အခန်း ၂၄၀

အခန်း (၂၄၀) လာပါဦး... အစ်မဟွား နမ်းပါရစေ…

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် မင်းသားစုအိမ်တော်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာလေသည်။

မင်းသားစုနှင့် တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုတို့မှာ လန့်ဖြန့်သွားကြ၏။

"အဘိုးကြီးယွင်... ခဏနေရင် မိန်းကလေးငယ်ကို ယွင်အိမ်တော်ဆီ ငါကိုယ်တိုင် ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်လို့ လူစားပြီး သွားပြောခိုင်းထားတယ် မဟုတ်လား... ဘာလဲ... မင်း ငါ့ကို မယုံသေးဘူးလား... မင်း သမီးလေးက ပျောက်သွားမှာကျနေတာပဲ..."

မင်းသားစုသည် သူ့သား၏ ခြံဝင်းဆီသို့ ယွင်ရှောင်ထျန်းအား ခေါ်ဆောင်သွားရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်၏။

“မင်းမှာ ချိုသာပြီး နူးညံ့တဲ့ သမီးလေးမှ မရှိတာ... ဝက်တစ်ကောင်နောက်ကို လိုက်သွားချင်နေတဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်လေးရဲ့ ခံစားချက်ကို မင်း ဘယ်နားလည်ပါ့မလဲ..."

မင်းသားစု…

"ငါ့မှာ သမီးမရှိပေမယ့် ငါ့ရဲ့ဝက်က ငါ့အတွက် ဂေါ်ဖီထုပ်လေး ယူလာပေးတာပဲ..."

"ဒီနေ့ အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းတာပဲ မိန်းမရေ... အနာဂတ်မှာ ဂေါ်ဖီထုပ်လေးကို ကြိုဆိုနိုင်ဖို့ မနက်ဖြန်ကစပြီး အိမ်တော်ကို ပြုပြင်မွမ်းမံကြစို့ ဟားဟားဟား..."

မင်းသားစု၏ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာရာ ယွင်ရှောင်ထျန်းမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“မင်း အိပ်မက်မက်နေလိုက်..."

သူသည် ဤအဘိုးကြီးနှင့် စကားမပြောချင်သည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသဖြင့် သူ၏ လက်ကို ခါယမ်းလိုက်လေသည်။

"အယ်... အယ်..."

"အဘိုးကြီးယွင်... ဖြည်းဖြည်းသွားပါ... မင်းရဲ့ ယွင်ဝေလေးကလည်း တတိယမင်းသားရဲ့ မျက်စိကျခြင်းကို ခံထားရတယ်လို့ ငါ မှတ်မိတယ်... မင်း ထပ်ပြီး ရင်ကွဲချင်သေးလို့လား..."

"ဒါနဲ့... မင်းရဲ့ ယွင်ယာကော ဘယ်သူနဲ့များ အတည်ဖြစ်သွားပြီလဲ... ငါ လူတစ်ယောက်လောက် မိတ်ဆက်ပေးရမလား..."

"အိုး... သမီးမရှိတာလည်း ကောင်းတာပဲ... အနည်းဆုံးတော့ သူမ အိမ်ထောင်ကျရင် ငါ ငိုရမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမယ့် အဘိုးကြီးယွင်... မင်းကတော့ ဒုက္ခရောက်ပြီပဲ... မင်း သုံးကြိမ်တောင် ငိုရတော့မယ် ဟားဟားဟား..."

ရာသီဥတုက အလွန်ပူပြင်းလှရာ စိတ်တိုစရာကောင်းလွန်းသဖြင့် သွားများပင် ယားယံလာရလေသည်။

"ရှင် အသံနည်းနည်း လျှော့တာ ပိုကောင်းမယ်..."

တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုသည် သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့် မင်းသားစု၏ ခါးရှိ အသားစိုင်ကို ဆွဲလိမ်လိုက်ရာ သူ့အား နာကျင်စွာ တွန့်လိမ်သွားစေလေသည်။

"မိန်းမ... ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ... နာတယ်... နာတယ်..."

သူ၏ ဇနီးသည်မှာ သိုင်းပညာကို တတ်ကျွမ်းသူဖြစ်ပြီး သူမ၏ ခွန်အားကို သာမန်လူအများစုက ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

"ရှင်က ခမည်းခမက်ရှေ့မှာ သွားပြီး ကြွားလုံးထုတ်နေဦးမယ်ဆိုရင် သူ သဘောမတူဘဲ နေလိမ့်မယ်နော်... ရှင့်သားက ပိုကြီးမားတဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက် သူ့မိသားစုကိုတောင် သစ္စာဖောက်သွားနိုင်တယ်... အဲ့အခါ မိခင်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မက ကိုယ့်ယောကျာ်းကိုသတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချန်ထားရလိမ့်မယ်..."

တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုက သူ့အား စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

မင်းသားစုမှာ တုန်လှုပ်သွားလေ၏။

အဘိုးကြီးယွင် မည်မျှကပ်စေးနှဲသည်ကို ထည့်တွက်ကြည့်လျှင် သူက ဂေါ်ဖီထုပ်လေးအား ပြန်လည်ရယူနိုင်မည် မဟုတ်သည်မှာ အလွန်ဖြစ်နိုင်ချေရှိပေသည်။

"အဘိုးကြီးယွင်... ငါက နောက်နေတာပါ... အတည်မယူပါနဲ့..."

မင်းသားစုသည် ယွင်ရှောင်ထျန်းနောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်သွားရာ သူက တံခါးဝတွင် ကပ်လျက် ခိုးနားထောင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အဘိုးကြီးယွင်... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

မင်းသားစုသည် သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ နားကို တံခါးတွင် ကပ်လိုက်လေသည်။ သူတွင် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ရှိရာ အခန်းထဲမှ ညီညာသော အသက်ရှူသံနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွား၏။

*အိပ်... အိပ်နေကြတာလား…*

သူသည် ယခင်က ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လာကြည့်ခဲ့ဖူးပြီး အခန်းတွင်းရှိ အနီရောင်အလင်းတန်းက သူ၏ မျက်လုံးများကို ကန်းလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

"ထူးဆန်းတယ်... အဆိပ်ဖြေနေတာကို ဘာလို့ အသံမကြားရတာလဲ..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ချင်ခဲ့သော်လည်း အဆိပ်ဖြေသည့် လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း တိတ်ဆိတ်သော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု လိုအပ်ကြောင်း သူ နားလည်ထားပေသည်။

မင်းသားစုသည် အထဲမှ လက်ရှိအခြေအနေကို မသိရှိသော ယွင်ရှောင်ထျန်းအား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

တော်ရုံတန်ရုံဆိုလျှင်…

ထိုအရာက သူ စိတ်ကူးထားသည့် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။ သည်အဘိုးကြီး ဒေါသထွက်လာမည် မဟုတ်ပါလား။

"မိန်းကလေးငယ်က သာမန်သမားတော်တွေ အသုံးမပြုတဲ့ ကုသနည်းတွေနဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေကို အသုံးပြုနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... အဘိုးကြီးယွင်... ငါတို့ ရှေ့ခန်းကိုသွားပြီး ရေနွေးကြမ်းလေးသောက်ရင်း ထိုင်စောင့်နေရင် မကောင်းဘူးလား... ငါ့အစေခံတွေကို သူမကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားပြီး သူမ ထွက်လာတဲ့အခါ ငါတို့ကို လာပြောခိုင်းလိုက်မယ်... မင်း ဘယ်လိုသဘောရလဲ..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ လောလောဆယ်တွင် ဤနည်းလမ်းသာ ရှိတော့သည်။

“သွားကြစို့”

သူတို့နှစ်ဦး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံသာ ရှိသေးချိန်တွင် အခန်းထဲမှ ကလေးငယ်များစွာ၏ အသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

“ရှူးရှူး... ငါတို့ ဟွားဟွားကို နှိုးလိုက်ရမလား... သူတို့က လက်တောင် မထပ်ရသေးဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အတူတူ အိပ်နေလို့ရမှာလဲ…”

ယောကျာ်းနှင့် မိန်းမကြားတွင် ခြားနားချက်ရှိပေသည်။ ၎င်းက ဟွားဟွားနှင့် အတူအိပ်ရန် ကြိုးစားတိုင်း ရှူးရှူးက ၎င်းအား စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ကန်ထုတ်ပစ်တတ်လေသည်။

ထို့အပြင် ၎င်း၏ ပန်းကလေးသည် ရှောင်ယွမ်ယွမ်၏ အပေါ်တွင် လုံးဝ လှဲလျောင်းနေလေသည်။

အိပ်ပျော်နေစဉ်အတွင်း နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ၏ နှာခေါင်းဆီသို့ ပျံ့လွင့်လာသော သူ၏ ဇနီးလေး၏ ရနံ့ဖြစ်သည့် သင်းပျံ့သော မွှေးရနံ့တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် လက်လှမ်းကာ သူမအား သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်လေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ် စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် ငရဲလကျောက်က ဝင်ပြောလိုက်ကာ ချေပလိုက်၏။

“မလုပ်နဲ့... ပန်းကလေးက အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ... သူမကို မနှိုးနဲ့..”

ငရဲလကျောက်က မိမိဘာသာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်လေသည်။ ၎င်းတို့ကို တွဲပေးရန်အတွက် တကယ်ပင် အားထုတ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ရပေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ယွင်ရှောင်ထျန်း…

မင်းသားစုက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်လေသည်။

ပြီးသွားပြီပဲ…

"ခွေးကောင်..."

တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုသည် တံခါးကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ဖွင့်လိုက်လေသည်။

မိန်းကလေးငယ်သည် ယွမ်အာအား အဆိပ်ဖြေပေးနေပြီး သူမ၏ အနာဂတ်ချွေးမ ဖြစ်လာမည်ကို သူမ သိထားသော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ စေ့စပ်ထားခြင်း မရှိသေးသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ တရားဝင်မှုမရှိဘဲ မိန်းကလေးငယ်အပေါ် ဝေဖန်မှုများစွာကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေမည် ဖြစ်သည်။

ယောက္ခမတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ဂုဏ်သိက္ခာကို လုံးဝ ကာကွယ်ပေးရမည် ဖြစ်ပေသည်။

“ဝုန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ…

ကလေးငယ်များသည် လန့်ဖြန့်သွားကြပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် မျက်လုံးများ အရောင်လက်နေသော တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုအား ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ဆူညံသံမှာ အတော်လေး ကျယ်လောင်သော်လည်း အလွန် အိပ်ချင်နေသော ယွင်ဟွားအပေါ် လုံးဝ သက်ရောက်မှု မရှိပေ။ သို့သော် နန်ကုန်းယွမ်ကမူ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်လေသည်။

သူတို့သုံးဦး အထဲသို့ ဝင်သွားကြ၏။

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီးနောက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“အား..."

"အမတ်ကြီးယွင်... ရှင့်ကို ကျွန်မ ရှင်းပြပါ့မယ်..."

တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုသည် ရှေ့သို့ လှမ်းသွားကာ မိန်းကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီလိုက်သော်လည်း သူမ အံ့ဩသွားစေရန်အတွက် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဝက်က လွှတ်ပေးရန် ငြင်းဆန်နေလေသည်။

တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုသည် သူမ၏ လက်များကို လွတ်အောင် မလုပ်နိုင်သဖြင့် ပါးစပ်ဟကာ ကိုက်ချလိုက်လေသည်။

"ကျွတ်..."

စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုနှင့်အတူ နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ အေးစက်ပြီး ရှောင်ဖယ်နေသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခြိမ်းခြောက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွား၏။

"မယ်တော်..."

တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုက တင်းမာစွာ သတိပေးလိုက်လေသည်။

"မင်း လက်ကို လိုချင်သေးရဲ့လား..."

ထိုအခါမှ နန်ကုန်းယွမ်သည် သူက မိန်းကလေးငယ်ကို ဖက်ထားဆဲဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားလေသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကြား ခွဲခြားထားသော ရိုးရာဓလေ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သွားရည်ကျနေသော မိန်းကလေးငယ်အား သူ့ထံမှ ဆွဲလုယူလိုက်ပြီးနောက် နန်ကုန်းယွမ်အား ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို စောင့်ကြပ်နေသည့်အလား စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွားက သူမ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ ဖခင် ဖြစ်နေသည်။ သူမက ပြောလိုက်လေသည်။

"အဖေ... သမီးကို ညီလာခံခန်းမဆီ ထမ်းခေါ်သွားဖို့ ထပ်ရောက်လာတာလား..."

ပြောပြီးနောက် သူမသည် ထပ်မံ၍ အိပ်မောကျသွားပြန်သည်။

"အမတ်ကြီးယွင်..."

နန်ကုန်းယွမ်က ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားလေသည်။ သူသည် မိန်းကလေးငယ်၏ မိသားစုအား မည်သည့် အထင်အမြင်လွဲမှားမှုမျှ မရှိစေလိုပေ။

"မဟုတ်ပါဘူး... ခင်ဗျား တွေးနေသလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် တစ်ခဏမျှ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သည်ကို မသိတော့ပေ။ သူ နောက်ဆုံး မှတ်မိသည်မှာ သူ၏ ဇနီးလေး၏ ပွေ့ချီကာ ခုတင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးနောက်...

"ဟွန့်..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အိပ်မက်ထဲတွင် လမ်းပျောက်နေဟန်ရသော သူ၏ သမီးငယ်လေးက လက်လှမ်းကာ သူ၏ မျက်နှာကို ထိတွေ့ရင်း ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"အယ်... ငါ့ရဲ့ အချစ်ကလေး..."

"မင်း... အခု မင်းရဲ့ မျက်နှာက အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာနဲ့ တူနေတယ်... ထိရတာ အရမ်းမာပြီး ကြမ်းတမ်းနေတာပဲ... မှတ်ထား... မင်း ဒါကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ဖို့ လိုတယ်... မဟုတ်ရင်... အစ်မဟွားက... ငါက... မင်းကို မလိုချင်တော့ဘူးနော်..."

"ဒီကို လာခဲ့ပါဦး... အစ်မဟွား နမ်းပါရစေ..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းဆူကာ "ရွှတ်... ရွှတ်... ရွှတ်..." ဟူသော အသံကို ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်း...

လူတိုင်း...

သေးငယ်သော ကလေးသုံးဦးမှာ ကြည့်ပင်မကြည့်ရက်တော့ဘဲ အထဲသို့ အမြန်ပြန်ဝင်သွားကြလေသည်။

တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တွန့်လိမ်ထားကာ သူမ၏ ရယ်မောချင်စိတ်ကို မနည်းမျိုသိပ်ထားရလေသည်။

ဤမိန်းကလေးငယ်လေးသည် ငရဲပြည်မှ လာသည်မှာ မဆန်းပေ။ သူမ၏ ကျီစယ်တတ်သော ပုံစံမှာ တကယ်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ... ဤသည်မှာ မိန်းကလေးငယ်၏ အပြစ်မဟုတ်ပေ။ သူမအား ဖမ်းစားနိုင်လောက်အောင် အလွန်တရာ ချောမောသော မျက်နှာထား ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်သားကိုသာ အပြစ်တင်ရမည် ဖြစ်သည်။

တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုသည် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ဖိနပ်များကို ချွတ်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွမ်အား ရိုက်နှက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "နင့်ကို သေအောင်ရိုက်သတ်ပစ်မယ်... သည်မိုက်မဲတဲ့သား... နင် လုပ်ထားတဲ့ ပြဿနာတွေကို ကြည့်စမ်း... နင် ဖတ်ထားတဲ့ စာအုပ်တွေအကုန်လုံး ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ..."