အခန်း ၂၃၅

အခန်း (၂၃၅) တရားသူကြီးက မျက်နှာချိုသွေးခြင်းဖြင့် ဘိုးဘေးများက အစိုးရအလုပ်တစ်ခု ရရှိသွားခဲ့ခြင်း

ယွင်ဟွားသည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်၏။

ရှောင်ကျွယ်ကျွယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြတ်ပြေးသွားသော စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်ကို သူမ လက်လွတ်မခံခဲ့ပေ။

ထိုအခါ ယွင်ဟွားသည် ရှောင်ရှူးရှူး တစ်ခါက ပြောဖူးသော စကားကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလေသည်။ ရှောင်ယွမ်ယွမ်တွင် လျှို့ဝှက်အဆင့်အတန်းတစ်ခု ရှိသည်ဆိုသည့် အချက်ပင်ဖြစ်၏။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ကပ်ဘေးဒုက္ခခံစားရန် ဆင်းသက်လာသော နတ်ဆရာငယ်လေးတစ်ပါး ဖြစ်လေသည်။

ရှောင်ကျွယ်ကျွယ်သည် သူ၏ အဆင့်အတန်းကို သိရှိထားပြီး သူသည် တန်ခိုးကြီးမားသော နောက်ခံရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်နေမည်လား။

ယခုမူ ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက် လှုပ်ခါလိုက်ပြီး မျက်နှာလေးကို မော့ထားလိုက်၏။

"မှန်တာပေါ့..."

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်က အရင်က ငါ့ရဲ့မောင်လေးဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ စေ့စပ်ထားသူ၊ အနာဂတ်ခင်ပွန်းနဲ့ ငါတို့ကလေးရဲ့ ဖခင်အဖြစ် အဆင့်တက်သွားပြီလေ..."

ထိုစကားများကို ပြောဆိုရာတွင် သူမသည် ရှက်ရွံ့ခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အလွန်တရာ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေလေသည်။

ရှောင်ယွမ်ယွမ်သည် အလွန်တရာ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားရသူ ဖြစ်၏။

ရှောင်ယွမ်ယွမ်သည် သိမ်မွေ့ပြီး စေ့စပ်သေချာသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှုပ်ပွနေသည်များကို ရှင်းလင်းပေးရုံသာမက အလွန်လည်း နားလည်စာနာတတ်လေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကပ်ဘေးဒုက္ခများမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် နောင်ကာလကြာရှည်စွာ အတူတကွ နေထိုင်သွားနိုင်မည် ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် သူသည် အစကတည်းက သူမ ရွေးချယ်ထားသော အနာဂတ်ခင်ပွန်းလောင်း ဖြစ်ပေသည်။

တွေးရင်း တွေးရင်းဖြင့်။

ဖြည်းညင်းစွာ နွေးထွေးလာတတ်သော သူမ၏ နှလုံးသားလေးပင် တုန်ခါသွားရလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် ထိုအမျိုးသားအတွက် ရှောင်ရှင်းဟွာနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

အဆိုးဆုံးအခြေအနေဆိုလျှင်တော့။

သူမသည် ရှောင်ရှင်းဟွာအတွက် ခွန်အားကြီးမားပြီး တန်ခိုးစွမ်းအားရှိသော အမျိုးသားအချို့နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ စိုးရိမ်တကြီး ဆွဲထားရသော ချွေ့ကျွယ်၏ နှလုံးသားမှာ အပြီးတိုင် သေဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

"ဟီးဟီး ငါ့ကို အသက်ရှူခွင့်လေး... အသက်ရှူခွင့်လေး ပေးပါဦး..."

ချွေ့ကျွယ်သည် လဲကျတော့မည့်ဟန်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားလိုက်၏။

ငရဲလကျောက်သည် ပန်းကလေးနောက်သို့ လိုက်ပါသွားခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

ဟို့ထုနတ်သမီးသည် သူမ၏ ညီမကောင်းဖြစ်ပြီး... ဖုန်းတုဧကရာဇ်က သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်နေသည်လား။

အဓိကအချက်မှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပါက လူ့ပြည်တွင် နေထိုင်ခဲ့စဉ်က မှတ်ဉာဏ်များ ဖျက်ဆီးခံရမည် မဟုတ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ငရဲပြည်သည် အမှန်တကယ်ပင် ပြောင်းလဲတော့မည် ဖြစ်၏။

ဤပန်းကလေးကတော့ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် စိုးမိုးနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။

ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များက သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် အမှောင်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ပျားအုံကို အမှန်တကယ် ကန်မိခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ အကြောင်းမူကား မည်သည့်ဘက်မှ သူတို့ ရန်စနိုင်သော သူများ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"တရားသူကြီးချွေ့ အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ..."

သေမင်းတမန်အမည်းက ချွေ့ကျွယ်၏ နားထဲသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်၏။

ယွင်ဟွား၏ ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ရင်း သေမင်းတမန်အဖြူသည် ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အရှင် အခု... အခုချိန် သူ့ကို ဖမ်းလို့ ရနိုင်ပါဦးမလား..."

ချွေ့ကျွယ်က သူ့အား မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

"မင်းမှာ အဲ့လောက်စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ရှိရင် သွားလုပ်လိုက်လေ..."

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ရဲဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။

သေမင်းတမန်အဖြူက လည်ပင်းကို ပုလိုက်၏။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မရဲပါဘူး..."

ယွင်ဟွားသည် သူတို့၏ တီးတိုးပြောဆိုသံများကို ကြားနိုင်ပြီး ရှောင်ယွမ်ယွမ်၏ အဆင့်အတန်းက သူတို့ကို ခြောက်လှန့်နေခြင်းဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိလေသည်။

သူမသည် ချွေ့ကျွယ်အား တံတောင်ဆစ်ဖြင့် တွတ်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ မေးလိုက်၏။

"ရှောင်ကျွယ်ကျွယ် ငါ့ရဲ့ ရှောင်ယွမ်ယွမ်က ဘယ်သူများလဲ..."

"နင့်ကို အဲ့လောက်တောင် ကြောက်လန့်သွားစေတာပဲ..."

ချွေ့ကျွယ်နှင့် ဖြူမည်းသေမင်းတမန်များမှာ အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားကြသည်။

"နင်... နင် မသိဘူးလား..."

"နင်က ငါတို့ကိုတောင် လာမေးနေသေးတယ်..."

"ဟိုစာအုပ်စုတ်လေးက နင့်ကို မပြောပြဘူးလား..."

ထိုသူသုံးဦးက သူမအား အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာထားများဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ ယွင်ဟွားသည် နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ မသိတာက... ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်သည် အဆင့်နိမ့် နတ်မင်းတစ်ပါးဖြစ်ပြီးတော့ ရှူးရှူးက သူ့ကို လုံးဝ ရှာမတွေ့နိုင်လို့လေ..."

"ရှောင်ကျွယ်ကျွယ် ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ပြောပြပါ ငါ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားနိုင်အောင်လို့ပါ..."

သူက ခါးထောက်လျက် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်၏။

"ဒီစာအုပ်က သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ဟဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက ကံကြမ္မာနတ်ဘုရား မဟုတ်ဘူး သူ့အတွက် ဘယ်လိုဇာတ်ညွှန်းမျိုး စီစဉ်ပေးရမလဲဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ..."

"မှန်တာပေါ့ ငါကလည်း ရိုးရှင်းတဲ့ စုတ်တံတစ်ချောင်းပဲလေ ဘာကိစ္စအကြီးကြီးမှ မလုပ်နိုင်ပါဘူး..."

ထိုသူသုံးဦးမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး နင်က ငရဲပြည်မှာ နှစ်ရာချီပြီး နေလာခဲ့တာတောင် ငါတို့ရဲ့... အမ်း... အမ်း..."

သေမင်းတမန်အဖြူသည် အနည်းငယ် ဉာဏ်နည်းပြီး ထိုသူနှစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းများကို ဖော်ထုတ်ချင်နေသော်လည်း ချွေ့ကျွယ်က သူ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်၏။

"နတ်ဘုရားတို့ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်လို့ မရဘူး..."

"ပုလဲလေး နင် ဒီသဘောတရားကို နားလည်သင့်တယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါပြောနိုင်တာက သူ့မှာ အဆက်အသွယ်တချို့ ရှိတယ်ဆိုတာပဲ..."

ချွေ့ကျွယ်သည် ယွင်ဟွားအား အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ငရဲပြည်တွင် ပန်းကလေးသည် သူတို့ကို ပြဿနာရှာခြင်း သို့မဟုတ် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်နေခြင်းသာရှိပြီး ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။

ပန်းကလေးသည် သူမခင်ပွန်း၏ အစစ်အမှန် အဆင့်အတန်းကို သိရှိသွားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားမည်လား ဆိုသည်ကို သူ သိချင်နေခဲ့သည်။

"နတ်ဘုရားအရှင်၊ နတ်ဘုရားဧကရာဇ်၊ နတ်ဘုရားသူတော်စင်ဆိုတာတွေက ဘာတွေလဲ..."

ယွင်ဟွားသည် ချွေ့ကျွယ်၏ လက်မောင်းကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီး သူတို့က ပဟေဠိဆန်ဆန် ပြောလေလေ ရှောင်ယွမ်ယွမ်၏ အတိတ်ဘဝ အဆင့်အတန်းကို သူမ ပို၍ သိချင်လာလေလေ ဖြစ်၏။

"ငါ့ကို မလှုပ်နဲ့တော့ ဒီကိစ္စက ဖော်ထုတ်လို့မရတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်နေတုန်းပဲ နင် ထပ်မေးရင်တောင်မှ ငါ ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချွေ့ကျွယ်သည် လက်မောင်းကို ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ဧကရာဇ်က သူ့အား ထပ်မဆွဲရန် မျှော်လင့်နေမိသည်။ ဧကရာဇ်၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်များ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်ကို သူ ခံစားနေရပြီ ဖြစ်၏။

ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ မပျောက်ကွယ်သွားမီမှာပင် သူမ၏ ပါးစပ်လေးသည် ချက်ချင်း ဆူထော်သွားပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ မပြောပြနဲ့တော့..."

"ဒါဆိုရင် ငါ နင့်အပေါ် အငြိုးထားလိုက်မယ် နောင်ကျရင် ရှောင်ယွမ်ယွမ်ကို ငါ့နောက်ခံအဖြစ်ထားပြီး နင့်ကို ကလဲ့စားချေပစ်မယ်..."

ဤစကားများကို ပြောဆိုပြီးနောက်။

ထိုသူသုံးဦးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားလေသည်။

ချွေ့ကျွယ်သည် အစောပိုင်းက ပြန်ယူလာခဲ့သော ရတနာများအားလုံးကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူမအား လက်ဆောင်အဖြစ် နောက်ထပ် အနည်းငယ် ထပ်မံပေးအပ်လိုက်၏။

"ရော့ အရာအားလုံးကို နင့်ကို ပေးလိုက်မယ် ယမမင်းက သူ့ရဲ့သိုလှောင်နယ်မြေ ရတနာတွေကို မူလက ဖွက်ထားခဲ့တဲ့ နေရာကိုလည်း ငါ ပြောပြမယ် နင် အားတဲ့အခါ ငရဲလကျောက်ကို လမ်းလျှောက်ထွက်ခိုင်းလိုက်လို့ ရတယ်..."

သူသည် သူ့အား လှည့်စားခဲ့ပြီး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှစ်ဦးကြောင့် သေမတတ် ကြောက်လန့်သွားခဲ့ရလေသည်။

"ဒါနဲ့ နင်က နင့်ရဲ့ ဘိုးဘေးကို တစ္ဆေအလုပ်သမားဖြစ်လာအောင် လေ့ကျင့်ပေးဖို့ စီစဉ်နေတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်..."

"အဲ့ဒါက အချိန်ကိုက် ဖြစ်မနေဘူးလား..."

"ပုလဲလေး သူတို့ကို တစ္ဆေသံတမန်တွေအဖြစ် တိုက်ရိုက်ခန့်အပ်လိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

အကယ်၍ သူသည် ဤမိန်းကလေးအား ချော့မော့ကာ ပိုမိုရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ငရဲပြည်တွင် အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုမူနိုင်ပြီး ယမမင်းကိုပင် အခက်တွေ့စေနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

“ဟီးဟီးဟီး…”

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ သူမသည် လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်၏။

"ဒီကိစ္စက... အဆင်ပြေပါ့မလား တစ္ဆေသံတမန်ဆိုတာ စာမေးပွဲအောင်မှ ရာထူးပေးရတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဒါ့အပြင် ငါ့ဘိုးဘေးများရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က စံသတ်မှတ်ချက်ကို မမီသေးဘူးလေ..."

အကယ်၍ သူတို့ အလွန်အားနည်းနေပါက ကလဲ့စားတစ္ဆေ သို့မဟုတ် အလားတူအရာတစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ရလျှင် အသတ်ခံရနိုင်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တစ္ဆေသံတမန်များကို အလွန်ကောင်းမွန်သော အားဆေးတစ်ခွက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။

ချွေ့ကျွယ်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်၏။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငရဲပြည်မှာ ဝန်ထမ်းအင်အား လိုအပ်နေတာဆိုတော့ အဲ့ကိစ္စသေးသေးလေးက တရားသူကြီးဖြစ်တဲ့ ငါ ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပါပဲ..."

"ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ့ဆီမှာ ယင်ဝိညာဉ်ပုလဲတချို့ ရှိတယ် ပုလဲတစ်လုံးက နှစ်တစ်ရာ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ညီမျှတယ် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ပုလဲသုံးလုံးစီ ပေးလိုက်မယ်..."

ယင်ဝိညာဉ်ပုလဲ။

ဤအရာများကို မူလက သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အသုံးပြုခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကုသိုလ်ကောင်းမှုရှိသော တစ္ဆေများကို ဆုချီးမြှင့်လေ့ရှိသည်။ ပန်းကလေး၏ ဘိုးဘေးများတွင် အရေအတွက် အနည်းငယ်သာ ရှိနိုင်သဖြင့် သူ၏ ယင်ဝိညာဉ်ပုလဲများစွာကို ကုန်ဆုံးစေမည် မဟုတ်ပေ။

တစ္ဆေတစ်ကောင်လျှင် သုံးလုံးစီ ပေးမည်ဖြစ်၍ သူသည် အတော်လေး ရက်ရောသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။

"ပုလဲလေး မိုးမလင်းခင် နင့်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို မြန်မြန် ခေါ်လိုက်ပါ..."

ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ကြ၏။

ပန်းကလေး၏ ဘိုးဘေးအရေအတွက်မှာ ရာကျော်နေသည်ဟု သူတို့ မှတ်မိနေဟန်ရှိသည်။

ယွင်ဟွားသည် မျက်လုံးများ ပျောက်သွားသည်အထိ ပြုံးဖြီးလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်မှ အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်လေသည်။ လူတိုင်း မြင်လိုက်ရသည်မှာ သူမ ခါးရှိ အိတ်ငယ်လေးကို လှုပ်ခါလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

သူတို့၏ ပါးစပ်များမှာ အကျယ်ကြီး ဟသွားကြလေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ…

အမှန်တကယ်ပင် ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိပေ။

ချွေ့ကျွယ်သည် ရာနှင့်ချီသော တစ္ဆေများကို ကြည့်ရင်း ယိမ်းယိုင်သွားကာ သူ၏ နှာခေါင်းအောက် နှုတ်ခမ်းအထက်နေရာကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။

အကယ်၍ အချိန်ကိုသာ နောက်ပြန်ဆုတ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် သူသည် ထိုစကားများကို ဘယ်သောအခါမှ ပြောခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ယင်ဝိညာဉ်ပုလဲများ...

ချွေ့ကျွယ်သည် ကျုံ့ဝင်သွားသော ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များအား စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ပု... ပုလဲလေး နင် နင့်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေနဲ့ အရင် စကားပြောလိုက်ပါဦးလား..."

သူက ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားလေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များကို ဖမ်းဆွဲကာ ရက်စက်စွာ ရိုက်နှက်တော့၏။ သူက အံကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ကောင်စုတ်နှစ်ကောင် ခုနက ငါ့ကို ဘာလို့ မတားခဲ့တာလဲ..."

သူ့တွင် ယင်ဝိညာဉ်ပုလဲသုံးရာခန့်သာရှိရာ ယခုတော့ သူ ပြဿနာတက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အားလုံးကုန်သွားခဲ့ပြီ။

သေမင်းတမန်အမည်းက နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အရှင် ဒီကိစ္စအတွက် ကျွန်တော်တို့ကို အပြစ်တင်လို့ မရပါဘူး အရှင်က အရမ်းမြန်မြန် သဘောတူလိုက်တော့ ကျွန်တော်တို့ တုံ့ပြန်ဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ဘူးလေ..."

"မှန်တာပေါ့ မှန်တာပေါ့..."

သေမင်းတမန်အဖြူက အလျင်အမြန် ဝင်ထောက်ခံလိုက်၏။

ချွေ့ကျွယ်၏ လှုပ်ရှားမှုများက ရပ်တန့်သွားသည်။

"ငါက မင်းတို့နှစ်ကောင်ကို ငါတို့ရဲ့ ပြဿနာကောင် ဘိုးဘေးကို သွားဖမ်းဖို့ ပြောခဲ့တာလေ ဒါပေမဲ့ သူက သူ့ရဲ့ ကျောက်စာတိုင်မှာ အေးအေးချမ်းချမ်း ကျင့်ကြံနေပြီး ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး သူက မင်းတို့နှစ်ကောင်ကို စော်ကားခဲ့လို့လား ဘာလို့ သူ့ကို သွားဖမ်းရတာလဲ..."

ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များမှာ အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားကြသည်။

ကျစ်…

ဤလောကတွင် အကြောင်းပြချက်ဆိုတာ ကျန်ရှိနေသေးရဲ့လား။

ချက်ချင်းပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ချွေ့ကျွယ်အား စတင်တိုက်ခိုက်ကြတော့၏။ မည်သူမျှ ယင်စွမ်းအင်ကို အသုံးမပြုဘဲ အမှန်တကယ် ပြင်းထန်သော ရိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

လူတိုင်းမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။

ထိုသူသုံးဦးက သဘောထားကွဲလွဲသွားကြသည်လား။

ယွင်ဟွားက တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ဝေဆာနေ၏။ မည်သို့ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သူမ အသေအချာ နားလည်ထားလေသည်။

"အဖေ အမေ ချစ်လှစွာသော မိတ်ဆွေများ ရှောင်ယွမ်ယွမ် အရှင်မင်းကြီး ကျွန်မ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ ဒီလှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေက ကျွန်မတို့ ယွင်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေပါပဲ..."