အခန်း ၂၃၈

အခန်း (၂၃၈) အဆိပ်ဖြေရန် ပြင်ဆင်ခြင်း

"မိန်းမ... ငါ့ကို မဆွဲထားပါနဲ့... နောက်ကျသွားရင် ငါတို့ရဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်လေးက အိုးထဲတောင် ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းက တကယ်ကို ရင်ကွဲနာကျနေပေ၏။

သူ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ ဂရုတစိုက် ပျိုးထောင်လာခဲ့သော ပန်းကလေးက ညှိုးနွမ်းတော့မည် ဖြစ်လေသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း... အဘိုးကြီးယွင်..."

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် ယွင်ရှောင်ထျန်းအား ဆွဲဆိတ်လိုက်ပြီး ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ရှင်သာ အဲ့သမက်ကို လန့်ပြေးအောင်လုပ်ရဲရင် ရှင့်ကို အိမ်ထဲကနေ ကန်ထုတ်ပစ်မယ်..."

အငယ်ဆုံးသမီးသည် အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းပေရာ မင်းသားစု၏ ဆက်ခံသူမှလွဲ၍ မည်သူကမျှ သူမအား ခေါ်ယူရဲမည် မဟုတ်ပေ။

ယွင်ရှောင်ထျန်းက စကားဆို့သွားလေသည်။

သူသည် လှည့်ကာ မင်းသားစု၏ ပခုံးအား ဖက်တွယ်လျက် ရှိုက်ငိုရင်း ပြောလိုက်၏။

"မင်းသားစု... ခင်ဗျားရဲ့သားကို ယွင်မိသားစုအိမ်တော်ဆီ အိမ်ပါသားမက်အဖြစ် ပြုနိုင်မလား..."

သူသည် ခေတ္တရပ်သွားပြီးနောက် ထပ်ပြောလိုက်၏။

"ဒါမှမဟုတ်... သမီးအငယ်ဆုံးလေးရဲ့ တင်တောင်းပစ္စည်းထဲမှာ ကျွန်တော် ပါဝင်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့ အိမ်တော်ကို လိုက်လာခဲ့ရမလား..."

"ကျွန်မလည်း ပါတယ်..."

"ညီမလေးရဲ့ နောက်လိုက်အစေခံအဖြစ် လိုက်ပါဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

ယွင်ဝေသည် အလျင်စလို ခုန်ထွက်လာလေသည်။ သူမ၏ ညီမလေးသည် အလွန် ရေပန်းစားလှသဖြင့် နေရာမကျန်တော့မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမသည် အရင်ဆုံး စာရင်းသွင်းရပေမည်။

မင်းသားစု…

သူသည် မိန်းကလေးငယ်အား ချွေးမအဖြစ် လိုချင်ခဲ့သော်လည်း အပိုဆုအဖြစ် နောက်ထပ် နှစ်ယောက် ထပ်မံရရှိလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါကမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် ယွင်ဟွား၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာလေးမှာ ညှိုးနွမ်းနေကာ နန်ကုန်းယွမ်၏ ခေါင်းထိပ်ဆီသို့ စူးစိုက်စွာ ကြည့်ရှုနေလေသည်။

ဟွားဟွားလေးသည် မူလက သူနှင့် ရှောင်ရှူးရှူးတို့ နှစ်ဦးစလုံးနှင့် သက်ဆိုင်သော်လည်း သူက တစ်ဝက်ကို ယူဆောင်သွားလေသည်။

ဟွန့်...

၎င်းသည် အနည်းငယ် မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေ၏။

ယွင်ဟွားသည် ရှောင်ပေပေ့ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ခေါင်းလေးအား ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

“ရှောင်ပေပေ့... စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ့ရင်ထဲမှာ နင်နဲ့ ရှောင်ရှူးရှူးတို့က အစားထိုးလို့ မရပါဘူး... ငါတို့ ကလေးလေးတွေ ရလာတဲ့အခါ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ နင်တို့နှစ်ယောက်ကိုတောင် အားကိုးနေရမှာ..”

ကလေးဆိုးလေး...

နန်ကုန်းယွမ်၏ မိုက်မဲသော အပြုံးမှာ ရပ်တန့်မသွားဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပစွာ အရောင်လက်နေလေသည်။

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် ချစ်စရာကောင်းသော ပန်းကလေးတစ်ပွင့်၏ ပုံရိပ်ကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။ ၎င်း၏ ယခင်က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေသော မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွား၏။

“ပန်းကလေး... နင် ဘယ်တော့ ကလေးမွေးမှာလဲ..”

၎င်းသည် နန်ကုန်းယွမ်၏ အနီးသို့ ထပ်မံပျံသန်းသွားပြီး မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အား စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“ဟွားဟွား... သူ ဒုက္ခိတဖြစ်နေတာ နှစ်တွေ အများကြီးရှိပြီဆိုတော့ ရှောင်ယွမ်က အသုံးဝင်ပါဦးမလား... ပေပေ့ သူ့အတွက် စမ်းသောက်ကြည့်ဖို့ ဆေးနည်းနည်းလောက် ရှာပေးရမလား..”

၎င်းသည် ဟွားဟွားလေး၏ တစ်သက်တာ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် သက်ဆိုင်နေသဖြင့် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်အား စစ်ဆေးရန်ပင် သွားရောက်ခဲ့ကြလေသည်။

စာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် စုတ်တံတစ်ချောင်းတို့၏ ကြီးမားဝိုင်းစက်နေသော မျက်လုံးအစုံတို့သည် နန်ကုန်းယွမ်၏ နေရာတစ်နေရာဆီသို့ စူးစိုက်စွာ ကြည့်ရှုနေကြ၏။

“စာအုပ်ထဲက အချက်အလက်တွေအရ ကြည့်ရတာ အနည်းငယ် ခက်ခဲမယ့်ပုံပဲ..”

လူတိုင်း…

နန်ကုန်းယွမ်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ မှောင်မိုက်သွားလေသည်။

*မင်းတို့သာ အသုံးမကျတာ... မင်းတို့ တစ်မိသားစုလုံး အသုံးမကျတာ…*

သူသည် အလိုအလျောက်ပင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နေရာအား လက်ဖြင့် ဖုံးကွယ်လိုက်လေသည်။ သူသည် ထိုကောင်လေးနှစ်ယောက်အား မမြင်နိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ စူးရဲသော အကြည့်များကို အပြင်းအထန် ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်၏။

ပြီးတော့...

သူသည် ခြေထောက်သာ ဒုက္ခိတဖြစ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ အရာမှာမူ လုံးဝ ကောင်းမွန်နေပေသည်။ သူ့အကြောင်း ကောလာဟလများ မဖြန့်ကြနှင့်။

ယွင်ဟွားသည် ကလေးလေးနှစ်ယောက်က "ဒုက္ခိတ" ဟူသော စကားလုံးအား ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ သူမ မလုပ်ရသေးသော အရေးကြီးသည့် ကိစ္စတစ်ခုရှိနေသေးကြောင်း သတိရသွားလေသည်။

သူမသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်၏ လက်ရန်းများကို လွှတ်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွမ်၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ လူတိုင်း အံ့သြသွားစေရန် သူ့အား မင်းသမီးလေးတစ်ပါးပမာ ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။

"လာ... ရှောင်ယွမ်ယွမ်... နင့်အတွက် အဆိပ်သွားဖြေကြရအောင်..."

“ဒီနေ့ကစပြီး နင်က အဆိပ်ရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံရတော့မှာမဟုတ်ဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်လမ်းလျှောက်နိုင်တော့မယ်.”

ဤအရာအား တွေးတောရင်း ယွင်ဟွားက သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်လေသည်။

လူအားလုံး လုပ်နိုင်သည့်အရာမှာ ပိုမိုဝေးကွာသွားသော လူနှစ်ဦး၏ အရိပ်များကို ကြည့်ရှုနေရန်သာဖြစ်၏။

တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုသည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ကျလာလေသည်။

ရှောင်ဟွားအာသာ မရှိခဲ့လျှင် သူမ မည်မျှကြာအောင် တောင့်ခံနိုင်မည်ကို တကယ်ပင် မသိပေ။ သူမ၏ ဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေသော လက်များကို မင်းသားစုက တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

ရှောင်ဟွားသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများအတွက် ၎င်းတို့အား လက်စားချေပေးခဲ့ပြီး ယွမ်အာအား သေမင်းနှုတ်ခမ်းဝမှပင် ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့လေသည်။

"အဘိုးကြီး... ရှင် ဒါကို သေချာ မှတ်ထားတာ ပိုကောင်းမယ်... ရှင်နဲ့ ရှင့်သားက ရှောင်ဟွားကို ထပ်ပြီး ဒေါသထွက်အောင်လုပ်ရင် ရှင့်တို့နှစ်ယောက်စလုံးကို အိမ်တော်ထဲကနေ သေချာပေါက် ကန်ထုတ်ပစ်မယ်..."

"ဒါဆိုရင် ရှင်တို့ထဲက ဘယ်သူမှ မိန်းမရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

မယ်တော်ကြီးသည်လည်း သူမ၏ မျက်ရည်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ သုတ်ဖယ်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းအား သူမ မည်သို့များ တန်ဖိုးမထားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

"အထိန်းတော်ကူ... နန်းတော်ဆီ အမြန်ပြန်ကြစို့... ဧကရာဇ်ရဲ့ အိပ်ဆောင်ကိုဝင်စီးပြီး သူ့ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် ဘဏ္ဍာတိုက်ကို လုယက်ကာ ငါ့ရဲ့ ညီမလေးကို ပေးရမယ်..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက ရုတ်တရက် ခုန်ထသွားလေသည်။ ၎င်းသည် မိန်းကလေးငယ်အား ဆုချရန် ရွှေများ မရှိတော့မည်ကို ကာကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော သူ၏ နောက်ဆုံး လျှို့ဝှက်သိုက် ဖြစ်ပေသည်။

"မယ်တော်..."

"ဒါကို ဆွေးနွေးကြရအောင်... အရင်ဆုံး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့..."

"ငါ နားမထောင်ဘူး... ငါ လုံးဝ နားမထောင်ဘူး..."

တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုသည်လည်း မင်းသားစု၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ နန်းတော်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရင်း အလျင်စလို ပြောလိုက်၏။

"မြန်မြန်... မြန်မြန်... အမြန်ဆုံး အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ကြစို့..."

အရေးပါသူများအားလုံး ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လူအုပ်ကြီးသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စီတန်းလှည့်လည်မှုဖြင့် ၎င်းတို့၏ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်တင်လိုက်ကြလေသည်။

အနောက်ဘက်တွင် လမ်းလျှောက်နေသော ရှောင်လီဟွာသည် စာအုပ်ငယ်ကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ယခင်စာမျက်နှာများ၏ အကြောင်းအရာများကို ပြန်လည်မှတ်တမ်းတင်ထားလေသည်။

သူသည် စုတ်တံထိပ်အား လျှာဖြင့်လျက်ကာ ရေးသားရန် ကောက်ကိုင်လိုက်၏။

သခင်သည် အလှလေး၏ နှလုံးသားကို အနိုင်ရရှိခဲ့ပြီး အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်နေလေသည်။ငါ ကြည့်တောင် မကြည့်ရက်တော့ဘူး... ငါ ကြည့်တောင် မကြည့်ရက်တော့ဘူး...။

ယွင်ဟွားက သူ့အား မင်းသမီးလေးတစ်ပါးပမာ နောက်တစ်ကြိမ် ပွေ့ချီလိုက်ပြီးနောက် နန်ကုန်းယွမ်မှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာနီမြန်းသွားလေသည်။

သူသည် ယခင်ကဲ့သို့ ရှောင်ဖယ်နေခြင်းမျိုး မရှိတော့ဘဲ သူ၏ ခေါင်းကို ယွင်ဟွား၏ ပခုံးပေါ်တွင် မှီထားကာ နွေဦးရာသီကဲ့သို့ တောက်ပနေသော သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာလေးဆီမှ ခွာရန် ဆန္ဒမရှိပေ။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က အံ့သြသွားသောအသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

၎င်းသည် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြက်သီးများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး စာအုပ်ထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ပြန်ဝင်သွား၏။

“ဘုရားရေ… ဒါကြီးက တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းလောက်အောင် အီလွန်းတယ်…”

“ရှူးရှူး... ငါ့ကို စောင့်ပါဦး..”

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် နန်ကုန်းယွမ်အား လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး

“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... သူက ငါတို့ရဲ့ ပြဿနာရှာတဲ့ အဖွဲ့ထဲကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ သူ့အတွက် ဆေးတစ်ချို့ သတ်မှတ်ပေးရမှာပဲ... ဟူး... သနားစရာ ဟွားဟွားလေး..”

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ၏ ပါးပြင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ့အကြောင်း ကောလာဟလများ ဖြန့်နေသော လူယုတ်မာလေး၏ အဆင့်အထိ အောက်မကျခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ယွင်ဟွား အထင်လွဲမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

“ရှောင်ဟွားအာ... ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်က ခြေထောက်ကိုပဲ ထိခိုက်စေတာပါ... ဒါ့အပြင် ကိုယ်က ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီး ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ကို ထိန်းညှိတယ်... စောစောအိပ်ပြီး စောစောထတယ်... အစားအသောက်ကိုလည်း မှန်မှန် စားတယ်... ကိုယ့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်း ကျန်းမာပါတယ်..."

ယွင်ဟွားက သူ့အား မေးခွန်းထုတ်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... နင် အဲ့ဟာတွေကို ပြောပြနေစရာ မလိုပါဘူး... ဒီပန်းကလေးက နင့်ကို အထင်သေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

နန်ကုန်းယွမ်...

ယွင်ဟွားသည် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေနှင့် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်နှင့်အမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံနေဆဲဖြစ်သော ငရဲလကျောက်မှာလည်း စွမ်းအားတစ်ခု၏ သယ်ဆောင်သွားခြင်းကို ချက်ချင်းပင် ခံလိုက်ရလေသည်။

“အာ..”

“ငါ့ရဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်တွေ..”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယင်စွမ်းအင်များကို လုံလောက်စွာ စုပ်ယူနိုင်ခြင်းဖြင့် ၎င်း၏ သခင်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကြွင်းကျန်နေသော အဆိပ်များကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပေးနိုင်မည်ဟုလည်း ၎င်းက တွေးတောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

“ဝါး…”

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းသည် ပန်းပျက်လေးနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားပြီး သူမနှင့် အလွန်ဝေးကွာစွာ သွား၍မရပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် ယခုကဲ့သို့ လေထဲတွင် ပျံဝဲနေရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ယွင်ဟွားသည် မူလက ကလေးကို ယွင်မိသားစုအိမ်တော်သို့ ပြန်ခေါ်သွားလိုသော်လည်း အဘိုးကြီးယွင် ဒေါသထွက်မည်ကို တွေးမိကာ ရှောင်ယွမ်ယွမ်အား မင်းသားစုအိမ်တော်သို့သာ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်။

မင်းသားအိမ်တော်၏ အစောင့်များက ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ပွတ်သပ်လိုက်ကြ၏။

သူတို့၏ အေးစက်ပြီး မာနကြီးသော သခင်သည် ယုံအန်းမင်းသမီး၏ ပွေ့ချီခြင်းကို ခံထားရပြီး ရှက်သွေးဖြာနေပုံပင် ရနေလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် နန်ကုန်းယွမ်အား ခုတင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်လေသည်။ သူ၏ ရှက်သွေးဖြာနေသော အသွင်အပြင်က သူမသည် ပျော်တော်ဆက်ရိပ်သာသို့ လာရောက်လည်ပတ်သည့် ဖောက်သည်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူက သူမအား ပြုစုပေးရမည့် ချောမောသော အမျိုးသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားသွားရကာ သူမအား တစ်ခဏမျှ မိန်းမောသွားစေ၏။

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်... လိမ္မာတယ်နော်... ငါ့ကို အဲ့လို မကြည့်နဲ့..."

ထိုကဲ့သို့သော အလှတရားနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူမသည် မခုခံနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ ယင်စွမ်းအင်တစ်စကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ နန်ကုန်းယွမ်မှာ ချက်ချင်းပင် သတိလစ်သွားလေသည်။

“ဟီးဟီးဟီး…”

"ငါ့ရဲ့ တပ်မက်မှုကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ အရင်ဆုံး ဒီဗိုက်ကြွက်သား ရှစ်ကွက်ကို နှစ်ခါလောက် ထိကြည့်လိုက်ရင် ကောင်းမလား..."

ယွင်ဟွား၏ လက်ဆော့သော လက်ကလေးက သူ၏ ခါးဆီသို့ ရောက်သွားချိန်တွင် ငရဲလကျောက်၏ ကျိန်ဆဲသံသည် လေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“ပန်းကလေး... နင် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေကနေ ထွက်သွားတော့မယ်ဆိုတာကို ဘာလို့ ငါ့ကို မပြောခဲ့တာလဲ... နင့်ကြောင့် ငါ..”

ယွင်ဟွားက ရပ်တန့်သွားလေသည်။

“ပန်းကလေး... နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ... နင် ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ..”

ငရဲလကျောက်က ရုတ်တရက် အသံမြှင့်လိုက်လေသည်။ ဤလူဆိုးမ ပန်းကလေးက သူ့သခင်အဝတ်အစားများကို ချွတ်ရန် အလွန် စိတ်လောနေခဲ့သည်ပင်။