အခန်း (၅၅၅-၅၅၆)
Vol. 51 Ch. 555-556
အပိုင်း (၅၅၅)
တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီက မိုယုယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနီးနားရှိ မတ်စောက်လှသော တောင်ထိပ်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ - “မိန်းကလေးမို... ငါတို့ ဟိုဘက်မှာ သွားပြီး တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ” မိုယုယန်က လေထဲသို့ ခုန်ပျံတက်လိုက်ပြီး ပေပေါင်းထောင်ချီ ဝေးကွာသော မတ်ဇောက်လှသည့် တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီသည်လည်း လိုက်လံခုန်ပျံကာ အခြားတောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ သက်ဆင်းလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ပေပေါင်းရာချီခန့် ကွာဝေးသော တောင်ထိပ်နှစ်ခုပေါ်တွင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် မတ်တတ်ရပ်နေကြသည်။
မိုယုယန်က သူမ၏ နတ်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ဖော့သိုင်းကို အသုံးပြုကာ တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီထံသို့ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားသည်။
သူမလက်ထဲမှ ဓားသည် အေးစက်လှသော ဓားချီများကို ထုတ်လွှတ်လျက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။
“သိုင်းကွက်ကတော့ အထင်ကြီးစရာပဲ” တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီသည်လည်း အနည်းငယ်မျှ မပေါ့ဆရဲဘဲ အနောက်သို့ ရှောင်တိမ်း ခုန်ဆုတ်လိုက်သည်။
“ဝုန်း”
သူ အစောပိုင်းက ရပ်နေခဲ့သော တောင်ထိပ်ကလေးမှာ ပြိုပျက်သွားခဲ့ရသည်။
“ငါ့ရဲ့ နောက်ထပ်ဓားတစ်ချက်ကို ခံစားကြည့်စမ်း”
မိုယုယန်က အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ ထပ်ကြပ်မကွာ ဖိအားပေး တိုက်ခိုက်လာသည်။ သူမ၏ ဓားအရှိန်အဝါမှာ သမုဒ္ဒရာလှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှပြီး လကွယ်ညတွင် ကြယ်တံခွန် ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။
တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီမှာ ရန်သူ့ဓား၏ ထက်မြက်လှသော အရှိန်အဟုန်ကို ထိတ်တိုက် ရင်ဆိုင်ခြင်းမပြုဘဲ ယာယီအားဖြင့် ထပ်မံရှောင်တိမ်းလိုက်ရပြန်သည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အကွက်ပေါင်း ဒါဇင်ကျော်ကို အပြန်အလှန် လဲလှယ်ပြီးဖြစ်ရာ ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေကြသော တာအိုဂိုဏ်းသားများမှာ ရင်သပ်ရှုမောဖြစ်ကာ အားပေးအော်ဟစ်နေကြတော့သည်။
“ဒီမိန်းမက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်ပြီး ဦးလေးတော် ယွီရွှီကို အနောက်ဆုတ်သွားအောင် ဖိအားပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”
“ဟေ့... သူ ဘယ်လောက်ပဲ တော်တော်၊ ငါတို့ ဦးလေးတော်ထက်တော့ သာနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“အဲဒီမိန်းမက ကောင်းကင်အဆင့်ကို အခုမှ ချိုးဖျက်ရောက်ရှိတာလေ၊ ငါ့တို့ ဦးလေးတော်ကတော့ ဒီအဆင့်မှာ ကျင်လည်လာတာ ဆယ်စုနှစ်ချီနေပြီ။ ဘယ်သူက ပိုသန်မာလဲဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ။ ဦးလေးတော်က အကွက်ကို ချောင်းနေတာ၊ ခဏနေရင် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိမ့်မယ်”
“ဟုတ်သားပဲ၊ အဲဒါ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်”
ဓားအဖိုးအို၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်မှာ ဓားအဖိုးအိုကို ဧည့်ခံနေသော တာအိုဆရာကြီး ယွီမင် ဖြစ်ပြီး သူသည်လည်း ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူက ဓားအဖိုးအိုကို မေးလိုက်သည် - “မိတ်ဆွေ... ဒီတိုက်ပွဲအပေါ် ဘယ်လိုထင်လဲ”
ဓားအဖိုးအိုက ပြုံးလျက် - “သိုင်းကွက်အတွေ့အကြုံအရ ဆိုရင်တော့ မိုယုယန်ဟာ ယွီရွှီကို မမှီသေးဘူး။ ချီစွမ်းအားချင်း ယှဉ်ရင်လည်း မမှီသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့... ဒါက အသေအလဲ တိုက်ရမယ့် တိုက်ပွဲဆိုရင်တော့ တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီဟာ သူမရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး”
“အိုး... ဘာဖြစ်လို့လဲ” တာအိုဆရာကြီး ယွီမင်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။
“ဆက်ကြည့်လိုက်ပါ၊ မကြာခင် သိရပါလိမ့်မယ်” ဓားအဖိုးအိုက နက်နဲသော အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အကွက်ပေါင်း (၃၀၀) ခန့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီသည် မိုယုယန်၏ တိုက်ကွက်များကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာပြီး သူ၏ နက်နဲလှသော ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားဖြင့် မိုယုယန်ကို ခုခံကာကွယ်ရုံ သက်သက်သာ ရှိတော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်အောင် တွန်းပို့လိုက်သည်။
ကျောက်လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ရပ်နေကြသော တာအိုဆရာငယ်လေးများမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။
“ဦးလေးတော်... အားစိုက်ထား….။ အဲဒီအတိုင်းပဲ... အောင်ပွဲက လက်တစ်ကမ်းမှာပဲ ရှိတော့တယ်”
“နည်းနည်းလောက် ထပ်ကြိုးစားပြီး အဲဒီမိန်းမကို နှိမ်နှင်းပစ်လိုက်ပါ”
“ကျွန်တော်တို့ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ စွမ်းအားကို သူမ သိသွားအောင် ပြလိုက်ပါ”
တာအိုဆရာကြီး ယွီမင်က ဓားအဖိုးအိုကို ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည် - “မိတ်ဆွေ... ခုနက အမြင်အတိုင်းပဲလား”
ဓားအဖိုးအိုက ပြုံးလျက်ပင် - “သေချာတာပေါ့”
တာအိုဆရာကြီး ယွီမင်မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး - “ဒါပေမဲ့ မိုယုယန်က ရှုံးတော့မယ့် အခြေအနေ ရောက်နေပြီလေ၊ မိတ်ဆွေက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ယုံကြည်မှု ရှိနေရတာလဲ”
ဓားအဖိုးအိုက ရယ်မောကာ - “ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒါက ကျွန်ုပ်ရဲ့ ဆရာသခင် ပြောခဲ့တဲ့ စကားမို့လို့ပဲ”
“မိတ်ဆွေရဲ့ ဆရာသခင်? မဟာရှ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်လား” တာအိုဆရာကြီး ယွီမင်မှာ ဆွံ့အသွားသည်။
ဓားအဖိုးအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် - “မှန်တာပေါ့... ဆရာ မိန့်ကြားခဲ့တဲ့ စကားမှန်သမျှ ဘယ်တုန်းကမှ မမှားခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါကြောင့် နောက်ဆုံး အောင်ပွဲက ယုယန်ရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်မယ်ဆိုတာကို ကျွန်ုပ် အမြဲတမ်း ယုံကြည်တယ်”
“ဒါဆိုရင်လည်း စောင့်ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”
သူတို့နှစ်ဦးသည် တိုက်ပွဲဆီသို့ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်ကြသည်။
နောက်ထပ် အကွက်ပေါင်း (၁၀၀) ခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် မိုယုယန်၏ အခြေအနေမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီက အခွင့်ကောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီး ရန်သူ့ဓားကို ညှပ်ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ ပြုံးလျက် - “မင်း ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ၊ ဒီလောက်နဲ့တင် ရပ်လိုက်ကြစို့လား” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“မပြီးသေးဘူး... အခုမှ တကယ်စမှာ”
လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ မိုယုယန်က သူမ၏ လက်ရှိဓားကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီး ခါးကြားဆီသို့ ရုတ်တရက် လက်လှမ်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် သာမန်မျက်စိဖြင့် ကြည့်ရုံမျှဖြင့် သတိမထားမိနိုင်သော အခြားဓားတစ်လက် ရှိနေသည်။
“ကောင်းကင်သတ် ဓားထုတ်သိုင်း”
“ချွင်…”
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဓားချီတန်း တစ်ခုသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာဖြင့် ဝှေ့ယမ်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီသည် ထိုဓားချီထံမှ သေတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်လောက်သည့် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် လက်ထဲရှိ သူ၏ လက်နက်ဖြင့် ကာကွယ်လိုက်တော့သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တောင်ထိပ်အချို့ ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီး တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီမှာ ပြင်းထန်လှသော အင်အားကြောင့် လွင့်စင်ထွက်သွားကာ သွေးများ အန်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
“ဦးလေးတော် ယွီရွှီ”
“ဆရာတူညီလေး”
လူတိုင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
“ဘာမှမဖြစ်ဘူး... အားလုံးပဲ စိုးရိမ်မလွန်ကြပါနဲ့”
ထိုအချိန်တွင် တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီသည် တောင်ထိပ်ပေါ်၌ ပြန်လည်မတ်တတ်ရပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ပုံစံမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ ဝတ်ရုံမှာလည်း နေရာအနှံ့ စုတ်ပြဲပြီး သွေးကွက်များ စွန်းထင်နေသည်။ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျနေ၏။ သူ၏ လက်နက်မှာမူ ထိုထိပ်တိုက်တွေ့မှုတွင် လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် လေးနက်လှသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် - “ဒါက... နတ်ဘုရားအဆင့် သိုင်းပညာပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် မိုယုယန်၏ လက်ထဲမှ ဓားကို ကြည့်ကာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် - “ဒါက... နတ်ဓားပဲ” ဟု ထပ်မံဆိုလိုက်ပြန်သည်။
သူက အသက်ကို ဝဝရှူကာ အာရုံပြန်စုစည်းပြီး - “မိန်းကလေးမို... တကယ့်ကို ပါးနပ်တဲ့ အစီအစဉ်ပဲ”
ရှင်းလင်းလှသည်မှာ မိုယုယန်သည် အားနည်းချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ရန်သူ့ဘက်က ပေါ့ဆသွားမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းကာမှ နတ်ဘုရားအဆင့် သိုင်းပညာနှင့် နတ်ဓားကို ရုတ်တရက် အသုံးပြု၍ သူ့ကို ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရအောင် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မိုယုယန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် - “ငါ စောစောက ပြောခဲ့သားပဲ... တိုက်ပွဲက အခုမှ တကယ်စမှာလို့။ ငါ့ရဲ့ ဒီဓားချက်ကို ထပ်ပြီး ခံစားကြည့်စမ်း”
တိုက်ပွဲက ဆက်လက် ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။
ယခုအခါတွင်မူ နတ်ဓား၏ စွမ်းအားကြောင့် မိုယုယန်၏ ခွန်အားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီမှာ ဒဏ်ရာရထားပြီး လက်နက်လည်း ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ အင်အားမှာ များစွာ လျော့နည်းသွားခဲ့ရသည်။
ဤသို့ အတက်နှင့်အကျ ဖြစ်သွားပြီးနောက် မိုယုယန်၏ ခွန်အားမှာ တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီး သူ့ကို အကျပ်အတည်းဖြစ်စေသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်အောင် ဖိအားပေးနိုင်ခဲ့သည်။
အကွက်ပေါင်း ရာချီ ကုန်ဆုံးသွားတိုင်း သူ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို ဖြူလျော်လာပြီး သွေးများ ထပ်မံ အန်ထွက်လာခဲ့သည်။
တာအိုဂိုဏ်း၏ တပည့်များမှာ သူ၏အတွက် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေကြတော့သည်။
ဓားအဖိုးအိုက ပြုံးလိုက်ပြီး - “မိတ်ဆွေ... ကျွန်ုပ် ပြောတာ မမှားဘူးမလား”
တာအိုဆရာကြီး ယွီမင်မှာမူ ပြန်လည်ပြောဆိုရန် စကားလုံး မရှိတော့ဘဲ ကွင်းပြင်ထဲရှိ သူ၏ ဆရာတူညီလေးကိုသာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်ရှုနေတော့သည်။
အပိုင်း (၅၅၆)
ထိုအချိန်တွင် တာအိုဂိုဏ်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ထက်မြက်လှသော နတ်ဓားတစ်လက် ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာပြီး တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။
ဤဓားကို ရရှိသွားပြီးနောက် သူသည် ကျားရိုင်းကို အတောင်ပံတပ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ အခြေအနေကို ချက်ချင်း ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်ပြီး မိုယုယန်နှင့် အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။
ဒါက အငြင်းပွားစရာမလိုဘဲ တာအိုဂိုဏ်းမှ စီနီယာကြီးတစ်ဦးက ကွယ်ရာကနေ ကူညီပံ့ပိုးပေးလိုက်တဲ့ နတ်ဓားတစ်လက် ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။
“ဦးလေးတော်... အဲဒီအတိုင်းပဲ တိုက်...”
“ငါပြောသားပဲ... ငါတို့ ဦးလေးတော်က လွယ်လွယ်နဲ့ မရှုံးနိုင်ပါဘူးလို့”
“အဲဒီမိန်းမက သူ့လက်နက်ရဲ့ အားသာချက်ကိုပဲ အမှီပြုနေတာ၊ အခုတော့ ငါတို့ ဦးလေးတော်မှာလည်း နတ်ဓားရှိသွားပြီဆိုတော့ သူမကို ကြောက်စရာမလိုတော့ဘူး”
“ဦးလေးတော်... မုချနိုင်ရမယ်...။ အဲဒီမိန်းမကို နိုင်အောင် တိုက်ပစ်လိုက်ပါ......”
တာအိုဂိုဏ်း၏ တာအိုတပည့်ငယ်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ် အားပေးကြတော့သည်။
တာအိုဆရာကြီး ယွီမင်က ပြုံးလိုက်ပြီး - “မိတ်ဆွေ... အခုထိပဲ ငါ့ရဲ့ ဆရာတူညီလေး ရှုံးလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်နေတုန်းပဲလား”
ဓားအဖိုးအိုကမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် - “သေချာတာပေါ့”
“ဒါဆိုရင်လည်း ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အကွက်ပေါင်း (၁၀၀၀) ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် မိမိတို့၏ အစွမ်းထက်လှသော သိုင်းကွက်များနှင့် လျှို့ဝှက်သိုင်းပညာရပ်မျိုးစုံကို ထုတ်ဖော်အသုံးပြုနေကြရာ တိုက်ပွဲမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိကာ အလွန်ပြင်းထန်နေတော့သည်။
ဒါက မိုယုယန်အတွက် ကောင်းကင်အဆင့်သို့ ချိုးဖျက်ရောက်ရှိပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဦးဆုံး တိုက်ပွဲဖြစ်သလို သူမ၏ သက်တမ်းတစ်လျှောက် အကောင်းဆုံး အထွတ်အထိပ် တိုက်ပွဲလည်း ဖြစ်သည်။
တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမက အသက်အရွယ်လည်း ငယ်ရွယ်ပြီး အဆင့်အတန်းလည်း ပိုနိမ့်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့လျှင်ပင် သိက္ခာကျစရာမရှိသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမျှ ရှိမနေပေ။
သူမသည် မိမိ၏ ခွန်အားအားလုံးကို ပုံအောကာ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး တိုက်ပွဲကြာလေ ပိုမိုသန်မာလာလေဖြစ်ရာ မိမိ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ထက် ၁၂၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်အထိ ပိုမိုထုတ်ဖော်နိုင်နေသည်။
သို့သော် တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီအတွက်မူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။
သူသည် ဂိုဏ်း၏ စီနီယာ ဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ရာ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တစ်ဦးကို ရှုံးနိမ့်သွားပါက မျက်နှာပျက်စရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထို့အပြင် သူသည် တာအိုဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာ မျက်နှာစာ တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
မိမိ၏ ဂိုဏ်းတံခါးဝရှေ့တွင် လာရောက်စိန်ခေါ်မှုကို ခံရပြီးမှ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့မည်ဆိုပါက တစ်ဂိုဏ်းလုံးအတွက် အရှက်ရစရာ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး တစ်လောကလုံး၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံရပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် လုံးဝ ရှုံးနိမ့်၍မဖြစ်ပေ။
ဤသို့ဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံလှသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းပိုးထားရသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် မသိစိတ်က ထိန်းချုပ်ကန့်သတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
သူသည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မိမိ၏ စွမ်းအား ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကိုသာ ထုတ်ဖော်နိုင်တော့သည်။
တစ်ဖက်က အသာစီးရလာပြီး အခြားတစ်ဖက်က နောက်ကျကျန်ခဲ့ရာ တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီသည် မိုယုယန်ကို မယှဉ်နိုင်တော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း အရေးနိမ့်လာခဲ့သည်။
“အာရုဏ်ဦး နေမင်း ဓားသိုင်း...”
မိုယုယန်က သူမ၏ သီးသန့်ဓားကွက်ကို ထပ်မံထုတ်ဖော်လိုက်ပြန်သည်။
မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ထိုဓားချက်သည် တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရုတ်တရက် ထိုးနှက်ဝင်ရောက်လာသည်။ ကောင်းကင်မလင်းမီ မှောင်မိုက်ခြင်းကို ဖြိုခွဲကာ ထွက်ပေါ်လာသော နေဝန်းနီကြီးကဲ့သို့ပင် ဖျက်ဆီးခြင်းအင်အားစုများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီမှာ ကပျာကယာ ကာကွယ်လိုက်ရသော်လည်း ၎င်းက ဒဏ်ရာဟောင်းကို ပိုမိုဆိုးရွားသွားစေကာ ဒဏ်ရာပေါ် ဒဏ်ရာဆင့်သွားခဲ့ရသည်။
သူ၏ ခွန်အားများ ကုန်ခန်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာကာ သွေးတစ်လုတ်ပင် အန်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
မိုယုယန်က အခွင့်ကောင်းကို လက်မလွှတ်ဘဲ ဆက်တိုက် ဖိအားပေး တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
“ တောက်ပသော နေမင်း ဓားသိုင်း...”
ဤဓားကွက်မှာ မွန်းတည့်ချိန် နေမင်းကဲ့သို့ ပြင်းပြတောက်လောင်လှပြီး အလွန်အမင်း ပြင်းထန်စွမ်းလှသော ယန်စွမ်းအားကို သယ်ဆောင်လျက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီမှာ အလန့်တကြားဖြင့် ထပ်မံ ကာကွယ်လိုက်ရပြန်သည်။
ထိုပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်ကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဒဏ်ရာများကို ထပ်မံ မနှိမ်နှင်းနိုင်တော့ဘဲ သွေးတစ်လုတ် ပြင်းထန်စွာ အန်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
မိုယုယန်က ပြိုင်ဘက်ကို အနားယူခွင့်မပေးဘဲ အသာစီးရမှုကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စေရန် သူမ၏ သီးသန့်ဓားကွက်များကို ဆက်တိုက် ထုတ်ဖော်တော့သည်။
“ကောင်းကင်ဖြိုခွဲ ဓားသိုင်း...”
ဓားချက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ကျရောက်လာရာ တစ်ချက်ထက်တစ်ချက် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပြီး ရက်စက်လှပေသည်။
တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီမှာ အလူးအလဲ ခံစားနေရပြီး သွေးများအန်ရင်း ကာကွယ်နေရရှာရာ အခြေအနေမှာ အလွန်စိုးရိမ်စရာ ကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။
“ဦးလေးတော်...” တာအိုဆရာလေးများက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
“အားလုံး တိတ်တိတ်နေစမ်း...။ မင်းတို့ သိုင်းဦးလေးက အသက်နဲ့လဲပြီး တိုက်ခိုက်နေတာ။ သူ့ကို အာရုံမနောက်စေနဲ့၊ မနှောင့်ယှက်ကြနဲ့...” တာအိုဆရာကြီး ယွီမင်က ပြတ်ပြတ်သားသား တားမြစ်လိုက်သည်။
လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာများတွင်မူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဓားအဖိုးအိုကမူ ပြုံးလျက် အေးအေးလူလူ ဆိုလိုက်သည် - “မိတ်ဆွေကြီး... ငါပြောတာ မမှားဘူးမလား။ မင်းရဲ့ ဆရာတူညီလေးကတော့ ရှုံးဖို့ သေချာသွားပြီ”
“ကောက်ချက်ချဖို့ စောပါသေးတယ်၊ အရှုံးအနိုင်က မပေါ်သေးဘူး...” တာအိုဆရာကြီး ယွီမင်က ဇွတ်မှိတ်၍ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
“ငါ့အမြင်အရတော့ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးမယ့်အချိန်အတွင်းမှာတင် ဒီတိုက်ပွဲရဲ့ ရလဒ်က အလိုလို ပေါ်လာလိမ့်မယ်” ဓားအဖိုးအိုက သူ၏မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
ဓားအဖိုးအို ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဒဏ်ရာများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထပ်ဆင့်လာမှုကြောင့် တာအိုဆရာကြီး ယွီရွှီ၏ အခြေအနေမှာ လျင်မြန်စွာ ဆိုးရွားလာခဲ့ပြီး သူ၏ စွမ်းအားများမှာလည်း မလုံလောက်တော့ပေ။
ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုတစ်ခုတွင် သူသည် မိုယုယန်၏ တိုက်ကွက်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျသွားခဲ့ပြီး ခြေလက်အင်္ဂါအားလုံး ကျိုးပဲ့သွားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် အပေါ်မှ ကျရောက်လာတော့မည့် ဓားချက်ကို မော့ကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော အတွေးသာ ရှိတော့သည် - “ငါ့ဘဝကတော့ ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်ပြီပေါ့...”
သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဓားချက်က ကျရောက်မလာခဲ့ပေ။
နူးညံ့ပြီး အိုမင်းလှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည် - “တော်လောက်ပြီ... သူ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီပဲ”
မိုယုယန်က သူမ၏ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော တာအိုအဖိုးအိုကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် - “သူ ရှုံးသွားရုံနဲ့ အရာအားလုံးက ပြီးပျောက်သွားရောလား။ သူက ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို ရန်ရှာခဲ့ဖူးတာကို ရှင်တို့ သိသင့်တယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မသာ ကံမကောင်းခဲ့ရင် အခုချိန်မှာ အရိုးစုတစ်ခု ဖြစ်နေလောက်ပြီ...” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူမ၏ရှေ့မှ တာအိုအဖိုးအိုမှာ တာအိုဂိုဏ်း၏ မဟာကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်ပြီး ‘ရွှမ်ရွှီ’ ဟု လူသိများသူ ဖြစ်သည်။
“ရန်ကို ရန်နဲ့တုံ့ပြန်ရင် ဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးမှာလဲ...” တာအိုဆရာကြီး ရွှမ်ရွှီက ထပ်မံ ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။
“ပညာရှိတွေလည်း ပြောခဲ့ဖူးသားပဲ... ‘ကျေးဇူးကို ကျေးဇူးနဲ့ဆပ်၊ ရန်ကြွေးကို တရားမျှတမှုနဲ့ ချေဖျက်’ ရမယ်တဲ့...” မိုယုယန်က အေးစက်သော လေသံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
အခြေအနေမှာ ထပ်မံ၍ တင်းမာသွားခဲ့ပြန်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဓားအဖိုးအိုက ဒေါသတကြီးဖြင့် ကြားဖြတ်ပြောဆိုလိုက်သည် - “ဒီတိုက်ပွဲက ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အာဃာတဖြစ်ပြီး အရှုံးအနိုင်၊ အသေအကြေကို တိုက်ခိုက်ကြတာပဲ။ ပြင်ပလူတွေ ဝင်မစွက်ဖက်ကြေးလို့ ခုနတင်ကပဲ သဘောတူထားကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းတို့ တာအိုဂိုဏ်းက တကယ့်ကို ကတိမတည်တဲ့ လူတွေပဲ...”
တာအိုဂိုဏ်းသားများမှာ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားကြတော့သည်။
တာအိုဆရာကြီး ရွှမ်ရွှီ တစ်ဦးတည်းသာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် - “မှန်ပါတယ်... ငါတို့ တာအိုဂိုဏ်းက မလျော်မကန် ပြုမူမိတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ယွီရွှီက ငါတို့ဂိုဏ်းသားတစ်ဦး ဖြစ်သလို၊ မိန်းကလေးမိုနဲ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ရန်ငြိုးကလည်း တစ်ဂိုဏ်းလုံးကြောင့် ဖြစ်လာခဲ့ရတာ။ ဒါကြောင့် သူ သေသွားမယ့် အရေးကိုတော့ ငါတို့ ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ဘူး”
“ဒါဆိုရင်... မင်းတို့က ငါတို့ မဟာရှနိုင်ငံတော်ကို ပြစ်မှားစော်ကားရမှာ မကြောက်ဘူးပေါ့လေ...”
ဓားအဖိုးအိုက လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး - “တာအိုဂိုဏ်းက နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သမိုင်းအစဉ်အလာရှိတဲ့ သိုင်းလောက အဖွဲ့အစည်းကြီးပီပီ နာမည်နဲ့လိုက်အောင်ကို မာနကြီးပြီး ငါတို့ မဟာရှနိုင်ငံတော်ကိုတောင် မျက်စိထဲ မထည့်တာပဲ...”
“မိတ်ဆွေ ဓားအဖိုးအို... မင်း စကားက လွန်လှချည်လား။ အခုခေတ်ရဲ့ အကြီးကျယ်ဆုံး မဟာအင်ပါယာကြီးတစ်ခုရဲ့ အရှင်သခင်ဖြစ်တဲ့ မဟာရှဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဟာ လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် နတ်ဓားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူ၏ အရှိန်အဟုန်က ကောင်းကင်ယံကိုတောင် တုန်လှုပ်စေတာပဲ။ ငါတို့ တာအိုဂိုဏ်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မလေးမခန့် လုပ်ရဲပါ့မလဲ။ ဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့...”
တာအိုဆရာကြီး ရွှမ်ရွှီက ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး - “ဒီပုလင်းထဲမှာ ငါတို့ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ထူးခြားဆန်းပြားလှတဲ့ နတ်ဆေးလုံးတွေဖြစ်တဲ့ ‘နတ်နဂါးရိုးတွင်းခြင်ဆီ ဆေးလုံး’ တွေ ရှိတယ်။ စုစုပေါင်း သုံးလုံးရှိပြီး တစ်လုံးချင်းစီက အသက်တစ်ချောင်းစာ တန်ဖိုးရှိတယ်။ ဒါကို လျော်ကြေးအဖြစ် ပေးရင်တော့ လုံလောက်ပြီမလား...” ဟု ဆိုလိုက်သည်။