အခန်း ၂၃၆

အခန်း (၂၃၆) ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ လျှို့ဝှက်ရတနာတိုက်

လူတိုင်း : .....

လူတိုင်းသည် အောင်သွယ်ပေးသူများကို မြင်ဖူးသော်လည်း တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို အောင်သွယ်ပေးသည်ဟူသောစကားကို ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်၏။

ကံကောင်းလှပေသည်။ ယခင်နှစ်က ယုံအန်းမင်းသမီးသည် သူတို့အား စိတ်နှလုံးကြံ့ခိုင်စေရန် လေ့ကျင့်ပေးထားခဲ့ပေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့အားလုံး မျက်ဖြူလန်ကာ သတိလစ်မေ့မြောသွားကြမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်၏။

ယွင်ချင်းမော့၏ မျက်ခုံးများက တဆတ်ဆတ် လှုပ်ခါသွားလေသည်။

ဟီးဟီး...

သူသည် ညတိုင်း မတူညီသော ဘိုးဘေးများနှင့် တွေ့ဆုံကာ သင်ခန်းစာများ သင်ယူခဲ့ရသဖြင့် သူတို့နှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးနေပြီး သူတို့အားလုံးကိုပင် မှတ်မိနေလေ၏။

ယွင်ရှောင်ထျန်းနှင့် သူ၏ မိသားစုသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ဒူးထောက်ကျသွားကြသည်။

"မိုက်မဲတဲ့ သားသမီးတွေ... ယွင်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို မင်းတို့ မြင်ဖူးကြရဲ့လား..."

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် နောက်ဘက်မှ လူနှစ်ဦး ခုန်ထွက်လာပြီး ယွင်ကျန်းရှန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဝိုင်းရံလိုက်ကြ၏။

"အဘိုးယွင်... ကျွန်တော်မျိုးအတွက် လက်ရေးမူလေးတစ်ခုလောက် ရေးပေးနိုင်မလား... ကျွန်တော်မျိုးက အဘိုးရဲ့ အသစ္စာရှိဆုံး ပရိသတ်လေးပါ..."

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းသည် သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်ကာ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

သူသည် ကိုယ်ပိုင်ဇနီးသည်၏ ဆွဲခေါ်မှုကြောင့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဤသို့ဖြစ်လာမည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် ယွင်ကျန်းရှန်ကို လူကိုယ်တိုင်ပင် တွေ့မြင်ခွင့်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးလည်း လိုချင်ပါတယ်..."

ကျန်းဝမ်ချန်၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ မိသားစုနှစ်စုက နောင်မှာ ဆွေမျိုးတွေ ဖြစ်လာကြမှာပါ... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အကြီးဆုံးမြေးမလေးက အဘိုးရဲ့ မြေးချွေးမ ဖြစ်လာမှာမို့ ကျွန်တော်မျိုးကိုလည်း လက်ရေးမူလေးတစ်ခုလောက်တော့ ချန်ထားပေးသင့်ပါတယ်..."

ယွင်ကျန်းရှန်မှာ ဆွံ့အသွားလေသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ခုန်ထထွက်လာကာ အတင်းတိုးဝင်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။

"သူက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အဖေပါ... ငါတောင် သူ့ကို သေချာနှုတ်မဆက်ရသေးဘူး... မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီမှာလာပြီး လုနေကြတာလဲ..."

"ဝန်ကြီးချုပ်ယွင်... အရမ်းကပ်စေးမနဲပါနဲ့..."

"ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့က ဆွေမျိုးတွေတောင် ဖြစ်နေပြီပဲဟာကို..."

ဤသည်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို လူတိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးကြခြင်းပင်ဖြစ်၏။ သူတို့၏ သူငယ်အိမ်များတွင် ထူးဆန်းသော အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး ယွင်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးများကို ဝိုင်းအုံနေကြလေသည်။

"ငါကိုယ်တော် ထိကြည့်လို့ရမလား..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ တွေးကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။

"တစ္ဆေတွေက သူတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေကို အလိုရှိသလို ဖြုတ်လို့ရတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ပေးလို့ ရမလား..."

"အို... အဘိုးတို့... လျှာတွေကို အပြင်ထုတ်ပြလို့ ရမလား..."

ကြင်ယာတော်စုက ကိုယ်တိုင်လုပ်ပြရင်း မေးလိုက်၏။ သူမသည် လျှာရှည်သော တစ္ဆေများကို မြင်တွေ့ရရန် ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်။

ယွင်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးများမှာ ကြက်သေသေသွားကြလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် ဘေးဘက်သို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရပြီး နန်ကုန်းယွမ်က သူမရှိရာသို့ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို တွန်းကာ လာခဲ့လေသည်။

"ရှောင်ဟွားအာ... စောစောက မင်း ကြောက်သွားသေးလား..."

နန်ကုန်းယွမ်က တိတ်ဆိတ်စွာ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာသည် အလိုအလျောက် နီရဲသွားလေ၏။

သူမသည် ယခင်က ရှောင်ယွမ်ယွမ် ပြောခဲ့သော စကားများနှင့် သူမက တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ်အား ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ပြန်လည်တွေးတောမိကာ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ခုန်ပေါက်လာလေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် ယုံကြည်မှုရှိတတ်သော မိန်းမပျိုလေးပင်လျှင် ရှက်ရွံ့တတ်သည့် အချိန်များ ရှိပေသည်။

"ဟင့်အင်း... မဟုတ်ပါဘူး... တကယ်တော့ ငါက..."

ရုတ်တရက်ပင်...

ယွင်ဟွား၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာလေ၏။

နန်ကုန်းယွမ်သည် ထိတ်လန့်သွားကာ သိသိသာသာ စိုးရိမ်ပူပန်သွားလေသည်။

"ရှောင်ဟွားအာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ယွင်ဟွားသည် နန်ကုန်းယွမ်၏ အသံကို မကြားတော့သည့်အလား သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့ကို အရေးတကြီး လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

“စာအုပ်လေး... စုတ်တံလေး... နင်တို့တော့ သွားပြီပဲ…”

“အကယ်၍ ငါ့မိဘတွေနဲ့ မယ်တော်ကြီးသာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေဆီ ပြေးလာပြီး ဒါတွေအားလုံးကို မြင်သွားခဲ့ရင် ငရဲပြည်က ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာ ပေါက်ကြားသွားတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား... ငါ အရင်က လှည့်စားထားခဲ့တာတွေ အားလုံး အလကားဖြစ်သွားတော့မှာပေါ့…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့မှာ ထိတ်လန့်သွားကြလေသည်။

မှန်ပေသည်။

“ပန်းကလေး... မထိတ်လန့်ပါနဲ့…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည်မှတ်မိရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရင်း သူမအား နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။

“စာအုပ်ထဲက အခြေအနေအရဆိုရင် သူတို့က နင့်ကို ချွေ့ကျွယ် ဖမ်းသွားတယ်ဆိုတာလောက်ပဲ သိကြတာပါ... နင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူတို့ သေချာမသိကြသေးပါဘူး... ငါတို့ရဲ့ အသေးစိတ် လှည့်စားမှုကြီးကို ဆက်လုပ်လို့ ရပါသေးတယ်…”

“ငါတို့ မှတ်ဉာဏ်ဖျောက်ဆေးကို သုံးလိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ..”

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် သူ၏ ဗိုက်လေးထဲမှ ခေါင်းလောင်းလေးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ဒီည အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေမှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... အလှလေးတွေအားလုံး အိမ်ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်သွားကြပြီ... ယောက်ျားတွေကိုတော့ မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်..”

အရွယ်ရောက်ပြီးသော အမျိုးသားတစ်စုက ယွင်ဟွားအား စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်မှာ လန့်ဖြန့်သွားလေ၏။

သူသည် သူ၏ အတွေးများကို နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဆိုပါက သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများအားလုံး အချည်းနှီးဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ သူက အလျင်အမြန်ပင် စကားဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှောင်ဟွားအာ... တကယ်တော့ ကိုယ်တို့က..."

"အရှင်မင်းကြီး..."

နန်ကုန်းယွမ်မှာ ဆွံ့အသွားလေသည်။

ယွင်ဟွားက နန်ကုန်းယွမ်၏ အသံကို ဖုံးလွှမ်းသွားစေရန် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းထံသို့ ပြေးသွားကာ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် ပြုံးလိုက်လေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ခြေတစ်လှမ်းခန့် အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ထိုမိန်းမငယ်လေးကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်၏။

ထိုမျက်နှာအမူအရာက... ကောင်းသောအရာ တစ်ခုမှ ဖြစ်မလာနိုင်ပေ။

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် နီရဲလာပြီး သူမသည် အလွန်လေးနက်သောဟန်ဖြင့် လှည့်စားမှုကို ပြန်လည်စတင်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးမကို သေချာပေါက် လျော်ကြေးပေးရပါမယ်..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ ကြောင်အမ်းသွားလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... နှင်းမုန်တိုင်းကပ်ဘေးကြောင့် တုံလင်နိုင်ငံက လူပေါင်း သောင်းနဲ့ချီပြီး ကျွန်တော်မျိုးမ ကယ်တင်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာ သိပါသလား... ပြီးတော့ နိုင်ငံနှစ်ခုကြား စစ်ပွဲမဖြစ်အောင် တားဆီးပေးခဲ့လို့ လူပေါင်း ရာနဲ့ချီတဲ့ အသက်တွေကို ဒုက္ခတွင်းထဲကနေ ကျွန်တော်မျိုးမ ကယ်တင်ပေးခဲ့တယ်..."

"ငရဲပြည်က ကြီးမားတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု လုပ်တော့မလို့ပါ... ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်မျိုးမက ဗေဒင်ဟောလိုက်လို့ သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို နှောင့်ယှက်မိသလို ဖြစ်သွားတယ်... အဲ့ဒါကြောင့် သူတို့က တရားသူကြီးကို စေလွှတ်ပြီး ကျွန်တော်မျိုးမကို ငရဲပြည် ပြန်ခေါ်သွားခိုင်းတာလေ... ပြောပါဦး... ကျွန်တော်မျိုးမ တုံလင်နိုင်ငံအတွက် ဒုက္ခခံနေရတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ တဆတ်ဆတ် လှုပ်ခါသွားလေသည်။

“မင်းကို တစ်စက္ကန့်လေးတောင် မယုံကြည်ဘူး…”

ဤအခြေအနေသို့ ရောက်နေသည်တောင်မှ သူမသည် သူတို့အား လှည့်စားရန် ကြိုးစားနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

ယွင်ဟွားက သူမ၏ အစွမ်းကုန် ညှစ်ထုတ်ထားသော မျက်ရည်တစ်ပေါက်ကို သုတ်ပစ်ဟန်ဆောင်လိုက်လေသည်။

သူမက ဝမ်းနည်းပမ်းနည်းဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ကံကောင်းလို့ လူတိုင်းက ကျွန်တော်မျိုးမကို ကူညီပေးခဲ့ကြတယ်... တရားသူကြီးက ငရဲပြည်မှာ တစ္ဆေတွေ အရမ်းများနေပြီလို့ ထင်သွားလို့ ကျွန်တော်မျိုးမက ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်လို့ သတ်မှတ်ပြီး ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ အမှားတွေကို ဆက်မရှာတော့ဘူး..."

"ဒါကြောင့် အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ ထိတ်လန့်သွားတဲ့ နှလုံးသားလေးကို နှစ်သိမ့်ပေးတဲ့အနေနဲ့ ရွှေနည်းနည်းလောက် ဆုချသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်လေသည်။

*ဒေါသမထွက်နဲ့... ဒေါသမထွက်နဲ့... မင်း ဒေါသမထွက်သင့်ဘူး... ဒေါသထွက်တာက ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်စေတယ်... ငါက အသက်တစ်ရာအထိ နေချင်သေးတယ်…*

နန်ကုန်းယွမ်က အလိုလိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်လေသည်။ မှတ်ဉာဏ်ဖျောက်ဖျက်ခြင်း မဟုတ်သရွေ့ သူက အလွယ်တကူပင် လှည့်စားနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် သူမသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကောင်မလေးဖြစ်ရာ သူမနှင့်အတူ လိုက်လျောညီထွေ နေပေးလိုက်လေသည်။

"ဦးရီးတော်... ရှောင်ဟွားအာပြောတာ မှန်တယ်... ဘုရင်တစ်ပါးက ဒီလောက် ကပ်စေးမနဲသင့်ဘူး..."

"ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ရှောင်ဟွားအာက ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမြင်ကျယ်သွားအောင် လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တယ် မဟုတ်ပါလား..."

ယွင်ဟွားက ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ရှောင်ယွမ်အား စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ချိုမြိန်မှုတို့ လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။

“အိုး... ငါ့ယောက်ျားက မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း စကားပြောကောင်းတာပဲ... သူရဲ့ စည်းစိမ်တွေအားလုံးကို သိမ်းကျုံးယူပြီး အလှလေးတွေ အများကြီးခေါ်ကာ စွန့်စားခန်းတစ်ခု သွားကြရအောင်..”

ယွင်ဟွား၏ "ငါ့ယောက်ျား" ဟူသော စကားကြောင့် နန်ကုန်းယွမ်မှာ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ...

သူသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ ရူးသွပ်လုနီးပါးဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ကြီးမားသော လက်နှစ်ဖက်မှာ မတတ်သာဘဲ ယမ်းခါနေလေ၏။

သူ၏ ဇနီးသည်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

အလွန်ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားသော နန်ကုန်းယွမ်က ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဦးရီးတော်... နိုင်ငံတော်ရဲ့ ရတနာတိုက်အပြင် ဦးရီးတော်မှာ ကိုယ်ပိုင်ရတနာတိုက် လေးခုရှိတယ်လို့ ခမည်းတော် ပြောတာ ကြားဖူးတယ်..."

"လေးခု... သုံးခုမဟုတ်ဘူးလား..."

ဧကရီက အံ့သြတကြီးဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

မင်းသားစုက ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်သွားလေ၏။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ မှင်သက်သွားလေသည်။

"ငါ... မင်းကို သေတဲ့အထိ ရိုက်သတ်ပစ်မယ်... မိုက်ရိုင်းတဲ့ကောင်..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မယ်တော်ကြီး၏ ပြင်းထန်သော အကြည့်များ သူ၏အပေါ် ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကာ မင်းသားစုအား ရိုက်နှက်လိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ ပါးစပ်ကို ဘယ်လို ပိတ်ထားရမလဲဆိုတာ ငါ သင်ပေးမယ်..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် အလွန်ဒေါသထွက်နေလေ၏။ ထိုအရာက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အိပ်ဆောင်တွင် ဆောက်လုပ်ထားသော လျှို့ဝှက်အခန်းငယ်လေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး အထိန်းတော်ချောင်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ မသိကြပေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူက မင်းသားစုနှင့်အတူ အရက်သောက်ရင်း မူးယစ်သွားကာ အမှန်တရားကို ဖွင့်ပြောပြခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်၏ မျက်လုံးများမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့လျားသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ၎င်း၏ စစ်မှန်သော ပုံစံကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကာ ပါးစပ်လေးကို ဟလျက် ပြောလိုက်၏။

“ပန်းကလေး... ဧကရာဇ်ရဲ့ ရတနာတိုက်လေးထဲမှာ ရွှေတွေ အများကြီးပဲ…”

“တကယ်လား..”

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ထိုရွှေတုံးလေးများက သူမကို လက်ယပ်ခေါ်နေသည့်အလား ခံစားလိုက်ရလေသည်။

“ဟွားဟွား... ဒီည သူ့ရဲ့ ဂိုဒေါင်ထဲကို ဝင်ဖောက်ကြရအောင်... ပေပေ့ဆီမှာ မာစတာသော့တစ်ခုရှိတယ်…”

တရားသူကြီးပေပေ့က သော့ကို ထုတ်လိုက်ရာ သော့ချူသံကြောင့် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ လန့်ဖြန့်သွားပြီး သူ၏ လက်သီးကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

လူတိုင်းသည် သူတို့၏ ရယ်မောမှုကို ထိန်းချုပ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြစဉ် အခြားတစ်ဖက်ရှိ တရားသူကြီးနှင့် ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များမှာလည်း သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချွေ့ကျွယ်၏ မျက်နှာမှာ ညိုမည်း ဖူးယောင်ယမ်းနေပြီး ကြည့်ရဆိုးနေလေ၏။