစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ တရားသူကြီး ရုပ်တုတွေအားလုံးကို ကိုယ်တော် ဖြိုချပစ်မယ်…”

မယ်တော်ကြီး၏ မျက်လုံးများက အလွန်ခိုင်မာပြတ်သားနေ၏။ လက်တွေ့တွင်မူ သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ တုန်ယင်နေပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။

သူမသည် ငရဲပြည်မှ တရားသူကြီးကိုပင် ရင်ဆိုင်စိန်ခေါ်ရဲသည်ဖြစ်ရာ... ကျစ်... သူမက တကယ့်ကို သတ္တိကောင်းလွန်းလှသည်။

ချလွမ်... ဟူသော အသံတစ်သံနှင့်အတူ ချွေ့ကျွယ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး သူကိုင်ဆောင်ထားသော ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ကြိုးမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျသွားလေသည်။

ယွင်ဟွားက တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားကာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မယ်တော်ကြီးထံသို့ ပြေးသွားလေသည်။

“ဟွားဟွားရဲ့ အစ်မကြီး... ဟွားဟွားက အစ်မကြီးကို အမြဲတမ်း ချစ်နေမှာပါ... ချစ်တယ်နော်…”

“အစ်မကြီးလည်း ညီမလေးကို ချစ်ပါတယ်…”

မယ်တော်ကြီးသည် ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း ရင်ထဲတွင် အလွန်နာကျင်သွားရသည်။ သူမကို မတွေ့ရသည်မှာ အချိန်တိုလေးသာ ရှိသေးသော်လည်း သူမမှာ မှတ်မိရန်ပင် ခက်ခဲလောက်အောင် ပိန်ချုံးသွားခဲ့လေပြီ။ သူမ မည်မျှလောက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားခဲ့ရမည်ကို တွေးကြည့်ရုံမျှဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

ချွေ့ကျွယ်… “အစ်မကြီး... ညီမလေး…”

သူ၏ အသံမှာ မသိမသာ ကျယ်လောင်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

“ဟို့ထုနတ်သမီးက ကပ်ဘေးဒုက္ခကြီးကို ညီမလေးလို့ ခေါ်လိုက်တာလား…”

သူ ရူးတော့မည်ဟုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဟုတ်တယ်…ဟွားအာက ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ညီမလေးပဲ... ဘိုးဘေးတွေကို အမွှေးတိုင်ထွန်းပြီး ပူဇော်ဖို့နဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို အသိပေးဖို့ပဲ ကျန်တော့တယ်…”

မယ်တော်ကြီးသည် ခေါင်းကို မော့ထားလျက် ဩဇာကြီးမားသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှင့်နေလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းက ချွေ့ကျွယ်အား ယခင် ဟို့ထုနတ်သမီးကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားစေသည်။

“မလို... ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်နဲ့ မြေစောင့်နတ်သမီးကို အသိပေးဖို့... မလိုပါဘူး…”

ချွေ့ကျွယ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

“သင်ကိုယ်တိုင်က ဟို့ထုနတ်သမီးရဲ့ နတ်ဘုရားအသိစိတ်တစ်စပဲလေ... ဒါကြောင့် ပျော်ပျော်သာနေပါ... ပျော်ပျော်နေပါ…”

နန်ကုန်းယွမ်သည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်လေသည်။ အိုး... မင်း သေချာပေါက် ကြောက်လန့်သွားလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ပါသည်။

ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များသည် တုန်ယင်နေလျက် ချွေ့ကျွယ်၏ နောက်သို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် ထလာကြသည်။

သေမင်းတမန်အဖြူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

“အမတ်ချွေ့... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ မျက်လုံးတွေ... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ မျက်လုံးတွေ အမြင်မှားနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား…”

“အင်း... ကျွန်တော်မျိုးက ပြဿနာမရှာသင့်တဲ့ ထိပ်တန်း အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ် နှစ်... နှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသလိုပဲ…”

“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း…”

ချွေ့ကျွယ်က တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ့ကို အရင်ဆုံး တည်ငြိမ်အောင် နေရန် ပြောလိုက်၏။

“တည်ငြိမ်အောင်နေ…”

သို့သော် သူ ပြန်လည်မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်မူ သရဲတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားမိလေသည်။

ချွေ့ကျွယ်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့်တူပြီး အေးစက်ကာ ရက်စက်တတ်သော ဖုန်းတုဧကရာဇ်သည် ယခုအခါတွင်မူ မန်ဂျူဆာကာအား နူးညံ့ပြီး ကြင်နာယုယသော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

သူသည် ဘာမှနားမလည်သော အတွေ့အကြုံမရှိသူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ဧကရာဇ်၏ လျှံကျနေသော ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုများက သူ့အား ဆိုးရွားသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေ၏။

ချွေ့ကျွယ်သည် မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားလိုက်ပြီး ဖုန်းတုဧကရာဇ်ကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ရဲဘဲ ယွင်ဟွားအား သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“ကပ်ဘေး... အဟွတ် အဟွတ်... ပုလဲလေး... ငါ မင်းကို မေးမယ်... မင်းနဲ့ သူနဲ့က ဘယ်လိုပတ်သက်နေတာလဲ…”

ချွေ့ကျွယ်သည် ဧကရာဇ်ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်၏။

ယွင်ဟွားသည် ချွေ့ကျွယ်အား တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသော နန်ကုန်းယွမ်၏ မျက်လုံးများနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွားချိန်တွင်မူ သူမ၏ ရင်ခုန်သံများ ရုတ်တရက် မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ သူမ မျက်တောင်လေး ခတ်လိုက်၏။

သူမ၏ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်ထားကာ သူမ စကားပြောတော့မည့်အချိန်တွင်ပင် နန်ကုန်းယွမ်က ယွင်ဟွား၏ လက်ငယ်လေးကို အရင်ဆုံး ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“သူမက ကိုယ်တော် ချစ်ရတဲ့သူ... ပြီးတော့ ကိုယ်တော့်ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူလည်း ဖြစ်တယ်…”

လူအားလုံးသည် နန်ကုန်းယွမ်အား ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သရော်လှောင်ပြောင်မှု အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

ရှောင်ရှင်းဟွာက နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားလေသည်။

ငရဲလကျောက်မှာမူ အလွန်ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ပန်းကလေးအား ငရဲပြည်သို့ အရောက် ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့မှာမူ ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

ယွင်ဟွား...

သူမသည် နေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားကာ နားရွက်များမှာ နီရဲပူထူလာ၏။ သူမ ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်များက တစ်ဖန်ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး ရင်တထိတ်ထိတ် ခုန်နေတော့သည်။

*ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ...ငါ ဘာလို့ ရွံရှာမနေရတာလဲ... အဲ့အစား တိတ်တဆိတ်တောင် ဝမ်းသာနေမိသလိုပဲ…*

*ဒါပေမဲ့ ရှောင်ယွမ်... ယွမ်ယွမ်က... ရှောင်ရှင်းဟွာကို သဘောကျနေတာ မဟုတ်ဘူးလား…*

*ဒါမှမဟုတ်…*

*သူမက အခြားယောကျ်ားတစ်ယောက်ရဲ့ ယောကျ်ားအတွက် အခြားယောကျ်ားတစ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရတော့မှာလား…*

“ဘာ...မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်…”

ချွေ့ကျွယ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ယခုအခါတွင် သူ ပြိုလဲတော့မည့်အခြေအနေသို့ ရောက်နေလေပြီ။

အကယ်၍ သူ မှတ်မိသည်ကသာ မှန်ကန်မည်ဆိုလျှင် ဧကရာဇ်ကြီးသည် ကပ်ဘေးဒုက္ခများကို ကျော်ဖြတ်ရန်နှင့် အခက်အခဲပေါင်းများစွာကို ကြုံတွေ့ခံစားရန် လူ့ပြည်သို့ လာခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။ သူက အချစ်ရေးကိစ္စတွေ လုပ်မည်လို့တော့ မပြောခဲ့ပေ။

သူ ရူးတော့မယ်... သူ တကယ်ကို ရူးတော့မှာပဲ...။

ချွေ့ကျွယ်၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး နေရာတွင်ပင် ချာချာလည်နေတော့သည်။

ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များ၏ အခြေအနေမှာလည်း မကောင်းလှပေ။ တစ္ဆေနှစ်ကောင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုံကျနေပြီး သူတို့၏ ကတုံးများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပွတ်တိုက်မိကာ မီးခိုးများပင် ထွက်လာလုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။

ကိုယ်တော့်ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူ…

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူနှင့် ယွင်ဟွား၏ ပတ်သက်မှုကို ထပ်မံအတည်ပြုလိုက်ပြီး သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်များမှာ ပိုမိုမှောင်မိုက်လာခဲ့သည်။

“ဖြစ်နိုင်မလား…ငရဲပြည်က နတ်ဘုရားတွေက ပြန်လည်ဝင်စားပြီးနောက်မှာတောင် လူသားတွေနဲ့ ချစ်ကြိုက်ခွင့် တားမြစ်ခံထားရတာလား…”

သူသည် ယွင်ဟွား၏ လက်ငယ်လေးကို ကိုင်ထားလျက် မသိစိတ်မှပင် ပို၍ တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာမှာ ထပ်ခါတလဲလဲ နီရဲလာသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အမှောင်ကျနေပြီဖြစ်ရာ မည်သူကမျှ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို သတိမထားမိကြပေ။

ချွေ့ကျွယ် : ဘယ်သူက မင်းကို မေးချင်လို့လဲ... မင်းလို နတ်ဆိုးကောင်ကို...

တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် သူသည် ယခင်အမူအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်ကာ ယွင်ဟွားအား လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

*ပုလဲလေး... မင်း... မင်း ခဏလောက် ဒီနေရာကို လာခဲ့ပါလား…*

ချွေ့ကျွယ်က ထိုသို့ပြောလိုက်ခြင်းမှာ သူ၏ ဘယ်နှင့်ညာတွင် ရှိနေသော ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးက သူ့အား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မမြင်ဘဲ တိုက်ရိုက်သွားရောက် ဖမ်းဆီးရန် မဝံ့ရဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယွင်ဟွားသည် ခေါင်းကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားကာ ချွေ့ကျွယ်အား လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။

မယ်တော်ကြီးသည် သူမ၏ ညီမလေး၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို အမြန်ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ယွင်ဟွား ထွက်မသွားစေရန် ပြတ်ပြတ်သားသား တားဆီးထားလိုက်သည်။

ချွေ့ကျွယ်မှာ ဆွံ့အသွားရသည်။

*အစ်ကိုကြီးတို့... ကျုပ်အပေါ် အဲ့လောက်အထိ သတိထားနေဖို့ မလိုပါဘူး…*

“ပုလဲလေး... ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စလေးတစ်ခုလောက် ပြောကြရအောင်... စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ မင်းကို လုံးဝ ဖမ်းမသွားပါဘူး... တကယ်ပါ... ငါ ကောင်းကင်ဘုံကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုရဲတယ်…”

“ဒါ့အပြင်... မင်းက ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ကြိုးတွေကနေ မလွတ်မြောက်ချင်ဘူးလား…”

ချွေ့ကျွယ်က မျက်နှာချိုသွေးကာ ပြုံးပြလိုက်၏။ သူ ဘယ်သောအခါကမျှ ဤမျှလောက် နှိမ့်ချစွာ မဆက်ဆံခဲ့ဖူးပေ။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်သည်။ ရှောင်ကျွယ်ကျွယ်၏ ဂုဏ်သတင်းက ပြုတ်ထားသော ကြက်ဥနှစ်လုံးထက် များစွာ ပို၍ အားကောင်းလှသည်။

“အစ်မကြီး... ယွမ်ယွမ်... ရှင်တို့နှစ်ယောက် ခဏလောက် လွှတ်ပေးထားပါ... ငါ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်…”

နန်ကုန်းယွမ်သည် မကြားသည်အလား ယွင်ဟွား၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားဆဲပင်။

သူသည် မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ချွေ့ကျွယ်အား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုသူက ကောင်မလေးအား ငရဲပြည်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလားပင်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ထူးခြားသော စွမ်းရည်များ မရှိသည့် သာမန်လူတစ်ယောက်သာဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ချွေ့ကျွယ်မှာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်၏ အကြည့်များက အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။

ယွင်ဟွား၏ လက်ငယ်လေးများမှာ သူ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကြောင့် ချွေးများပင် ထွက်နေလေပြီ။ သူမသည် ယွမ်ယွမ်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ခံစားမိသွားပြီး သူ့အား မနှစ်သိမ့်ပေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“ယွမ်ယွမ်... စိတ်မပူပါနဲ့... သူက ယုံကြည်ရပါသေးတယ်…”

နန်ကုန်းယွမ်သည် နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ကာ ယွင်ဟွားအား ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ယွင်ဟွား၏ လက်ငယ်လေးကို မလွှတ်ချင်ဘဲ လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွားသည် ချွေ့ကျွယ်ထံသို့ လျှောက်သွားရာ လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေကြသည်။

ချွေ့ကျွယ်သည် ယွင်ဟွားအား သူတို့နှင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ကွာဝေးသော နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေရာ သူ့အပေါ် ကျရောက်နေသော ဧကရာဇ်၏ အကြည့်များမှာ သူ့အား အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆွဲဖြဲပစ်ချင်နေသည့်အလားပင်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားလေသည်။

*ငါဘယ်လောက်တောင် ကံဆိုးတဲ့ ကံကြမ္မာကို ခံစားနေရတာလဲ... ဟိုယမမင်း ခွေးကောင်က ငါ့ကို တကယ် သတ်နေတာပဲ…*

*ခန့်မှန်းနေဖို့တောင် မလိုပါဘူး... ငါက ဧကရာဇ်ရဲ့ မှတ်တမ်းထဲမှာ အမှတ်အသားတစ်ခု လုပ်ခံလိုက်ရပြီ…*

ချွေ့ကျွယ်သည် လက်ဖြောက်တီးလိုက်ရာ ယွင်ဟွားအား ချည်နှောင်ထားသော ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ကြိုးများမှာ ချက်ချင်း ပြုတ်ထွက်သွားလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လူအုပ်ကြီးကို ကျောပေးကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များလည်း တွားသွားကာ လာကြပြီး သူတို့လေးဦးသည် စက်ဝိုင်းပုံစံ ဝိုင်းထိုင်လိုက်ကြ၏။

“ပုလဲလေး... ငါ့ကို ရိုးရိုးသားသား ပြောစမ်းပါ... စောစောက ဟိုလူနဲ့ မင်းနဲ့က ဘယ်လို ပတ်သက်နေတာလဲ…”